အပိုင်း-137

လင်းဖေးလုရဲ့စေတနာက သူ့အပေါ် ပြန်သက်ရောက်တာဖြစ်သည်။

ကြင်ယာတော် ရွမ်က တသီးတသန့်ဆန်စွာ‌ထုတ်ဖော်တယ်။ "ဧကရာဇ် ဒီကိစ္စကို ဆုံးဖြတ်ပေးဖို့ရှိသေးတယ်"

စကားဆုံးအောင်ပြောပြီးနောက် တံခါးမှ ကုန်းကုန်းပြေးဝင်လာတယ်။ "ဧကရာဇ် မင်းသမီး ၅ ကိုဆင့် ခေါ် ပါတယ်"

လင်းဂျင်းယွမ် လည်းမစောင့်ဆိုင်းပဲ" ငါ လည်းလိုက်မယ်။!! လုလေးကိုသတ်ဖို့ကြိုးစားတဲ့လူကို ဖော်ထုတ်ပေးဖို့ ပြောရမယ်! "

ကြင်ယာတော် ရွမ် ပြစ်တင်ရူတ်ချတယ်။ " သွားမနှောက်ယှက်နဲ့!! ကန်းအန်း မင်းသား ၄ ကိုပြန်ပို့လိုက်"

ဘေးက လူတိုင်းဘက်လှည့်ပြီး "မင်းသား ၁ ၊ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၊ မြို့စားငယ်ရှီ တို့အရင်ပြန်သင့်ပါတယ်။ မင်းသမီး ၅ ကို ကျွန်တော်မျိုးမ လိုက်ပို့ရင် လုံလောက်ပါတယ်"

ဧကရာဇ် လင်း လင်းဖေးလုကိုဆင့်ခေါ်တာ သူတို့လိုက်ဖို့ကျမကောင်းဘူး ။ဒါ့ကြောင့် ခေါင်းညိတ်တုန့်ပြန်တယ်။

ဧကရာဇ် အစောင့်ရဲ့ တင်ပြချက်အရ ဘာဖြစ်ခဲ့သလဲ သိထားပြီးသားဖြစ်တယ်။လင်းဖေးလု ဝင်လာတော့ အပြင်ဘက် အခန်း၌ ဝတ်ရုံ ခြုံကာ ထိုင်နေ၏။ ဒေါသအလွန်ထွက်နေ၏။ ဘေး၌ ကြင်ယာတော် မိန်ရှိနေပြီး ဆံပင်သေသေသပ်သပ်နဲ့ အလျင်စလို ဝတ်စားထားလို့ ပွရူပ်နေပုံရသည်။

လင်းဖေးလု ဝင်လာတော့ ဧကရာဇ် လင်း စကားတခွန်းမှမပြောခင် ကြင်ယာတော် မိန်ကသိချင်စိတ်နဲ့မေးတယ်။

"မင်းသမီး ၅ အခန်းထဲ လုပ်ကြံသူဝင်လာတယ် ကြားတယ် ။ ဒဏ်ရာရသွားသေးလား? အင်ပါယာသမားတော် ဒဏ်ရာရမရ စစ်ဆေးပြီးပြီလား?"

လင်းဖေးလုတိတ်ဆိတ်နေပြီး နာနာခံခံနဲ့ ဒူးထောက်ကာ ခေါင်းငုံ့ထားသည်။

မတ်တပ်ရပ်နေသည့် ကြင်ယာတော် ရွမ်က ရှင်းပြတယ်။ "မင်းသမီး ၅ လည်ချောင်းထိခိုက်ပြီးအသံဆုံးရူံးသွားတယ်။ စကားမပြောနိုင်သေးဘူး"

ဧကရာဇ် ထိုပေါက်စီလေးကို နောက်ဆုံးမြင်ရတုန်းက ဇီးပန်းဉယျာဉ် မှာဖြစ်တယ်။ ထက်မြက်ပြီးချစ်ဖို့ကောင်းသည်။ ဆံထုံးလေးနှစ်ခုခေါင်းထိပ်၌ ရှိနေသေးသည်။ သို့ပေမဲ့ အခု မျက်နှာစက္ကူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေသည်။ မျက်လုံးရဲတက်နေကာ ရောင်ရမ်းနေ၏။ အဝတ်အစားနဲ့ ဆံပင် ပိပြားနေပြီး စကားတစ်ခွန်းတောင် မထွက်လာချေ။

ဧကရာဇ် ကိုနှုတ်ဆက်ချိန် တုန်လှုပ်နေသည်။

ဧကရာဇ် လင်း ပိုတောင်စိုးရိမ်လာတယ်။မတ်တပ်ရပ်ပြီး မြေပြင်ပေါ် က ပေါက်စီလေးကိုချီလိုက်တယ်။ အနီးကပ်ကြည့်တော့ မျက်ရည်များပြည့်နေသည့် မျက်ဝန်းနဲ့နှုတ်ခမ်းတင်းတင်းစေ့ထားပြီး ခေါင်းငုံ့ထား၏။ ဧကရာဇ် လင်းအသံခပ်နိမ့်နိမ့်ဖြင့် ညင်သာစွာနှစ်သိမ့်ပေးတယ်။ "မကြောက်နဲ့ ။ အဖေ ရှိတယ်"

လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် မျက်ရည်များပိုပြည့်လျှံတက်လာပြီး သူ့လည်ပင်း ကို လက်မောင်းသေးသေးလေးဖြင့် သိုင်းဖက်ကာ မျက်နှာကိုလည်တိုင်ထဲ ဖွက်ထားပြီး တိတ်တဆိတ် ရိူက်ငိုနေ၏

ဧကရာဇ် လင်း ရဲ့ ဖခင်နှလုံးသား ကြေကွဲလုမတက်ဖြစ်သွား၏။

လင်းဖေးလု ကို သူ့ထိုင်ခုံဆီ ပြန်သယ်လာပြီး အကြောက်တလန့်တုန်ယင်နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ပွေ့ဖက်ကာ ခေါင်း‌လေးကို ကြီးမားသည့်လက်ဖြင့် အုပ်မိုးထိန်းကိုင်ထားသည်။ အတူလိုက်ပါတဲ့ ဆောင်းယုကို မေးလိုက်တယ်။ "အခု ဖြစ်ခဲ့သမျှ ပြန်တင်ပြစမ်း"

ဆောင်းယု ထိုကိစ္စကိုအသေးစိတ်ပြန်တင်ပြတယ်။

သူလည်း သားကောင် ဖြစ်တာ သနားဖို့ကောင်း၏။ အသက်ရူပ်ကြပ်ခဲ့ပြီးအရမ်းထိတ်လန့်သွားတာကြောင့် ဘာမှရှင်းရှင်းလင်းလင်းမမြင်ရချေ။ ဒါ့ကြောင့် ပြောသမျှ သတင်းအချက်အလက်များနဲ့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး။မျှော်လင့်ထားသည်အတိုင်း အစောင့်များ လက်ဗလာသပ်သပ် ပြန်လာကြတယ်။

ဧကရာဇ် တစ်ယောက်ချင်းစီ စစ်ဆေးပေမဲ့ ဘာမှမတွေ့ချေ။ မင်းသမီး ၅ သူ့လက်မောင်းထဲ တုန်ယင်‌မနေခဲ့ရင် သူ့ရှေ့က စားပွဲကို လှန်မှောက်မိမှာဖြစ်တယ်။

"မင်း ဒီအမှိုက်လေးတောင် မတွေ့ကြဘူး!! ကိုယ့်တော် နှာခေါင်းအောက် တစ်ခုခုဖြစ်သွားတာ ဘယ်လိုလုပ်ခွင့်ပြုနိုင်ရတာလဲ? တကယ်လို့ ကိုယ်တော့် ကိုပစ်မှတ်ထားရင် မင်းတို့ ဒီအတိုင်းအစွမ်းအဆ မဲ့နေဉီးမှာပဲလား?"

စစ်သားများ ဒူးထောက်ပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့တောင်းပန်ကြတယ်။ဧကရာဇ် လင်း အေးစက်စက်နှာခေါင်းရူံ့ပြီး ကြင်ယာတ်ော ရွမ် ဘက်လှည့်ကာ " ကြင်ယာတော် ရွမ် ဘယ်လိုထင်လဲ?"

"ကျွန်မ အမြင်အရ မင်းသမီး ၅ ငယ်သေးတယ်။ အပြစ်ကင်း တယ် ဒါ့ကြောင့် ရန်သူမရှိဘူး။ ဒီကိစ္စ အရင်ကိစ္စတွေနဲ့ဆက်စပ်နေမှာစိုးမိတယ်"ကြင်ယာတော်ရွမ် ခန့်မှန်းနိုင်ရင် ဧကရာဇ် လင်းလည်း သံသယမရှိယုံကြည်မှာဖြစ်တယ်။