အပိုင်း-135

လင်းဖေးလု က သူ့ကိုအရမ်းနှစ်သက်ပြီးနွေးထွေးတယ်။ မင်းသမီး ၅ ထံမှာ အချိန်အတော်ကြာခစားဖူးသလို ခစားဖို့လွယ်ကူတယ်ဆိုတာ သိသည်။ မင်းသမီး ၅ က သူ့ကိုအစေခံလိုမျိုး ဘယ်တော့မှမဆက်ဆံသည့်အတွက် တကယ်ဝမ်းမြောက်မိသည်။ မင်းသမီး ၅ က တစ်ယောက်တည်းအေးစက်စက်အိပ်ရလိမ့်မယ်လို့ပြောတာကြောင့် ဆောင်းယု အလင်းရောင်ပိတ်ပြီး မင်းသမီး ၅ နဲ့အတူအိပ်ဖို့ ဂရုတစိုက် တက်လာခဲ့သည်.

လင်းဖေးလု တကယ်ကို သူ့ကိုအစ်မကြီးတစ်ယောက် လိုဆက်ဆံတယ်။ ဆောင်းယု လက်မောင်းထဲဝင်တိုးပြီးပျော်ရွှင်စွာ "ဆောင်းယု ကအရမ်းနွေးတာပဲ!!"

ဆောင်းယု လူသား အပူစက်မျိုး အကောင်းဆုံးဖြစ်နေ သည့် အတွက် ရှက်ပြုံးပြုံး‌နေ၏။

မြင်းခွာသံများနှင့်အစောင့်များ ကင်းလှည့်နေပြီး တဖြေးဖြေး ညဘက် တိတ်ဆိတ်သွားကာ လေသံသဲ့သဲ့ သာကြားရသည်။

လင်းဖေးလု တနေ့လုံး ရထားလုံးစီးထားသည့် အတွက် အနည်းငယ်ပင်ပန်းနေပြီးဆောင်းယုပွေ့ဖက်မှုအောက် ခဏအတွင်းအိပ်ပျော်သွား၏။

ခဏအကြာ(၁နာရီကြာတော့) ဆောင်းယု အပြင်းအထန်ရုန်းကန်တယ်။

လင်းဖေးလု အစက အိမ်မက်မက်တာလို့ တွေးခဲ့တယ်။မျက်လုံးဖွင့် နိုးလာတော့ ပြတင်းပေါက် တစ်ဝက် ဖွင့်နေပြီး အိပ်ရာရှေ့ ထူးဆန်းသည့်အရိပ်တစ်ခု မြင်လိုက်တယ်

ထိုလူစိမ်းရဲ့လက်၌ ခေါင်းအုံးကိုင်ထားပြီး ဆောင်းယုမျက်နှာကိုဖိထားကာ မွန်းကြပ်အောင် ကြိုးစားနေသည်။

လင်းဖေးလု နှလုံးသား ရပ်မတက်ဖြစ်သွားသည်။ သူ့ဉီးနှောက်က အလျင်စလိုတွေးပြီးအော်လိုက်တယ်။

သူမ ‌ငိုသံကြောင့် ထိုလူစိမ်း အနောက်သို့ ဆုတ်သွားပြီးစောင် အောက် တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေဉီးမယ်လို့ လုံးဝ သတိမထား‌မိချေ။ လင်းဖေးလု အမြဲတမ်း ဘောလုံးတစ်လုံးလိုကွေးကွေးလေး အိပ်ပြီး ခေါင်း‌ထိ စောင်ခြုံ အိပ်တက်တယ်။‌သူမ သေးငယ်တဲ့ကလေးလေးဖြစ်တာကြောင့် ထိုလူစိမ်း ဆောင်းယုဘေးက သူမကို သတိမထားမိတာ အံ့ဩစရာမဟုတ်ချေ။

လင်းဖေးယု နောက်ဆုတ်ပြီး ကျယ်လောင်စွာအော် တယ်။

"ကယ်ကြပါဉီး!! လူသတ်သမား!!"

ထိုလူစိမ်း ပါးစပ်အုပ်ဖို့လိုက်ဖမ်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ဆောင်းယု လွတ်တော့ ချက်ချင်းမတ်တပ်ရပ်ပြီး ထိုးကာ ကန်ကျောက်တယ်။ ထိုအသေးလေးရဲ့အသံ စူးရှထက်မြတ်ပြီး ဘေးပတ်လည်က လူတိုင်းနိုးသွား၏။ ထိုလူစိမ်း ဆောင်းယုကိုလွတ်ပြီး ချက်ချင်း အလျင်စလို အကြောက်တလန့် ပြတင်းပေါက် ကနေ ခုန်ချသွားသည်။

ဆောင်းယု လိုက်ဖမ်းဖို့မကြိုးစားတော့ချေ။ ငိုယိုပြီး လင်းဖေးလု နား တွားသွားရောက်လာကာ "မင်းသမီး!! အဆင်ပြေရဲ့လား?!"

လင်းဖေးလု အော်လွန်းလို့ အော်သံ ရပ်တန့်သွားပြီး အသည်းအသန်ချောင်းဆိုးတယ်။

မိုးကြိုးလိုခြေသံများနီးကပ်ရောက်ရှိလာပြီး တံခါးကိုကြမ်းတမ်းစွာခေါက်တယ်။ ညတာဝန်အစောင့်နှစ်ယောက် အလျင်စလိုရောက်လာပြီး ထိတ်လန့်စွာ "လုပ်ကြံသူ ဘယ်မှာလဲ?!"

လင်းဖေးလု ‌ချောင်းဆိုးနေဆဲ ဆောင်းယု ဆို့နင်စွာ " ပြတင်းပေါက်က ထွက်ပြေးသွားပြီ!!"

အစောင့်များ ပြတင်းပေါက်နေ ကြည့်တော့ ဘယ်သူမှမမြင်ရချေ။ သူ့အဖော် ကို "အောက်ထပ်မှာ သွားရှာမယ်!"

" လုပ်ကြံသူမျက်နှာကိုမြင်လိုက်လား?"

ဆောင်းယု ခေါင်းခါယမ်းပြီး "သူ့မျက်နှာဖုံးထားတယ်။ အရမ်းမှောင်နေပေမဲ့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း‌မြင်ရတယ်"

စကားပြောနေချိန် လူများ အသံကြားရာဆီသို့ရောက်လာတယ်။ ‌ရှီရှင်းဂျန် အရင်ရောက်လာပြီး လက်ထဲဓားကိုင်ထားကာ ခါတိုင်းလိုစနောက်တက်သူနဲ့မတူချေ။ အခန်းထဲအလျင်စလိုရောက်လာပြီး အိပ်ရာပေါ် ချောင်းဆိုးနေဆဲ လင်းဖေးလုကိုမြင်တော့ "သမားတော်ခေါ် လိုက်။ ငါ ဒီမှာ စောင့်ဖို့ နေခဲ့မယ် " အစောင့် ကိုအမိန့်ပေးလိုက်တယ်။

‌ဆောင်းယု ဆို့နင့်စွာ" မြို့စားငယ်!! တစ်စုံတစ်ယောက် ကျွန်မတို့ မင်းသမီးလေးကို သတ်ချင်နေတယ်!"

ရှီရှင်းဂျန် မျက်နှာထားအေးစက်သွားကာ ညွန်ကြားတယ်" မင်းရဲ့မင်းသမီးကိုအရင်အဝတ်အစားလဲပေးလိုက်"

လင်းဖေးလု အိပ်ရာပေါ် ဒူးထောက်နေဆဲ ပါးလွှာသည့်အထည်လေးသာဝတ်ထားသည်။ဆောင်းယု ချက်ချင်းတုန့်ပြန်ပြီး အိပ်ရာပေါ် ကထကာ ဝတ်ရုံခြုံပေးလိုက်သည်။ ရှီရှင်းဂျန် အိပ်ရာ နားသို့ရောက်လာကာ နဖူးပေါ် လက်တင်ပြီး "လုလေး ? ဒဏ်ရာတစ်ခုခု ရသွားသေးလား?"