အပိုင်း-122

လင်းဖေးလု နဲ့လင်းနန်းရှီ တို့ ပထမဆုံးတွေ့ဆုံ သည့် ပွဲကြည့်စင်ဘေးက မြင့်မားသည့် ကုန်းစောင်းတွေရှိသည်။ ထိုနေရာက တက်ဖို့ ခက်ခဲတာကြောင့် နန်းတွင်းအစေခံများ ထိုနယ်မြေသို့လုံးဝ မလာကြဘူး။ ဒါ့ကြောင့် နှင်းများအပြည့် ရှိပြီး နှင်းလျောစီးဖို့ လုံလောက်သည်။ သူမ တခြားနေ့တွေ ကြိုးစားကြည့်တုန်းကနှင်းလျောစီးဖို့အဆင်ပြေတယ်။

နှစ်ကူးပြီးပထမနေ့ နှင်းကျတာ ရပ်တန့်သွားပြီး အခုနှင်းများအရည်ပျော်သသည့် လက္ခဏာရှိနေသည်။ ညင်သာစွာ နှင်းလျောစီးဖို့ မြေပြင်အထက်နှင်း အထု ၂ မီတာဆိုလုံလောက်တာကြောင့် ပြသာနာကြီးတစ်ခုမဟုတ်ချေ။

လင်းဖေးလု စိတ်အားထက်သန်စွာ လင်းကျန်ယွမ် ကိုဆွဲခေါ် လာသည်။ ဘေစင်ထဲ ထိုင်ချပြီး ကုန်းစောင်းကနေ ဆင်းချတယ်။

လင်းကျန့်ယွမ် အံ့ဩနေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာလက်ခုပ်သီးနေသည်။သို့ပေမဲ့ အနည်းငယ် ကြောက်လန့်နေကာ လင်းဖေးလု ထိုကုန်းစောင်းပေါ် ပြန်တက်လာမဲ့အချိန်ကိုစောင့်ဆိုင်းပြီး သူ့ညီမ အကူအညီနဲ့ ဘေစင်ထဲ ဝင်ထိုင်လိုက်သည် ။

လင်းဖေးလု အနောက်က သူ့ကိုဆွဲပီးကျယ်လောင်စွာ "အသင့်ပဲလား?"

"အသင့်!!'

ထို့နောက် ပြုံးပြီး လက်လွှတ်ကာ တွန်းချလိုက်သည်။

လင်းကျန်ယွမ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာအော် နေပြီး ဘေစင် ကိုကိုင်ကာ ကုန်းစောင်းပေါ် ပြန်တက်လာသည်။

သူတို့နှစ်ယောက် အချိန်ကောင်းရှိနေပြီး အကွာအဝေတနေရာကနေ ရီသံများကြားနေရသည်။

ဆောင်းဂျင်းလန် နဲ့ တန်ဒေါင် ကို အင်ပါယာ အတွင်းဌာနက ပစ္စည်းများသွားယူပြီးပြန်လာတော့ လေထုထဲက ရီသံများကြားရတယ်။

တန်ဒေါင် ပါးနပ်စွာ အသံ ကြားတော့ "ကြည့်ရတာ မင်းသမီး ၅ အသံ ဖြစ်ပုံရတယ်"

ဆောင်းဂျင်းလန် ပွဲကြည့်စင်ဘက်ခြမ်းကိုကြည့်လိုက်သည်။ ရီသံများကြောင့် အနည်းငယ် သိချင်နေပြီး "သွားကြည့်စို့ "

သူတို့ ပွဲကြည့်စင်နားလျှောက်လာသည်။ နီးကပ်လာတော့ မင်းသမီး ၅ ကုန်းစောင်းပေါ် ဘေစင်ထဲ ထိုင်နေပြီး ဘေစင် နှစ်ဖက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားကာ ကုန်းစောင်းပေါ် ကနေ ဆင်းချလာသည်။

တန်ဒေါင် အရင်က ဒီလိုဂိမ်းမျိုးမမြင်ဖူးတာကြောင့် မျက်လုံးဝိုင်းစက်နေကာ အံ့ဩနေ၏။

ဒီတစ်ခေါက် ဟန်ချက်ပျက်ပြီး အဆုံးသို့ရောက်ခါနီးဘေစင်ထဲက ပြုတ်ကျသွား၏။နှင်းပုံပေါ် ဆောင်းဂျင်းလန် ရဲ့ ခြေထောက်ညာဘက်နား မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားသည်။

ဆောင်းဂျင်းလန် "..."

လင်းဖေးလု"..."

ဆောင်းဂျင်းလန် ပြုံးပြီး ယိုင်ကျလာကာ မေးတယ်။ "မင်းသမီး ၅ ဘာလုပ်နေတာလဲ?"

လင်းဖေးလု ".."

မြေပြင်ပေါ် လဲနေပြီး သနားဖွယ် ကြည့်ကာ "လုလေး လဲကျသွားပြီ။ အရှင့်သားဆီက အနမ်းရမှ ထနိင်မှာ"

ဆောင်းဂျင်းလန် "..."

တန်ဒေါင် "..."

အား...!!! သူမ အရှင့်သားကို စနောက်တယ်။!!

ဆောင်းဂျင်းလန် ရွှင်မြူးစွာခေါင်းခါယမ်းပြီး ဆောင့်ဆောင့်ထိုင်ကာ နှင်းများထဲက သူမကိုဆွဲထူကာ နှင်းများကိုခါချပေးသည်။ ဆောင့်ဆောင့်ထိုင်လိုက်တာကြောင့် သူမ အရပ် နဲ့ကွတ်တိကျနေသည်။ သူတို့တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကြည့်နေပြီး လင်းဖေးလု သူ့ညင်သာတဲ့မျက်ဝန်းတွေ မြင်နေရသည်။

"ပျော်ဖို့ကောင်းလား?"

"ပျော်ဖို့ကောင်းတယ်။! အရှင့်သားကြိုးစားကြည့်မလား?"

ဆောင်းဂျင်းလန် ရီရင်း "တော်ပါပြီ။ အဲဘေစင် နဲ့ မဆန့်ဘူး"

လင်းဖေးလု ကျယ်လောင်စွာအော်ငိုမတက်ဖြစ်သွားပြီး တန်ဒေါင် လက်ကကိုင်ထားတာမြင်တော့ "အတွင်းဌာနကို သွားတာလား?"

"ဟုတ်တယ်။တစ်ခုခုသွားယူတာ "

ထိုကလေးမလေး ချက်ချင်းခက်ထန်သည့်အကြည့်များဖြစ်သွားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ "သူတို့ ထိခိုက်အောင်လုပ်သေးလား?"

ဆောင်းဂျင်းလန် ရီရင်း "မလုပ်ဘူး"

လင်းဖေးလု စိုးရိမ်တကြီးကြည့်ပြီး "အနာဂတ်မှာ အရှင့်သားတစ်ခုခုလိုအပ်ရင် လုလေးကိုပြောပါ ပို့ပေးမယ်။ အတွင်းဌာနကလူတွေ သူတို့ရပ်တန်တဲ့လူဘက် ဆို တစ်မျိုးဆက်ဆံတာ။ အရှင့်သားကို သူတို့မှားယွင်းစွာဆက်ဆံလိမ့်မယ်"

လင်းဖေးလု သူ့ကို ကြည့်ရင်း အရင်ဘဝက သူ့သားလေးတွေကို ကြည့်နေရသလိုပင်။

အခု အလျင်စလိုမလုပ်ဘူး။အနာဂတ်မှာ သူ့ချောမောမှုကြောင့် မားမားက ဘယ်လောက်ချစ်လိုက် မလဲ တော့ ပြောလိုက်ချင်သည်။

(T/N: လင်းဖေးလုက အရင်ဘဝက Sugar mommyပါ )