အပိုင်း-107

သူမ မှတ်သားထားတာတွေက လီဘိုင်နဲ့ဒုဖု က ဟာတွေပဲမို့လို့ အခု သူ ရေးတာအလယ်အလတ်ပဲလို့ခံစားမိတာလား?

(T/N:လီဘိုင်နဲ့ဒုဖုက တန်မင်းဆက် နာမည်ကြီးတရုတ်ကဗျာတွေပါ။ တန်မင်းဆက်က စာပေပညာတွေကြောင့် "တရုတ်ရဲ့ရွှေရောင်ကဗျာခေတ်" လို့ အမည်တွင် ပါတယ်။ .)

သူမ စာသံပေသံရေးရသလဲ သိရင်တောင် " တောက်ပသည့် အနီရောင်နှင့် ခရမ်းမီးတောက်များတောင် ကုန်းကိုဖြတ်သန်းနေသည် " အဲလိုထွက်လာမှာ ။

သူရေးသားတဲ့ ကဗျာများသည် ရိုးရှင်းသည့် ကဗျာများဖြစ်သည်။ သူမ သူ့စတိုင်အတိုင်း ရေးရင် သူမ ကဗျာသုံးရာလောက်ရေးစပ်နိုင်တယ်လို့ခံစားနေရတယ်။

ဆောင်းဂျင်းလန် နောက်ဆုံးစာရွက်ရောက်လာတော့ မင်တုံးချပြီး သူမကိုညင်သာစွာ ပြုံးကြည့်ကာ "နောက်ဆုံး တစ်ခု"

လင်းဖေးလု သူမကိုယ်သူ လက်ညိုး ထိုးလိုက်သည်။

ဆောင်းဂျင်းလန် ထိုအချိန်တောင့်ခဲသွား၏။

သေးငယ်သည့်အသံလေးကြားလိုက်ရတယ်။

"လုလေး"

စာရေးသည့်လက်ရပ်တန့်သွားကာ မင်များ စုတ်တံမှ ကျဆင်းလာသည်။ဒါပေမဲ့ လျင်မြန်စွာတုန့်ပြန်ပြီး ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြုံးနေ၏။ မင်ပေတဲ့စာရွက်ကို ဖယ်ရှားပြီးအသစ်တစ်ရွက်အစားထိုးလိုက်သည်။ ထို့နောက် နူးညံ့သည့်အသံ ဖြင့် သူမကိုတုန့်ပြန်လိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ"

ထို ကဗျာက တခြားကဗျာများထက် အရှည်ချေ။

လင်းဖေးလု ခန့်မှန်းကြည့်သလောက် "ကလေးမလေး ဖြူဖြူဖေး လှပတဲ့ ခုန်ပေါက် တိုင်း အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းစွ" လို့ရေးလောက်မယ်လို့ ထင်သည်။

ရေးပြီး တစ်ချက်ကြည့်တော့ ဆောင်းဂျင်းလန် ထိုကဗျာကို သူ့စာရွက်များရဲ့ အောက်ဆုံး၌ ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် စာရွက်များစုပြီး အင်ပါယာဆရာကိုပေးလိုက်သည်။

ကျောင်းသားများတစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သူတို့စာရွက်များကိုဆရာကိုပြန်အပ်သည်။

လင်းဂျင်းယွမ်နဲ့ရှီရှင်းဂျန်တို့ အဆုံးထိ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အရှက်ရစေတယ်လို့ စွပ် စွဲ ပြောဆိုကြတယ်။ ရှီရှင်းဂျန် သူ့ထက် ငယ်တဲ့ကောင်လေး နဲ့ပြောဆိုစွပ်စွဲနေရတာ အောင့်သပ်သပ်ခံစားရတယ်။ နောက်ဆုံး ရှီရှင်းဂျန်း သူ့စုတ်တံကိုပစ်ထုတ်ပြီး သိပ်မဝေးသည့်နေရာကို လင်းဖေးလု ကိုအော်ပြောတယ်။

"ပဲစေ့လေး မင်းမြင်းစီးချင်လား?"

လင်းဂျင်းယွမ် ဒေါသတကြီး "ဒီနေ့ အေးတယ်။ မင်း ငါ့ ညီမတော် ကို အေးခဲသေစေချင်တာလား?"

ရှီရှင်းဂျန်း သူ့ကိုအကြိမ်တစ်ချို့ စိုက်ကြည့်ပြီး စနောက်တယ်။ "သူက လင်းဂျင်းယွမ် လိုအားမနည်းဘူး။ ကဗျာကိုဘယ်လိုရေးရမယ်မသိတဲ့ မင်းသား ၄ လိုမဟုတ်ပဲ လေ့လာသင်ယူတက်သေးတယ်။ "

လင်းဂျင်းယွမ် ဒေါသတကြီးအော်ငေါက်ကာ သူနဲ့တိုက်ခိုက်ဖို့ပြေးလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ လင်းချင်းက တင်းတင်းကျပ်ကျပ်တားမြစ်တယ်။

ရုတ်တရက် ဗရုတ်သုတ်ခဖြစ်သွား၏။

လင်းဖေးလု ဒူးခေါင်းပွတ်ကာ ထ လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးကဗျာကိုတွေးနေရင်း ဆောင်းဂျင်းလန်ကိုမေးလိုက်တယ်။ "အရှင့်သား ဘာရေးခဲ့သလဲ?"

ဆောင်းဂျင်းလန် စုတ်တံနဲ့စာရွှက်တွေကို သေချာနေရာတကျပြန်ထားသည်။ကြင်နာသည့်အပြုံးလေးနဲ့ ကြည့်ပြီး "ကျွန်တော်မျိုးက စာပေအနည်းငယ်ပဲတက်မြောက်တာပါ။ ကဗျာ ဖွဲ့တာလဲ သာမန်ပါပဲ။မင်းသမီး ၅ စိတ်အနှောက်အယှက်အဖြစ်မခံပါနဲ့"

လင်းဖေးလု နှုတ်ခမ်းကိုက်ဖိပြီး "လုလေး အကြောင်းရေးတာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။ လုလေး အတွက် တကယ်အရေးကြီးတယ်။ အရှင့်သား ဒီသီချင်းမကြားဖူးဘူးလား?"

ဆောင်းဂျင်းလန် အချိန်အတော်ကြာကြည့်ပြီး "အင်း?"