အပိုင်း-105

နှစ်ကုန် ခါနီး စာမေးပွဲ လို့ခေါ် သည်။ နှစ်တိုင်း အင်ပါယာ ဆရာများက မေးခွန်းထုတ်ကြသည်။ ထိုစာမေးပွဲဖြေဆိုသည့် ကျောင်းသားများသည် လက်ခံရရှိသည့်အကြောင်းအရာပေါ် မူတည်ပြီး မူကဗျာစပ်ရတာဖြစ်သည်။ ကျောင်းသား (နစ်ယောက်) တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ညွန်ပြတဲ့အရာများကို ဆက်စက်ပြီးကဗျာဖြစ်အောင်လုပ်ရတာဖြစ်သည်။ ကဗျာတစ်ပုဒ် ကိုအကြောင်းအရာတစ်ခု အခြေခံသည်.

နေက်ဆုံးတော့ ကဗျာတွေအားလုံးကိုအင်ပါယာဆရာများအကဲဖြတ်ပြီး အကောင်းဆုံးရွေးချယ်ကာ ဧကရာဇ် ဆီကိုတင်ပြသည်။ ထိပ်ဆုံးကျောင်းသား ၃ ယောက်ကို ဆုချီးမြှင့်သည်။

လင်းဖေးလု အရင်တက်ခဲ့ဖူးသည့်အတန်းချိန်သင်ခန်းစာများထက်ပိုခက်ခဲတယ်ဆိုတာတွေးမိတယ်။

ကဗျာဖွဲ့တာ ရိုးရှင်းတဲ့တာဝန်မဟုတ်ဘူး။ ဖိအားအောက် ရိုးရှင်းတဲ့တစ်ခုခု လုပ်ရတာမျိုးမရှိဘူး။

သိသိသာသာလင်းဂျင်းယွမ် လည်း ထိုသို့တွေးမိသည်။ သူ့ခေါင်းသေးသေးလေးထဲမေးခွန်းများအပြည့် ??? ရှိနေသည်။

"ဘာကြောင့် မှတ်သားရတဲ့ အရာမျိုးမစစ်ဆေးတာလဲနော် ? ဒါ မှမဟုတ် အချေအတင်ပြောတာမျိုး? ဒါမှမဟုတ် အနုပညာ? ငါ စာအုပ်အားလုံးမှတ်သားထားတာ အချေအတင်ပြောဖို့ ပြင်ဆင်ထားတာ ပြီးတော့ ငါ အနုပညာတွေ လဲ လေ့လာသင်ယူထားတာ!! ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ်ကုန်စာမေးပွဲက ဘာလို့ ကဗျာလဲ???"

သူ့ရဲ့လုပ်ဆောင်ချက်ကို လူတိုင်းအားကျသွားအောင် လုပ်မလို့ဟာကို!!

ဒါ ကြီးက မမျှတဘူးလို့ခံစားရတယ်။

စာမေးပွဲမှာနေမကောင်းဘူးဟန်ဆောင်ပြီးကျော်ချင်သည်။ နောက်ဆုံးစာမေးပွဲဖြေရမည့်နေ့ လင်းဖေးလု ကြီးကြပ်မှုအောက် ကျောင်းသွားဖို့တုန့်ဆိုင်းနေ၏။

ထိုအချိန် ကျောင်းသားများ စာသင်ခန်းထဲဝင်ရောက်ဖို့မလိုဘူး။ အင်ပါယာဆရာများမတူသည့်ခြံဝန်းထဲ မြေပေါ် ဖြေဆိုမည့်နေရာများချထားသည်။ ဆောင်းတွင်း အေးစက်သော်လည်း နှင်းသိပ်မကျပဲ သဘာဝကျစွာ နှစ်လိုဖွယ်ကဗျာရေးစပ်လို့ ကောင်းမွန်သည့်နေရာဖြစ်နေ၏။

စာသင်ခန်းထဲဝင်ဖို့မလိုတည်းက လင်းဖေးလုလည်းအတူလိုက်လာခဲ့လို့ရသည်။ တော်ဝင်ကလေးများကို တစုတဝေးပထမဆုံး မြင်ရတာဖြစ်သည်။ ကျောင်းသားများ စာမေးပွဲ ကွင်းထဲမဝင်ခင် စကားတပြောပြော ရှိနေသည်။

ရှေးခေတ် စာမေးပွဲဘယ်လိုစစ်သလဲ လင်းဖေးလု တကယ်သိချင်တာကြောင့် တစ်ချက်လာကြည့်ချင်ခဲ့တာ။ စာမေးပွဲ ကွင်းထဲရောက်ခါနီး အသက်ကြီးပိုင်းအင်ပါယာဆရာကသူမကိုတားမြစ်သည်။

ကံကောင်းတာက လင်းချင်းနဲ့ လင်းတန် တို့ရှိနေကြသည်။ အိမ်ရှေ့စံ နဲ့ မင်းသား ၁ တို့အထောက်အပံ့ကြောင့် သူက မင်းသမီး ၅ ဆိုတာ သိလိုက်ပြီး မတားဆီးတော့ ပဲ ထို့အစား စာမေးပွဲကိုမနှောက်ယှက်ပဲ တိတ်တဆိတ်နေဖို့ ပြောလာသည်။

လင်းဖေးလု နာနာခံခံ နေသည်။ဝင်လာတော့ နေရာ၌စာမေးပွဲစားပွဲများရှိ နေ၏။စားပွဲပေါ်လိုအပ်သည့် စာရွက်နဲ့မင်၊ မင်ကျောက် စသည်တို့ရှိနေသည်။ အင်ပါယာဆရာက ကျောင်သားအားလုံးကိုထိုင်ဖို့ပြောလိုက်သည်။

လင်းချင်း လင်းတန်ကိုကြည့်ပြီး ပြုံးကာ" အစ်ကိုတော် ကျွန်တော် တို့အတူထိုင်ရင်ကော?"

လင်းတန် စက္ကန့်အနည်းငယ်တိတ်ဆိတ်နေပြီး ဘာမှတွေးမနေတော့ပဲ နောက်ဆုံးခေါင်းညိတ်တယ်။

လင်းဖေးလု အဝေးတနေရာကနေ လင်းဂျင်းယွမ် ကိုကြည့်လိုက်တော့ ရှီရှင်းဂျန် နဲ့စကားပြောနေတာမြင်ရသည်။ နောက်ဆုံး ခေါင်းမသုံးတဲ့ကြွက်နှစ်ကောင် မသိလိုက်ခင်မှာပဲ အတူ မျက်နှာချင်းဆိုင်

ထိုင်ချလိုက်သည်။

သူမ ဘေးပတ်လည်ကြည့်လိုက်တော့ ကျောင်းသားအရေအတွက် သိပ်ကွက်တိမကျသေးလို့ခံစားရတယ်။အရေအတွက်ကိုရီလိုက်တော့ မ ဂဏန်းဖြစ်နေ၏။ ကျောင်းသားအားလုံး နှစ်ယောက်တွဲမျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်ကြသည်။နောက်ဆုံး တစ်ယောက်တည်းသာ လစ်လပ်နေသည်။

စာမေးပွဲ ကွင်းပြင် အဝေးတနေရာ ဆောင်းဂျင်းလန် တစ်ယောက်တည်းထိုင်နေသည်။ ဘယ်သူမှ သူနဲ့တွဲမလုပ်ချင်ကြ။

ထိုမှသာ ဆရာ က အင်ပါယာ မင်းသမီး ၃ လင်းရှီ အင်ပါယာ နန်းတော် ကထွက်သွားတာကြာပြီဆိုတာ မှတ်မိလိုက်သည်။

တခြားသူများ ကြည့်လာပြီး နောက်ဆုံးအကြည့်ပြန်ရုပ်သွား၏။ အင်ပါယာစာသင်ခန်းမှာတောင် မှ ဆောင်းအင်ပါယာက မင်းသား တစ်ယောက်တည်းထိုင်တာဖြစ်သည်။ လင်းရှီတောင် မှ သူ့ကိုနှောက်ယှက်ပြီး အတန်းထဲ သူနဲ့ ဘယ်သူမှမထိုင်ကြဘူး။

လူတိုင်း သူတို့ဟာသူတို့ပြောဆိုကြပြီး စာမေးပွဲလေထုအရမ်း ရင်းနှီးနေပေမဲ့လည်း ဆောင်းဂျင်းလန်ဘေး တိတ်ဆိတ်နေ၏။

သို့သော်လည်း ဆောင်းဂျင်းလန် မျက်နှာပေါ် အပြုံးရှိနေ၏။ မျက်လုံးနိမ့်ကျထားပြီး အင်္ကျီလက်ထဲက မင်ကျောက်တုံးခြစ်နေ၏။

သူ့ပုံစံက ကျောင်းမှာ သူ့အတန်းဖော် များ ခွဲခြားဆက်ဆံခံရတဲ့ သနားစရာကလေးမလေးနဲ့တူသည်။

ဒါ ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့အခြေအနေဆိုပေမဲ့ လင်းဖေးလု ဒါကို သည်းမခံနိုင်ဘူး။