အပိုင်း-82

ဂိမ်းစတင်သည်နှင့် ချက်ချင်းဆိုသလို လင်းဂျင်းယွမ် လင်းဖေးလု ကိုလိုက်ဖမ်းတယ်။

ကလေး နှစ်ယောက် အတူ ကောင်းမွန်သည့်အချိန်ရှိနေ၏။ အဝေးတနေရာ၌ အစေခံများ လက်ဘက်ရည်နှင့် ဝိုင်များ သယ်ကာပြီး အဖွဲ့လိုက်သူတို့ဆီလျှောက်လာကြသည်။ ကိုယ်လုပ်တော် များလည်း နီးကပ်လာတာ မြင်တော့ တဖက်ရွေ့ကာ အရိုအသေပေးပြီး စောင့်ဆိုင်းလိုက်သည်။ထို့နောက် လင်းဖေးလု လူအုပ်ကြားဖြတ်ပြေးတယ်။လင်းဂျင်းယွမ်လိုက်ဖမ်းနေပြီး တချိန်ထဲတနေရာထဲအစေခံများနှင့်တည့်တည့်တိုးတော့ အစေခံများ ဟန်ချက်ပျက်ပြီး သောက်စရာများ အင်ပါယာကိုယ်လုပ်တော်ဂျင်းရှေ့ ကျသွား၏။

နန်းတွင်းအစေခံ ဒူးထောက်ပြီးကြောက်လန့်စွာ"ကျေးဇူးပြုပြီးခွင့်လွှတ်ပါ။ အရှင်မ!! ခွင့်လွှတ်ပေးပါ!!"

အင်ပါယာကိုယ်လုပ်တော်ဂျင်းရဲ့အဝတ်အစားအသစ် စိုရွဲကုန်၏။ ဒေါသဆူပွက်နေပေမဲ့ အင်ပါယာ မင်းသား ၄ကြောင့် ထိုအစေခံ အခုလိုဖြစ်သွားတာဖြစ်ပြီး ကြင်ယာတော်ရွမ်က လည်းထိုလှုပ်ရှားတိုင်းကိုစောင့်ကြည့်နေ၏။ဒါ့အပြင် ဒီနေ့က ကောင်းသောနေ့ဖြစ်သည်။ ဧကရီကိုယ်တိုင်က သိမ်မွေ့သည့်အပြုအမူရှိပြီး အမှားသေးသေးလေးကို အပြစ်တင်လေ့မရှိချေ။ အင်ပါယာကိုယ်လုပ်တော်ဂျင်း အခုအခြေအနေ ထဲ ကျရောက်နေပြီ။

ဧကရီက နွေးထွေးတဲ့လေသံနဲ့ "ဒါ ပြသာနာမဟုတ်ဘူး။ မီးပန်း မစတင်ခင် အချိန်ရှိသေးတယ်။ အင်ပါယာကိုယ်လုပ်တော် ဂျင်း ပြန်ပြီး အဝတ်အစားအရင်လဲသင့်တယ်။ ဒီလိုရေစိုဝတ်နဲ့အအေးမိနိုင်တယ်"

အင်ပါယာ ကိုယ်လုပ်တော် ဂျင်းအရိုအသေပေးပြီး " နားလည်ပါပြီ" ဆိုကာ ထွက်သွား၏။ ဘေးနားက အစေခံ အဝတ်အစားလဲဖို့ အတူလိုက်ပါသွား၏။

အင်ပါယာကိုယ်လုပ်တော် ဂျင်းမထွက်သွားခင်သူ့အကြည့်က ဝါးတောအုပ်ထဲက အကွာအဝေးတစ်ခု၌ ရှိနေ၏။ တစ်ခုခုမျှော်လင့်ထားပေမဲ့ ဒီရေစိုအဝတ်နဲ့အဆင်မပြေတာကြောင့် အစေခံနဲ့အတူ ချက်ချင်းထွက်သွား၏။

လင်းဖေးလု အင်ပါယာကိုယ်လုပ်တော် ထွက်သွားတာ စောင့်ကြည့်နေပြီး ခေါင်းငုံ့ကာအပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ် လာသည်။

ကြယ်စင်ခန်းမ လမ်းကြောင်းက သေးသွယ်သည်။ ကိုယ်လုပ်တော် တစ်ယောက်ရဲ့သေးငယ်တဲ့ခြေလှမ်းနဲ့ဆိုရင် နေရာရောက်ဖို့ အနည်းဆုံး နာရီဝက်ကြာသည်။လင်းဂျင်းယွမ် အခု ပြသာနာလုပ်လိုက်တာကြောင့် ကြင်ယာတော်ရွမ်က သူ့ သားကို ဖိအားပေးပြီး ဘေး၌သာနေခိုင်းတော့သည်။တခြားတစ်ဖက်မှာတော့ လင်းနန်းရှီ လူအုပ်ကြီးနားက ခိုးထွက်ပြီးလင်းဖေးလုအနောက်သို့ အလျင်စလိုပြေးလာတယ်။

[TN: အမလေး အစ်ကိုတွေ၊အစ်မတွေ လုပ်နေလိုက်..]

"အား!!"

အော်သံ ကြားလိုက်ရတယ်။ လူအုပ်ကြီး လမ်းလျှောက်နေတာ ရပ်တန့်သွား၏။ ထိုလူအုပ်ထိပ်ဆုံးက ဧကရီလည်း မျက်မှောင်ကြုံ့သွားကာ မေးတယ်။

"ဘာအသံလဲ?"

လူတိုင်းခေါင်းခါယမ်းပြီး ဉယျာဉ်ဆီ ကြည့်လိုက်သည်။

တောအုပ်သစ်ကိုင်းပေါ် က လူရိပ်ကိုဘယ်သူမှမမြင်ကြချေ။ ဧကရီကိုနန်းတွင်းအစေခံများကိုအမိန့်ပေးလိုက်တယ်။

"သွား တစ်ချက်သွားကြည့်"

အစေခံ နှစ်ယောက် လက်ထဲမီးအိမ်များ နှင့်အတူ ဉယျာဉ် ဆီလျှောက်သွားကြသည်။

ထိုအသံနားနီးကပ်လာတော့အစေခံ နှစ်ယောက် ထိတ်လန့် လွန်းလို့ လက်ထဲက မီးအိမ်များပြုတ်ကျသွား၏။ သူတို့ မီးအိမ်ချက်ချင်းကောက်ပြီး ဧကရီဆီ အလျင်စလိုရောက်ရှိလာတယ်။

သူတို့အနေအထားကိုမြင်တော့ လူတိုင်းအံ့ဩသွားကြသည်။ ဧကရီမျက်မှောင်ကြုံ့ သွားကာမေးလိုက်တယ်။

"မင်း ဘာမြင်ခဲ့လဲ?"

တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ထိုအစေခံက တုန့်ပြန်တယ်။ "အရှင်..အရှင်..ယောကျာ်းနဲ့မိန်းမ..."

.

ထိုအစေခံ စကားမဆုံးခင် လူတိုင်း နားလည်လိုက်ပြီး သူတို့မျက်နှာထိတ်လန့်ဖျော့တော့ သွား၏။ "

ယောကျာ်းနဲ့မိန်းမ ပန်းမွေ့ရာပေါ် မှာ တိတ်တဆိတ်ဆုံတယ်ဆိုတော့ .._ သူတို့ဘာလုပ်နေကြတာလဲ?

ဧကရီ မျက်နှာမှောင်ကျသွားပြီး မျက်နှာထားတင်းတင်းရူတ်ချတယ်။ "အင်ပါယာနန်းဆောင်မှာ မဖွယ်မရာဘယ်သူ ဒီလိုလုပ်ဝံ့တာလဲ?! ဖမ်းစမ်း!"