အင်ပါယာကျောင်းမြင်ကွင်းက သိပ်ငြီးငွေ့ဖို့ကောင်းတယ်.ရှီရှင်းဂျန်နဲ့တွေ့ဆုံပြီးနောက် သူမ ဘယ်သူနဲ့မှထပ်မတွေ့ဘူး။ ခဏကြာလမ်းလျှောက်ပြီးနောက် အနားယူဖို့ ဘေးခန်းမကိုပြန်လာခဲ့တယ်။ အထဲမှာ သူမ အတွက် လင်းဂျင်းယွမ် အစားအသောက်များ ပြင်ဆင်ပေးခဲ့တယ်။ ပျော်ရွှင်စွာလက်ဘက်ရည်နှင့်မုန့်ပဲသရေစားများစားပြီးနောက် စာအုပ်စင်ပေါ် က စွန့်စားခန်းစာအုပ်ကိုယူလိုက်သည်။

ကန်း-အန်း ဘေးတစ်ဖက်ကနေရပ်ကာ အံ့အားသင့်စွာကြည့်နေ၏။

မင်းသမီး ၅ ငယ်ရွယ်သေးပေမဲ့ အင်ပါယာကျောင်းတစ်ခါမှမတက်ဖူးဘူး.။

"မင်းသမီး ၅ ဘာတွေဖတ်နေသလဲ မေးလို့ရမလား?" အစမ်းသဘောမေးလိုက်တယ်။

လင်းဖေးလု အဆာပြေမုန့်စားရင်း " ဒါက ပညာရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ ခရီးသွားရင်း သတိပြုမိတဲ့နေရာဒေသနဲ့မြေပုံ မှတ်တမ်းတစ်ခု"

မင်းသမီး ၅ ထူးဆန်းတယ် လို့ ကန်း-အန်းခံစားမိတယ်။

စာအုပ်တစ်ဝက်လောက်ရောက်တော့ အပြင်ဘက် က ခေါင်းလောင်းသံမြည်လာပြန်တယ်

ကန်းအန်း "အရှင့်သား အတန်းပြီးပြီ" လို့ ရွှင်မြူးစွာ ပြောတယ်။

လင်းဖေးလု ကန်း-အန်းကို စာအုပ်စင်ပေါ် စာအုပ်ကိုပြန်တင်ခိုင်းလိုက်သည်။လက်ကျန်လက်ဘက်ရည်သောက်ပြီးနောက် "အစ်ကိုတော် ဆီ သွားရအောင်"

အင်ပါယာကျောင်းခန်းမက လူတိုင်း တစ်လှမ်းချင်းဆင်းလာကြတယ်။ သူတို့ လူနှစ်ယောက် ၊သုံးယောက် အုပ်စု တစ်ခုစီ စကားစမြည်ပြောဆိုနေကြသည်။ ဒါ ကျောင်းဆင်းချိန် မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်တယ်။ လင်းဖေးလု တဖက်မှာ မတ်တပ်ရပ်နေပေမဲ့ ဘယ်သူမှ သူမကို မမှတ်မိချေ။

လင်းဂျင်းယွမ် အရင်ကဆို အလျင်မြန်ဆုံးထွက်လာသူဖြစ်ပေမဲ့ အကြာကြီးစောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ခန်းမ ရှေ့ လှေကားထစ်၌ လူမရှိသလောက်ပင်။ ဒါကိုမြင်တော့ ကန်း-အန်းစိုးရိမ်လာပြီး လင်းဖေးလု ကို "မင်းသမီး ဒီမှာ ခဏစောင့်ပေးပါ။ ကျွန်တော် မျိုးမင်းသားကို ရှာလိုက်ပါဉီးမယ်"

လင်းဖေးလု ခေါင်းညိတ်တယ်။ လှေကားထစ် လျှောက်လှမ်းနေရင်း လှေကားထစ်များကိုငေးမောကြည့်ကာ ငြီးငွေ့လာတယ်။

မျက်ရည်လည်လာကာ သန်းဝေလိုက်သည်။ သိပ်မဝေးတဲ့နေရာကရင်းနှီးတဲ့ ပုံရိပ်နှစ်ခုကိုတွေ့ရတယ်။ အိုး.. အင်ပါယာ အစ်မတော် ၃ ထပ်နှောက်ယှက်ပြန်ပြီ။

လင်းဖေးလု ဆောင်းအင်ပါယာက ဓားစာခံ မင်းသားနှင့်တွေ့တာ ဒုတိယအကြိမ် ပဲ။အလွန်ကြည့်ကောင်းပြီး အဖြူရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားတာ မျက်စိကျဖို့ကောင်းသည်။ အဆက်မပြတ်လှုပ်ရှားနေသည့် လင်းရှီ ကို ရင်ဆိုင်ချိန် သူ့မျက်နှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး အပြုံးမပျက်ရှိနေ၏။

လင်းဖေးလု ဓားစာခံမင်းသား ဒေါသထွက်နေတာခံစားမိတယ်။

လင်းရှီ ရဲ့ ကျယ်လောင်တဲ့ငိုကြွေးတဲ့အသံကိုကြားနေရသည်။ "အခုပဲ ဆရာ သင်ပေးတဲ့စာစီစာကုံး နားမလည်သေးဘူး။ ထပ်ရှင်းပါဉီး!!"

ဆောင်းဂျင်လန် က အပြုအမူကောင်းဖြင့် " ကျွန်တော် စာသင်ခန်းမှာ နှစ်ကြိမ်ရှင်းပြပြီးပြီ"

သည်းမခံနိုင်တဲ့မင်းသမီးဖြစ်တာကြောင့် လင်းရှီ ညုတုတုအသံနှင့်အမိန့်ပေးတယ်။ "ငါ နားမလည်သေးဘူး။ နင် ငါ့ ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ရှင်းပြရမယ်!!"

လင်းဖေးလု မတက်နိုင်ပဲရီမောတယ်။ သိပ်မဝေးတဲ့လူနှစ်ယောက် တပြိုက်နက် သူမကိုလှမ်းကြည့်တယ်။

လင်းရှီ သူမကိုမြင်တော့ ချက်ချင်းထိတ်လန့်ရွံ့ရှာသွား၏။ သူမ ဆီ အပြေးအလွှား ဆင်းလာပြီး လက်ညိုးထိုးကာ "နင် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ? "

လင်းဖေးလု ရယ်ရင်း " နှစ်ခါ ရှင်းပြပြီးပြီ ဟာကို နားမလည်သေးဘူး။ စာပေဗဟုသုတ နည်းပါးတဲ့ နင့်လို ပညာမတက်တဲ့ သူတောင် ဒီကျောင်းလာနိုင်ရင် ငါက ဘာလို့မရရမှာလဲ?"

Zawgyi

အင္ပါယာေက်ာင္းျမင္ကြင္းက သိပ္ၿငီးေငြ႕ဖို႔ေကာင္းတယ္.ရွီရွင္းဂ်န္နဲ႕ေတြ႕ဆုံၿပီးေနာက္ သူမ ဘယ္သူနဲ႕မွထပ္မေတြ႕ဘူး။ ခဏၾကာလမ္းေလွ်ာက္ၿပီးေနာက္ အနားယူဖို႔ ေဘးခန္းမကိုျပန္လာခဲ့တယ္။ အထဲမွာ သူမ အတြက္ လင္းဂ်င္းယြမ္ အစားအေသာက္မ်ား ျပင္ဆင္ေပးခဲ့တယ္။ ေပ်ာ္႐ႊင္စြာလက္ဘက္ရည္ႏွင့္မုန႔္ပဲသေရစားမ်ားစားၿပီးေနာက္ စာအုပ္စင္ေပၚ က စြန႔္စားခန္းစာအုပ္ကိုယူလိုက္သည္။

ကန္း-အန္း ေဘးတစ္ဖက္ကေနရပ္ကာ အံ့အားသင့္စြာၾကည့္ေန၏။

မင္းသမီး ၅ ငယ္႐ြယ္ေသးေပမဲ့ အင္ပါယာေက်ာင္းတစ္ခါမွမတက္ဖူးဘူး.။

"မင္းသမီး ၅ ဘာေတြဖတ္ေနသလဲ ေမးလို႔ရမလား?" အစမ္းသေဘာေမးလိုက္တယ္။

လင္းေဖးလု အဆာေျပမုန႔္စားရင္း " ဒါက ပညာရွင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ခရီးသြားရင္း သတိျပဳမိတဲ့ေနရာေဒသနဲ႕ေျမပုံ မွတ္တမ္းတစ္ခု"

မင္းသမီး ၅ ထူးဆန္းတယ္ လို႔ ကန္း-အန္းခံစားမိတယ္။

စာအုပ္တစ္ဝက္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ အျပင္ဘက္ က ေခါင္းေလာင္းသံျမည္လာျပန္တယ္

ကန္းအန္း "အရွင့္သား အတန္းၿပီးၿပီ" လို႔ ႐ႊင္ျမဴးစြာ ေျပာတယ္။

လင္းေဖးလု ကန္း-အန္းကို စာအုပ္စင္ေပၚ စာအုပ္ကိုျပန္တင္ခိုင္းလိုက္သည္။လက္က်န္လက္ဘက္ရည္ေသာက္ၿပီးေနာက္ "အစ္ကိုေတာ္ ဆီ သြားရေအာင္"

အင္ပါယာေက်ာင္းခန္းမက လူတိုင္း တစ္လွမ္းခ်င္းဆင္းလာၾကတယ္။ သူတို႔ လူႏွစ္ေယာက္ ၊သုံးေယာက္ အုပ္စု တစ္ခုစီ စကားစျမည္ေျပာဆိုေနၾကသည္။ ဒါ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ ျမင္ကြင္းတစ္ခုျဖစ္တယ္။ လင္းေဖးလု တဖက္မွာ မတ္တပ္ရပ္ေနေပမဲ့ ဘယ္သူမွ သူမကို မမွတ္မိေခ်။

လင္းဂ်င္းယြမ္ အရင္ကဆို အလ်င္ျမန္ဆုံးထြက္လာသူျဖစ္ေပမဲ့ အၾကာႀကီးေစာင့္ဆိုင္းၿပီးေနာက္ ခန္းမ ေရွ႕ ေလွကားထစ္၌ လူမရွိသေလာက္ပင္။ ဒါကိုျမင္ေတာ့ ကန္း-အန္းစိုးရိမ္လာၿပီး လင္းေဖးလု ကို "မင္းသမီး ဒီမွာ ခဏေစာင့္ေပးပါ။ ကြၽန္ေတာ္ မ်ိဳးမင္းသားကို ရွာလိုက္ပါဉီးမယ္"

လင္းေဖးလု ေခါင္းညိတ္တယ္။ ေလွကားထစ္ ေလွ်ာက္လွမ္းေနရင္း ေလွကားထစ္မ်ားကိုေငးေမာၾကည့္ကာ ၿငီးေငြ႕လာတယ္။

မ်က္ရည္လည္လာကာ သန္းေဝလိုက္သည္။ သိပ္မေဝးတဲ့ေနရာကရင္းႏွီးတဲ့ ပုံရိပ္ႏွစ္ခုကိုေတြ႕ရတယ္။ အိုး.. အင္ပါယာ အစ္မေတာ္ ၃ ထပ္ႏွောက္ယွက္ျပန္ၿပီ။

လင္းေဖးလု ေဆာင္းအင္ပါယာက ဓားစာခံ မင္းသားႏွင့္ေတြ႕တာ ဒုတိယအႀကိမ္ ပဲ။အလြန္ၾကည့္ေကာင္းၿပီး အျဖဴေရာင္ဝတ္စုံ ဝတ္ထားတာ မ်က္စိက်ဖိဳ႕ေကာင္းသည္။ အဆက္မျပတ္လႈပ္ရွားေနသည့္ လင္းရွီ ကို ရင္ဆိုင္ခ်ိန္ သူ႕မ်က္ႏွာ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ၿပီး အၿပဳံးမပ်က္ရွိေန၏။

လင္းေဖးလု ဓားစာခံမင္းသား ေဒါသထြက္ေနတာခံစားမိတယ္။

လင္းရွီ ရဲ႕ က်ယ္ေလာင္တဲ့ငိုေႂကြးတဲ့အသံကိုၾကားေနရသည္။ "အခုပဲ ဆရာ သင္ေပးတဲ့စာစီစာကုံး နားမလည္ေသးဘူး။ ထပ္ရွင္းပါဉီး!!"

ေဆာင္းဂ်င္လန္ က အျပဳအမူေကာင္းျဖင့္ " ကြၽန္ေတာ္ စာသင္ခန္းမွာ ႏွစ္ႀကိမ္ရွင္းျပၿပီးၿပီ"

သည္းမခံနိုင္တဲ့မင္းသမီးျဖစ္တာေၾကာင့္ လင္းရွီ ၫုတုတုအသံႏွင့္အမိန႔္ေပးတယ္။ "ငါ နားမလည္ေသးဘူး။ နင္ ငါ့ ကို ေနာက္တစ္ခါ ထပ္ရွင္းျပရမယ္!!"

လင္းေဖးလု မတက္နိုင္ပဲရီေမာတယ္။ သိပ္မေဝးတဲ့လူႏွစ္ေယာက္ တၿပိဳက္နက္ သူမကိုလွမ္းၾကည့္တယ္။

လင္းရွီ သူမကိုျမင္ေတာ့ ခ်က္ခ်င္းထိတ္လန႔္႐ြံ႕ရွာသြား၏။ သူမ ဆီ အေျပးအလႊား ဆင္းလာၿပီး လက္ညိုးထိုးကာ "နင္ ဒီမွာ ဘာလုပ္ေနတာလဲ? "

လင္းေဖးလု ရယ္ရင္း " ႏွစ္ခါ ရွင္းျပၿပီးၿပီ ဟာကို နားမလည္ေသးဘူး။ စာေပဗဟုသုတ နည္းပါးတဲ့ နင့္လို ပညာမတက္တဲ့ သူေတာင္ ဒီေက်ာင္းလာနိုင္ရင္ ငါက ဘာလို႔မရရမွာလဲ?"