အပိုင်း-21

စကားဆုံးအောင် ပြောပြီးနောက် လင်းဖေးလု ဂရုတစိုက် လင်းဂျင်းယွမ် အပြုအမူကိုမော့ကြည့်တယ်။ သူမရဲ့ ညင်သာတဲ့လက်ချောင်းများ သူ့အင်္ကျီစကို ဆွဲပြိး ညင်သာစွာ အသံသေးသေးလေးနဲ့ "အစ်ကို ဂျင်းယွမ် တခြားသူတွေလိုပဲ ဖေးလေး အစ်ကို မုန်းတာလား?"

လင်းဂျင်းယွမ် ချက်ချင်းကျယ်လောင်စွာ "သေချာပေါက် ဘယ်ဟုတ်မလဲ!! ငါကမင်းအစ်ကို ပဲမဟုတ်ဘူးသူက ငါ နဲ့လည်း ဆိုင်တယ် ။ သူ့ အသက် ဘယ်နှစ်နှစ်လဲ?"

လင်းဖေးလု ချိုမြိန်တဲ့အပြုံးထပ်ထွက်ပေါ် လာပြီး "အစ်ကိုကြီးက ဒီနှစ်ဆိုရင် အသက် ၇ နှစ်"

လင်းဂျင်းယွမ် မေးမော့ပြီး ဂုဏ်ယူစွာ " ငါက သူ့ထက်အသက်တစ်နှစ်ကြီးတယ်။ ငါက သူ့အစ်ကိုကြီးပဲ။ သူက ညီတော် ၆။ဘာလို့ အစ်ကို က မုန်းရမှာလဲ?

လင်းဖေးလု မျက်လုံးချက်ချင်းတောက်ပသွားပြီး လက်ချောင်းများက သူ့အင်္ကျီစကို ခါယမ်းကာ ညင်သာငြိမ့်ညောင်းစွာ "အစ်ကို ဂျင်းယွမ် အရမ်းကောင်းတယ်။ ဖေးလေး ကြုံဖူးတဲ့လူတွေထဲမှာအကောင်းဆုံးပဲ!!"

လင်းဂျင်းယွမ်လည်း ကြည်နူးသွား၏။ ကောင်းဘုံ တက်လှမ်းနေရသလိုပင်။

သူတို့သုံးယောက် ဘေးနန်းဆောင် ဆီ အတူလျှောက်လာကြတယ်. ကုန်းကုန်းနောက်ကနေ ကြောက်လန့်စွာ "အရှင့်သား..."

လင်းဂျင်းယွမ် လှည့်ကြည့်ပြီး "မင်းကို အထဲဝင်ခွင့်မပြုဘူး!!"

အထဲ၌ ရှောင်လန် ယုရူနဲ့အတူ အပ်ချုပ်နေ၏. ရုတ်တရက် သူ့သမီး မင်းသား၄ လက်ကိုင်ပြီး အထဲဝင်လာတာ မြင်တော့ ခြံဝန်းထဲက လူတိုင်းလန့်သွားကြတယ်. လင်းဖေးလု တည်ငြိမ်စွာ "အမေ..အစ်ကိုတော် ၄ က ဖေးလေး နဲ့ကစားဖို့လာတာ"

လင်းဂျင်းယွမ် လက်သေးသေးလေး ယမ်းပြပြီး "ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ်လုပ်ပါ။ ကျွန်တော့် ကို အာရုံမစိုက်နဲ့"

မိန်းမ များတစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ထိုင်ချဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်. ကလေးနှစ်ယောက် အိမ်ထဲ ပြေးလွှားဆော့ကစားနေတာကိုစောင့်ကြည့်ကြတယ်။

လင်းဂျင်းယွမ် အိမ်ထဲ ဝင်လာပြီး မပျော်မရွှင်မေးတယ်။ "စောစော ကလို ဘာလို့မခေါ် တာလဲ?"

လင်းဖေးလု ချိုမြိန်စွာ ပြုံးပြီး မတ်တပ်ထရပ်ကာ သူ့နားကပ်ပြီးတီးတိုး " ဒါဖေးလေးတို့ လျို့ဝှက်ချက်"

လင်းဂျင်းယွမ်လည်း စိတ်ထဲက အော်မြည်နေ၏။ အား..!! ငါ့ နှလုံးသား အရည်ပျော်တော့မယ်..!!

လင်းဖေးလု တို့နေတဲ့ ခြံဝန်းသေးသေးလေးက အရမ်းရိုးရှင်းတယ် အဆင်အယင်သိပ်မရှိဘူး။ သူနေတဲ့ ခန်းနားတဲ့ ခန်းမ ဆောင် နဲ့ ယှဉ်ရင် ဒီနေရာက ယှဉ်စရာတောင်မရှိဘူး။သို့ပေမဲ့ သေသပ်တယ်. ဒီကလေးလေး နေထိုင်တဲ့ အခန်းဆိုရင် ထူးခြားတဲ့ရနံ့ရှိပြီး အညှီနံ့ မဟုတ်ပဲ လန်းဆန်းချိုမြိန်တယ်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကိုကြည့်တော့ လင်းဖေးလု လင်းကျန့်ယွမ် ကို တီးတိုးပြောနေတယ်။

"အစ်ကို ပန်းသီးတစ်ချို့ သွားယူချေ"

လင်းကျန့်ယွမ် သူတို့ ချည်းထားခဲ့ဖို့ တွန့်ဆုတ်နေပေမဲ့လည်း သူ့ညီမပြောတဲ့ စကားတိုင်းကို နာခံကာ ချက်ချင်းပန်းသီးယူဖို့ ပြေးထွက်သွား၏။ လင်းဖေးလု စာအုပ်စင်ဘက်သွားပြီး စာအုပ်ထုတ်လိုက်၏။

ဒီစာအုပ်က ရှောင်လန် မောင်းမဆောင်ထဲ ဝင်တုန်းက ယူခဲ့တဲ့ စာအုပ်။ ရှောင်လန်ကအရည်အချင်းရှိတယ်ဒါပေမဲ့ သီးခြားနေရာမှာ အဆုံးသတ်တာ နှမြောစရာပဲ. ဒီစာအုပ်က အနည်းငယ်တော့ ဖုန်တက်နေပြီ။

ကွန်ဖြူးရှပ် ရေးသားထားတဲ့ စာအုပ်ကိုယူလိုက်သည်။ ပြန်ဆင်းလာတော့ ပွင့်ချပ်ပန်းကို ယူပြီး စာအုပ်ကြားထဲ ညှပ်လိုက်တာ စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်၏။

လင်းဂျင်းယွမ် သိချင်စိတ်နဲ့မေးတယ်။ "ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားတာလဲ?"

လင်းဖေးလု သူ့ကိုစာအုပ်ပေးလိုက်တယ်။ "အစ်ကိုတော် ဒါကို စာအုပ်မှတ်သားတဲ့အရာအဖြစ် သုံးလို့ရတယ်။ ညိုးနွမ်းသွားရင်တောင် ကံတရားက အထဲမှာ ထာဝရပိတ်မိနေလိမ့်မယ်!!"

"စာညှပ်"ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို လင်းဂျင်းယွမ် ပထမဆုံးကြားဖူးတာပဲ။ သူ့ ညီမလေး အရမ်း ကို ထူးခြားဖြစ်လွန်းတယ်လို့ခံစားရတယ်!!

သူအမြဲတမ်း စာအုပ်ဖတ်ရတာ မုန်းတယ်. စာအုပ်ဖတ်တိုင်း ခေါင်းကိုက်တက်တယ်.ဒါ့ကြောင့် သူ့အဖေနဲ့အမေ မကြာခဏ ပြစ်တင်ရူတ်ချတာခံရတယ်. သို့ပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာ ကွန်ဖြူးရှပ်စာအုပ်ကို ဖွင့်ဖို့မစောင့်နိုင်အောင်ပဲ။ စာမျက်နှာတိုင်းလှန်တင်တိုင်း ထိုပန်းပွင့်လေးရှိနေပြီး ရနံ့လည်းရှိနေမယ်. ထိုစာအုပ် ဝတ်ရုံ ထဲကနေ ပြုတ်ကျမှာစိုးတာကြောင့် လက်ကကိုင်ထားတယ်။

မကြာခင် လင်းကျန့်ယွမ် ပန်းသီးနဲ့ အပြေးအလွှားရောက်ချလာတယ်။ မြန်ဆန်ကျယ်လောင်တဲ့ ခြေလှမ်းသံနဲ့ သူ့ညီမလေးဆီပြေးလာတယ်။ "ပန်းသီး!!"

လင်းဖေးဖု အကြီးဆုံး အနီရဲဆုံးတစ်ခု ရွေးချယ်ပြီး လင်းဂျင်းယွမ် လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ "အစ်ကို ဂျင်းယွမ် ပန်းသီးစားပါဉီး"

Zawgyi

အပိုင္း-21

စကားဆုံးေအာင္ ေျပာၿပီးေနာက္ လင္းေဖးလု ဂ႐ုတစိုက္ လင္းဂ်င္းယြမ္ အျပဳအမူကိုေမာ့ၾကည့္တယ္။ သူမရဲ႕ ညင္သာတဲ့လက္ေခ်ာင္းမ်ား သူ႕အကၤ်ီစကို ဆြဲၿပိး ညင္သာစြာ အသံေသးေသးေလးနဲ႕ "အစ္ကို ဂ်င္းယြမ္ တျခားသူေတြလိုပဲ ေဖးေလး အစ္ကို မုန္းတာလား?"

လင္းဂ်င္းယြမ္ ခ်က္ခ်င္းက်ယ္ေလာင္စြာ "ေသခ်ာေပါက္ ဘယ္ဟုတ္မလဲ!! ငါကမင္းအစ္ကို ပဲမဟုတ္ဘူးသူက ငါ နဲ႕လည္း ဆိုင္တယ္ ။ သူ႕ အသက္ ဘယ္ႏွစ္ႏွစ္လဲ?"

လင္းေဖးလု ခ်ိဳၿမိန္တဲ့အၿပဳံးထပ္ထြက္ေပၚ လာၿပီး "အစ္ကိုႀကီးက ဒီႏွစ္ဆိုရင္ အသက္ ၇ ႏွစ္"

လင္းဂ်င္းယြမ္ ေမးေမာ့ၿပီး ဂုဏ္ယူစြာ " ငါက သူ႕ထက္အသက္တစ္ႏွစ္ႀကီးတယ္။ ငါက သူ႕အစ္ကိုႀကီးပဲ။ သူက ညီေတာ္ ၆။ဘာလို႔ အစ္ကို က မုန္းရမွာလဲ?

လင္းေဖးလု မ်က္လုံးခ်က္ခ်င္းေတာက္ပသြားၿပီး လက္ေခ်ာင္းမ်ားက သူ႕အကၤ်ီစကို ခါယမ္းကာ ညင္သာၿငိမ့္ေညာင္းစြာ "အစ္ကို ဂ်င္းယြမ္ အရမ္းေကာင္းတယ္။ ေဖးေလး ႀကဳံဖူးတဲ့လူေတြထဲမွာအေကာင္းဆုံးပဲ!!"

လင္းဂ်င္းယြမ္လည္း ၾကည္ႏူးသြား၏။ ေကာင္းဘုံ တက္လွမ္းေနရသလိုပင္။

သူတို႔သုံးေယာက္ ေဘးနန္းေဆာင္ ဆီ အတူေလွ်ာက္လာၾကတယ္. ကုန္းကုန္းေနာက္ကေန ေၾကာက္လန႔္စြာ "အရွင့္သား..."

လင္းဂ်င္းယြမ္ လွည့္ၾကည့္ၿပီး "မင္းကို အထဲဝင္ခြင့္မျပဳဘူး!!"

အထဲ၌ ေရွာင္လန္ ယု႐ူနဲ႕အတူ အပ္ခ်ဳပ္ေန၏. ႐ုတ္တရက္ သူ႕သမီး မင္းသား၄ လက္ကိုင္ၿပီး အထဲဝင္လာတာ ျမင္ေတာ့ ၿခံဝန္းထဲက လူတိုင္းလန႔္သြားၾကတယ္. လင္းေဖးလု တည္ၿငိမ္စြာ "အေမ..အစ္ကိုေတာ္ ၄ က ေဖးေလး နဲ႕ကစားဖို႔လာတာ"

လင္းဂ်င္းယြမ္ လက္ေသးေသးေလး ယမ္းျပၿပီး "ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္လုပ္ပါ။ ကြၽန္ေတာ့္ ကို အာ႐ုံမစိုက္နဲ႕"

မိန္းမ မ်ားတစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ ၾကည့္လိုက္ၾကၿပီး ထိုင္ခ်ဖိဳ႕ ဆုံးျဖတ္လိုက္တယ္. ကေလးႏွစ္ေယာက္ အိမ္ထဲ ေျပးလႊားေဆာ့ကစားေနတာကိုေစာင့္ၾကည့္ၾကတယ္။

လင္းဂ်င္းယြမ္ အိမ္ထဲ ဝင္လာၿပီး မေပ်ာ္မ႐ႊင္ေမးတယ္။ "ေစာေစာ ကလို ဘာလို႔မေခၚ တာလဲ?"

လင္းေဖးလု ခ်ိဳၿမိန္စြာ ၿပဳံးၿပီး မတ္တပ္ထရပ္ကာ သူ႕နားကပ္ၿပီးတီးတိုး " ဒါေဖးေလးတို႔ လ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္"

လင္းဂ်င္းယြမ္လည္း စိတ္ထဲက ေအာ္ျမည္ေန၏။ အား..!! ငါ့ ႏွလုံးသား အရည္ေပ်ာ္ေတာ့မယ္..!!

လင္းေဖးလု တို႔ေနတဲ့ ၿခံဝန္းေသးေသးေလးက အရမ္းရိုးရွင္းတယ္ အဆင္အယင္သိပ္မရွိဘူး။ သူေနတဲ့ ခန္းနားတဲ့ ခန္းမ ေဆာင္ နဲ႕ ယွဥ္ရင္ ဒီေနရာက ယွဥ္စရာေတာင္မရွိဘူး။သို႔ေပမဲ့ ေသသပ္တယ္. ဒီကေလးေလး ေနထိုင္တဲ့ အခန္းဆိုရင္ ထူးျခားတဲ့ရနံ႕ရွိၿပီး အညွီနံ႕ မဟုတ္ပဲ လန္းဆန္းခ်ိဳၿမိန္တယ္။

ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကိုၾကည့္ေတာ့ လင္းေဖးလု လင္းက်န႔္ယြမ္ ကို တီးတိုးေျပာေနတယ္။

"အစ္ကို ပန္းသီးတစ္ခ်ိဳ႕ သြားယူေခ်"

လင္းက်န႔္ယြမ္ သူတို႔ ခ်ည္းထားခဲ့ဖို႔ တြန႔္ဆုတ္ေနေပမဲ့လည္း သူ႕ညီမေျပာတဲ့ စကားတိုင္းကို နာခံကာ ခ်က္ခ်င္းပန္းသီးယူဖို႔ ေျပးထြက္သြား၏။ လင္းေဖးလု စာအုပ္စင္ဘက္သြားၿပီး စာအုပ္ထုတ္လိုက္၏။

ဒီစာအုပ္က ေရွာင္လန္ ေမာင္းမေဆာင္ထဲ ဝင္တုန္းက ယူခဲ့တဲ့ စာအုပ္။ ေရွာင္လန္ကအရည္အခ်င္းရွိတယ္ဒါေပမဲ့ သီးျခားေနရာမွာ အဆုံးသတ္တာ ႏွေျမာစရာပဲ. ဒီစာအုပ္က အနည္းငယ္ေတာ့ ဖုန္တက္ေနၿပီ။

ကြန္ျဖဴးရွပ္ ေရးသားထားတဲ့ စာအုပ္ကိုယူလိုက္သည္။ ျပန္ဆင္းလာေတာ့ ပြင့္ခ်ပ္ပန္းကို ယူၿပီး စာအုပ္ၾကားထဲ ညွပ္လိုက္တာ စာအုပ္ကို ပိတ္လိုက္၏။

လင္းဂ်င္းယြမ္ သိခ်င္စိတ္နဲ႕ေမးတယ္။ "ဘာလုပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားတာလဲ?"

လင္းေဖးလု သူ႕ကိုစာအုပ္ေပးလိုက္တယ္။ "အစ္ကိုေတာ္ ဒါကို စာအုပ္မွတ္သားတဲ့အရာအျဖစ္ သုံးလို႔ရတယ္။ ညိုးႏြမ္းသြားရင္ေတာင္ ကံတရားက အထဲမွာ ထာဝရပိတ္မိေနလိမ့္မယ္!!"

"စာညွပ္"ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို လင္းဂ်င္းယြမ္ ပထမဆုံးၾကားဖူးတာပဲ။ သူ႕ ညီမေလး အရမ္း ကို ထူးျခားျဖစ္လြန္းတယ္လို႔ခံစားရတယ္!!

သူအၿမဲတမ္း စာအုပ္ဖတ္ရတာ မုန္းတယ္. စာအုပ္ဖတ္တိုင္း ေခါင္းကိုက္တက္တယ္.ဒါ့ေၾကာင့္ သူ႕အေဖနဲ႕အေမ မၾကာခဏ ျပစ္တင္႐ူတ္ခ်တာခံရတယ္. သို႔ေပမဲ့ ဒီအခ်ိန္မွာ ကြန္ျဖဴးရွပ္စာအုပ္ကို ဖြင့္ဖို႔မေစာင့္နိုင္ေအာင္ပဲ။ စာမ်က္ႏွာတိုင္းလွန္တင္တိုင္း ထိုပန္းပြင့္ေလးရွိေနၿပီး ရနံ႕လည္းရွိေနမယ္. ထိုစာအုပ္ ဝတ္႐ုံ ထဲကေန ျပဳတ္က်မွာစိုးတာေၾကာင့္ လက္ကကိုင္ထားတယ္။

မၾကာခင္ လင္းက်န႔္ယြမ္ ပန္းသီးနဲ႕ အေျပးအလႊားေရာက္ခ်လာတယ္။ ျမန္ဆန္က်ယ္ေလာင္တဲ့ ေျခလွမ္းသံနဲ႕ သူ႕ညီမေလးဆီေျပးလာတယ္။ "ပန္းသီး!!"

လင္းေဖးဖု အႀကီးဆုံး အနီရဲဆုံးတစ္ခု ေ႐ြးခ်ယ္ၿပီး လင္းဂ်င္းယြမ္ လက္ထဲ ထည့္ေပးလိုက္တယ္။ "အစ္ကို ဂ်င္းယြမ္ ပန္းသီးစားပါဉီး"