အပိုင်း-20

တံခါးနားရောက်ခါနီးတော့ ကုန်းကုန်း သူ့သခင်ကိုဖမ်းမိသွားပြီး ခါးသီးစွာ တောင်းဆိုတယ်။ "အရှင်မင်းသား! မင်ယွဲ့ နန်းဆောင်က ကျိန်စာမိနေတာ။သွားလို့မရပါဘူး!!"

လင်းဂျင်းယွမ်က နာခံတဲ့လူလား? တစ်စုံတစ်ယောက်က ဝင်လို့မရဘူးလို့ ပြောလေ သူက ပိုဝင်ချင်လေပဲ။ တံခါးအကြမ်းပတမ်းတွန်းပြီး ဝင်လာတယ်.

လင်းဖေးလု လင်းကျန့်ယွမ် နဲ့ ဆက်ကစားနေတယ်။

နေရောင်ကြောင့် နွေးထွေး၏ ။ကလေးမ ဆံပင်နှစ်ဘက် စည်းထားပြီး ပန်းရောင်အဝတ်အစားလေး ဝတ်ထားတယ်။ နွေးထွေးတဲ့အလင်းရောင်အောက် ချိုမြိန်စွာ ပြုံးပြီး ဆော့ကစားနေတယ်။ ဟိုခုန် ဒီခုန် ပုံရိပ်လေးက သေချာပေါက် နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းတယ်။

လင်းဂျင်းယွမ် ရုတ်တရက်နားလည်လိုက်ပြီးပြောလိုက်တယ်။ "ချစ်ဖို့ကောင်းတာ မျှတမှုပဲ"

ကုန်းကုန်းကို ပြန်ကြည့်ပြီး မကျေမနပ် " ငါ့ ညီမ မင်းသမီး ၅ က နတ်သမီး အသေးစားလေး။ သူမ ရှိတဲ့နေရာတိုင်း ကံကောင်းစေတယ်!! မင်း မဟုတ်တာဆက်ပြောနေရင် ငါ မင်းကို ခွင့်မလွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး!!"

လင်းဖေးလု သူ့အသံကိုကြားတော့ မော့ကြည့်ပြီး ကစားနေတဲ့နေရာမှာတင် ရပ်တန့်သွား၏။ တံခါး ကိုမော့ကြည့်တယ်။ လက်သေးသေးလေးနဲ့ လက်ညိုးထိုးပြီး မျက်ရည်ဝေ့သီစွာ အံ့ဩသွားတယ်။

လင်းဂျင်းရွမ် လျှောက်လာပြီး အော် ပြောတယ်။ "ဖေးလေး "

နှုတ်ခမ်းဖိကိုက်ကာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းပြုံးပြီး သူ သူမ နာမည် မှတ်မိသေးတဲ့ အတွက် အရမ်းပျော်ရွှင်သွား၏။ နာခံစွာ သူမ နားရောက်လာတာ စောင့်ကြည့်နေ၏။ သူမဆီလျှောက်လာတော့ မျက်နှာသေးသေးလေး မော့ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ "အစ်ကို ဂျင်းယွမ်"

မင်းသား ၄ သူ့ကို "အစ်ကိုဂျင်းယွမ် "လို့ခေါ် သူ့နှလုံးသားချိုမြိန်သွား၏။ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးအောက်အခက်အခဲမရှိတော့သလိုပဲ။

အကြောင်းနဲ့အကျိုး ပြောရရင် သူမွေးတည်းက သူ့ကို ဘယ်သူမှ အရမ်းချိုမြိန်စွာ မခေါ် ကြဘူး။ အစေခံတွေက အရှင့်သား။ အကြီးတွေက သူ့ကိုယွမ်အာ ဒါမှမဟုတ် တချို့က ရာထူးအတိုင်း ခေါ် ဝေါ်ကြတယ်။ မင်းသမီးလေးက သူ့ကို အစ်ကိုတော် ၄ ဒါမှမဟုတ် အစ်ကို ၄ လို့ ခေါ် ရမှာ။

ဒီနေ့ ဒီခေါ် သံလေးက ဘယ်လောက်ကြားရကောင်းလိုက်သလဲ ရှာတွေ့သွားတယ်။ !! အရမ်းကြင်နာပြီး စိတ်ကျေနပ်ဖို့ကောင်းတယ်။ !!

ကစားနေသည့် အပြားလေးကိုကောက်ပြီး ချစ်ဖို့ကောင်းစွာ "အစ်ကို ဂျင်းယွမ် ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလဲ?"

အင်္ကျီလက်ထဲက ပန်းသီးပန်းပွင့်ကိုထုတ်လိုက်တယ်။ သူလာတော့ ယုံကြည်ချက်အပြည့်ရှိတယ် ဒါပေမဲ့ အခုလို သူ့ညီမရှေ့ရပ်ရတာ အနည်းငယ်ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်နေတယ်။

ခေါင်းကုပ်ပြီး "အရင်က ဖေးလေး ပေးထားတဲ့ ပန်းသီးပန်းပွင့်လေး။ အစေခံတွေကို ဂရုစိုက်ခိုင်းထားတာ မကြာခင် ညိုးတော့မယ်"

လင်းဖေးလု မျက်တောင်ခတ်ပြီး လက်ချောင်းများ ထုတ်ကာ ပွင့်ချပ်လေးကို ညင်သာစွာထိကြည့်တယ်။ သူမ တွေးနေ၏။ မော့ကြည့်ကာ ပြုံးပြီး "မကြောက်နဲ့ ဖေးလေးမှာနည်းလမ်းရှိတယ်။!! "

သူ့လက်ချောင်းများကိုင်ကာ "လိုက်ခဲ့"

လင်းဂျန်ယွမ် သူ့ကို ကိုင်ထားတဲ့လက်သေးသေးလေးကိုကြည့်ရင်း ခြောက်ကပ်ကပ်ချောင်းဆိုးပြီး ရှက်သွားတာ ထိန်းလိုက်တယ်။ ဘေးက လင်းကျန့်ယွမ် ကိုကြည့်ပြီး အကြောင်းအရာ ပြောင်းလိုက်တယ်။

"သူက ဘယ်သူလဲ?"

လင်းဖေးလု ရပ်တန့်သွားပြီး ဖြေးညှင်းစွာ ကိုင်ထားတဲ့လက်ကိုလွှတ်လိုက်တယ်။

အနည်းငယ်ကြောက်လန့်သွား၏။ အနည်းငယ်ခေါင်းငုံ့ကာ အသံခပ်နိမ့်နိမ့်နဲ့ " ဖေးလေး အစ်ကို။ သူ့နာမည်က လင်းကျန့်ယွမ်"

လင်းဂျင်းယွမ် လဲ အတည်ပြုတယ်။ "အဲအရူးလား? သူက ..."

ပြောပြီး အနည်းငယ်စိတ်ပျက်သွား၏။ ဆက်တိုက်ပြောနေပေမဲ့ သူ့မျက်လုံး လင်းဖေးလု ပေါ် ကျရောက်သွားပြီး စကားလုံးများလည်ချောင်းမှာတစ်သွားတယ်။

မျက်နှာ နာကျင်သွားတဲ့အပြုအမူ ပြသနေတယ်။ ခေါင်း ငုံ့ သည်ထက်ငုံ့ကျသွားကာ ဆံပင်စည်းထားတဲ့ နှစ်ဖက်ပဲ မြင်ရတယ်။ အချိန်မရွေးထငိုမဲ့ပုံနဲ့ တိုတိုးလေး ပြောတယ်။

"ဖေးလေး အစ်ကိုက မရူးဘူး။ သူက နေမကောင်းဖြစ်ရုံ"

လင်းဂျင်းယွမ် သူ့စကားလုံးကြောင့် ချက်ချင်းနောင်တရသွား၏။

Zawgyi

အပိုင္း-20

တံခါးနားေရာက္ခါနီးေတာ့ ကုန္းကုန္း သူ႕သခင္ကိုဖမ္းမိသြားၿပီး ခါးသီးစြာ ေတာင္းဆိုတယ္။ "အရွင္မင္းသား! မင္ယြဲ႕ နန္းေဆာင္က က်ိန္စာမိေနတာ။သြားလို႔မရပါဘူး!!"

လင္းဂ်င္းယြမ္က နာခံတဲ့လူလား? တစ္စုံတစ္ေယာက္က ဝင္လို႔မရဘူးလို႔ ေျပာေလ သူက ပိုဝင္ခ်င္ေလပဲ။ တံခါးအၾကမ္းပတမ္းတြန္းၿပီး ဝင္လာတယ္.

လင္းေဖးလု လင္းက်န႔္ယြမ္ နဲ႕ ဆက္ကစားေနတယ္။

ေနေရာင္ေၾကာင့္ ႏြေးေထြး၏ ။ကေလးမ ဆံပင္ႏွစ္ဘက္ စည္းထားၿပီး ပန္းေရာင္အဝတ္အစားေလး ဝတ္ထားတယ္။ ႏြေးေထြးတဲ့အလင္းေရာင္ေအာက္ ခ်ိဳၿမိန္စြာ ၿပဳံးၿပီး ေဆာ့ကစားေနတယ္။ ဟိုခုန္ ဒီခုန္ ပုံရိပ္ေလးက ေသခ်ာေပါက္ ႏွစ္လိုဖြယ္ေကာင္းတယ္။

လင္းဂ်င္းယြမ္ ႐ုတ္တရက္နားလည္လိုက္ၿပီးေျပာလိုက္တယ္။ "ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတာ မွ်တမႈပဲ"

ကုန္းကုန္းကို ျပန္ၾကည့္ၿပီး မေက်မနပ္ " ငါ့ ညီမ မင္းသမီး ၅ က နတ္သမီး အေသးစားေလး။ သူမ ရွိတဲ့ေနရာတိုင္း ကံေကာင္းေစတယ္!! မင္း မဟုတ္တာဆက္ေျပာေနရင္ ငါ မင္းကို ခြင့္မလႊတ္ေပးမွာ မဟုတ္ဘူး!!"

လင္းေဖးလု သူ႕အသံကိုၾကားေတာ့ ေမာ့ၾကည့္ၿပီး ကစားေနတဲ့ေနရာမွာတင္ ရပ္တန႔္သြား၏။ တံခါး ကိုေမာ့ၾကည့္တယ္။ လက္ေသးေသးေလးနဲ႕ လက္ညိုးထိုးၿပီး မ်က္ရည္ေဝ့သီစြာ အံ့ဩသြားတယ္။

လင္းဂ်င္း႐ြမ္ ေလွ်ာက္လာၿပီး ေအာ္ ေျပာတယ္။ "ေဖးေလး "

ႏႈတ္ခမ္းဖိကိုက္ကာ ရွက္ကိုးရွက္ကန္းၿပဳံးၿပီး သူ သူမ နာမည္ မွတ္မိေသးတဲ့ အတြက္ အရမ္းေပ်ာ္႐ႊင္သြား၏။ နာခံစြာ သူမ နားေရာက္လာတာ ေစာင့္ၾကည့္ေန၏။ သူမဆီေလွ်ာက္လာေတာ့ မ်က္ႏွာေသးေသးေလး ေမာ့ၾကည့္ကာ ညင္သာစြာ "အစ္ကို ဂ်င္းယြမ္"

မင္းသား ၄ သူ႕ကို "အစ္ကိုဂ်င္းယြမ္ "လို႔ေခၚ သူ႕ႏွလုံးသားခ်ိဳၿမိန္သြား၏။ ေကာင္းကင္နဲ႕ေျမႀကီးေအာက္အခက္အခဲမရွိေတာ့သလိုပဲ။

အေၾကာင္းနဲ႕အက်ိဳး ေျပာရရင္ သူေမြးတည္းက သူ႕ကို ဘယ္သူမွ အရမ္းခ်ိဳၿမိန္စြာ မေခၚ ၾကဘူး။ အေစခံေတြက အရွင့္သား။ အႀကီးေတြက သူ႕ကိုယြမ္အာ ဒါမွမဟုတ္ တခ်ိဳ႕က ရာထူးအတိုင္း ေခၚ ေဝၚၾကတယ္။ မင္းသမီးေလးက သူ႕ကို အစ္ကိုေတာ္ ၄ ဒါမွမဟုတ္ အစ္ကို ၄ လို႔ ေခၚ ရမွာ။

ဒီေန႕ ဒီေခၚ သံေလးက ဘယ္ေလာက္ၾကားရေကာင္းလိုက္သလဲ ရွာေတြ႕သြားတယ္။ !! အရမ္းၾကင္နာၿပီး စိတ္ေက်နပ္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ !!

ကစားေနသည့္ အျပားေလးကိုေကာက္ၿပီး ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းစြာ "အစ္ကို ဂ်င္းယြမ္ ဒီေန႕ ဘာလို႔ ဒီကိုေရာက္ေနတာလဲ?"

အကၤ်ီလက္ထဲက ပန္းသီးပန္းပြင့္ကိုထုတ္လိုက္တယ္။ သူလာေတာ့ ယုံၾကည္ခ်က္အျပည့္ရွိတယ္ ဒါေပမဲ့ အခုလို သူ႕ညီမေရွ႕ရပ္ရတာ အနည္းငယ္ရွက္ကိုးရွက္ကန္းျဖစ္ေနတယ္။

ေခါင္းကုပ္ၿပီး "အရင္က ေဖးေလး ေပးထားတဲ့ ပန္းသီးပန္းပြင့္ေလး။ အေစခံေတြကို ဂ႐ုစိုက္ခိုင္းထားတာ မၾကာခင္ ညိုးေတာ့မယ္"

လင္းေဖးလု မ်က္ေတာင္ခတ္ၿပီး လက္ေခ်ာင္းမ်ား ထုတ္ကာ ပြင့္ခ်ပ္ေလးကို ညင္သာစြာထိၾကည့္တယ္။ သူမ ေတြးေန၏။ ေမာ့ၾကည့္ကာ ၿပဳံးၿပီး "မေၾကာက္နဲ႕ ေဖးေလးမွာနည္းလမ္းရွိတယ္။!! "

သူ႕လက္ေခ်ာင္းမ်ားကိုင္ကာ "လိုက္ခဲ့"

လင္းဂ်န္ယြမ္ သူ႕ကို ကိုင္ထားတဲ့လက္ေသးေသးေလးကိုၾကည့္ရင္း ေျခာက္ကပ္ကပ္ေခ်ာင္းဆိုးၿပီး ရွက္သြားတာ ထိန္းလိုက္တယ္။ ေဘးက လင္းက်န႔္ယြမ္ ကိုၾကည့္ၿပီး အေၾကာင္းအရာ ေျပာင္းလိုက္တယ္။

"သူက ဘယ္သူလဲ?"

လင္းေဖးလု ရပ္တန႔္သြားၿပီး ေျဖးညွင္းစြာ ကိုင္ထားတဲ့လက္ကိုလႊတ္လိုက္တယ္။

အနည္းငယ္ေၾကာက္လန႔္သြား၏။ အနည္းငယ္ေခါင္းငုံ႕ကာ အသံခပ္နိမ့္နိမ့္နဲ႕ " ေဖးေလး အစ္ကို။ သူ႕နာမည္က လင္းက်န႔္ယြမ္"

လင္းဂ်င္းယြမ္ လဲ အတည္ျပဳတယ္။ "အဲအ႐ူးလား? သူက ..."

ေျပာၿပီး အနည္းငယ္စိတ္ပ်က္သြား၏။ ဆက္တိုက္ေျပာေနေပမဲ့ သူ႕မ်က္လုံး လင္းေဖးလု ေပၚ က်ေရာက္သြားၿပီး စကားလုံးမ်ားလည္ေခ်ာင္းမွာတစ္သြားတယ္။

မ်က္ႏွာ နာက်င္သြားတဲ့အျပဳအမူ ျပသေနတယ္။ ေခါင္း ငုံ႕ သည္ထက္ငုံ႕က်သြားကာ ဆံပင္စည္းထားတဲ့ ႏွစ္ဖက္ပဲ ျမင္ရတယ္။ အခ်ိန္မေ႐ြးထငိုမဲ့ပုံနဲ႕ တိုတိုးေလး ေျပာတယ္။

"ေဖးေလး အစ္ကိုက မ႐ူးဘူး။ သူက ေနမေကာင္းျဖစ္႐ုံ"

လင္းဂ်င္းယြမ္ သူ႕စကားလုံးေၾကာင့္ ခ်က္ခ်င္းေနာင္တရသြား၏။