အပိုင်း-16

အပြန်လမ်းမှာ လိမ္မော် အပင်တန်းများကိုဖြတ်လာကြတယ်။လင်းဖေးလု ကိုကြည့်လိုက်တယ်။ သူမ စိတ်ထဲ ဘာတွေးနေသလဲ ဘယ်သူမှမသိဘူး။ဒါပေမဲ့ ရပ်ပြီး ချင်းရန်ကို "လိမ္မော်သီး ယူသွားချင်တယ်"

"ဆောင်းတွင်းလိမ္မော်သီး ပင်က အလှဆင်ဖို့ သပ်သပ်ပဲ စိုက်ပျိုးထားတာပါ။ သူတို့က အရမ်းချဉ်တာ စားလို့မဖြစ်ဘူး"

လင်းဖေးလု မကြားသလို " နှစ်ခု လိုချင်တယ်"

ချင်းရန် စည်းရုံးမနေပဲ နောက်ဆုံး လိမ္မော်သီးအနည်းငယ် ခူးလိုက်တယ်။ ဒီအသီးတွေချဉ်တယ်ဆိုတာ အကြည့်တစ်ချက်တည်းနဲ့ပြောနိုင်တယ်။ လင်းဖေးလု အပြန်ခင် လိမ္မော်သီးတွေကို အင်္ကျီလက်ထဲထည့်ကာ သယ်လာခဲ့တယ်။

ရှောင်လန် နဲ့ ယုရူတို့ ခြံဝန်းထဲ အပ်ချုပ်နေကြတယ်။ ချင်းရန် သယ်လာတဲ့ ပန်းသီးတွေကိုမြင်တော့ သူတို့အပြုအမူပြောင်းလဲသွားကြတယ်။ သူတို့မေးတော့ ချင်းရန်က ဖြစ်ခဲ့ သမျှ ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်ပြောပြတယ်.

ရှောင်လန် အနည်းငယ်အံ့ဩသွားတယ်။ခြံဝန်းထဲ ထိုင်နေတဲ့ လင်းဖေးလုကိုကြည့်လိုက် တော့ ပုရွက်ဆိတ် အသိုက်ကို လင်းကျန့်ယွမ်နဲ့အတူ တူးဆွနေတယ်။ ရှောင်လန် ဒီကိစ္စကို သိပ်တွေးမနေတော့ပဲ ဒီနေ့ မင်းသား ၄ စိတ်ကောင်းဝင်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ပဲ ယူဆလိုက်တယ်။ ကလေး နှစ်ယောက်အတွက် ခွာကျွေးဖို့ ချင်းရန်ကို ညွန်ကြားလိုက်တယ်။

လင်းဖေးလု ပန်းသီးကိုင်ထားရင်း ထိုင်ခုံပေါ် ထိုင်နေ၏။ အနည်းငယ်ကိုက်စားပြီး ဆန့်ကျင်ဘက်က ပင်မနန်းဆောင်ရဲ့ ပိတ်ထားတဲ့ တံခါးကို ကြည့်နေ၏။

စောစောက ရှောင်လန်နဲ့ ယုရူ တို့ပြောတဲ့စကားကိုကြားမိတယ်။ ပင်မနန်းဆောင် အခုထိတံခါးမဖွင့်သေးဘူး။ တဖက်က အပြုအမူကြောင့် လင်းဖေးလု သိပ်ကျေနပ်တယ်။ သစ်ပင်ပေါ် တစ်ခုခုရှိတယ်လို့ပြောလိုက်တော့ တဖက်က အရမ်းကြောက်သွားတာ။ ဒီတစ်ခါ သူ့အကြံ မှန်ကန်တယ်ဆိုတာ သက်သေပြနေတယ်။

နေ့လည်ခင်းရောက်တော့ ပင်မနန်းဆောင် တံခါး ဖြည်းဖြည်းချင်းဖွင့်လာတယ်။ နေရောင်ခေါင်းတည့်တည့် ကျရောက်ချိန် သလဲသီးသစ်ပင်အရိပ်ခြံဝန်းထဲ ထိကျရောက်နေ၏။ ကိုယ်လုပ်တော် ရူ အစေခံဟောင်ရူနဲ့အတူ ထိုသစ်ပင်ကိုအရင်ကြည့်လိုက်တယ်။ ကြည့်ပြီးနောက် သူတို့ မင်းယွဲ့နန်းဆောင်ဂိတ်တံခါးနားအပြေးအလွှားသွားပြီး လမ်းလျှောက်တိုင်း မျက်လုံးများ ထိုသစ်ပင်ကို မကြည့်ပဲ ရှောင်သွားတယ်။

လင်းဖေးလု ထိုင်နေရင်း သူတို့ကိုစိုက်ကြည့်နေ၏။ ကိုယ်လုပ်တော် ရူ အထိတ်တလန့် ဘေးပတ်လည်ကို ကြည့်ရင်း ကလေးမ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ဆုံသွား၏။ ဒီကလေးမ ကြည့်တဲ့အကြည့်က အပြစ်လုပ်ထားလို့ အပြစ်သားကို ကြည့်တဲ့အကြည့်နဲ့တူတယ်။

မိန်းမ နှစ်ယောက် ညနေမတိုင်ခင် အထိ မင်းယွဲ့ နန်းဆောင်ထဲ နေကြတယ်။ လင်းဖေးလု ကတော့ ညစာစားပြီးနောက် လင်းကျန့်ယွမ် နဲ့အတူ ပြေးတိုင်းလွှားတိုင်း ခြံဝန်းထဲ ကစားတယ်။

ကိုယ်လုပ်တော် ရူ ဝင်လာတော့ ကလေးနှစ်ယောက်ရီသံ ရပ်သွား၏။ လင်းကျန့်ယွမ် မျက်လုံးတွေက သူကမကောင်းတဲ့လူ တစ်ယောက်ဆိုတာ ပြောနေ၏။ သူ့ အမေက မကောင်းတဲ့လူနဲ့ဝေးဝေးနေဖို့ပြောထားတယ်။ဒါ့ကြောင့် သူ့ညီမ လက်ဆွဲပြီး ထွက်သွားတယ်။

သို့ပေမဲ့ လင်းဖေးလု မရွေ့ဘူး။ မတ်တပ်ရပ်နေဆဲ ဗလာသပ်သပ်မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ဆက်တိုက်ကြည့်နေ၏။

ကိုယ်လုပ်တော်ရူ စိတ်ကုန်လွန်းလို့ ကလေးမကို သင်ခန်းစာပေးချင်တယ်။ ကလေးမ နားရောက်လာတော့ လင်းဖေးလု သူ့ကိုကြည့်နေတာမဟုတ်ပဲ သူ့နောက်က တစ်ခုခုကိုကြည့်နေတာ နားလည်လိုက်တယ်။

အလျင်စလို နောက်လှည့်ကြည့်တော့ ဘယ်သူမှမရှိမနေဘူး။

ခေါင်းပြန်လှည့်လာတော့ လင်းဖေးလု မျက်ဝန်းထဲက အကြောက်တရားကိုမြင်ရတယ်. မျက်လုံးဝိုင်းစက်စွာ သူ့နောက်က တစ်ခုခုစိုက်ကြည့်နေကာ ကြောက်လန့်နေတယ်။

ကိုယ်လုပ်တော် ရူ လည်း လည်ထွက်သွားပြီး နောက်ကျောကနေ ချွေးအေးများထွက်လာတယ်။ နားမလည်နိုင်တဲ့အကြောင်းပြချက်တစ်ချို့ကြောင့် ကြောက်လာတယ်။

ဟောင်ရူ က သတ္တိမွေးပြီးမေးတယ်။ " ဘာကိုကြည့်နေတာလဲ မင်းသမီး?"

ထိုအချိန် လင်းဖေးလု ပြန်မဖြေဘူး။လှည့်ထွက်ကာ အထိတ်တလန့် နဲ့ လင်းကျန့်ယွမ် ကို ဆွဲ ပြီး ဘေးနန်းဆောင်ထဲ ပြေးဝင်သွားတယ်။ တံခါးပိတ်ပြီး အနောက်ကိုလုံးဝ လှည့်မကြည့်ဘူး။

Zawgyi

အပိုင္း-16

အျပန္လမ္းမွာ လိေမၼာ္ အပင္တန္းမ်ားကိုျဖတ္လာၾကတယ္။လင္းေဖးလု ကိုၾကည့္လိုက္တယ္။ သူမ စိတ္ထဲ ဘာေတြးေနသလဲ ဘယ္သူမွမသိဘူး။ဒါေပမဲ့ ရပ္ၿပီး ခ်င္းရန္ကို "လိေမၼာ္သီး ယူသြားခ်င္တယ္"

"ေဆာင္းတြင္းလိေမၼာ္သီး ပင္က အလွဆင္ဖို႔ သပ္သပ္ပဲ စိုက္ပ်ိဳးထားတာပါ။ သူတို႔က အရမ္းခ်ဥ္တာ စားလို႔မျဖစ္ဘူး"

လင္းေဖးလု မၾကားသလို " ႏွစ္ခု လိုခ်င္တယ္"

ခ်င္းရန္ စည္း႐ုံးမေနပဲ ေနာက္ဆုံး လိေမၼာ္သီးအနည္းငယ္ ခူးလိုက္တယ္။ ဒီအသီးေတြခ်ဥ္တယ္ဆိုတာ အၾကည့္တစ္ခ်က္တည္းနဲ႕ေျပာနိုင္တယ္။ လင္းေဖးလု အျပန္ခင္ လိေမၼာ္သီးေတြကို အကၤ်ီလက္ထဲထည့္ကာ သယ္လာခဲ့တယ္။

ေရွာင္လန္ နဲ႕ ယု႐ူတို႔ ၿခံဝန္းထဲ အပ္ခ်ဳပ္ေနၾကတယ္။ ခ်င္းရန္ သယ္လာတဲ့ ပန္းသီးေတြကိုျမင္ေတာ့ သူတို႔အျပဳအမူေျပာင္းလဲသြားၾကတယ္။ သူတို႔ေမးေတာ့ ခ်င္းရန္က ျဖစ္ခဲ့ သမွ် ေပ်ာ္႐ႊင္စြာ ျပန္ေျပာျပတယ္.

ေရွာင္လန္ အနည္းငယ္အံ့ဩသြားတယ္။ၿခံဝန္းထဲ ထိုင္ေနတဲ့ လင္းေဖးလုကိုၾကည့္လိုက္ ေတာ့ ပု႐ြက္ဆိတ္ အသိုက္ကို လင္းက်န႔္ယြမ္နဲ႕အတူ တူးဆြေနတယ္။ ေရွာင္လန္ ဒီကိစၥကို သိပ္ေတြးမေနေတာ့ပဲ ဒီေန႕ မင္းသား ၄ စိတ္ေကာင္းဝင္တာ ျဖစ္နိုင္တယ္လို႔ပဲ ယူဆလိုက္တယ္။ ကေလး ႏွစ္ေယာက္အတြက္ ခြာေကြၽးဖို႔ ခ်င္းရန္ကို ၫြန္ၾကားလိုက္တယ္။

လင္းေဖးလု ပန္းသီးကိုင္ထားရင္း ထိုင္ခုံေပၚ ထိုင္ေန၏။ အနည္းငယ္ကိုက္စားၿပီး ဆန႔္က်င္ဘက္က ပင္မနန္းေဆာင္ရဲ႕ ပိတ္ထားတဲ့ တံခါးကို ၾကည့္ေန၏။

ေစာေစာက ေရွာင္လန္နဲ႕ ယု႐ူ တို႔ေျပာတဲ့စကားကိုၾကားမိတယ္။ ပင္မနန္းေဆာင္ အခုထိတံခါးမဖြင့္ေသးဘူး။ တဖက္က အျပဳအမူေၾကာင့္ လင္းေဖးလု သိပ္ေက်နပ္တယ္။ သစ္ပင္ေပၚ တစ္ခုခုရွိတယ္လို႔ေျပာလိုက္ေတာ့ တဖက္က အရမ္းေၾကာက္သြားတာ။ ဒီတစ္ခါ သူ႕အႀကံ မွန္ကန္တယ္ဆိုတာ သက္ေသျပေနတယ္။

ေန႕လည္ခင္းေရာက္ေတာ့ ပင္မနန္းေဆာင္ တံခါး ျဖည္းျဖည္းခ်င္းဖြင့္လာတယ္။ ေနေရာင္ေခါင္းတည့္တည့္ က်ေရာက္ခ်ိန္ သလဲသီးသစ္ပင္အရိပ္ၿခံဝန္းထဲ ထိက်ေရာက္ေန၏။ ကိုယ္လုပ္ေတာ္ ႐ူ အေစခံေဟာင္႐ူနဲ႕အတူ ထိုသစ္ပင္ကိုအရင္ၾကည့္လိုက္တယ္။ ၾကည့္ၿပီးေနာက္ သူတို႔ မင္းယြဲ႕နန္းေဆာင္ဂိတ္တံခါးနားအေျပးအလႊားသြားၿပီး လမ္းေလွ်ာက္တိုင္း မ်က္လုံးမ်ား ထိုသစ္ပင္ကို မၾကည့္ပဲ ေရွာင္သြားတယ္။

လင္းေဖးလု ထိုင္ေနရင္း သူတို႔ကိုစိုက္ၾကည့္ေန၏။ ကိုယ္လုပ္ေတာ္ ႐ူ အထိတ္တလန့္ ေဘးပတ္လည္ကို ၾကည့္ရင္း ကေလးမ မ်က္ဝန္းေတြနဲ႕ဆုံသြား၏။ ဒီကေလးမ ၾကည့္တဲ့အၾကည့္က အျပစ္လုပ္ထားလို႔ အျပစ္သားကို ၾကည့္တဲ့အၾကည့္နဲ႕တူတယ္။

မိန္းမ ႏွစ္ေယာက္ ညေနမတိုင္ခင္ အထိ မင္းယြဲ႕ နန္းေဆာင္ထဲ ေနၾကတယ္။ လင္းေဖးလု ကေတာ့ ညစာစားၿပီးေနာက္ လင္းက်န႔္ယြမ္ နဲ႕အတူ ေျပးတိုင္းလႊားတိုင္း ၿခံဝန္းထဲ ကစားတယ္။

ကိုယ္လုပ္ေတာ္ ႐ူ ဝင္လာေတာ့ ကေလးႏွစ္ေယာက္ရီသံ ရပ္သြား၏။ လင္းက်န႔္ယြမ္ မ်က္လုံးေတြက သူကမေကာင္းတဲ့လူ တစ္ေယာက္ဆိုတာ ေျပာေန၏။ သူ႕ အေမက မေကာင္းတဲ့လူနဲ႕ေဝးေဝးေနဖို႔ေျပာထားတယ္။ဒါ့ေၾကာင့္ သူ႕ညီမ လက္ဆြဲၿပီး ထြက္သြားတယ္။

သို႔ေပမဲ့ လင္းေဖးလု မေ႐ြ႕ဘူး။ မတ္တပ္ရပ္ေနဆဲ ဗလာသပ္သပ္မ်က္ဝန္းေတြနဲ႕ ဆက္တိုက္ၾကည့္ေန၏။

ကိုယ္လုပ္ေတာ္႐ူ စိတ္ကုန္လြန္းလို႔ ကေလးမကို သင္ခန္းစာေပးခ်င္တယ္။ ကေလးမ နားေရာက္လာေတာ့ လင္းေဖးလု သူ႕ကိုၾကည့္ေနတာမဟုတ္ပဲ သူ႕ေနာက္က တစ္ခုခုကိုၾကည့္ေနတာ နားလည္လိုက္တယ္။

အလ်င္စလို ေနာက္လွည့္ၾကည့္ေတာ့ ဘယ္သူမွမရွိမေနဘူး။

ေခါင္းျပန္လွည့္လာေတာ့ လင္းေဖးလု မ်က္ဝန္းထဲက အေၾကာက္တရားကိုျမင္ရတယ္. မ်က္လုံးဝိုင္းစက္စြာ သူ႕ေနာက္က တစ္ခုခုစိုက္ၾကည့္ေနကာ ေၾကာက္လန႔္ေနတယ္။

ကိုယ္လုပ္ေတာ္ ႐ူ လည္း လည္ထြက္သြားၿပီး ေနာက္ေက်ာကေန ေခြၽးေအးမ်ားထြက္လာတယ္။ နားမလည္နိုင္တဲ့အေၾကာင္းျပခ်က္တစ္ခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ ေၾကာက္လာတယ္။

ေဟာင္႐ူ က သတၱိေမြးၿပီးေမးတယ္။ " ဘာကိုၾကည့္ေနတာလဲ မင္းသမီး?"

ထိုအခ်ိန္ လင္းေဖးလု ျပန္မေျဖဘူး။လွည့္ထြက္ကာ အထိတ္တလန႔္ နဲ႕ လင္းက်န႔္ယြမ္ ကို ဆြဲ ၿပီး ေဘးနန္းေဆာင္ထဲ ေျပးဝင္သြားတယ္။ တံခါးပိတ္ၿပီး အေနာက္ကိုလုံးဝ လွည့္မၾကည့္ဘူး။