ကိုယ်လုပ်တော် ရူ အလျင်စလိုအသံနဲ့ "ကြည့်ရတာ မကောင်းဆိုးဝါးဖယ်ရှားပြီးပြီ။ ပဉ္စမ မင်းသမီးနိုးလာရင် ဘာပြသာနာမှ တက်မှာမဟုတ်ဘူး"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကိုယ်လုပ်တော် ရူ လျင်မြန်စွာ သူ့အမြှီးသူ့ရုပ်သိမ်းကာ ထွက်သွားတယ်။

ရှောင်လန် သူ့သမီးကိုဖက်ထားပြီး သူတို့ကို အာရုံမစိုက်ချေ။ သူ့သမီးကို အခန်းထဲသယ်လာပြီး ယုရူနဲ့ချင်းရန်တို့ ကူညီတယ်။ လင်းဖေးလု သူတို့ အရမ်း ထိတ်လန့်သွားတာမျိုး မလိုချင်ဘူး။ အားလုံးခြုံပြောရရင် ရှောင်လန် ခန္ဓာကိုယ်က အားနည်းတယ်။ စိတ်ဖိစီးမှုအများကြီး တောင့်မခံနိုင်ဘူး။ သူမ တို့ အခန်းထဲဝင်လာတော့ အားနည်းစွာမျက်လုံးဖွင့်ပြီး ခေါ် လိုက်တယ်။

"‌အမေ"

ရှောင်လန် ချက်ချင်း မျက်ရည်များကျဆင်းလာတယ်။ လင်း‌ဖေးလု ခန္ဓာကိုယ်ကိုနွေးနွေးထွေးထွေးထားကာ ယုရူကို သမားတော် သွားပင့်ခိုင်း၏။

ဒီတစ်ခေါက် ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး သူ့ စိတ်ပေါက်ကွဲထွက်သွား၏။ သာမန်ကိုယ်လုပ်တော် က တကယ်ပြ အင်ပါယာ မင်းသမီးကိုတိုက်ခိုက်ရဲတယ်။ ကိုယ်လုပ်တော် တွေ သူတို့အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ကြတာ သာမန်ဆိုပေမဲ့လည်း ဒီတခေါက် စည်းကျော်သွားပြီ။

လင်းဖေးလု သူမကိုယ်သူမ ရပ်တန့်ဖို့ တားဆီးမနေဘူး။အိပ်ရာပေါ် လှဲနေရင်း ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ ‌မျက်လုံးပိတ်တွေးနေ၏။

အရင်ရက်တွေက ကြုံတွေ့ရတဲ့အတွေ့အကြုံအရ အင်ပါယာမောင်းမဆောင်ဆိုတာ ပြသာနာနဲ့ ဝေးဝေးမနေနိုင်တဲ့ နေရာဆိုတာ သူမနားလည်တယ်။ ကိုယ်က ပြသာနာမရှာရင်တောင် ပြသာနာက ကိုယ့်ကိုလာရှာတာ။

မောင်းမဆောင်မှာ လူတိုင်း လူကောင်းလိုနေချင်ရင် ရှောင်လန် လိုအဖြစ် မျိုးအဆုံးသတ်လိမ့်မယ်။ သူတစ်ပါးနင်းချေတက်နင်းဖို့ လွယ်ကူတဲ့သားကောင်လေ။

ပြီးတော့ လုံခြုံစွာ ကြီးပြင်းနိုင်ဖို့ ဆိုရင် အရွယ်ရောက်မှ တိုက်ခိုက်ရင်တောင် အချည်းအနှီးပဲ။

အစကပျော်ရွှင်တဲ့ဘဝ တစ်ခုလိုချင်ပြီး အနားယူမယ်လို့တွေးခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ မမျှော်လင့်ထားတာက မောင်းမဆောင်လို စစ်ပွဲနေရာကို ကူးပြောင်းလာတယ်။

တကယ်တော့ သူမ တိုက်ခိုက်တာလဲကောင်းတယ်.မဟုတ်ရင် မြင့်မားတဲ့ သူမရဲ့ တုန်ပြန်တိုက်စစ်တွေ အလကားသပ်ဖြစ်မနေဘူးလား? မောင်းမဆောင်ကို သိမ်းပိုက်ပြီး သူမရဲ့ တန်ပြန်တိုက်စစ်တွေ ခံနိုင်ရည်ရှိမရှိ ကြည့်ချင်သေးတယ်။

အင်ပါယာသမားတော် မင်းသမီး ၅ သတိမေ့တယ် ကြားတော့ အလျင်စလိုရောက်လာတယ်။ တဖက်မှာတော့ ယုရူ ပုံပြင်တစ်ပုဒ် လုံး ပြောပြနေတာ ကြားရပြီး ကိုယ်လုပ်တော် ရူ ဘောင်ကျော် သွားတာ ခံစားမိတယ်။

လင်းဖေးယု အစတည်းကခန္ဓာကိုယ်အားနည်းတယ်။ ‌မတော်တဆ ရေနှစ်ပြီး ပြန်သက်သာလာတာမကြာသေးဘူး။ အင်ပါယာသမားတော် အနှစ်ချုပ်ပြောရရင် လင်းဖေးယု သတိလစ်သွားတာ အတော်လေးလန့်သွား၏။ ဆေးညွန်းရေးပေးပြီး ရှောင်လန်ကို ဂရုစိုက်ဖို့ ညွန်ကြားတယ်။

ရှောင်လန် လင်းဖေးယု အတွက် ကောင်းတာ တစ်ခုခုလုပ်ပေးချင်ပေမဲ့ သူတို့ ဂိုထောင်ထဲက အစားအသောက်နည်းနည်းကိုတွေးမိပြီး မျက်ရည်များကျဆင်းလာ၏။

လူတိုင်း အခန်းထဲက ထွက်သွားတော့ အိပ်ရာဘေးထိုင်ပြီး လင်းဖေးယု လက်လေး ဆုပ်ကိုင်ကာ ဆို့နင့်စွာ "ဒါ ဒီအမေ့ရဲ့ အမှားတွေပါ။ ဖေးယု ကိုမကာကွယ်ပေးခဲ့ဘူး"

လင်းကျန့်ယွမ်လည်း ငိုပြောတယ်။ "အဲလူဆိုးကို ရိုက်မယ်!! အဲလူဆိုးတွေကို ရိုက်ရမယ်!!"

လင်းဖေးလု ခေါင်းနည်းနည်းကိုက်နေတာ။ ရှောင်လန်က သူမအရင်ကျောင်းတက်တုန်းက အခန်းဖော် ကို ရုတ်တရက် သွားသတိရစေတယ်။

ထိုအခန်းဖော် စိတ်ထားကောင်းတယ်။ ကြည့်ကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ကိုကိုယ် တန်ဖိုးထားတာ နိမ့်တယ်။ ပြသာနာဖြစ်မှာကြောက်တယ်။ ပြီးရင်း အနိုင်ကျင့်ခံရရင်လည်း ငိုတက်သေးတယ်။ သူ့ကောင်လေး နောက်မိန်းကလေးနောက်ပါသွားတော့ ဘယ်လို တုန့်ပြန်ရမလဲမသိဘူး။အခန်းထဲ ပုန်းနေပြီး နေ့တိုင်း ငိုတယ်။ သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်တင်တယ်။

လင်းဖေးလု အဲလိုလူမျိုးတွေကို ကြည့်ပြီး တကယ်ပင်ပန်းတယ်။

သူမ စိတ်ပျက်ပေမဲ့လည်း အဲအခန်းဖော် ရဲ့ ကောင်လေး တခြားမိန်းမ နောက်ပါသွားတာကို လက်စားချေကူညီပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ချက်ချင်းဆိုသလို အဲအကောင်ကို ရတာနဲ့ လူယုတ်မာ အတွေ့အကြုံတိုင်းနဲ့ စွန့်ပစ်ခံရတဲ့နာကျင်မှု ခံစားရအောင် စွန့်ပစ်လိုက်တယ်။

အမှန်ပြောရရင် ဒီကမ္ဘာမှာ ရှောင်လန် လိုလူစားမျိုး ရှိတယ်။ ပြသာနာသေးသေးလေးကိုအကြီးကြီးလုပ်တယ်။ ပြသာနာဟုတ်တာလဲမဟုတ်ပဲ။ သူတို့ ငြိမ်းချမ်းနေရင် အရာအားလုံးလုံလောက်ပြီလို့တွေးနေကြတာ။ ပြသာနာတစ်စုံတစ်ခုဖြစ်မှာ သေမတက်ကြောက်ကြတယ်။

သို့ပေမဲ့ ဒါသာမန်ပါပဲ။ လူတိုင်း လင်းဖေးယု လိုစိတ်ထားမျိုးရှိနေရင် ဒီကမ္ဘာကြီး အခုလောက်ဆို ပြာကျနေလောက်ပြီ။

လင်းဖေးယု တည်ငြိမ်စွာ ရှောင်လန်ကို "အမေ ဘာလို့ သမီးတို့ကို အဖေက မကြိုက်တာလဲ?"

Zawgyi

ကိုယ္လုပ္ေတာ္ ႐ူ အလ်င္စလိုအသံနဲ႕ "ၾကည့္ရတာ မေကာင္းဆိုးဝါးဖယ္ရွားၿပီးၿပီ။ ပၪၥမ မင္းသမီးနိုးလာရင္ ဘာျပသာနာမွ တက္မွာမဟုတ္ဘူး"

ထိုသို႔ေျပာၿပီးေနာက္ ကိုယ္လုပ္ေတာ္ ႐ူ လ်င္ျမန္စြာ သူ႕အျမႇီးသူ႕႐ုပ္သိမ္းကာ ထြက္သြားတယ္။

ေရွာင္လန္ သူ႕သမီးကိုဖက္ထားၿပီး သူတို႔ကို အာ႐ုံမစိုက္ေခ်။ သူ႕သမီးကို အခန္းထဲသယ္လာၿပီး ယု႐ူနဲ႕ခ်င္းရန္တို႔ ကူညီတယ္။ လင္းေဖးလု သူတို႔ အရမ္း ထိတ္လန႔္သြားတာမ်ိဳး မလိုခ်င္ဘူး။ အားလုံးၿခဳံေျပာရရင္ ေရွာင္လန္ ခႏၶာကိုယ္က အားနည္းတယ္။ စိတ္ဖိစီးမႈအမ်ားႀကီး ေတာင့္မခံနိုင္ဘူး။ သူမ တို႔ အခန္းထဲဝင္လာေတာ့ အားနည္းစြာမ်က္လုံးဖြင့္ၿပီး ေခၚ လိုက္တယ္။

"အေမ"

ေရွာင္လန္ ခ်က္ခ်င္း မ်က္ရည္မ်ားက်ဆင္းလာတယ္။ လင္းေဖးလု ခႏၶာကိုယ္ကိုႏြေးႏြေးေထြးေထြးထားကာ ယု႐ူကို သမားေတာ္ သြားပင့္ခိုင္း၏။

ဒီတစ္ေခါက္ ဒီကိစၥနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး သူ႕ စိတ္ေပါက္ကြဲထြက္သြား၏။ သာမန္ကိုယ္လုပ္ေတာ္ က တကယ္ျပ အင္ပါယာ မင္းသမီးကိုတိုက္ခိုက္ရဲတယ္။ ကိုယ္လုပ္ေတာ္ ေတြ သူတို႔အခ်င္းခ်င္း တိုက္ခိုက္ၾကတာ သာမန္ဆိုေပမဲ့လည္း ဒီတေခါက္ စည္းေက်ာ္သြားၿပီ။

လင္းေဖးလု သူမကိုယ္သူမ ရပ္တန႔္ဖို႔ တားဆီးမေနဘူး။အိပ္ရာေပၚ လွဲေနရင္း ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ မ်က္လုံးပိတ္ေတြးေန၏။

အရင္ရက္ေတြက ႀကဳံေတြ႕ရတဲ့အေတြ႕အႀကဳံအရ အင္ပါယာေမာင္းမေဆာင္ဆိုတာ ျပသာနာနဲ႕ ေဝးေဝးမေနနိုင္တဲ့ ေနရာဆိုတာ သူမနားလည္တယ္။ ကိုယ္က ျပသာနာမရွာရင္ေတာင္ ျပသာနာက ကိုယ့္ကိုလာရွာတာ။

ေမာင္းမေဆာင္မွာ လူတိုင္း လူေကာင္းလိုေနခ်င္ရင္ ေရွာင္လန္ လိုအျဖစ္ မ်ိဳးအဆုံးသတ္လိမ့္မယ္။ သူတစ္ပါးနင္းေခ်တက္နင္းဖို႔ လြယ္ကူတဲ့သားေကာင္ေလ။

ၿပီးေတာ့ လုံၿခဳံစြာ ႀကီးျပင္းနိုင္ဖို႔ ဆိုရင္ အ႐ြယ္ေရာက္မွ တိုက္ခိုက္ရင္ေတာင္ အခ်ည္းအႏွီးပဲ။

အစကေပ်ာ္႐ႊင္တဲ့ဘဝ တစ္ခုလိုခ်င္ၿပီး အနားယူမယ္လို႔ေတြးခဲ့တာ ဒါေပမဲ့ မေမွ်ာ္လင့္ထားတာက ေမာင္းမေဆာင္လို စစ္ပြဲေနရာကို ကူးေျပာင္းလာတယ္။

တကယ္ေတာ့ သူမ တိုက္ခိုက္တာလဲေကာင္းတယ္.မဟုတ္ရင္ ျမင့္မားတဲ့ သူမရဲ႕ တုန္ျပန္တိုက္စစ္ေတြ အလကားသပ္ျဖစ္မေနဘူးလား? ေမာင္းမေဆာင္ကို သိမ္းပိုက္ၿပီး သူမရဲ႕ တန္ျပန္တိုက္စစ္ေတြ ခံနိုင္ရည္ရွိမရွိ ၾကည့္ခ်င္ေသးတယ္။

အင္ပါယာသမားေတာ္ မင္းသမီး ၅ သတိေမ့တယ္ ၾကားေတာ့ အလ်င္စလိုေရာက္လာတယ္။ တဖက္မွာေတာ့ ယု႐ူ ပုံျပင္တစ္ပုဒ္ လုံး ေျပာျပေနတာ ၾကားရၿပီး ကိုယ္လုပ္ေတာ္ ႐ူ ေဘာင္ေက်ာ္ သြားတာ ခံစားမိတယ္။

လင္းေဖးယု အစတည္းကခႏၶာကိုယ္အားနည္းတယ္။ မေတာ္တဆ ေရႏွစ္ၿပီး ျပန္သက္သာလာတာမၾကာေသးဘူး။ အင္ပါယာသမားေတာ္ အႏွစ္ခ်ဳပ္ေျပာရရင္ လင္းေဖးယု သတိလစ္သြားတာ အေတာ္ေလးလန႔္သြား၏။ ေဆးၫြန္းေရးေပးၿပီး ေရွာင္လန္ကို ဂ႐ုစိုက္ဖို႔ ၫြန္ၾကားတယ္။

ေရွာင္လန္ လင္းေဖးယု အတြက္ ေကာင္းတာ တစ္ခုခုလုပ္ေပးခ်င္ေပမဲ့ သူတို႔ ဂိုေထာင္ထဲက အစားအေသာက္နည္းနည္းကိုေတြးမိၿပီး မ်က္ရည္မ်ားက်ဆင္းလာ၏။

လူတိုင္း အခန္းထဲက ထြက္သြားေတာ့ အိပ္ရာေဘးထိုင္ၿပီး လင္းေဖးယု လက္ေလး ဆုပ္ကိုင္ကာ ဆို႔နင့္စြာ "ဒါ ဒီအေမ့ရဲ႕ အမွားေတြပါ။ ေဖးယု ကိုမကာကြယ္ေပးခဲ့ဘူး"

လင္းက်န႔္ယြမ္လည္း ငိုေျပာတယ္။ "အဲလူဆိုးကို ရိုက္မယ္!! အဲလူဆိုးေတြကို ရိုက္ရမယ္!!"

လင္းေဖးလု ေခါင္းနည္းနည္းကိုက္ေနတာ။ ေရွာင္လန္က သူမအရင္ေက်ာင္းတက္တုန္းက အခန္းေဖာ္ ကို ႐ုတ္တရက္ သြားသတိရေစတယ္။

ထိုအခန္းေဖာ္ စိတ္ထားေကာင္းတယ္။ ၾကည့္ေကာင္းတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္ကိုကိုယ္ တန္ဖိုးထားတာ နိမ့္တယ္။ ျပသာနာျဖစ္မွာေၾကာက္တယ္။ ၿပီးရင္း အနိုင္က်င့္ခံရရင္လည္း ငိုတက္ေသးတယ္။ သူ႕ေကာင္ေလး ေနာက္မိန္းကေလးေနာက္ပါသြားေတာ့ ဘယ္လို တုန႔္ျပန္ရမလဲမသိဘူး။အခန္းထဲ ပုန္းေနၿပီး ေန႕တိုင္း ငိုတယ္။ သူ႕ကိုယ္သူ အျပစ္တင္တယ္။

လင္းေဖးလု အဲလိုလူမ်ိဳးေတြကို ၾကည့္ၿပီး တကယ္ပင္ပန္းတယ္။

သူမ စိတ္ပ်က္ေပမဲ့လည္း အဲအခန္းေဖာ္ ရဲ႕ ေကာင္ေလး တျခားမိန္းမ ေနာက္ပါသြားတာကို လက္စားေခ်ကဴညီေပးဖို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္တယ္။ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို အဲအေကာင္ကို ရတာနဲ႕ လူယုတ္မာ အေတြ႕အႀကဳံတိုင္းနဲ႕ စြန႔္ပစ္ခံရတဲ့နာက်င္မႈ ခံစားရေအာင္ စြန႔္ပစ္လိုက္တယ္။

အမွန္ေျပာရရင္ ဒီကမၻာမွာ ေရွာင္လန္ လိုလူစားမ်ိဳး ရွိတယ္။ ျပသာနာေသးေသးေလးကိုအႀကီးႀကီးလုပ္တယ္။ ျပသာနာဟုတ္တာလဲမဟုတ္ပဲ။ သူတို႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေနရင္ အရာအားလုံးလုံေလာက္ၿပီလို႔ေတြးေနၾကတာ။ ျပသာနာတစ္စုံတစ္ခုျဖစ္မွာ ေသမတက္ေၾကာက္ၾကတယ္။

သို႔ေပမဲ့ ဒါသာမန္ပါပဲ။ လူတိုင္း လင္းေဖးယု လိုစိတ္ထားမ်ိဳးရွိေနရင္ ဒီကမၻာႀကီး အခုေလာက္ဆို ျပာက်ေနေလာက္ၿပီ။

လင္းေဖးယု တည္ၿငိမ္စြာ ေရွာင္လန္ကို "အေမ ဘာလို႔ သမီးတို႔ကို အေဖက မႀကိဳက္တာလဲ?"