သူမ ဘေးအဆောင်က လူတွေ ကိုယ်ကျိုးနည်းနေမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။

ဧကရာဇ် ရဲ့ ကျက်သရေရှိ ကိုယ်လုပ်တော် အစားဝဝ မစားရဘူးလို့ ပြောရင် ဘယ်သူယုံမှာလဲ?

အခု ရှောင်လန် မဟုတ်တော့ဘူး ရှောင်နန်ဖြစ်နေပြီ။

[TN: ရှောင်နန်- အထီးကျန် ဆင်းရဲခြင်း]

လင်းဖေးလု တံခါးဖွင့်ကာ သူ့အမေ နောက် ကလိုက်လာခဲ့တယ်။ ပင်မအဆောင်ရဲ့ ဝင်ပေါက်နားမှာ ထိုင်ပြီး အားလပ်ချိန်ရသလို လက်ဘက်ရည်သောက်ပြီး စောင့်ကြည့်နေတဲ့ လှပစွာဝတ်စားထားတဲ့ မိန်းမကိုမြင်လိုက်တယ်။ဒီလူက သေချာပေါက် ကိုယ်လုပ်တော် ရူ ပဲ။

ယုရ မျက်လုံးရဲတက်နေပြီး ရှောင်လန် စကားအနည်းငယ်ပြောကာ မလိုအပ်တာမလုပ်ဖို့ရပ်ဖို့ ဘေးအဆောင်ကို ပြန်ဖို့ စည်းရုံးတယ်။

လင်းဖေးလု ရုတ်တရက်ကျယ်လောင်စွာအော် ခေါ်လိုက်တယ်။ "အမေ"

ရှောငလန် လှည့်ကြည့်ပြီး ညင်သာစွာ" ဘာလို့ထွက်လာတာလဲ? ‌အမွှေးတိုင် ကုန်သွားပြီလား?

လင်းဖေးလု အလိုလိုက်ခံရတဲ့ကလေးတစ်ယောက်လို သရုပ်ဆောင်တယ်။ "ဒူးနာတယ်"

‌ရှောင်လန် ဘာမှမပြောတော့ ပဲလက်ကမ်းကာ အထဲဝင်ဖို့လုပ်တယ်။လင်းဖေးလု ကိုယ်လုပ်တော်ရူ ဘက်လှည့်ကာ အပြစ်ကင်းစွာသိချင်စိတ်နဲ့မေးတယ်။

"အမေ ဘာလို့ ကိုယ်လုပ်တော် ရူ အစားအသောက်တွေ အများကြီးယူပလိုက်တာဟင်? သူလည်း က‌လေးနှစ်ယောက်ကို ကျွေးမွေးရလို့လား?"

ကိုယ်လုပ်တော် ရူက ရှောင်လန်ထက်မောင်းမဆောင်ထဲ ၂ နှစ်စောပြီး‌ရောက်လာသူဖြစ်တယ်။ကိုယ်လုပ်တော် မျှော်လင့်ထားတဲ့ ကိုယ်ဝန် မဆောင်နိုင်ဘူး။ သူကိုယ်ဝန်မဆောင်နိုင်တာအတော်ကြာပြီ။

အခု မျက်နှာသာဆုံးရူံးသွားတော့ ဧကရာဇ် နဲ့ထပ်မတွေ့နိုင်တော့ ဒါ့ကြောင့် သူ့အတွက် ကိုယ်ဝန်ရနိုင်ချေနည်းပါးတယ်။

စောစောကပြောတဲ့ လင်းဖေးလု စကားလုံးများက သူ့အနာကို ဓားနဲ့ထိုးသလိုဖြစ်နေခဲ့တယ်။

ကိုယ်လုပ်တော် ရူ လက်ထဲ ခွက် ထိတ်လန့်စွာ ကျသွား၏။ သို့ပေမဲ့ လင်းဖေးလုကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘူး။ ရှောင်လန် သူ့သမီးကိုအလျင်စလို သူတို့ ‌ ဘေးအဆောင်ကို ဆွဲခေါ် သွားတယ်။ တံခါးပိတ်ပြီးနောက် ယုရူ သွားတင်းတင်းကြိတ်ကာ "အဲမိန်းမ အရမ်းအကျင့်ဆိုးတယ်။ ကလေး လုံးဝ မမွေးနိုင်ပါစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းတယ်!!"

ချင်းရန်လည်း ရှောင်လန်ကို "ပစ္စည်းတွေ ရောက်လာမှာမဟုတ်ဘူး။သူက အမြဲတမ်း သူ့ရာထူးနဲ့ ကျွန်မကို ဖိနေတာ။ မျှတအောင်လုပ်ပေးဖို့ ဘာလို့ ဧကရီ ဆီ မသွားတာလဲ? ဧကရီက မယ်မယ်ကို ဂရုမစိုက်ရင်တောင်မှ အနည်းဆုံး အင်ပါယာမင်းသားနဲ့မင်းသမီးကို ဂရုစိုက်မှာ"

ရှောင်လန် သက်ပြင်းချပြီး "ဧကရီ ဆီကိုသွားရင် မောင်းမဆောင်တစ်ခုလုံးကို အာရုံကိုဆွဲဆောင်မိသလိုမဖြစ်သွားဘူးလား? ထားလိုက်တော့ ..ကိစ္စမရှိဘူး။ ငါတို့လုပ်နိုင်တယ်"

လွန်ခဲ့တဲ့ ၂ ရက်တည်းက ရှောင်လန် နဲ့အတူ နေလာတော့လင်းဖေးလု ရှောင်လန်ရဲ့ စရိုက်ကို ပိုနားလည်လာပြီ။ အရမ်းကြင်နာလွန်းတယ်။တစ်ခါတစ်ရံ အရမ်းကြင်နာလွန်းတာ က အားနည်းချက်ဖြစ်သွားစေတယ်။ ပြသာနာနဲ့ကြုံတွေ့ရချိန် ဖြေရှင်းဖို့ လုံးဝ မတွေးပဲ။ချက်ချင်း အလျော့ပေးတယ်။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးလဲ ကျဆင်းသွားတာ အံ့ဩစရာတော့ မရှိဘူး။

အဲလောက်ထိ ဖြစ်လာတာတောင်မှ အခုထို ကြင်နာတက်တဲ့လူအဖြစ် ဆက်ထိန်းထားသေးတယ်။

ရှောင်လန် က ဒီလိုအခြေအနေ မျိုးနေသားကျနေပြီး နှလုံးသားထဲမထည့်ထားဘူး။ အားလုံး ပြီးတော့ ရှောင်လန်က သူမကို ဘုရားရုပ်တုရှေ့ ဒူးထောက်စေပြီး ရှောင်လန် ဆက်ဆုတောင်းရွတ်ဖတ်တယ်။

လင်းကျန့်ယွမ်က သူဘေးက ဖျာ ၌ ထိုင်နေပြီး ရူးကြောင်ကြောင်မေးလာတယ်။ "ညီမလေး ဘာလုပ်နေတာလဲ?"

ရှောင်လန် ဆက်တိုက် ရွတ်ဆိုနေပြီး ညင်သာစွာ "ငြိမ်းချမ်းဖို့ မင်းညီမလေးအတွက် ဆုတောင်းနေတာ"

လ်းကျန့်ယွမ် လင်းဖေးလု လက်ကိုင်ပြီး "ငါ့ ငြိမ်းချမ်းခြင်းအားလုံး ငါ့ ညီမကိုပေးမယ်!!"

ငြိမ်းချမ်းတယ်ဆိုတဲ့စကားကို သူနားမလည်ဘူး။သို့ပေမဲ့ သူမှာရှိရှိမရှိရှီ သူ့ညီမ လိုအပ်တာ ဘာမဆို ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်။

လင်းဖေးလုနှလုံးသား ရုတ်တရက်နွေးထွေးသွား၏။ဒီခံစားချက်က ထူးဆန်းတယ်။ ကမ္ဘာအကြောင်း ဘာမှမသိတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ဆီက မိသားစု အချစ်ကိုရမယ်လို့ လုံးဝမမျှော်လင့်ထားဘူး။

ဒါကို တွေးနေရင်း ပစ္စည်း ဉစ္စာ အရေးမကြီးသလို ခံစားရတယ်. သူမ နေ့ရက်တိုင်းကို ငြိမ်းချမ်းနွေးထွေးစွာ တိတ်တဆိတ် ဖြတ်သန်းတယ်။

Zawgyi

သူမ ေဘးအေဆာင္က လူေတြ ကိုယ္က်ိဳးနည္းေနမယ္လို႔ မေမွ်ာ္လင့္ထားဘူး။

ဧကရာဇ္ ရဲ႕ က်က္သေရရွိ ကိုယ္လုပ္ေတာ္ အစားဝဝ မစားရဘူးလို႔ ေျပာရင္ ဘယ္သူယုံမွာလဲ?

အခု ေရွာင္လန္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး ေရွာင္နန္ျဖစ္ေနၿပီ။

[TN: ေရွာင္နန္- အထီးက်န္ ဆင္းရဲျခင္း]

လင္းေဖးလု တံခါးဖြင့္ကာ သူ႕အေမ ေနာက္ ကလိုက္လာခဲ့တယ္။ ပင္မအေဆာင္ရဲ႕ ဝင္ေပါက္နားမွာ ထိုင္ၿပီး အားလပ္ခ်ိန္ရသလို လက္ဘက္ရည္ေသာက္ၿပီး ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ လွပစြာဝတ္စားထားတဲ့ မိန္းမကိုျမင္လိုက္တယ္။ဒီလူက ေသခ်ာေပါက္ ကိုယ္လုပ္ေတာ္ ႐ူ ပဲ။

ယုရ မ်က္လုံးရဲတက္ေနၿပီး ေရွာင္လန္ စကားအနည္းငယ္ေျပာကာ မလိုအပ္တာမလုပ္ဖို႔ရပ္ဖို႔ ေဘးအေဆာင္ကို ျပန္ဖို႔ စည္း႐ုံးတယ္။

လင္းေဖးလု ႐ုတ္တရက္က်ယ္ေလာင္စြာေအာ္ ေခၚလိုက္တယ္။ "အေမ"

ေရွာငလန္ လွည့္ၾကည့္ၿပီး ညင္သာစြာ" ဘာလို႔ထြက္လာတာလဲ? အေမႊးတိုင္ ကုန္သြားၿပီလား?

လင္းေဖးလု အလိုလိုက္ခံရတဲ့ကေလးတစ္ေယာက္လို သ႐ုပ္ေဆာင္တယ္။ "ဒူးနာတယ္"

ေရွာင္လန္ ဘာမွမေျပာေတာ့ ပဲလက္ကမ္းကာ အထဲဝင္ဖို႔လုပ္တယ္။လင္းေဖးလု ကိုယ္လုပ္ေတာ္႐ူ ဘက္လွည့္ကာ အျပစ္ကင္းစြာသိခ်င္စိတ္နဲ႕ေမးတယ္။

"အေမ ဘာလို႔ ကိုယ္လုပ္ေတာ္ ႐ူ အစားအေသာက္ေတြ အမ်ားႀကီးယူပလိုက္တာဟင္? သူလည္း ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို ေကြၽးေမြးရလို႔လား?"

ကိုယ္လုပ္ေတာ္ ႐ူက ေရွာင္လန္ထက္ေမာင္းမေဆာင္ထဲ ၂ ႏွစ္ေစာၿပီးေရာက္လာသူျဖစ္တယ္။ကိုယ္လုပ္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ ကိုယ္ဝန္ မေဆာင္နိုင္ဘူး။ သူကိုယ္ဝန္မေဆာင္နိုင္တာအေတာ္ၾကာၿပီ။

အခု မ်က္ႏွာသာဆုံး႐ူံးသြားေတာ့ ဧကရာဇ္ နဲ႕ထပ္မေတြ႕နိုင္ေတာ့ ဒါ့ေၾကာင့္ သူ႕အတြက္ ကိုယ္ဝန္ရနိုင္ေခ်နည္းပါးတယ္။

ေစာေစာကေျပာတဲ့ လင္းေဖးလု စကားလုံးမ်ားက သူ႕အနာကို ဓားနဲ႕ထိုးသလိုျဖစ္ေနခဲ့တယ္။

ကိုယ္လုပ္ေတာ္ ႐ူ လက္ထဲ ခြက္ ထိတ္လန႔္စြာ က်သြား၏။ သို႔ေပမဲ့ လင္းေဖးလုကို ဘာမွမလုပ္နိုင္ဘူး။ ေရွာင္လန္ သူ႕သမီးကိုအလ်င္စလို သူတို႔ ေဘးအေဆာင္ကို ဆြဲေခၚ သြားတယ္။ တံခါးပိတ္ၿပီးေနာက္ ယု႐ူ သြားတင္းတင္းႀကိတ္ကာ "အဲမိန္းမ အရမ္းအက်င့္ဆိုးတယ္။ ကေလး လုံးဝ မေမြးနိုင္ပါေစနဲ႕လို႔ ဆုေတာင္းတယ္!!"

ခ်င္းရန္လည္း ေရွာင္လန္ကို "ပစၥည္းေတြ ေရာက္လာမွာမဟုတ္ဘူး။သူက အၿမဲတမ္း သူ႕ရာထူးနဲ႕ ကြၽန္မကို ဖိေနတာ။ မွ်တေအာင္လုပ္ေပးဖို႔ ဘာလို႔ ဧကရီ ဆီ မသြားတာလဲ? ဧကရီက မယ္မယ္ကို ဂ႐ုမစိုက္ရင္ေတာင္မွ အနည္းဆုံး အင္ပါယာမင္းသားနဲ႕မင္းသမီးကို ဂ႐ုစိုက္မွာ"

ေရွာင္လန္ သက္ျပင္းခ်ၿပီး "ဧကရီ ဆီကိုသြားရင္ ေမာင္းမေဆာင္တစ္ခုလုံးကို အာ႐ုံကိုဆြဲေဆာင္မိသလိုမျဖစ္သြားဘူးလား? ထားလိုက္ေတာ့ ..ကိစၥမရွိဘူး။ ငါတို႔လုပ္နိုင္တယ္"

လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ရက္တည္းက ေရွာင္လန္ နဲ႕အတူ ေနလာေတာ့လင္းေဖးလု ေရွာင္လန္ရဲ႕ စရိုက္ကို ပိုနားလည္လာၿပီ။ အရမ္းၾကင္နာလြန္းတယ္။တစ္ခါတစ္ရံ အရမ္းၾကင္နာလြန္းတာ က အားနည္းခ်က္ျဖစ္သြားေစတယ္။ ျပသာနာနဲ႕ႀကဳံေတြ႕ရခ်ိန္ ေျဖရွင္းဖို႔ လုံးဝ မေတြးပဲ။ခ်က္ခ်င္း အေလ်ာ့ေပးတယ္။ ဒီလိုအေျခအေနမ်ိဳးလဲ က်ဆင္းသြားတာ အံ့ဩစရာေတာ့ မရွိဘူး။

အဲေလာက္ထိ ျဖစ္လာတာေတာင္မွ အခုထို ၾကင္နာတက္တဲ့လူအျဖစ္ ဆက္ထိန္းထားေသးတယ္။

ေရွာင္လန္ က ဒီလိုအေျခအေန မ်ိဳးေနသားက်ေနၿပီး ႏွလုံးသားထဲမထည့္ထားဘူး။ အားလုံး ၿပီးေတာ့ ေရွာင္လန္က သူမကို ဘုရား႐ုပ္တုေရွ႕ ဒူးေထာက္ေစၿပီး ေရွာင္လန္ ဆက္ဆုေတာင္း႐ြတ္ဖတ္တယ္။

လင္းက်န႔္ယြမ္က သူေဘးက ဖ်ာ ၌ ထိုင္ေနၿပီး ႐ူးေၾကာင္ေၾကာင္ေမးလာတယ္။ "ညီမေလး ဘာလုပ္ေနတာလဲ?"

ေရွာင္လန္ ဆက္တိုက္ ႐ြတ္ဆိုေနၿပီး ညင္သာစြာ "ၿငိမ္းခ်မ္းဖို႔ မင္းညီမေလးအတြက္ ဆုေတာင္းေနတာ"

လ္းက်န႔္ယြမ္ လင္းေဖးလု လက္ကိုင္ၿပီး "ငါ့ ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္းအားလုံး ငါ့ ညီမကိုေပးမယ္!!"

ၿငိမ္းခ်မ္းတယ္ဆိုတဲ့စကားကို သူနားမလည္ဘူး။သို႔ေပမဲ့ သူမွာရွိရွိမရွိရွီ သူ႕ညီမ လိုအပ္တာ ဘာမဆို ေပးဖို႔ ဆႏၵရွိတယ္။

လင္းေဖးလုႏွလုံးသား ႐ုတ္တရက္ႏြေးေထြးသြား၏။ဒီခံစားခ်က္က ထူးဆန္းတယ္။ ကမၻာအေၾကာင္း ဘာမွမသိတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ဆီက မိသားစု အခ်စ္ကိုရမယ္လို႔ လုံးဝမေမွ်ာ္လင့္ထားဘူး။

ဒါကို ေတြးေနရင္း ပစၥည္း ဉစၥာ အေရးမႀကီးသလို ခံစားရတယ္. သူမ ေန႕ရက္တိုင္းကို ၿငိမ္းခ်မ္းႏြေးေထြးစြာ တိတ္တဆိတ္ ျဖတ္သန္းတယ္။