ဒါပေမဲ့ နောက်ဘဝက ဒီလောက်မြန်မြန်ရောက်လာမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ အိပ်ချိန်လို့ ခံစားရပြီး မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လာတော့ ဘဝကို ပြန်ရောက်လာတယ်။

လင်းဖေးလု သုံးစက္ကန့်လောက်အေးစက်တောင့်ခဲနေပြီး လက်မောင်းသေးသေးလေးကို မြှောက်ကြည့်ကာ ခဏကြည့်နေရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်မိတယ်.

နန်းတော် အဝတ်အစား ပုံစံနဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ထိုင်နေ၏။ သူ့အသွင်အပြင်ကအရမ်းလှပတယ် ဒါပေမဲ့ မျက်နှာဖျော့တော့နေ၏။ ပန်းထိုးပိုးထည်ကိုဝတ်ဆင်ထား၏။

တိတ်တဆိတ်ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ဆက်ကြည့်နေရင်း နန်းတွင်းအမျိုးသမီး တံခါးကနေ လျှောက်လာတယ်။

"မယ်မယ် ဆေးယူလာပါတယ်"

ထိုအမျိုးသမီး မတ်တပ်ရပ်ပြီး " အင်ပါယာသမားတော် ကော?"

"ဒီနေ့ လီမိန် မွေးနေ့ပါ။ အင်ပါယာသမားတော် စောင့်ဆိုင်းဖို့ အမိန့်ကျတယ်။ဒီအစေခံ မင်းသမီးလေးအခြေအနေကို အင်ပါယာဆေးရုံမှာ သွားတင်ပြခဲ့တယ်။အင်ပါယာဆေးရုံက ဆေးညွန်းပေးလိုက်တယ်"

ထိုအမျိုးသမီး ပိုးထည်စကို တင်းကျပ်စွာ ကိုင်ထားရင်း မျက်နှာပေါ် ကံကြမ္မာကို ဝန်ခံလိုက်သည့်မျက်နှာနဲ့ "ရတယ်။ ဆေးသွားကြို ပြီးရင် စွတ်ပြုတ်လေး ပါ ယူခဲ့"

နန်းတွင်းအပျိုတော် အမိန့်အတိုင်းထွက်သွားတယ်။ ထိုအမျိုးသမီး လှည့်ကြည့်ပြီး အိပ်ရာပေါ် က အသေးလေး နိုးနေတာ မြင်တော့ သူမရဲ့နက်မှောင်နေသည့်မျက်ဝန်းကိုကြည့်ရင်း ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ပိုးထည်ကို ချကာ ယိုင်ကျပြီး သူမကိုချီလိုက်သည်။

လင်းဖေးလု ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ ထိုအမျိုးသမီးခန္ဓာကိုယ်ထွက်တဲ့ သင်းပျံ့တဲ့ရနံ့ နှာခေါင်းထဲဝင်လာတယ်။ ခြောက်သွေ့သွေ့ခန္ဓာကိုယ်က ထိုအမျိုးသမီးလက်ထဲမှာရှိနေတာ တကယ်မဟုတ်သလိုပဲ။

"လိမ္မာနော် သမင်မလေး။ ဘယ်နေရာ မသက်မသာဖြစ်နေလား?"

လင်းဖေးလု နိုးလာတော့ ခေါင်းခါယမ်းတယ်။ ထိုအမျိုးသမီး သူမကိုပွေ့ဖက်ပြီး အပြင်ထွက်လမ်းလျှောက်တယ်။ နန်းတွင်းက အပျိုတော် ခြံဝန်းထဲ ချိုမြိန်တဲ့ osmanthus ပန်းပင်အောက် ပန်းပွင့်များကောက်နေကြတယ်။

ထိုအမျိုးသမီးက "သမင်မလေးအတွက် သက်သာတဲ့အချိန်ထိစောင့်။ဒီအမေက မင်းကြိုက်တဲ့အစားစာ လုပ်ပေးမယ်။ osmanthus ကိတ်ဆိုရင်ကော ဘယ်လိုလဲ? "

ထိုမြင်ကွင်းအတော်လေးကျယ်တယ်။ အနီရောင် နံရံနဲ့ အပြာရောင် ကြွေပြားများ ။ ခြံဝန်းထဲက ကျောက်စားပွဲ နဲ့ ချောက်ကမ်းပါးက အကွာအဝေးတစ်ခုမှာရှိတယ်။ ခြံဝန်းရှေ့ကျောက်တုံး ပုံစံ က အစိမ်းရောင်နဲ့ ကြာပန်းပုံစံ လလေးများနှင့်ကွေးတက်နေ၏။ ကျောက်တုံးစားပွဲ ၂ ခု သို့၃ ခုရှိပြီး ခြံဝန်းထဲ ခုံများလည်းရှိတယ်။ အရှေ့မြောက်အရပ်မှာ ရေကန်ကြီးရှိ၏။ အခန်းလေး ခန်းရှိပြီး သစ်ပင်များလည်းရှိသည်။ ခြံဝန်းက ခန်းနားမထည်ဝါပဲ အေးစက်နေပုံရတယ်။

လင်းဖေးလု ထိုအမျိုးသမီးကို လှည့်ကြည့်တယ်။ တည်ငြိမ်စွာမေးလိုက်တယ်။

"ဘာဖြစ်သွားတာလဲဟင်?"

ထိုအသံ နူးညံ့ပြီး ကလေးတစ်ယောက်အသံလို ညင်သာတယ်။

ထိုအမျိုးသမီး နွေးထွေးစွာပြုံးပြီး "လုအာ မနက်ကျတော့ လင်းရှင်းပွဲကြည့်စင်မှာ သွားကစားတယ်။ ရေထဲပြုတ်ကျပြီးအအေးမိတာ။ ဒါပေမဲ့ ခဏနေဆေးသောက်ရင် ပြသာနာမဖြစ်တော့ဘူး"

လင်းဖေးလု လျှာကိုက်မိတယ်။ ဒါ နာတယ်ဟ။

ခဏကြာတော့ အပျိုတော် ဆေးခွက်ယူလာတယ်။ ထိုအမျိုးသမီး သူမကို ဆေးတိုက်ပြီးတာနဲ့ ချိုမြိန်တဲ့ သကြားလုံးလေး ပါးစပ်ထဲထည့်ပေးလာတယ်။ ထိုခြံဝန်းက အပျိုတော် ဘေးကပြုံးရင်း " မင်းသမီးလေး အရမ်းလိမ္မာတာပဲ"

လင်းဖေးလု ခေါင်းကိုက်လာပြီး တီးတိုး "အိပ်ချင်တယ်"

ထိုအမျိုးသမီး သူမပါးကိုနမ်းပြီး ပွေ့ဖက်ကာ အိပ်ရာဆီ ပြန်လာတယ်။လင်းဖေးလု မျက်လုံးမှိတ်ထား၏။ ထိုအမျိုးသမီး ရှင်းပြပြောဆိုသံလည်းကြားနေရတယ်။

"မနက်ဖြန် မင်း လီမိန်အတွက် မွေးနေ့လက်ဆောင် ကျောက်စိမ်းလည်ဆွဲတစ်စုံပို့လိုက်။ ငါနေမကောင်းလို့ လာမလည်တာလို့ ပြောလိုက်ပါ"

"ဒီအစေခံ ကိုင်တွယ်လိုက်ပါမယ်"

ထိုအခိုက်အတန့် လင်းဖေးလု ဘယ်လောက်တောင် မူးဝေပြီး ဘယ်လိုတုန့်ပြန်ရမည်လဲ။နည်းနည်းတော့ရီရတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူမ အမြဲတမ်းလိုက်လျောညီထွေရှိတဲ့သူ။ ဆေးသောက် အိပ်ပြီးနောက် ဒီကံကြမ္မာကိုလုံးဝ လက်ခံလိုက်တယ်။အိပ်နေရင်း အရင်ကလေးမလေး ရေကန်ထဲ ပြုတ်ကျတဲ့မှတ်ဉာဏ်များ ပေါ် လာခဲ့တယ်။

ငါးနှစ်အရွယ် ကလေးလေး ဘာမှသိပ်မသိသေးဘူး။

သူမ သိတာ အားလုံးက ဒီနေရာက ဒလင်းမင်းဆက် သူမ အမေကိုယ်လုပ်တော် က လန်ကုရင်။ သူမမှာ သူ့ထက် ၂ နှစ်ကြီးတဲ့အစ်ကို ရှိတယ်။ သူ့အစ်ကိုက တခြားသူနဲ့မတူဘူး။ တခြားသူများက သူ့ကိုအရူးလို့ခေါ် တယ်။

သူမက ပဉ္စမ မင်းသမီးလေး ဒါပေမဲ့ သူ့အဖေကိုတွေ့တဲ့အချိန်လက်ချိုးရေလို့ရတယ်။

တခြားစကားအရပြောရရင် သူ့မယ်တော် ကိုယ်လုပ်တော် ကချစ်မြတ်နိုးခြင်းမခံရတော့ သူလည်း ချစ်မြတ်နိုးခြင်းမခံရဘူး။

မနေ့က အပြင်မှာ စွန်လွှတ်နေတုန်း စွန်ကြိုးပြတ်သွားပြီး ယာယီခဏ ပွဲကြည့်စင်နားရောက်လာခဲ့တယ်။ ကလေးမ ထိုစွန်ကို လိုက်ကောက်ခဲ့ပေမဲ့ တတိယမင်းသမီး လင်းရှီ နဲ့တွေ့ဆုံခဲ့တယ်။

လင်းရှီ သူမ စွန်ကိုမကြိုက်ဘူး ဒါပေမဲ့ သူမကိုအနိုင်ကျင့်ရတာကြိုက်တယ်။ သူတို့ စွန်အတွက် တိုက်ခိုက်နေရင်း လင်းရှီ က သူမကိုရေကန်ထဲတွန်းချလိုက်တာ။ ကယ်ဆယ်ခံရပြီးနောက် အဖျားကြောင့် သတိလစ်သွားခဲ့တယ်.

လင်းဖေးလု ထပ်နိုးလာတယ်။

မာစတာtop ကျောင်းသားဖြစ်တဲ့ သူမ မှတ်ဉာဏ်များ ပြန်ခေါ် တယ်။ဒီဒလင်းမင်းဆက်က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၅၀၀၀ က မရှိဘူး။

ဒီနေရာက ကြည့်မကောင်းဘူး ဒါပမဲ့ ကားအက်စီးဒန့် ဖြစ်ခဲ့တာ ပြန်တွေ့ကြည့်ရင်း သူမ မှာ ခြေထောက် နဲ့လက်သေးသေးလေး ကိုကြည့်ရင်း အခု နဂိုအတိုင်း အားလုံးအကောင်းတိုင်းပဲ။ လင်းဖေးလု ကြီးမားတဲ့အားသာချက် ရတယ်လို့ခံစားရတယ်.

သူမ ခေါင်းထဲက ထိုကလေးမ ပုံရိပ်လေးတဖြေးဖြေး ပျောက်ကွယ်သွား၏။

လင်းဖေးယု နှလုံးသားထဲကပြောမိတယ်။

"ငါက ငါ မကျေနပ်ရင်တောင် တခြားသူ ဆီက အချည်းအနှီး အကျိုးအမြတ်ဘယ်တော့မှမယူဘူး။ ဒီခန္ဓာကိုယ်ထဲ ရှင်သန်လာမှတော့ တခြားဘာမှမပြောနိုင်ပေမဲ့ ငါ မင်းကိုလက်စား‌ချေပေးမယ်"

ကတိသစ္စာပြုလိုက်သည်.

သူမ နောင်တရပြီးပြန်လည်ထူထောင်ဖို့အခွင့်အရေးပဲထင်သည်။

လူကောင်းက လက်စားချေ ရမယ် ဒါပေမဲ့ ၁၀ နှစ်ကြာမှ လက်စားချေလည်း မနောက်ကျသေးဘူး။ သူမ အလျင်မလိုဘူး။ အခုလက်ရှိအခြေအနေကိုသိအောင်ရှာရမယ်။ မောင်းမဆောင် အမိုက်စားမလို့ သူမ သတိထားရမယ်။

အိမ်အပြင်ဘက်ကောင်းကင် တောက်ပလာသည်နှင့် ထိုအမျိုးသမီးလန် သူမအဖျားကျတာမြင်မှ သက်သာရာရသွား၏။ ထို့နောက်အပြင်ထွက်ပြီး အစေခံကို စွတ်ပြုတ်ယူလာခိုင်းတယ်။

လင်းဖေးလု အိပ်ရာပေါ် လှဲနေရင်း ဘဝအသစ်ကိုတွေးမိတယ်။ အသံနဲ့အတူ တံခါးတွန်းဖွင့်ဝင်လာပြီးသေးငယ်တဲ့ပုံရိပ်ဝင်လာသည်.

အိပ်ရာနားလျှောက်လာပြီး ထိုင်ချကာ အိပ်ရာခင်းကိုင်ထားရင်းအော်ပြောတယ်။

"ညီမလေး ။ ညီမငယ်လေး"

လင်းလေးလုလှည့်ကြည့်တော့ ခေါင်းစောင်းပြီး ရူးကြောင်ကြောင်ပြုံးနေတဲ့ ချောမောတဲ့ကောင်လေးကို တွေ့ရတယ်။

ဒါ သူ့ရူးကြောင်ကြောင် အစ်ကိုလင်းကျန့်ယွမ်။

လင်းကျန့်ယွမ်က မင်းသား ၆။ မင်းသား ၆ ဆိုပေမဲ့ စွန့်ပစ်ခံ မင်းသား။

စဉ်းစားကြည့်သလောက် ဧကရာဇ်က ကိုယ်လုပ်တော် လန် နဲ့ပတ်သက်တဲ့အရာတိုင်းကို ကြိုက်ပုံမရဘူး။ စစ်မှန်တဲ့နဂါး ဧကရာဇ် မှာ ရူးကြောင်ကြောင်သားရှိနေတာ သူ့ဘဝရဲ့အစွန်းအထင်းတစ်ခုပဲ။

လင်းကျန့်ယွမ် အသက် ၃ နှစ် သို့ ၄ နှစ်လောက်မှာ ဉာဏ်ရည်ကတစ်ခုခုဖြစ်လောက်တယ်. စကားနည်းနည်းပဲ ပြောတယ်။လင်းဖေးလု နိုးလာတာမြင်တော့ ပျော်ရွှင်စွာ သူမ ခေါင်းပုတ်ပြီး "ငါ့ ညီမလေး ကောင်းတယ်။ ငါ့ ညီမလေး မနာကျင်ဘူး"

သူကထူးဆန်းပြီးချစ်ဖို့ကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်။

မိသားစုထဲ ဒီလိုပဲကြီးပြင်လာတာ။ ဘယ်တော့မှအချစ်မခံရဘူး။ ဘယ်လိုချစ်ရမလဲ ဘယ်သူမှမသင်ပေးဘူး။ အလွန်အတ္တကြီးတဲ့စိတ်နေစိတ်ထားနဲ့ ကြီးပြင်းခဲ့တာ။ သူ ကမ္ဘာကြီးကို ကစားတယ် ဒါပေမဲ့ အမှန်က သူမ မတူခြားနားစွာ စာနာပေးဖို့ ခက်ခဲနေတာ။

ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေတယ်။ "မနာဘူး"

လင်းကျန့်ယွမ် နားလည်သွားပြီးပျော် ရွှင်သွား၏။ လက်မောင်းထဲ သကြားလုံးထုတ်ပြီး ရီရင်း ရတနာများတဖွယ်ထုတ်ကာ "စား ..ညီမလေးအတွက် ..စား အရသာရှိတယ်!!"

ဒါကိုတိတ်တိတ်လေး ဖုံးထားသင့်တယ်။ သကြားလုံးတွေအားလုံးက ကြည့်ရတာ ညစ်ပတ်နေ၏။ လင်းဖေးလုက ကျန်းမာရေးလိုက်စားတယ် သေချာပေါက် မစားနိုင်ဘူး။သူ့ကိုချောမော့တယ်။

"ညီမလေးမစားဘူး။ အစ်ကိုပဲ စား ဒါအားလုံးအစ့်ကိုအတွက်"

သူမအသံ ချိုမြိန်နူးညံ့ပြီး ကြားရတာ အတော််လေးကောင်းတယ်။

လင်းကျန့်ယွမ်က သူ့အမေ ပုံစံထွင်းထုထားတဲ့အတိုင်းပဲ။ သူကအရူးဆိုရင်တောင်း သူ့ရုပ်ရည်ကိုဖုံးထားလို့မရပေဘူး။ ‌လင်းကျန့်ယွမ် ပျော်ရွှင်စွာခေါင်းညိတ်ပြီး သကြားလုံးအားလုံးကို သူ့ပါးစပ်ထဲထည့်လိုက်တယ်။

လင်းလေးလု ထိုအခွင့်အရေးယူပြီး အိပ်ရာပေါ် ဆင်းကာ မှန်ရှာလို့လုပ်တယ်.

မျှော်လင့်ထားသည်အတိုင်း ဒီကလေး ကြေးမံထဲမှာ အရမ်းလှပပြီးထက်မြက်တယ်။ ပြုံးတိုင်း ပါးနှစ်ဖက် ပေါက်ဆီလို လုံးနေ၏။ သူမ အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းတယ်။ ကြီးလာရင် မျက်နှာ ဆုံးရူံးမှာမုတ်ဘူး။

လင်းလေးလု အရမ်းကျေနပ်သွားပြီး မျက်နှာထားကိုထိန်းချုပ်တယ်။

ရှောင်လန် ဝင်လာချိန် သကြားလုံးနဲ့ မျက်နှာပေကျန်နေသည့် လင်းကျန့်ယွမ်ကိုမြင်တော့ ကူရာမဲ့စွာ "ညီမလေး နေမကောင်းဘူးလို့ အမေ မပြောဘူးလား? ညီမလေးကို ပြသာနာရှာလို့မရဘူးလေ"

ကျန့်ယွမ်လည်း မကျေမနပ်" ညီမလေးကိုလွမ်းတယ်။ ညီမလေး နဲ့အတူဆော့ ချင်တယ်"

ရှောင်လန် ရူးကြောင်ကြောင် သူ့သားကိုမကြိုက်တဲ့ပုံမရချေ။ မောင်းမဆောင်ထဲက အမေတိုင်းနဲ့ကလေးတိုင်းကတန်ဖိုးမြင့်တယ်။ လင်းကျန့်ယွမ်တည်ရှိမှုက သူ့နောက်ကျောကိုဖြတ်တောက်သလို ဆိုပေမဲ့လည်း ဒီကလေးနှစ်ယောက်ကို အချစ်တွေနဲ့ ကာကွယ်ထားတယ်။

လင်း‌ဖေးလု မနက်စာစားနေရင်း ဒီအခြေအနေကို သိလိုက်တယ်။

ရှောင်လန် နေတဲ့ နန်းဆောင်က မင်းယွဲ့လို့ခေါ် တယ်။ သူမက အကြီးအကဲခန်းမ မှာနေပြီး မိန်းခန်းမမှာ သူ့ထက်မြင်တဲ့ ရူကိမ်ရင် ဆိုတဲ့တစ်ယောက်ရှိတယ်။

ဒီမှာအစေခံနှစ်ယောက်ရှိပြီး တစ်ယောက် ယုလု နဲ့နောက်တစ်ယောက်က မနေ့ ကလင်းဖေးလု နိုးလာတော့ မြင်တဲ့တစ်ယောက်ဖြစ်တယ်။ မိသားစုအစေခံဖြစ်ပြီးရှောင်လန်း နဲ့အတူလိုက်ပါစောင့်ရှောက်တဲ့သူများဖြစ်ကြတယ်။ ချင်းရန်ဖြစ်ပြီး တခြားသူများ မျက်နှာသာပေးမခံရတဲ့နေရာက ထွက်သွားချိန်နေဖို့ ကျန်ခဲ့သူဖြစ်တယ်။

ထပ်ပေါင်းပြောရရင် အမေတစ်ယောက်တည်းကို နှစ်အကြာကြီးခံစားတယ်။ သူမ အရမ်းအိုနေပြီး ရှောင်လန်းက သူ့ကို မခေါ်တက်ဘူး။ လင်းဖေးလု ညစားစားချိန် နှစ်ဖက်လုံး အရမ်းယဉ်ကျေးတယ်။

ဒီမှာ မျက်နှာသာမပေးခံရရင် ဘာမှမကောင်းဘူး။ အနည်းဆုံး ငါ့ ကိုစောင့်ကြည့်နေသူမရှိဘူး။ အဆုံးမရှိတဲ့နည်းလမ်းတွေနဲ့ သဘောတူပြောဆိုစရာမရှိဘူး။ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နေချင်ရင် တိတ်တဆိတ် အနောက်က တံခါးပိတ်ရမယ်။

အားလုံးခြုံငုံပြောရရင် ပတ်ဝန်းကျင်အသစ်နဲ့လိုက်လျောညီထွေနေဖို့ အချိန်လိုတယ်။အရင်ဆုံးစောင့်ကြည့် ရမယ်။

ပြသာနာမရှာနဲ့ လိမ်လိမ်မာမာနေ။

အိုကေ။

နေ့လည်ကျတော့ ရှောင်လန် ပန်းထိုးနေချိန် လင်းဖေးလု လှဲနေချိန် ချင်းရန် အထိန့်တလန်ပြေးလာတယ်။

"မယ်မယ် ဂျင်းလီမယ်မယ် ရောက်နေတယ်။ !! ဟုတ်တယ်!! မင်းသမီးကိုလာရှာတာ!!"

ရှောင်လန် မျက်မှောင်ကြုံ့သွားပြီး"ဘာကိစ္စလဲ?"

ချင်းရန်လည်းမစိုးရိမ်ပဲ "‌‌မနေ့ညက တတိယမင်းသမီး အဖျားကြီးတယ်။ မင်းသမီးငယ်လေး သူ့တံခါးနားဆက်တိုက်ရပ်နေတာမြင်တယ်ဆိုပြီး အော်နေတာ။ သမားတော် ကြည့်ပေးပေမဲ့ မကောင်းလှဘူး။ မယ်ယမဂျင်းရီက ပြောတာ။ မနေ့ က တတိယမင်းသမီးလေးဆီ မင်းသမီးငယ်လေး ပြေးသွာတာ။ ဒါ့ကြောင့် မင်းသမီးငယ်ကိုလာခေါ် တာ"

လင်းဖေးလု အချိန်အတော်ကြာနေပြီးနောက် ဒီဆက်ဆံရေးကိုအသေအချာသိတယ်။

တတိယမင်းသမီးလင်းရှီ က သူ့ကိုမနေ့က ကန်ထဲတွေးချတာ ။ ဂျင်းမယ်မယ်ဆိုတာ လင်းရီရဲ့မယ်တော်. ။

လူသတ်မိလို့ သူ့ဟာသူ လန့်နေတာ ကို ခံရသူ သား‌ကောင်က သူ့ကိုသွားတောင်းပန်ရမယ်ပေါ့?

လင်းဖေးလု ဒီမောင်းမဆောင် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲလို့တွေးမိတယ်။

သာသာမှ

ဒါလေး paid ရှိပါတယ်။

Zawgyi

ဒါေပမဲ့ ေနာက္ဘဝက ဒီေလာက္ျမန္ျမန္ေရာက္လာမယ္လို႔ မေမွ်ာ္လင့္ထားဘူး။ အိပ္ခ်ိန္လို႔ ခံစားရၿပီး မ်က္လုံးျပန္ဖြင့္လာေတာ့ ဘဝကို ျပန္ေရာက္လာတယ္။

လင္းေဖးလု သုံးစကၠန႔္ေလာက္ေအးစက္ေတာင့္ခဲေနၿပီး လက္ေမာင္းေသးေသးေလးကို ျမႇောက္ၾကည့္ကာ ခဏၾကည့္ေနရင္း ပတ္ဝန္းက်င္ကို ၾကည့္မိတယ္.

နန္းေတာ္ အဝတ္အစား ပုံစံနဲ႕ မိန္းမတစ္ေယာက္ထိုင္ေန၏။ သူ႕အသြင္အျပင္ကအရမ္းလွပတယ္ ဒါေပမဲ့ မ်က္ႏွာေဖ်ာ့ေတာ့ေန၏။ ပန္းထိုးပိုးထည္ကိုဝတ္ဆင္ထား၏။

တိတ္တဆိတ္ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္ဆက္ၾကည့္ေနရင္း နန္းတြင္းအမ်ိဳးသမီး တံခါးကေန ေလွ်ာက္လာတယ္။

"မယ္မယ္ ေဆးယူလာပါတယ္"

ထိုအမ်ိဳးသမီး မတ္တပ္ရပ္ၿပီး " အင္ပါယာသမားေတာ္ ေကာ?"

"ဒီေန႕ လီမိန္ ေမြးေန႕ပါ။ အင္ပါယာသမားေတာ္ ေစာင့္ဆိုင္းဖို႔ အမိန႔္က်တယ္။ဒီအေစခံ မင္းသမီးေလးအေျခအေနကို အင္ပါယာေဆး႐ုံမွာ သြားတင္ျပခဲ့တယ္။အင္ပါယာေဆး႐ုံက ေဆးၫြန္းေပးလိုက္တယ္"

ထိုအမ်ိဳးသမီး ပိုးထည္စကို တင္းက်ပ္စြာ ကိုင္ထားရင္း မ်က္ႏွာေပၚ ကံၾကမၼာကို ဝန္ခံလိုက္သည့္မ်က္ႏွာနဲ႕ "ရတယ္။ ေဆးသြားႀကိဳ ၿပီးရင္ စြတ္ျပဳတ္ေလး ပါ ယူခဲ့"

နန္းတြင္းအပ်ိဳေတာ္ အမိန႔္အတိုင္းထြက္သြားတယ္။ ထိုအမ်ိဳးသမီး လွည့္ၾကည့္ၿပီး အိပ္ရာေပၚ က အေသးေလး နိုးေနတာ ျမင္ေတာ့ သူမရဲ႕နက္ေမွာင္ေနသည့္မ်က္ဝန္းကိုၾကည့္ရင္း ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ပိုးထည္ကို ခ်ကာ ယိုင္က်ၿပီး သူမကိုခ်ီလိုက္သည္။

လင္းေဖးလု ေပါ့ေပါ့ပါးပါးနဲ႕ ထိုအမ်ိဳးသမီးခႏၶာကိုယ္ထြက္တဲ့ သင္းပ်ံ့တဲ့ရနံ႕ ႏွာေခါင္းထဲဝင္လာတယ္။ ေျခာက္ေသြ႕ေသြ႕ခႏၶာကိုယ္က ထိုအမ်ိဳးသမီးလက္ထဲမွာရွိေနတာ တကယ္မဟုတ္သလိုပဲ။

"လိမၼာေနာ္ သမင္မေလး။ ဘယ္ေနရာ မသက္မသာျဖစ္ေနလား?"

လင္းေဖးလု နိုးလာေတာ့ ေခါင္းခါယမ္းတယ္။ ထိုအမ်ိဳးသမီး သူမကိုေပြ႕ဖက္ၿပီး အျပင္ထြက္လမ္းေလွ်ာက္တယ္။ နန္းတြင္းက အပ်ိဳေတာ္ ၿခံဝန္းထဲ ခ်ိဳၿမိန္တဲ့ osmanthus ပန္းပင္ေအာက္ ပန္းပြင့္မ်ားေကာက္ေနၾကတယ္။

ထိုအမ်ိဳးသမီးက "သမင္မေလးအတြက္ သက္သာတဲ့အခ်ိန္ထိေစာင့္။ဒီအေမက မင္းႀကိဳက္တဲ့အစားစာ လုပ္ေပးမယ္။ osmanthus ကိတ္ဆိုရင္ေကာ ဘယ္လိုလဲ? "

ထိုျမင္ကြင္းအေတာ္ေလးက်ယ္တယ္။ အနီေရာင္ နံရံနဲ႕ အျပာေရာင္ ေႂကြျပားမ်ား ။ ၿခံဝန္းထဲက ေက်ာက္စားပြဲ နဲ႕ ေခ်ာက္ကမ္းပါးက အကြာအေဝးတစ္ခုမွာရွိတယ္။ ၿခံဝန္းေရွ႕ေက်ာက္တုံး ပုံစံ က အစိမ္းေရာင္နဲ႕ ၾကာပန္းပုံစံ လေလးမ်ားႏွင့္ေကြးတက္ေန၏။ ေက်ာက္တုံးစားပြဲ ၂ ခု သို႔၃ ခုရွိၿပီး ၿခံဝန္းထဲ ခုံမ်ားလည္းရွိတယ္။ အေရွ႕ေျမာက္အရပ္မွာ ေရကန္ႀကီးရွိ၏။ အခန္းေလး ခန္းရွိၿပီး သစ္ပင္မ်ားလည္းရွိသည္။ ၿခံဝန္းက ခန္းနားမထည္ဝါပဲ ေအးစက္ေနပုံရတယ္။

လင္းေဖးလု ထိုအမ်ိဳးသမီးကို လွည့္ၾကည့္တယ္။ တည္ၿငိမ္စြာေမးလိုက္တယ္။

"ဘာျဖစ္သြားတာလဲဟင္?"

ထိုအသံ ႏူးညံ့ၿပီး ကေလးတစ္ေယာက္အသံလို ညင္သာတယ္။

ထိုအမ်ိဳးသမီး ႏြေးေထြးစြာၿပဳံးၿပီး "လုအာ မနက္က်ေတာ့ လင္းရွင္းပြဲၾကည့္စင္မွာ သြားကစားတယ္။ ေရထဲျပဳတ္က်ၿပီးအေအးမိတာ။ ဒါေပမဲ့ ခဏေနေဆးေသာက္ရင္ ျပသာနာမျဖစ္ေတာ့ဘူး"

လင္းေဖးလု လွ်ာကိုက္မိတယ္။ ဒါ နာတယ္ဟ။

ခဏၾကာေတာ့ အပ်ိဳေတာ္ ေဆးခြက္ယူလာတယ္။ ထိုအမ်ိဳးသမီး သူမကို ေဆးတိုက္ၿပီးတာနဲ႕ ခ်ိဳၿမိန္တဲ့ သၾကားလုံးေလး ပါးစပ္ထဲထည့္ေပးလာတယ္။ ထိုၿခံဝန္းက အပ်ိဳေတာ္ ေဘးကၿပဳံးရင္း " မင္းသမီးေလး အရမ္းလိမၼာတာပဲ"

လင္းေဖးလု ေခါင္းကိုက္လာၿပီး တီးတိုး "အိပ္ခ်င္တယ္"

ထိုအမ်ိဳးသမီး သူမပါးကိုနမ္းၿပီး ေပြ႕ဖက္ကာ အိပ္ရာဆီ ျပန္လာတယ္။လင္းေဖးလု မ်က္လုံးမွိတ္ထား၏။ ထိုအမ်ိဳးသမီး ရွင္းျပေျပာဆိုသံလည္းၾကားေနရတယ္။

"မနက္ျဖန္ မင္း လီမိန္အတြက္ ေမြးေန႕လက္ေဆာင္ ေက်ာက္စိမ္းလည္ဆြဲတစ္စုံပို႔လိုက္။ ငါေနမေကာင္းလို႔ လာမလည္တာလို႔ ေျပာလိုက္ပါ"

"ဒီအေစခံ ကိုင္တြယ္လိုက္ပါမယ္"

ထိုအခိုက္အတန႔္ လင္းေဖးလု ဘယ္ေလာက္ေတာင္ မူးေဝၿပီး ဘယ္လိုတုန႔္ျပန္ရမည္လဲ။နည္းနည္းေတာ့ရီရတယ္။

ဒါေပမဲ့ သူမ အၿမဲတမ္းလိုက္ေလ်ာညီေထြရွိတဲ့သူ။ ေဆးေသာက္ အိပ္ၿပီးေနာက္ ဒီကံၾကမၼာကိုလုံးဝ လက္ခံလိုက္တယ္။အိပ္ေနရင္း အရင္ကေလးမေလး ေရကန္ထဲ ျပဳတ္က်တဲ့မွတ္ဉာဏ္မ်ား ေပၚ လာခဲ့တယ္။

ငါးႏွစ္အ႐ြယ္ ကေလးေလး ဘာမွသိပ္မသိေသးဘူး။

သူမ သိတာ အားလုံးက ဒီေနရာက ဒလင္းမင္းဆက္ သူမ အေမကိုယ္လုပ္ေတာ္ က လန္ကုရင္။ သူမမွာ သူ႕ထက္ ၂ ႏွစ္ႀကီးတဲ့အစ္ကို ရွိတယ္။ သူ႕အစ္ကိုက တျခားသူနဲ႕မတူဘူး။ တျခားသူမ်ားက သူ႕ကိုအ႐ူးလို႔ေခၚ တယ္။

သူမက ပၪၥမ မင္းသမီးေလး ဒါေပမဲ့ သူ႕အေဖကိုေတြ႕တဲ့အခ်ိန္လက္ခ်ိဳးေရလို႔ရတယ္။

တျခားစကားအရေျပာရရင္ သူ႕မယ္ေတာ္ ကိုယ္လုပ္ေတာ္ ကခ်စ္ျမတ္နိုးျခင္းမခံရေတာ့ သူလည္း ခ်စ္ျမတ္နိုးျခင္းမခံရဘူး။

မေန႕က အျပင္မွာ စြန္လႊတ္ေနတုန္း စြန္ႀကိဳးျပတ္သြားၿပီး ယာယီခဏ ပြဲၾကည့္စင္နားေရာက္လာခဲ့တယ္။ ကေလးမ ထိုစြန္ကို လိုက္ေကာက္ခဲ့ေပမဲ့ တတိယမင္းသမီး လင္းရွီ နဲ႕ေတြ႕ဆုံခဲ့တယ္။

လင္းရွီ သူမ စြန္ကိုမႀကိဳက္ဘူး ဒါေပမဲ့ သူမကိုအနိုင္က်င့္ရတာႀကိဳက္တယ္။ သူတို႔ စြန္အတြက္ တိုက္ခိုက္ေနရင္း လင္းရွီ က သူမကိုေရကန္ထဲတြန္းခ်လိဳက္တာ။ ကယ္ဆယ္ခံရၿပီးေနာက္ အဖ်ားေၾကာင့္ သတိလစ္သြားခဲ့တယ္.

လင္းေဖးလု ထပ္နိုးလာတယ္။

မာစတာtop ေက်ာင္းသားျဖစ္တဲ့ သူမ မွတ္ဉာဏ္မ်ား ျပန္ေခၚ တယ္။ဒီဒလင္းမင္းဆက္က လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၅၀၀၀ က မရွိဘူး။

ဒီေနရာက ၾကည့္မေကာင္းဘူး ဒါပမဲ့ ကားအက္စီးဒန႔္ ျဖစ္ခဲ့တာ ျပန္ေတြ႕ၾကည့္ရင္း သူမ မွာ ေျခေထာက္ နဲ႕လက္ေသးေသးေလး ကိုၾကည့္ရင္း အခု နဂိုအတိုင္း အားလုံးအေကာင္းတိုင္းပဲ။ လင္းေဖးလု ႀကီးမားတဲ့အားသာခ်က္ ရတယ္လို႔ခံစားရတယ္.

သူမ ေခါင္းထဲက ထိုကေလးမ ပုံရိပ္ေလးတေျဖးေျဖး ေပ်ာက္ကြယ္သြား၏။

လင္းေဖးယု ႏွလုံးသားထဲကေျပာမိတယ္။

"ငါက ငါ မေက်နပ္ရင္ေတာင္ တျခားသူ ဆီက အခ်ည္းအႏွီး အက်ိဳးအျမတ္ဘယ္ေတာ့မွမယူဘူး။ ဒီခႏၶာကိုယ္ထဲ ရွင္သန္လာမွေတာ့ တျခားဘာမွမေျပာနိုင္ေပမဲ့ ငါ မင္းကိုလက္စားေခ်ေပးမယ္"

ကတိသစၥာျပဳလိုက္သည္.

သူမ ေနာင္တရၿပီးျပန္လည္ထူေထာင္ဖို႔အခြင့္အေရးပဲထင္သည္။

လူေကာင္းက လက္စားေခ် ရမယ္ ဒါေပမဲ့ ၁၀ ႏွစ္ၾကာမွ လက္စားေခ်လည္း မေနာက္က်ေသးဘူး။ သူမ အလ်င္မလိုဘူး။ အခုလက္ရွိအေျခအေနကိုသိေအာင္ရွာရမယ္။ ေမာင္းမေဆာင္ အမိုက္စားမလို႔ သူမ သတိထားရမယ္။

အိမ္အျပင္ဘက္ေကာင္းကင္ ေတာက္ပလာသည္ႏွင့္ ထိုအမ်ိဳးသမီးလန္ သူမအဖ်ားက်တာျမင္မွ သက္သာရာရသြား၏။ ထို႔ေနာက္အျပင္ထြက္ၿပီး အေစခံကို စြတ္ျပဳတ္ယူလာခိုင္းတယ္။

လင္းေဖးလု အိပ္ရာေပၚ လွဲေနရင္း ဘဝအသစ္ကိုေတြးမိတယ္။ အသံနဲ႕အတူ တံခါးတြန္းဖြင့္ဝင္လာၿပီးေသးငယ္တဲ့ပုံရိပ္ဝင္လာသည္.

အိပ္ရာနားေလွ်ာက္လာၿပီး ထိုင္ခ်ကာ အိပ္ရာခင္းကိုင္ထားရင္းေအာ္ေျပာတယ္။

"ညီမေလး ။ ညီမငယ္ေလး"

လင္းေလးလုလွည့္ၾကည့္ေတာ့ ေခါင္းေစာင္းၿပီး ႐ူးေၾကာင္ေၾကာင္ၿပဳံးေနတဲ့ ေခ်ာေမာတဲ့ေကာင္ေလးကို ေတြ႕ရတယ္။

ဒါ သူ႕႐ူးေၾကာင္ေၾကာင္ အစ္ကိုလင္းက်န႔္ယြမ္။

လင္းက်န႔္ယြမ္က မင္းသား ၆။ မင္းသား ၆ ဆိုေပမဲ့ စြန႔္ပစ္ခံ မင္းသား။

စဥ္းစားၾကည့္သေလာက္ ဧကရာဇ္က ကိုယ္လုပ္ေတာ္ လန္ နဲ႕ပတ္သက္တဲ့အရာတိုင္းကို ႀကိဳက္ပုံမရဘူး။ စစ္မွန္တဲ့နဂါး ဧကရာဇ္ မွာ ႐ူးေၾကာင္ေၾကာင္သားရွိေနတာ သူ႕ဘဝရဲ႕အစြန္းအထင္းတစ္ခုပဲ။

လင္းက်န႔္ယြမ္ အသက္ ၃ ႏွစ္ သို႔ ၄ ႏွစ္ေလာက္မွာ ဉာဏ္ရည္ကတစ္ခုခုျဖစ္ေလာက္တယ္. စကားနည္းနည္းပဲ ေျပာတယ္။လင္းေဖးလု နိုးလာတာျမင္ေတာ့ ေပ်ာ္႐ႊင္စြာ သူမ ေခါင္းပုတ္ၿပီး "ငါ့ ညီမေလး ေကာင္းတယ္။ ငါ့ ညီမေလး မနာက်င္ဘူး"

သူကထူးဆန္းၿပီးခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတယ္လို႔ ထင္တယ္။

မိသားစုထဲ ဒီလိုပဲႀကီးျပင္လာတာ။ ဘယ္ေတာ့မွအခ်စ္မခံရဘူး။ ဘယ္လိုခ်စ္ရမလဲ ဘယ္သူမွမသင္ေပးဘူး။ အလြန္အတၱႀကီးတဲ့စိတ္ေနစိတ္ထားနဲ႕ ႀကီးျပင္းခဲ့တာ။ သူ ကမၻာႀကီးကို ကစားတယ္ ဒါေပမဲ့ အမွန္က သူမ မတူျခားနားစြာ စာနာေပးဖို႔ ခက္ခဲေနတာ။

ၿပဳံးၿပီး ျပန္ေျဖတယ္။ "မနာဘူး"

လင္းက်န႔္ယြမ္ နားလည္သြားၿပီးေပ်ာ္ ႐ႊင္သြား၏။ လက္ေမာင္းထဲ သၾကားလုံးထုတ္ၿပီး ရီရင္း ရတနာမ်ားတဖြယ္ထုတ္ကာ "စား ..ညီမေလးအတြက္ ..စား အရသာရွိတယ္!!"

ဒါကိုတိတ္တိတ္ေလး ဖုံးထားသင့္တယ္။ သၾကားလုံးေတြအားလုံးက ၾကည့္ရတာ ညစ္ပတ္ေန၏။ လင္းေဖးလုက က်န္းမာေရးလိုက္စားတယ္ ေသခ်ာေပါက္ မစားနိုင္ဘူး။သူ႕ကိုေခ်ာေမာ့တယ္။

"ညီမေလးမစားဘူး။ အစ္ကိုပဲ စား ဒါအားလုံးအစ့္ကိုအတြက္"

သူမအသံ ခ်ိဳၿမိန္ႏူးညံ့ၿပီး ၾကားရတာ အေတာ္္ေလးေကာင္းတယ္။

လင္းက်န႔္ယြမ္က သူ႕အေမ ပုံစံထြင္းထုထားတဲ့အတိုင္းပဲ။ သူကအ႐ူးဆိုရင္ေတာင္း သူ႕႐ုပ္ရည္ကိုဖုံးထားလို႔မရေပဘူး။ လင္းက်န႔္ယြမ္ ေပ်ာ္႐ႊင္စြာေခါင္းညိတ္ၿပီး သၾကားလုံးအားလုံးကို သူ႕ပါးစပ္ထဲထည့္လိုက္တယ္။

လင္းေလးလု ထိုအခြင့္အေရးယူၿပီး အိပ္ရာေပၚ ဆင္းကာ မွန္ရွာလို႔လုပ္တယ္.

ေမွ်ာ္လင့္ထားသည္အတိုင္း ဒီကေလး ေၾကးမံထဲမွာ အရမ္းလွပၿပီးထက္ျမက္တယ္။ ၿပဳံးတိုင္း ပါးႏွစ္ဖက္ ေပါက္ဆီလို လုံးေန၏။ သူမ အရမ္းခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ ႀကီးလာရင္ မ်က္ႏွာ ဆုံး႐ူံးမွာမုတ္ဘူး။

လင္းေလးလု အရမ္းေက်နပ္သြားၿပီး မ်က္ႏွာထားကိုထိန္းခ်ဳပ္တယ္။

ေရွာင္လန္ ဝင္လာခ်ိန္ သၾကားလုံးနဲ႕ မ်က္ႏွာေပက်န္ေနသည့္ လင္းက်န႔္ယြမ္ကိုျမင္ေတာ့ ကူရာမဲ့စြာ "ညီမေလး ေနမေကာင္းဘူးလို႔ အေမ မေျပာဘူးလား? ညီမေလးကို ျပသာနာရွာလို႔မရဘူးေလ"

က်န႔္ယြမ္လည္း မေက်မနပ္" ညီမေလးကိုလြမ္းတယ္။ ညီမေလး နဲ႕အတူေဆာ့ ခ်င္တယ္"

ေရွာင္လန္ ႐ူးေၾကာင္ေၾကာင္ သူ႕သားကိုမႀကိဳက္တဲ့ပုံမရေခ်။ ေမာင္းမေဆာင္ထဲက အေမတိုင္းနဲ႕ကေလးတိုင္းကတန္ဖိုးျမင့္တယ္။ လင္းက်န႔္ယြမ္တည္ရွိမႈက သူ႕ေနာက္ေက်ာကိုျဖတ္ေတာက္သလို ဆိုေပမဲ့လည္း ဒီကေလးႏွစ္ေယာက္ကို အခ်စ္ေတြနဲ႕ ကာကြယ္ထားတယ္။

လင္းေဖးလု မနက္စာစားေနရင္း ဒီအေျခအေနကို သိလိုက္တယ္။

ေရွာင္လန္ ေနတဲ့ နန္းေဆာင္က မင္းယြဲ႕လို႔ေခၚ တယ္။ သူမက အႀကီးအကဲခန္းမ မွာေနၿပီး မိန္းခန္းမမွာ သူ႕ထက္ျမင္တဲ့ ႐ူကိမ္ရင္ ဆိုတဲ့တစ္ေယာက္ရွိတယ္။

ဒီမွာအေစခံႏွစ္ေယာက္ရွိၿပီး တစ္ေယာက္ ယုလု နဲ႕ေနာက္တစ္ေယာက္က မေန႕ ကလင္းေဖးလု နိုးလာေတာ့ ျမင္တဲ့တစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္။ မိသားစုအေစခံျဖစ္ၿပီးေရွာင္လန္း နဲ႕အတူလိုက္ပါေစာင့္ေရွာက္တဲ့သူမ်ားျဖစ္ၾကတယ္။ ခ်င္းရန္ျဖစ္ၿပီး တျခားသူမ်ား မ်က္ႏွာသာေပးမခံရတဲ့ေနရာက ထြက္သြားခ်ိန္ေနဖို႔ က်န္ခဲ့သူျဖစ္တယ္။

ထပ္ေပါင္းေျပာရရင္ အေမတစ္ေယာက္တည္းကို ႏွစ္အၾကာႀကီးခံစားတယ္။ သူမ အရမ္းအိုေနၿပီး ေရွာင္လန္းက သူ႕ကို မေခၚတက္ဘူး။ လင္းေဖးလု ညစားစားခ်ိန္ ႏွစ္ဖက္လုံး အရမ္းယဥ္ေက်းတယ္။

ဒီမွာ မ်က္ႏွာသာမေပးခံရရင္ ဘာမွမေကာင္းဘူး။ အနည္းဆုံး ငါ့ ကိုေစာင့္ၾကည့္ေနသူမရွိဘူး။ အဆုံးမရွိတဲ့နည္းလမ္းေတြနဲ႕ သေဘာတူေျပာဆိုစရာမရွိဘူး။ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေနခ်င္ရင္ တိတ္တဆိတ္ အေနာက္က တံခါးပိတ္ရမယ္။

အားလုံးၿခဳံငုံေျပာရရင္ ပတ္ဝန္းက်င္အသစ္နဲ႕လိုက္ေလ်ာညီေထြေနဖို႔ အခ်ိန္လိုတယ္။အရင္ဆုံးေစာင့္ၾကည့္ ရမယ္။

ျပသာနာမရွာနဲ႕ လိမ္လိမ္မာမာေန။

အိုေက။

ေန႕လည္က်ေတာ့ ေရွာင္လန္ ပန္းထိုးေနခ်ိန္ လင္းေဖးလု လွဲေနခ်ိန္ ခ်င္းရန္ အထိန႔္တလန္ေျပးလာတယ္။

"မယ္မယ္ ဂ်င္းလီမယ္မယ္ ေရာက္ေနတယ္။ !! ဟုတ္တယ္!! မင္းသမီးကိုလာရွာတာ!!"

ေရွာင္လန္ မ်က္ေမွာင္ႀကဳံ႕သြားၿပီး"ဘာကိစၥလဲ?"

ခ်င္းရန္လည္းမစိုးရိမ္ပဲ "မေန႕ညက တတိယမင္းသမီး အဖ်ားႀကီးတယ္။ မင္းသမီးငယ္ေလး သူ႕တံခါးနားဆက္တိုက္ရပ္ေနတာျမင္တယ္ဆိုၿပီး ေအာ္ေနတာ။ သမားေတာ္ ၾကည့္ေပးေပမဲ့ မေကာင္းလွဘူး။ မယ္ယမဂ်င္းရီက ေျပာတာ။ မေန႕ က တတိယမင္းသမီးေလးဆီ မင္းသမီးငယ္ေလး ေျပးသြာတာ။ ဒါ့ေၾကာင့္ မင္းသမီးငယ္ကိုလာေခၚ တာ"

လင္းေဖးလု အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေနၿပီးေနာက္ ဒီဆက္ဆံေရးကိုအေသအခ်ာသိတယ္။

တတိယမင္းသမီးလင္းရွီ က သူ႕ကိုမေန႕က ကန္ထဲေတြးခ်တာ ။ ဂ်င္းမယ္မယ္ဆိုတာ လင္းရီရဲ႕မယ္ေတာ္. ။

လူသတ္မိလို႔ သူ႕ဟာသူ လန႔္ေနတာ ကို ခံရသူ သားေကာင္က သူ႕ကိုသြားေတာင္းပန္ရမယ္ေပါ့?

လင္းေဖးလု ဒီေမာင္းမေဆာင္ စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းတာပဲလို႔ေတြးမိတယ္။