လင်းဖေးလု သူမ အသက် ၂၇ နှစ်ပြည့်မွေးနေ့ ညမှာသေဆုံးခဲ့သည်။

အရင်နှစ်မွေးနေ့တွေတိုင်းကို ကမ်းခြေဗီလာမှာ သူငယ်များနှင့် အာရုံတက်ချိန်ထိ ကျင်းခဲ့တယ်။ မိဘများက လက်ဆောင်များကို ကြိုပို့ထားပေးတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူမ မှာအစာအိမ်ရောဂါရှိတယ်. မနက်ခင်း ဆေးရုံသွားပြီး ဆေးတစ်ချို့ ယူကာ မြို့ စင်တာရဲ့ ပထမထပ်ကိုသွားခဲ့တယ်။ ထို့နောက် တနေ့လုံးအိပ်တယ်။

ညဘက်ကြီး ဧည့်ခန်းက လှုပ်ရှားမှုက နိုးစေတယ်။

မိဘများ ကွာရှင်းပြီးနောက် မြို့စင်တာက အိမ်က သူတို့နှစ်ယောက်ပေါင်းစပ်ပိုင်ဆိုင်တဲ့အိမ်ဖြစ်တယ်။ ဘာမှမရှိတာအတော်ကြာပြီ။ လင်းဖေးလုက ဗိုက်ကိုင်လာ လျှောက်လာတော့ သူမ အပေါ် ရဲ့ စတိုင်ကျတဲ့အဝတ်အစား နားက ဆိုမှာ ငေးငယ်တဲ့ ဝံပုလွေခွေးလေးတစ်ကောင်ကိုမြင်လိုက်တယ်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ လင်းဖေးလု တောင့်ခဲသွားပြီးအိပ်ခန်းကနေ အဝတ်အစားခန်းမှာ အဝတ်အစားလဲပြီးနောက်တော့ တံခါးဖွင့်သံနဲ့အတူ ထွက်သွားတယ်။

ကားဂိုဒေါင်ကိုထွက်သွား အမေလင်းကို ဖုန်းခေါ် လာတယ်။

"ဘာလို့ အဲရောက်နေတာလဲ? ပါတီမသွားဘူးလား?"

လင်းဖေးလု လင်ဘော်နီကားတံခါးဖွင့်ပြီး ပြန်မဖြေပဲ မေးလိုက်တယ်။ "ကွာရှင်းတော့မှာလား?"

"မဟုတ်ဘူး"

"မား ဘာလို့ ဒီလိုတွေလုပ်နေသလဲ သမီးနားမလည်နိုင်ဘူး"

ဖုန်းမချခင် ထပ်ပြောတယ်။ "မားဆက်လုပ်။ မစိုးရိမ်နဲ့။ ပြီးတော့ ပါးကို မပြောနဲ့"

သူမ ပါးဆီပြေးသွားတုန်းက အဲလူက ဗီလာကို ဉီးဆောင်ပြီး ပြန်လာခဲ့တာ သူ့အမေကိုမပြောရသေးဘူး။

သူတို့နှစ်ယောက်သား သူမ ငယ်ငယ်တုန်းက အဲလိုပဲ သူတို့ roles အတိုင်းကစားနေကြတဦ။ သူမ နှစ်အကြာကြီး မကြည့်သင့် တာကော ကြည့်သင့်တာကော ကြည့်နေခဲ့ရတယ်။ ပျို့အန်ချင်တာကလွဲပြီး ဘာခံစားချက်မှမရှိဘူး။

ဖုန်းချပြီးခါနီး တစ်ဖက်က တွေးနေရင်း "Happy birthday ပါ သမင်မလေး"

လင်းဖေးလု ကားစတင်မောင်းဖို့ စက်နိုးနေရင်း : "Thank you."

ကားက ကမ်းရိုးတန်းလမ်းမကိုမောင်းနေရင်း ဖုန်းထပ်မြည်လာတယ်။ ဒါက သူ့ ပလက်စတစ် ညီအစ်မက အော်တယ်။

"နင်နောက်ဆုံးတော့ ဖုန်းဖြေပြီးပေါ့? ငါတို့Dc မှာ နင်လာမှာလား?"

ထိုသို့ပြောပြီး အသံခပ်နိမ့်နိမ်နဲ့ ထိုအသံထဲ အနည်းငယ်စိတ်လှုပ်ရှားနေ၏။

"ကျဲဟဲ လည်းလာတယ်။ သူက သူ့ကောင်မလေးအတွက် နောက်ဆုံးအကြိမ်တောင်းပန်ပါရစေတဲ့!! "

"အိုး မဟုတ်သေးဘူး။ ငါက သူရဲ့ Ex ဖြစ်နေပြီ။ သူ့အပေါ်ကို ကော်ဖီ နဲ့ လောင်းချလိုက် အဲဒါ ထိုက်တန်တယ်!!"

သူမ အစာအိမ် ထပ်နာကျင်လာပြီး လက်တစ်ဖက်က ဗိုက်ဖိနှိပ်ကာ နောက်လက်တစ်ဖက်က စီယာတိုင်ကိုင်ထားရင်း ဝမ်းနည်းစွာ "ငါ မလာဘူး။နင်တို့ပဲ ကစားကြ"

ပလက်စတစ် ညီအစ်မက အံ့ဩသွားပြိး "ကျဲဟဲကကော?"

လင်းဖေးလု ပြုံးရင်း "သူ ဘာလုပ်လုပ် ဂရုမစိုက်ဘူး"

"နင့်ကြောင့် သူ့ကောင်မလေးနဲ့လမ်းခွဲလိုက်တာ"

"ငါ လုပ်ပါလို့မပြောဘူး. ငါ ဘာမှမပြောဘူး။ ဘာမှမလုပ်ဘူး"

တစ်ဖက်က တိတ်ကျသွား၏။

လင်းဖေးလု နာကျင်နေရင်း ဖုန်းချလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် အရှေ့မှာ ကျယ်လောင်တဲ့အသံ နဲ့အတူ ကုန်ကားကြီး လမ်းချော်ပြီး အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းနှင်လာတယ်။

လင်းဖေးလု စတီယာတိုင်ကို ကွေ့လိုက်ပြီးရှေ့ကုန်ကားကိုရှောင်လိုက်တယ်။ထို့နောက် ကားက ပင်လယ်တောင်စောင်းကနေပြုတ်ကျသွား၏။

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာတော့ ကောင်းကင်ကြီးလှည့်ပတ်နေ၏။

လင်းဖေးလု စိတ်ထဲအရမ်းတည်ငြိမ်နေပြီး စိတ်ထဲအတွေးတစ်ခုပဲရှိတယ်။

လုံလောက်ပြီ။ ဆိုးဝါးတဲ့အရာတွေအရမ်းလုပ်ခဲ့ရင် ပြန်ခံရမယ်။ပြီးတော့ နောက်ဘဝမှာ သူမ လူကောင်းဖြစ်လာလိမ့်မယ်။

...

Zawgyi

းေဖးလု သူမ အသက္ ၂၇ ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႕ ညမွာေသဆုံးခဲ့သည္။

အရင္ႏွစ္ေမြးေန႕ေတြတိုင္းကို ကမ္းေျခဗီလာမွာ သူငယ္မ်ားႏွင့္ အာ႐ုံတက္ခ်ိန္ထိ က်င္းခဲ့တယ္။ မိဘမ်ားက လက္ေဆာင္မ်ားကို ႀကိဳပို႔ထားေပးတယ္။

ဒါေပမဲ့ သူမ မွာအစာအိမ္ေရာဂါရွိတယ္. မနက္ခင္း ေဆး႐ုံသြားၿပီး ေဆးတစ္ခ်ိဳ႕ ယူကာ ၿမိဳ႕ စင္တာရဲ႕ ပထမထပ္ကိုသြားခဲ့တယ္။ ထို႔ေနာက္ တေန႕လုံးအိပ္တယ္။

ညဘက္ႀကီး ဧည့္ခန္းက လႈပ္ရွားမႈက နိုးေစတယ္။

မိဘမ်ား ကြာရွင္းၿပီးေနာက္ ၿမိဳ႕စင္တာက အိမ္က သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းစပ္ပိုင္ဆိုင္တဲ့အိမ္ျဖစ္တယ္။ ဘာမွမရွိတာအေတာ္ၾကာၿပီ။ လင္းေဖးလုက ဗိုက္ကိုင္လာ ေလွ်ာက္လာေတာ့ သူမ အေပၚ ရဲ႕ စတိုင္က်တဲ့အဝတ္အစား နားက ဆိုမွာ ေငးငယ္တဲ့ ဝံပုေလြေခြးေလးတစ္ေကာင္ကိုျမင္လိုက္တယ္။

စကၠန႔္အနည္းငယ္ၾကာ လင္းေဖးလု ေတာင့္ခဲသြားၿပီးအိပ္ခန္းကေန အဝတ္အစားခန္းမွာ အဝတ္အစားလဲၿပီးေနာက္ေတာ့ တံခါးဖြင့္သံနဲ႕အတူ ထြက္သြားတယ္။

ကားဂိုေဒါင္ကိုထြက္သြား အေမလင္းကို ဖုန္းေခၚ လာတယ္။

"ဘာလို႔ အဲေရာက္ေနတာလဲ? ပါတီမသြားဘူးလား?"

လင္းေဖးလု လင္ေဘာ္နီကားတံခါးဖြင့္ၿပီး ျပန္မေျဖပဲ ေမးလိုက္တယ္။ "ကြာရွင္းေတာ့မွာလား?"

"မဟုတ္ဘူး"

"မား ဘာလို႔ ဒီလိုေတြလုပ္ေနသလဲ သမီးနားမလည္နိုင္ဘူး"

ဖုန္းမခ်ခင္ ထပ္ေျပာတယ္။ "မားဆက္လုပ္။ မစိုးရိမ္နဲ႕။ ၿပီးေတာ့ ပါးကို မေျပာနဲ႕"

သူမ ပါးဆီေျပးသြားတုန္းက အဲလူက ဗီလာကို ဉီးေဆာင္ၿပီး ျပန္လာခဲ့တာ သူ႕အေမကိုမေျပာရေသးဘူး။

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္သား သူမ ငယ္ငယ္တုန္းက အဲလိုပဲ သူတို႔ roles အတိုင္းကစားေနၾကတဦ။ သူမ ႏွစ္အၾကာႀကီး မၾကည့္သင့္ တာေကာ ၾကည့္သင့္တာေကာ ၾကည့္ေနခဲ့ရတယ္။ ပ်ိဳ႕အန္ခ်င္တာကလြဲၿပီး ဘာခံစားခ်က္မွမရွိဘူး။

ဖုန္းခ်ၿပီးခါနီး တစ္ဖက္က ေတြးေနရင္း "Happy birthday ပါ သမင္မေလး"

လင္းေဖးလု ကားစတင္ေမာင္းဖို႔ စက္နိုးေနရင္း : "Thank you."

ကားက ကမ္းရိုးတန္းလမ္းမကိုေမာင္းေနရင္း ဖုန္းထပ္ျမည္လာတယ္။ ဒါက သူ႕ ပလက္စတစ္ ညီအစ္မက ေအာ္တယ္။

"နင္ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဖုန္းေျဖၿပီးေပါ့? ငါတို႔Dc မွာ နင္လာမွာလား?"

ထိုသို႔ေျပာၿပီး အသံခပ္နိမ့္နိမ္နဲ႕ ထိုအသံထဲ အနည္းငယ္စိတ္လႈပ္ရွားေန၏။

"က်ဲဟဲ လည္းလာတယ္။ သူက သူ႕ေကာင္မေလးအတြက္ ေနာက္ဆုံးအႀကိမ္ေတာင္းပန္ပါရေစတဲ့!! "

"အိုး မဟုတ္ေသးဘူး။ ငါက သူရဲ႕ Ex ျဖစ္ေနၿပီ။ သူ႕အေပၚကို ေကာ္ဖီ နဲ႕ ေလာင္းခ်လိဳက္ အဲဒါ ထိုက္တန္တယ္!!"

သူမ အစာအိမ္ ထပ္နာက်င္လာၿပီး လက္တစ္ဖက္က ဗိုက္ဖိႏွိပ္ကာ ေနာက္လက္တစ္ဖက္က စီယာတိုင္ကိုင္ထားရင္း ဝမ္းနည္းစြာ "ငါ မလာဘူး။နင္တို႔ပဲ ကစားၾက"

ပလက္စတစ္ ညီအစ္မက အံ့ဩသြားၿပိး "က်ဲဟဲကေကာ?"

လင္းေဖးလု ၿပဳံးရင္း "သူ ဘာလုပ္လုပ္ ဂ႐ုမစိုက္ဘူး"

"နင့္ေၾကာင့္ သူ႕ေကာင္မေလးနဲ႕လမ္းခြဲလိုက္တာ"

"ငါ လုပ္ပါလို႔မေျပာဘူး. ငါ ဘာမွမေျပာဘူး။ ဘာမွမလုပ္ဘူး"

တစ္ဖက္က တိတ္က်သြား၏။

လင္းေဖးလု နာက်င္ေနရင္း ဖုန္းခ်လိဳက္သည္။ ႐ုတ္တရက္ အေရွ႕မွာ က်ယ္ေလာင္တဲ့အသံ နဲ႕အတူ ကုန္ကားႀကီး လမ္းေခ်ာ္ၿပီး အရွိန္ျပင္းစြာ ေမာင္းႏွင္လာတယ္။

လင္းေဖးလု စတီယာတိုင္ကို ေကြ႕လိုက္ၿပီးေရွ႕ကုန္ကားကိုေရွာင္လိုက္တယ္။ထို႔ေနာက္ ကားက ပင္လယ္ေတာင္ေစာင္းကေနျပဳတ္က်သြား၏။

စကၠန႔္အနည္းငယ္ၾကာေတာ့ ေကာင္းကင္ႀကီးလွည့္ပတ္ေန၏။

လင္းေဖးလု စိတ္ထဲအရမ္းတည္ၿငိမ္ေနၿပီး စိတ္ထဲအေတြးတစ္ခုပဲရွိတယ္။

လုံေလာက္ၿပီ။ ဆိုးဝါးတဲ့အရာေတြအရမ္းလုပ္ခဲ့ရင္ ျပန္ခံရမယ္။ၿပီးေတာ့ ေနာက္ဘဝမွာ သူမ လူေကာင္းျဖစ္လာလိမ့္မယ္။

...