!unicode!

သူ၏ကံကောင်းမှုနှင့်ပတ်သတ်၍ ပြဿာနာတစ်ခုခုရှိနေသည်ကိုကျန်းရွေ့တွေ့ရှိသွားပေရာ ကွေ့ရီဂိုဏ်းထွက်သွားချိန်တွင် သူလည်းတိတ်တိတ်လေးထွက်သွားလိုက်သည်။

ရှုလင်ကျားကမင်ချီနှင့်ချန်နဥ်တို့နှင့်စကားပြောပြီးသွားသည်ကို​မြင်လိုက်ရရင်း မျက်မှောက်၌ရှိနေကြသည့်လင်ရှောင်းဂိုဏ်းသားများမှာသူ့ကိုချက်ချင်းဝန်းရံလိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့မှာရှင်းဇုန်ဂိုဏ်းသားများဖြစ်ကြပြီး ချီဇုန်ဂိုဏ်းသားအချို့လည်းပါဝင်သည်။

သူတို့ရှုလင်ကျားကိုကြည့်သည့်ပုံစံဟာ ရှုလင်ကျားအားနောက်တစ်ခဏတွင်သူသေသွားတော့မည်ဟုခံစားသွားရစေသည်။

ရှုလင်ကျားကူကယ်ရာမဲ့စွာပြောမိသည်။

"မင်းတို့မှာပြောစရာရှိရင် တည့်တိုးပြောကြလေ။ ဘာမှမရှိရင်ငါသွားတော့မယ်။"

လူငယ်တစ်ယောက်ကသူ့ကိုမေးလာသည်။

"ရှစ်ရှုန်း၊ အစ်ကိုတကယ်ပဲလင်းယွဲ့နဲ့တိုက်ခိုက်မှာလား။"

ရှုလင်ကျားပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့မလုပ်ရမှာလဲ။"

သူ့လေသံမှာအရင်ကအတိုင်းဖြစ်ပေမဲ့ လူတိုင်းမှာအစကအနည်းငယ်ရှက်ရွံ့ကာ အဆင်မပြေဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ရှုလင်ကျားအပြောကိုကြားလိုက်ရပြီးနောက်၌ သူတို့မနေနိုင်ဘဲပြောမိသည်။

"ဒါပေမဲ့သူကသိပ်ကောက်ကျစ်တာ။ အစ်ကိုသူ့ကိုချနိုင်ပါ့မလား။ တကယ်လို့အစ်ကိုသူ့ကိုမချနိုင်လို့ရှိရင် သူကအစ်ကို့ကိုသေချာပေါက်သတ်ပစ်မှာဗျ!"

"ဟုတ်တယ်၊ ရှုရှစ်ရှုန်းရ။ သူအစ်ကို့ကိုအရမ်းမုန်းနေတယ်ထင်တယ်။ ခုနကသူ့ရှစ်စွင်းမျက်နှာကိုကြည့်ရတာတော့ တော်တော်လေးစိမ်းပြာသွားတာပဲ။"

"ကျန်းရွေ့ကတော်တော်လေးမကောင်းတာပဲ၊ ဒီကိစ္စကိုသူတာဝန်ယူသင့်တယ်မလား။ သူများတွေကဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ။"

"ရှစ်ရှုန်း၊ ကျွန်တော်စိတ်ပျက်အားလျော့နေမိလို့အပြစ်မတင်ပါနဲ့ဗျာ၊ အစ်ကိုဖန်တင်းနဲ့တိုက်ခိုက်တုန်းက အရမ်းခက်ခဲခဲ့တဲ့ပုံပဲ။ အစ်ကိုရဲ့စိတ်ဝိညာဥ်စွမ်းအားကအတိတ်တုန်းကနဲ့မတူတော့ဘူးလေ၊ အစ်ကိုနစ်နာလိမ့်မယ်။ ဒီတစ်ခေါက်လင်းယွဲ့နဲ့ထိပ်တိုက်တွေ့တာသိပ်မကောင်းလောက်ဘူး။"

နောက်ဂိုဏ်းသားတစ်ယောက်ကတီးတိုးပြောလာသည်။

"ရှစ်ရှုန်း၊ အစ်ကိုလင်ရှောင်းဂိုဏ်းမှာမနေတော့ဘူးမလား။ ကျွန်တော်ထင်တာကအစ်ကို...ထားလိုက်ပါတော့...အစထဲကဒါကအစ်ကို့ကိစ္စမှမဟုတ်တာ၊ ကောင်းတဲ့အရာတွေကအစ်ကိုမရခဲ့မှတော့ မကောင်းတဲ့အရာတွေ....ဂိုဏ်းက...အစ်ကို့ကိုမဆွဲသွင်းသင့်ပါဘူးဗျာ။"

ရှုလင်ကျားရုတ်ခြည်းမျက်လုံးပင့်လိုက်မိပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်ကနောက်ဆုံးတွင်ထိုစကားပြောလာသော် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတိတ်ကျသွားခဲ့သည်။

"မင်းပြောတာကိုငါသိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ငါဘယ်သူဘယ်ဝါဖြစ်ကြောင်းကိုပြောင်းလဲလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ငါအလေးအနက်မယူဆခဲ့တဲ့အရာတချို့ရှိတယ်။"

ရှုလင်ကျားကားဓားအတွက်မွေးဖွားလာသယောင်၊ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးမှာဓားတစ်လက်ပမာ။ သူဟာအမှောင်ထဲတွင်ရပ်နေပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်ကမျက်နှာထားပင်မှုန်ဝါးနေရင်တောင်မှ ၎င်းမှာ သွေးလုံးဝမထိထားသည့်ဓားသွားပမာ လင်းလက်တောက်ပကာမျက်စိကျိန်းစရာကောင်းလှသည်။

သူတစ်အောင့်မျှတန့်သွားရပေမဲ့ သူ့ကိုယ်သူရယ်မောကာပြောလိုက်သည်။

"ငါအခေါင်းကို​မမြင်ရင်မျက်ရည်မကျဘူးလို့တွေးထားလိုက်။ ရှည်လျားတဲ့မှတ်ဉာဏ်ရှိနေတာက ကြီးမားတဲ့ဆုံးရှုံးမှုဖြစ်နေတာပဲ။"

စကားပြောပြီးနောက် ရှုလင်ကျားလက်ခါကာသူတို့ကိုစကားပြောရပ်ခိုင်းလိုက်ပြီး အနောက်လှည့်ကာထွက်လာလိုက်သည်။

ရှုလင်ကျားနှင့်လင်းယွဲ့ကြားရှိတိုက်ပွဲကိုမျက်မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည့်လူအများအပြားရှိကာ သူတို့နှစ်ဦးဟာလည်းဓားရေးအရာ၌တစ်ဖက်ကမ်းခတ်ကျွမ်းကျင်ကြပြီး သူတို့ဟာဓားစမ်းသပ်ရေးညီလာခံတွင် လူတိုင်း၏အာရုံစိုက်ရာဗဟိုချက်ဖြစ်နေကြသည်မို့ ထိုကိစ္စမှာခပ်မြန်မြန်ပျံ့နှံ့သွားချေသည်။

နှစ်ဖက်စလုံးသည်ဓားစမ်းသပ်ရေးညီလာခံတွင်ဖိတ်ကြားလွှာရရှိထားကြပေရာ သီးသန့်တိုက်ခိုက်မှုများမှာအစကခွင့်ပြုထားခြင်းမရှိပေ။

ကွေ့ရီဂိုဏ်းနှင့်လင်ရှောင်းဂိုဏ်းကြားရှိအထူးအခြေအနေနှင့် ဂိုဏ်းနှစ်ဖက်စလုံး၏တိုက်တွန်းနှိူးဆော်မှုတို့ကြောင့် တရားဝင်ပြိုင်ပွဲ၏ဒုတိယပွဲစဥ်တွင် နှစ်ယောက်တိုက်ပွဲစီစဥ်ပေးထားသည်။

ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးမကြာမီ၌ လူအများစုမှာစိတ်သက်သာရာရသွားကြသည်။ ရှုလင်ကျားနှင့်လင်းယွဲ့တို့ရောက်လာကြရင် လူတိုင်းဟာ သူတို့မဲနှိုက်ရင်ကျနိုင်လောက်သည့် အင်အားကြီးပြိုင်ဘက်နှစ်ဦးကိုရှုံးသွားသည်ဟုဆိုလိုပေ၏။

ထို့အပြင် ရှုံးနိမ့်ခြင်းသည်ကြောက်စရာအကောင်းဆုံးအရာမဟုတ်။ လင်းယွဲ့၏ရက်စက်မှုကိုအကြိမ်အနည်းငယ်မျှမြင်လိုက်ရပြီးနောက်၌ မည်သူကမျှသေတွင်းတူးကာသူ့ဓားအောက်၌လည်မစင်းပေးချင်ကြပေ။ ရှုလင်ကျားကသူနှင့်တိုက်ခိုက်ရန်လိုလိုလားလားရှိသည်။ သူ့ကိုစိုးရိမ်ပူပင်နေကြသည့်လူအနည်းငယ်မှအပ၊ အခြားကျင့်ကြံသူများမှာဘာမှမပြောနိုင်ကြပေ။

လရောင်မှာပြတင်းပေါက်ငယ်လေးပေါ်ရောင်ပြန်ဟပ်နေကာ ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်ရှိနူးညံ့သောအဆင်တန်ဆာများမှာနံရံပေါ်အရိပ်ကျလျက်ရှိသည်။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် ပန်းရနံ့များမှာခပ်ဖျော့ဖျော့သင်းပျံ့လျက်၊ နှင်းများမှာတဖွဲဖွဲကျနေပေသည်။ ယင်းကားနန်ဇီတောင်ထွတ်ပေါ်တွင်သာလျှင်မြင်နိုင်သည့်မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်၏။

မနက်ဖြန်၌ ရှုလင်ကျားနှင့်လင်းယွဲ့တို့တရားဝင်ဓားရေးယှဥ်ပြိုင်ကြမည်။

ရှုလင်ကျားအသက်ရှုထိန်းညှိပြီးသော် သူသည်ထုတ်လွှတ်၍ရသွားသောစိတ်ဝိညာဥ်စွမ်းအားအစိတ်အပိုင်းနှင့်အလုံးစုံနေသားကျသွားကာ ထို့နောက်မှသာလျှင် သူ့မျက်လုံးတစ်စုံကိုဖြည်းညှင်းစွာဖွင့်လိုက်သည်။

အပြင်ဘက်ရှိတီးခတ်သံများမှာရေရှင်ပမာ၊ သီချင်းမှာလည်းသိမ်မွေ့နူးညံ့သည်ကိုဝိုးတိုးဝါးတားကြားလိုက်ရသည်မို့ အခန်းထဲမှထွက်ကာခြံဝန်းထဲလျှောက်လာလိုက်သည်။

ညနေခင်းလေညှင်းမှာညင်သာစွာတိုက်ခတ်လျက်ရှိပြီး ရပ်တန့်ခြင်းမရှိသည့်နှင်းမှုန်များထဲတွင် ပန်းပွင့်ဖတ်အနည်းငယ်ကျဆင်းနေပုံမှာအလွန်တရာလှပပေသည်။

ရှုလင်ကျားလက်ဖြန့်လိုက်ရာ ပွင့်ဖတ်များကသူ့လက်ဖဝါးထဲဆင်းသက်လာပေမဲ့ မည်သည့်သစ်ပင်ကကျလာမှန်းမသိပေ။

ခုနကအသံမှာတစ်စုံတစ်ယောက်ကကုချင်းတီးခတ်ကာ သီချင်းသံနှင့်အတူသီဆိုနေပုံရပြီး သိပ်မဝေးသည့်နေရာလေနှင့်အတူပျံ့လွင့်လာပေရာ အနည်းငယ်ဝေဝေဝါးဝါးဖြစ်နေပေမဲ့ ဘယ်မိန်းကလေးကများညလယ်ခေါင်ကြီးတစ်ခုခုကိုတွေးမိကာ တစ်ယောက်တည်းသီချင်းဆိုနေမှန်းမသိပေ။

"...ငါရန်လျို့တုန့်ချောင်လမ်းကိုလာတုန်းက သီချင်းထဲမှာလျို့ဝှက်အဆင့်ရှိနေလေရဲ့။ တောက်ပတဲ့လမင်းဟာကံကောင်းစေတာမို့ ငါလည်းပဲလုံးဝန်းချင်မိသလို လုံးလည်းမလုံးဝန်းချင်ပြန်ဘူး...ဒါပေမဲ့ငါဟာဆေးပင်နဲ့ဆေးသုတ်ထားတဲ့ယပ်တောင်တွေကိုရှာပြီးတော့ ခပ်ဖွဖွမိုးကိုကာထားခဲ့တယ်။ ဖေးရှုကအကြင်နာတရားမမဲ့ပါဘူး၊ ဉာဏ်ထိုင်းတဲ့ပန်းတွေကလူတွေကိုရယ်မောနေလေရဲ့..."*(1)

ထိုသီချင်းဟာတကယ်တမ်းအဆိုသိပ်မကောင်းပေမဲ့ အသံမှာမသိမသာတုန်ယင်နေပေသည်။ အသံမြှင့်လိုက်သည့်အခါ အချိန်မရွေးမဖမ်းဆုပ်နိုင်သည့်ပုံပေါက်နေပေမဲ့ လေသံကားနူးညံ့ပျော့ပြောင်းနေသောကြောင့် ၎င်းမှာဆွဲငင်အားကောင်းလှပေသည်။

ရှုလင်ကျားသည်တစ်ခဏအတွင်းဖမ်းဆုပ်နိုင်စွမ်းမရှိမှာကိုအမြဲစိတ်ပူနေခဲ့၏။ ထိုနေရာတွင်ရပ်ကာ သေချာဂရုတစိုက်နားထောင်ကြည့်လိုက်ရာ နောက်စာကြောင်းအနည်းငယ်ကပိုကောင်းလာသည်ဟုခံစားမိသည်။

"ငါတို့တွေ့တဲ့အခါကျရင် အချစ်နာကျတဲ့အကြောင်းပြောရခက်တယ်။ ငါအချစ်ကိုယုံကြည်သင့်လား။ ငါလည်းအချစ်ကိုကြောက်နေတုန်းပါပဲ။ ငါမသိတာက ချစ်သူဟာ..."*(2)

"သိ"ဆိုသည့်စကားလုံးနားရောက်သော် သူ့လက်ချောင်းထိပ်ကကုချင်းတီးခတ်လိုက်တာကိုသူကြားလိုက်ရပြီး ကြိုးမျှင်တိခနဲပြတ်သွားသည်မို့ အသံမှာရုတ်ခြည်းရပ်တန့်သွားပေသည်။

ရှုလင်ကျားအနည်းငယ်နောင်တရသွားကာ မနေနိုင်ဘဲခပ်ဖွဖွ"အာ"ဟုလုပ်လိုက်မိပြီး ထို့နောက်တစ်စုံတစ်ယောက်ကနောက်လာမည့်စာသားအနည်းငယ်ကိုဆက်ရွတ်လာသည်အားကြားလိုက်ရချေသည်။

"..ငါတို့အပြန်အလှန်လက်တွဲထားကြဖူးတယ်။ လမင်းကြီးကပြည့်ဝန်းပြီး လမ်းမကပြတင်းပေါက်ရှေ့မှာရှိတယ်။ လထွက်ချိန်ရောက်ရင် ငါမအိပ်ဘဲစောင့်နေလေ့ရှိတယ်..."*(3)

ရှုလင်ကျားရုတ်ခြည်းခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သိပ်မဝေးသောနေရာတွင်သစ်ပင်ပေါ်တွင်မှီထိုင်နေသည့်ကျင်းဖေးထုန်ကိုမြင်လိုက်ရပြီး ထိုသူကသစ်ပင်ပင်စည်ပေါ်ကျောမှီကာ လက်ဖဝါးထဲတွင်ခေါက်ယပ်တောင်တစ်ချောင်းကိုအသာပုတ်လျက်သားဖြင့် ခုနကစာသားလေးကြောင်းမှာအတိအကျကိုသူဆိုသွားခြင်းဖြစ်သည်။

ရှုလင်ကျားလက်ခုပ်အနည်းငယ်တီးကာပြောမိသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကျင်းရှစ်ရှုန်းကစွယ်စုံရပါလားနော်။ သီချင်းကတကယ့်ကိုကောင်းမွန်ပြီးညက်ညောလှပါပေတယ်။ အစ်ကိုအပျော်မယ်စံအိမ်ကိုခဏခဏသွားတယ်ဆိုတာသေချာတယ်။"

ကျင်းဖေးထုန်မှာနောက်ဆုံးစကားကိုကြားလိုက်ရချိန်တွင် မရယ်ဘဲမရယ်နိုင်တော့ပေ။ လျှပ်တပြက်အတွင်း၌ သူဟာသစ်ပင်ပေါ်ကဆင်းလာပြီးဖြစ်ကာ သူ့ဝတ်ရုံမှာလေထဲတွင်တဖျတ်ဖျတ်လွင့်ခါသွားပြီး သူကရှုလင်ကျားဘေးတွင်ရပ်ကာပြောလာသည်။

"အပျော်မယ်စံအိမ်မှာဒီသီချင်းဆိုမှန်းမင်းဘယ်လိုသိတာလဲ။ ကြည့်ရတာတော့ မင်းကဖောက်သည်ဖြစ်လောက်မယ်။"

ရှုလင်ကျားမနေနိုင်ဘဲပြုံးမိကာပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်ခင်ဗျားရဲ့ဂုဏ်သတင်းကိုကြားတော့ ခင်ဗျားကိုကြီးမြတ်တဲ့ပညာရှိပုဂ္ဂိုလ်လို့ခေါ်မိတော့မလိုပဲ။ ခင်ဗျားကိုတည်ငြိမ်ပြီးတစ်ယူသန်တဲ့တောက်ဓမ္မပညာရှင်လို့ထင်ခဲ့တာ။"

ကျင်းဖေးထုန်ခါးဆန့်ကာပြောလိုက်သည်။

"ဒီလောကကြီးထဲမှာ မင်းရုပ်ချောဖို့ပဲလိုတယ်။ မင်းအပြင်ကိုလျှောက်သွားပြီးတော့ ပိုပြီးတည်ငြိမ်ချင်ယောင်ဆောင်လိုက်တာနဲ့ ဒုက္ခနည်းသွားမှာပဲ။"

သူစကားပြောင်းလိုက်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ၊ ဒီသီချင်းက ကိုယ်ဒီနေ့တောင်ခြေကမြို့ငယ်လေးမှာကြားခဲ့ရတာပဲ-- ကိုယ်ဇာတ်အဖွဲ့ကိုရိဝိုင်အဆောင်မှာဒီတစ်ညနေဖို့ဖိတ်ထားခဲ့တာ။"

ရှုလင်ကျားတောင့်တင်းသွားကာပြောမိသည်။

"ရိဝိုင်အဆောင်ကိုလာတယ်?"

ထို့နောက် သူတုံ့ပြန်နိုင်သွားကာကျင်းဖေးထုန်ကိုလက်ညှိုးထိုးလိုက်မိသည်။

"အာ၊ ခင်ဗျား?"

ကျင်းဖေးထုန်ကပြုံးကာဆိုသည်။

"ကိုယ်ဒီနေ့မြို့မှာတစ်ယောက်ယောက်ကိုသွားရှာခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ကိုယ်သူ့အရိပ်အယောင်ကိုလမ်းတစ်လျှောက်မှာလုံးဝမတွေ့ခဲ့ရဘူး။ ဒါ​ကြောင့်မို့ ကိုယ်ခဏထိုင်နားဖို့တွေးမိလိုက်တယ်။ ပြီးတော့မှ အောက်ကလမ်းကြားထဲမှာတစ်စုံတစ်ယောက်ကတစ်ယောက်​ယောက်နဲ့အချိန်းအချက်လုပ်နေတာကိုမြင်လိုက်ရတော့တာပဲ။"

ရှုလင်ကျားသူ့ကိုမျက်လုံးမှေးစင်းကြည့်လိုက်ပြီး ကျင်းဖေးထုန်စကားပြောလို့ပြီးသွားသော် သူတို့နှစ်ဦးမှာအပြန်အလှန်ကြည့်ကာ ရယ်မောမိကြသည်။

ရှုလင်ကျားပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်ပြောတာကခင်ဗျားဘာလို့ညဘက်မအိပ်တာလဲလို့။ ခင်ဗျားဒီကိုရောက်လာတာက ကျွန်တော်နဲ့လင်းယွဲ့ကြားကပဋိပက္ခကိုမြင်လိုက်ရလို့လား။"

ကျင်းဖေးထုန်ကဆိုသည်။

"ကိုယ်အစကအဲ့ဒီ့ကိုလာချင်ပေမဲ့ မင်မျိုးနွယ်စုခေါင်အရင်ရောက်နေတာကိုမြင်လိုက်ရတယ်။ ပြီးတော့သူမကမင်းဘက်မှာရှိနေပြီး ကျင်ချီးရှန်ကိုဝေးဝေးမောင်းထုတ်လိုက်တော့ ကိုယ်ဝင်မပါလိုက်တော့တာ။ ကိုယ်ရှုသခင်လေးကိုမေးပါရစေ၊ ဒီပြိုင်ပွဲကအန္တရာယ်များတယ်နော်၊ မင်းအခုဘယ်လိုခံစားနေရလဲ။"

ရှုလင်ကျားပြောလိုက်သည်။

"ဘာမှမခံစားရပါဘူး၊ ကျွန်တော်ကအနိုင်ရချင်ရုံတင်။"

ကျင်းဖေးထုန်ကတစ်အောင့်မျှတွေးကာ-

"ကိုယ်မင်းကိုတစ်ခုလောက်မေးလို့ရမလား။"

ရှုလင်ကျားသူ့ကိုလက်ကာပြလိုက်သည်။

ကျင်းဖေးထုန်ကပြောလာသည်။

"ကိုယ်မေးချင်တာက မင်းရဲ့စိတ်ထဲမှာ ချီဇုန်ကိုလက်မလွှတ်နိုင်သေးဘူးလား။"

ရှုလင်ကျားဒါကိုဝန်ခံရမှာဘယ်တော့မှမရှက်ပေ။

"လူတစ်ယောက်ကမိသားစုလိုအိမ်လို့သတ်မှတ်ထားပြီးတော့ အချိန်အကြာကြီးနေခဲ့တာမို့ မင်းထွက်သွားတာနဲ့မုန်းလိုက်လို့ရတဲ့အရာကျိန်းသေပေါက်မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်အစကဝင်မပါဖို့လုပ်ထားပေမဲ့ သူကမင်ကျန့်တောင်ထွတ်တံဆိပ်ပြားကိုနင်းချေပစ်ဖို့ပြင်နေပြီး ကျန်းရွေ့ကဘာမှမလုပ်တာကိုမြင်လိုက်ရတော့ ကျွန်တော်ဘာမှထိန်းချုပ်မထားဘဲဝင်ပါလိုက်မိတာ။"

ထိုတစ်ခဏမှစ၍ မင်ကျန့်တောင်ထွတ်ဟာ သူ၏ဂုဏ်ကျက်သရေ၊ အရှက်ကွဲ​ခြင်း၊ ရှင်သန်ခြင်းနှင့်သေဆုံးခြင်းတို့ကိုကိုယ်စားပြု၏။ သူသည်တောင်ထွတ်ထိပ်၌ ဓားထောင်ပေါင်းများစွာ၏အော်သံနှင့်အတူ နေ့စဥ်နေ့တိုင်းနိုးထလာခဲ့သည်။ ဤအသိပညာကား သူ၏ရိုးတွင်းခြင်ဆီနှင့်အသွေးအသားထဲထိကဗ္မည်းထိုးထားပြီးဖြစ်ရာ သူဘယ်သွားသွားလိုက်နေလိမ့်မည်ပင်။

ကျင်းဖေးထုန်ကဆိုသည်။

"ဒီတော့မင်းလင်းယွဲ့ကိုအနိုင်ရချင်တာက မင်ကျန့်တောင်ထွတ်နဲ့ချီဇုန်အတွက်ပေါ့။"

ရှုလင်ကျားပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါက....မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်အတွက်ကျွန်တော်လုပ်နေတာ။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်သိထားပြီးသား၊ 'ဓားဟာအတွေးပေါင်းများစွာကမွေးဖွားလာတာ'ဆိုတော့ ဓားဟာအချစ်ကြောင့်မွေးဖွားလာတယ်လို့မဆိုလိုပေဘူးလား။"

တကယ်တမ်း၌ ကျင့်ကြံသူများသည်"အကြင်နာတရားကင်းမဲ့ခြင်း"ပေါ်အဓိကထားကာကျင့်ကြံခဲ့ကြသည်။ အကယ်၍ ကောင်းကင်သာချစ်ခြင်းမေတ္တာအောက်တွင် အိုဟောင်းသွားလို့ရှိရင် မင်းဟာစိတ်ခံစားချက်တို့လွှမ်းမိုးခြင်းမခံရသည့်အခါမှသာလျှင် မင်းကအလျင်မြန်ဆုံးနှင့် ခွန်အားအကြီးဆုံးဓားကိုသုံးကာ အမြင့်ဆုံးသို့ပျံသန်းနိုင်မည်ဖြစ်၏။

သို့သော် လူသားတို့သည်စိတ်ခံစားချက်တို့ဖြင့်မွေးဖွားလာပေရာ သူတို့သည်ခံစားချက်ကိုထိန်းချုပ်ကာကျ်င့်ကြံကြရပြီး သူတို့၏ချီကိုသန့်စင်ကာ သူတို့၏စိတ်ကိုရှင်းလင်းစေသည်။ ထို"တောက်ဓမ္မပညာတိုးတက်စေရန်ဇနီးမယားကိုသတ်ပစ်ခြင်း"ဟုခေါ်သည့်အရာကား ဤအရာမှလာခြင်းဖြစ်ပေ၏။

ရှုလင်ကျား၏ဒဏ်ရာမှာ ကျင့်စဥ်အခြေတည်ဆောက်ပုံပျက်စီးသွားသောကြောင့် နှလုံးသားမကြည်မလင်ဖြစ်လာကာ စိတ်ဝိညာဥ်စွမ်းအားပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ချစ်ခြင်းမေတ္တာထားခြင်းကတကယ်တမ်းအလွန်ကောင်းမွန်မှန်း သူတွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။ မင်းမှာကာကွယ်ရမဲ့တစ်စုံတစ်ယောက်ရှိလာတဲ့အခါကျရင် မင်းကမင်းကိုယ်မင်းသက်သေပြချင်လာသည်၊ မင်းမှာဘာပဲဖြစ်နေပါစေ လိုချင်တဲ့တစ်စုံတစ်ရာရှိလာရင်လည်း မင်းကမင်းလုပ်ချင်တာကိုလုပ်နိုင်စွမ်းရှိသွားမည်မှာဧကန်ဖြစ်သည်။

သူသည်ချောက်ကမ်းပါးအောက်ခြေသို့တစ်ခါကျကာ ဆုံးရှုံးမှုနှင့်ပျက်စီးမှုတို့ကိုခံစားခဲ့ရဖူး၏၊ သို့သော် ယခုတွင်ဓားကိုနောက်တစ်ဖန်ပြန်ဆွဲကိုင်ကာ တစ်စုံတစ်ရာအတွက်တိုက်ခိုက်ရင်းဖြင့် သူဟာတစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့်ပြန်တက်လာခဲ့သည်။

ကျင်းဖေးထုန်နားမလည်လောက်ဘူးဟု ရှုလင်ကျားတွေးမိသည်မို့ ဘာမှအသေးစိတ်ရှင်းမပြမိပေ။ သို့သော် ကျင်းဖေးထုန်ကခေါင်းငြိမ့်ကာဖြင့် နူးညံ့စွာပြောလာသည်။

"ဟိုးအချိန်တုန်းက တိုင်းပြည်အတွက်အသက်စွန့်လွှတ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဘာမှစိတ်မကောင်းမဖြစ်ပါနဲ့၊ ငါ့ဘဝမှာလက်ရှိရှိနေတာကသိပ်ကိုအထင်ကြီးစရာကောင်းတယ်၊ အရမ်းကိုသန်မာလွန်းလှတယ်! အဲ့ဒါကကမ္ဘာပေါ်မှာအကြီးမြတ်ဆုံးရဲရင့်မှုပါပဲ.."*

သူကရှုလင်ကျားဘက်လှည့်ကာပြုံးပြလာသည်။

"ဥပမာပြောရရင် ကိုယ်ငယ်ငယ်တုန်းက မိစ္ဆာ(ဒါမှမဟုတ်)တစ်စုံတစ်ရာထွက်လာပြီးတော့ ကမ္ဘာကြီးကိုဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မယ်ပေါ့ ၊ အဲ့အခါကျရင် ကိုယ်ကကိုယ့်ရဲ့ပါရမီစွမ်းရည်တွေကိုအသုံးချပြီးတော့ သူ့ကိုလူတစ်​ယောက်ဓားတစ်လက်နဲ့တားမြစ်နိုင်လိုက်တာနဲ့ လောကကြီးကကိုယ့်ကိုကျင်းသူရဲကောင်းအဖြစ်ရိုသေလေးစားလာလိမ့်မယ်လို့ တွေးခဲ့ဖူးတယ်။"

အကြီးမြတ်ဆုံးဗီလိန်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ကျင်းဖေးထုန်၏အဆင့်အတန်းမှာ အတော်လေးရည်မှန်းချက်ကြီးမားလိမ့်မည်ဟုရှုလင်ကျားထင်ထားမိပေမဲ့ သူ့မှာတကယ်တမ်းတွင် ဝေမုန့်ဓားနှင့်တစ်ထပ်တည်းတူညီသည့်လိုအင်ဆန္ဒရှိနေလေရာ သူ့ကိုယ်သူထုရိုက်ခြင်းအားဖြင့် သူ့အိပ်မက်သူသဘောပေါက်သွားလောက်မည်။

သူပြောမိသည်။

"ကျွန်တော်ကကံမကောင်းတဲ့လူတစ်ယောက်အဖြစ်မွေးလာတာ။ ကျွန်တော်အပြင်ထွက်လိုက်တာနဲ့ ကျွန်တော့်ကိုရန်လာစတဲ့လူပေါင်းမျိုးစုံနဲ့တွေ့ရတော့တာပဲ။ နောက်တစ်ခါခင်ဗျားလိုချင်တဲ့မိစ္ဆာအကြီးကြီးနဲ့တွေ့လို့ရှိရင် ကျွန်တော်ခင်ဗျားကိုလှမ်းပြောလိုက်ပါ့မယ်။"

ကျင်းဖေးထုန်ကဆိုသည်။

"ကိုယ်အရင်တုန်းကတွေ့ဖူးတယ်၊ အဲ့ဒီ့အချိန်တုန်းက..."

နှစ်ယောက်သားမှာစိတ်ကူးတည့်ရာစကားပြောဖြစ်ကြသည်။ သူသည်အစကတော့စိတ်ဝင်တစားရှိပေမဲ့ သူစကားပြောလို့ပြီးသွားသော် နောက်စကားလုံးများသူ့ပါးစပ်ဖျားထံ၌ရှိနေသည်ကိုခံစားမိပေမဲ့ သူ့စိတ်ကဗလာနတ္ထိဖြစ်သွားကာ သူဘာပြောဖို့လုပ်နေတာလဲဆိုတာကိုရုတ်တရက်မတွေးနိုင်တော့ပေ။

သူကြောင်အမ်းနေသည်ကိုမြင်လိုက်ရရင်း ကြီးမားသည့်တစ်စုံတစ်ရာဖြစ်သွားသည်ဟုရှုလင်ကျားတွေးမိကာမေးလိုက်သည်။

"ဘာလဲ။ ခင်ဗျားဘယ်သူ့ကိုတွေ့ခဲ့တာလဲ။"

ကျင်းဖေးထုန်ကဆိုသည်။

"ကိုယ်..."

သူတန့်သွားရကာ သူ့နှလုံးသားမှာနစ်မြုပ်သွားချေသည်။

ကျင်း​ဖေးထုန်သည်မတိုင်ခင်ကထိုအိပ်မက်များမက်ခဲ့ဖူး၏။ သူဟာအလွန်အရေးကြီးသောလူတစ်ယောက်ကိုမေ့နေသည်ကိုသူသိနေသည့်တိုင် ထိုလူဘယ်ရောက်သွားမှန်းမသိပေ။ ၎င်းဟာအရင်ဘဝကကံကြမ္မာပေလား၊ သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ရာပေလား။

ထို့အပြင် သူအခုမှသဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူ့မှာထူးခြားဆန်းကြယ်သောအတတိတ်ရှိနေသည်ကိုမပြောနှင့်၊ ယခုဘဝမှာသူ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင်အမှားအယွင်းတစ်ခုခုရှိနေပုံရသည်။

သူကားပီလော့နန်းတော်တွင်မွေးဖွားလာခဲ့ပြီး အရေးပါသောအဆင့်အတန်းနှင့် ထူးခြားသောသွေးတို့ရှိသည်။ သူသည်ငယ်စဥ်ကတည်းက ကျော်ကြားသောဆရာထံမှအထူးတလှယ်လမ်းညွှန်ပြသခံခဲ့ရကာ လက်ရုံးရည်နှင့်နှလုံးရည်နှစ်ခုစလုံးတွင်ထူးချွန်သည်။ နောက်ကျတော့ နှစ်ပေါင်းများစွာမေ့မြောသွားကာ တောက်ဓမ္မပညာကိုနားလည်သဘောပေါက်ခဲ့သည်။

သူ့ဘဝရှိအရာရာတိုင်းဟာတည်ငြိမ်ချောမွေ့နေခဲ့ပေရာ သူ့သည်တစ်စုံတစ်ရာမှားယွင်းနေခဲ့ကြောင်းဘယ်တုန်းကမျှသတိမထားမိခဲ့ပေမဲ့ ယခုအချိန်ပြန်တွေးကြည့်မိရာ သူ့ဘဝတွင်ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်ကိစ္စများမှာဝိုးတိုးဝါးတားဖြစ်နေပေသည်။

သူသည်တကယ့်အတွေ့အကြုံအစစ်အမှန်ကိုပြောပြချင်မိပေမဲ့ သူ့စိတ်မှာဗလာနတ္ထိဖြစ်​နေခဲ့ပေ၏။

သူဟာသူ့ကိုယ်သူတိတ်တိတ်လေးပျောက်ဆုံးသွားကာ ကျိုးပဲ့နေသည့်ဝိညာဥ်အစိတ်အပိုင်းနှင့်အတူသူစိမ်းတစ်ယောက်အဖြစ်ပြောင်းလဲသွားသည့်အလား ထိုခံစားချက်မှာခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းလှသည်။

သူဒီလိုမဖြစ်သင့်ဘူး၊ သူဒီလိုမဖြစ်သင့်ဘူးလေ။

ကျင်းဖေးထုန်၏မျက်နှာမှာအလွန်အရုပ်ဆိုးနေသောကြောင့်ဖြစ်လောက်မည်၊ ရှုလင်ကျားကမေးခွန်းထုတ်မိသည်။ သူပြန်မဖြေလာတာကိုမြင်လိုက်ရရာ သူရှေ့တိုး၍သူ့ကိုဖေးမကာပြောမိသည်။

"ရှစ်ရှုန်း၊ အဆင်ပြေရဲ့လား။"

"ရှစ်ရှုန်း"ဆိုသည့်စကားက

အိပ်မက်ထဲရှိလူငယ်လေးနှင့်ထပ်သွားခဲ့သည်။ ကျင်းဖေးထုန်ခေါင်းလှည့်ကာရှုလင်ကျားကိုကြည့်လိုက်မိပြီး သူဟာမဖော်ပြနိုင်လောက်သည့်အခြေအနေတွင်ပိတ်မိနေပေသည်။

ကျင်းဖေးထုန်ချက်ချင်းပြောလာသည်။

"ရှောင်ကျား-"

ရှုလင်ကျားမှာအရင်က သူ့ထံမှတစ်ခါမှထိုသို့အခေါ်မခံရဖူးပေ။

"တကယ်လို့တစ်နေ့ကျရင်..."

ကျင်းဖေးထုန်ကဖြည်းညှင်းစွာဆိုသည်။

"ကိုယ်ပြောချင်တာက တကယ်လို့တစ်စုံတစ်ယောက်ကမင်းသိတဲ့တစ်ယောက်နဲ့မတူတာကိုမင်းသိသွားလို့ရှိရင် အဲ့ဒီ့လူမှာအခြားအတိတ်တွေရှိနေရင်ရှိနေ၊ မဟုတ်ရင်သူကမင်းနဲ့အတူရှိနေတဲ့အတိတ်အကြောင်းတွေကိုမေ့သွားခဲ့လို့ရှိရင် မင်းစိတ်ပျက်သွားမှာလား။"

သူ့မေးခွန်းကအနည်းငယ်ထူးဆန်းပေမဲ့ ရှုလင်ကျားကအတည်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း။"

သူပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လောက်ပဲမေ့သွားပါစေ လူတစ်ယောက်ထဲဖြစ်နေတုန်းပဲလေ။ မမှတ်မိလို့ရှိရင်လည်း ဆယ်ခါ၊ အခါတစ်ရာထပ်လုပ်လို့ရတယ်၊ မှတ်မိနိုင်တဲ့အချိန်တစ်ခါလောက်တော့ရှိမှာပါ။"

ကုချင်းကြိုးမျှင်ပြန်ဆက်သွားကာ ခပ်လှမ်းလှမ်းရှိသီချင်းသံမှာတစ်ဖန်ပြန်ထွက်လာသည်။

"...ငါရန်လျို့တုန့်ချောင်လမ်းကိုလာတုန်းက သီချင်းထဲမှာလျို့ဝှက်အဆင့်ရှိနေလေရဲ့။ တောက်ပတဲ့လမင်းဟာကံကောင်းစေတာမို့ ငါလည်းပဲလုံးဝန်းချင်မိသလို လုံးလည်းမလုံးဝန်းချင်ပြန်ဘူး...ဒါပေမဲ့ငါဟာဆေးပင်နဲ့ဆေးသုတ်ထားတဲ့ယပ်တောင်တွေကိုရှာပြီးတော့ ခပ်ဖွဖွမိုးကိုကာထားခဲ့တယ်။ ဖေးရှုကအကြင်နာတရားမမဲ့ပါဘူး၊ ဉာဏ်ထိုင်းတဲ့ပန်းတွေကလူတွေကိုရယ်မောနေလေရဲ့..."

ကျင်းဖေးထုန်သီချင်းကိုနားထောင်နေမိပြီး နှင်းစက်များနှင့်ပန်းပွင့်တို့မှာ အိပ်မက်တစ်ခုပမာရောယှက်သွားသည်။ သူ့ရှေ့ရှိရှုလင်ကျား၏မျက်နှာကားလရောင်ကြောင့် ဖြူစွတ်နေပေမဲ့ သူ၏မျက်ခုံး၊ မျက်လုံးနှင့်နှုတ်ခမ်းပါးတို့မှာကြည်လင်ပြီး ရှင်းသန့်လှပကာလှုပ်ခတ်သွားစေသည်။

ဒီညမှာသူအတောက်ပဆုံးပဲ။

ကျင်းဖေးထုန်ခက်ခက်ခဲခဲအကြည့်လွှဲလိုက်ရပေမဲ့ သူ့ကိုရှုလင်ကျားလှုပ်ခတ်သွားစေသည့်အခိုက်အတန့်ဟာ သူ့ရုပ်ရည်သွင်ပြင်၏ဆွဲဆောင်မှုကြောင့်မဟုတ်ဘဲ သူ့ထံမှဘယ်တော့မှပျောက်ကွယ်မသွားမည့်စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့်စိတ်နှလုံးစင်ကြယ်မှုတို့ကြောင့်ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်လူ၏လက်ကသူ့လက်မောင်းကိုတင်းကြပ်စွာဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကိုကျင်းဖေးထုန်ခံစားမိသည်။ သူဟာအခြားသူများကိုဖေးမနေခဲ့ပေမဲ့ ဒါဟာသူတစ်ပါးထံမှခွန်အားရရှိသည့်ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ််သည်။

သူ့ရင်ဘတ်မှာအနည်းငယ်ပူနွေးလာပြီး ရှုလင်ကျား၏ကြည်လင်တောက်ပသောမျက်ဝန်းတစ်စုံထံမှအစက်ငယ်နှစ်ခုကိုတွေ့လိုက်ရကာ တစ်ခုခုသဘောပေါက်သွားပြီး သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင်တောက်ပသောအပြုံးတစ်ပွင့်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူတီးတိုးဆိုမိသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အမှတ်ရမဲ့အချိန်ရှိစမြဲပဲ။"

မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးသွားရင်တောင်မှ နှလုံးသားကလားရာနောက်လိုက်ပြီး သူသဘောကျသည့်လူကိုရှာဖွေပေလိမ့်မည်။

......

"၇၈ခုမြောက်ပွဲစဥ်၊ လင်းယွဲ့နဲ့ရှုလင်ကျား!"

"ဒုန်----"

ဗုံတီးသံမြည်ဟည်းလာကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့်အသံတစ်သံကလူတိုင်း၏ခေါင်းထက်၌ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် မွန်းတည့်ချိန်ရောက်တော့မည်ဖြစ်ရာ ​နေလုံးမှာပြင်းထန်ကာလင်းထိန်လျက်ရှိပြီး အလွန်ပူပြင်း​သောနွေရာသီလေထုမှာပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခွင်တွင်ပြည့်နှက်​​​နေသဖြင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကိုဖြစ်ပေါ်စေလေသည်။

ထိုစဥ် ရှင်းလင်းသောအလင်းတန်းရုတ်ခြည်းထွက်ပေါ်လာသည်!

လင်းယွဲ့ကဓားရှည်ကိုဓားအိမ်ထဲမှလက်မဖြင့်ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ လေထဲတွင်ငွေရောင်အလင်းတန်း​ဝေ့ဝဲထွက်ပေါ်လာကာ သူ့လက်ထဲ၌သက်ဆင်းသွားချေသည်။

ဤဓားကားအလွန်လျင်မြန်ပြီး ဓားဖျားမှာချွန်မြကာ ထောင်ပေါင်းများစွာသောကြယ်ပွင့်များအဖြစ်ပြောင်းလဲသွားပြီး တကယ့်အစစ်အမှန်တိုက်ခိုက်မှုလားရာကိုခွဲခြားရန်မဖြစ်နိုင်အောင်ပြုလုပ်လျက်ရှိပြီး ဓားကအေးစက်ကာထက်ရှပြီး လူသတ်လိုစိတ်ရည်ရွယ်ချက်ကအလွန်ပြင်းထန်သည်ကိုသာလျှင်ခံစားရသည်။

လင်းယွဲ့ကဘာမှမဆိုဘဲသူ၏လှည့်ကွက်ဟောင်းကိုထပ်မံကစားကာ ပထမဆုံးတိုက်ကွက်ကမြန်ဆန်ပြီးခက်ထန်လှပေသည်!

ရှုလင်ကျားဟာလည်းတစ်ချိန်တည်းမှာဓားဆွဲထုတ်ပြီးဖြစ်ကာ ဓားရှည်ကလေထဲတွင်စက်ဝန်းပြတ်သဏ္ဍာန်ဆွဲသွားပြီး လင်းယွဲ့၏စိတ်ဝိညာဥ်စွမ်းအားကိုအလယ်တွင်ထားကာဝန်းရံလိုက်သည်။ ထို့နောက်သူ့ဓားဖျားကဦးတည်ရာဘက်ပြောင်းသွားကာ လင်းယွဲ့ထံတည့်တည့်မတ်မတ်ရောက်လာပြီး လင်းယွဲ့ကဓားမြှောက်ကာခုခံလိုက်သည်။

"ချွင်---"

ဓားနှစ်လက်ထိခတ်သွားကာ ဓားဖျားမှမီးပွားများထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားချီစွမ်းအားကသူတို့နှစ်ဦးကြားတွင်ဘန်းခနဲပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။ လေပွေငယ်ကဲ့သို့ဝေ့ဝဲသွားပြီးနောက် သည်းထန်သောမိုးပမာသွန်းလောင်းကျလာသည်။

ယင်းကားသူတို့နှစ်ဦး၏ပထမဆုံးတိုက်ကွက်သာရှိသေးသည်၊ ဤကဲ့သို့သောပြိုင်ပွဲကြောင့် ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးမှာတိတ်ဆိတ်လျက်ရှိသည်။

ဒီတစ်​ကြိမ်တွင် ရှုလင်ကျားနှင့်လင်းယွဲ့တို့၏လှုပ်ရှားမှုတိုက်ကွက်များမှာအပေါ်ယံတွင်ကွဲပြားပုံပေါ်သော်လည်း သူတို့၏ဓားလှုပ်ရှားမှုများကတူညီပုံပေါက်သည်ကို မျက်စိလျင်သောသူများသာမြင်နိုင်ပေသည်။

ရှုလင်ကျားနှင့်လင်းယွဲ့မှာတစ်ပြိုင်နက်တည်းခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှအနောက်လွင့်သွားကြသည်။ လင်းယွဲ့ကဓားကိုမြေပြင်ပေါ်ထောက်ကာ မြဲမြဲရပ်လိုက်ပြီး ရှုလင်ကျားထက်ခြေတစ်လှမ်းနည်းပုံပေါ်သွားအောင်လုပ်လိုက်ပေမဲ့ သူ့ရင်ဘတ်ထဲမှာသွေးများဆန်တက်လာသည်ကိုခံစားမိသည်။

သူကရှုလင်ကျားကိုတစ်ချက်လောက်ကျွေးလိုက်ချင်ပေမဲ့ အလုပ်မဖြစ်ပေ။ သူ့ရင်ထဲတွင်ဒေါသပုန်ထလာကာ အေးစက်စက်ပြောမိသည်။

"သိပ်ကောင်းတယ်၊ မင်းကြည့်ရတာငါ့ကိုခပ်ပြင်းပြင်းရိုက်ချတော့မဲ့ပုံပဲ။"

ရှုလင်ကျားပြောလိုက်သည်။

"ကြောက်လို့လား။"

"မင်းကိုကြောက်ရမှာလား။"

လင်းယွဲ့ကပြက်ရယ်ပြုသည်။

"အိပ်မက်မက်နေလိုက်!"

ထိုစကားများထွက်လာသည်နှင့် သူ့ဓားဖျားထက်၌ရွှေရောင်အလင်းတန်းများတမဟုတ်ချင်းစုဝေးလာကာ နေရောင်ခြည်ပမာတောက်ပလျက်ရှိပြီး လင်းယွဲ့ကလက်တစ်ဖက်တွင်ဓားကိုင်ကာဖြင့် နောက်တစ်ဖက်ကချိပ်စည်းပုံဖော်ကာ သူ့ညာပုခုံးကိုအားစိုက်၍ ဓားဖျားကိုလှည့်လိုက်လေရာ လေထုအလယ်တွင်တောက်ပပရွှေရောင်ဓားရာကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခုထပ်သွားကာ ရှုလင်ကျားကိုတိုက်ခိုက်လာသည်။

သူရှုလင်ကျားကိုနိုင်ကိုနိုင်ရမည်၊ သူအနိုင်ချင်ဆုံးအရာမှာရှုလင်ကျားဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်လူဓားကိုင်တာကိုမြင်လိုက်ရသည့်အခိုက်အတန့်မှစ၍ လင်းယွဲ့ထိုသို့တွေးမိသည်။

ဒီဓားကျင့်စဥ်ကြောင့်မဟုတ်ရင် သူတို့ဟိုဟိုဒီဒီပြေးလွှားကာ အခြားသူများအပေါ်မှီခိုပြီး နောက်ဆုံးမှာသစ္စာဖောက်ဟု စွပ်စွဲခံခဲ့ရမည်မဟုတ်ပေ။

သူသည်ငယ်ငယ်ကတည်းကကြိုးစားပမ်းစားလေ့လာသင်ယူခဲ့ပြီး ကောလဟာလဘယ်လောက်များများကြားခဲ့ရသည်ကိုသူမသိတော့ပေ။ လင်းယွဲ့မှာသူ့အဖိုး၏အမွေကိုဆက်ခံရန်ရည်ရွယ်ချက်မရှိ။ တစ်ဖက်လူကစျေးပေါသည်ဟုသူခံစားမိရုံသာ။