___________________________________________

သူအိပ်မက်ထပ်မက်နေမှန်း ကျင်းဖေးထုန်ရှင်းလင်းစွာသိနေသည်။

-------အိပ်မက်ထဲမှာသာမဟုတ်လျှင် ယခုကဲ့သို့သူလုံးဝဖြစ်လိမ့်မည်မဟုတ်။ သူသည်ဝတ်ရုံလက်များလိပ်တင်လျက်သားဖြင့် သစ်ပင်ပေါ်တွင်ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေရင်း သူ့လက်ထဲရှိခြင်းတောင်းထဲတွင် ကြက်သားခေါက်ဆွဲစွပ်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်ကိုကိုင်ထား၏။

ဆန်ခေါက်ဆွဲကားပူနွေးသောရနံ့ထုတ်လွှတ်ပေးကာ သူ့ကိုစားစရာအနံ့များစွဲသွားစေပြီး သူ့ဝတ်ရုံပေါ်တွင်ပင်အနံ့စွဲနေကာ အမြဲတမ်းတသီးတသန့်နေတတ်သောကျင်းဖေးထုန်ကို အနည်းငယ်အဆင်မပြေဖြစ်အောင်ပြလုပ်လျက်ရှိသည်။

သို့သော် သူထိုပစ္စည်းများကိုအောက်မချလိုက်သကဲ့သို့ အိပ်မက်မှနိုးအောင်လည်းမကြိုးစားမိပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤရှုထောင့်မှနေ၍ သစ်ပင်ပေါ်မှတဆင့်အောက်ငုံ့ကြည့်လိုက်သော် အောက်ဖက်ရှိကျင်းအဆောင်၏ပြတင်းပေါက်မှဖြတ်၍ အခန်းအတွင်းရှိလူတစ်​​ယောက်ကိုမြင်နိုင်ပေသည်။

ထိုလူ၏ပုံရိပ်ကားအနည်းငယ်ပိန်ပါးပြီး ကျောပြင်ကိုကြည့်ရတာတော့ဆယ်ကျော်သက်တစ်ယောက်ဖြစ်ရမည်ပင်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ သူသည်စားပွဲပေါ်တွင်ကိုယ်အပေါ်ပိုင်းမှီလျက်သားထိုင်နေကာ လက်ထဲတွင်စုတ်တံတစ်ချောင်းကိုင်ထားရင်းဖြင့် စားပွဲပေါ်တွင်တစ်ခုခုရေးနေကာ ပျင်းနေပုံရသည်။

သူမည်သည့်ပုံစံရှိမှန်း ကျင်းဖေးထုန်မမြင်ရပေ။ သို့ပေမဲ့ တစ်ဖက်လူကိုမြင်လိုက်ရချိန်တွင် ပျော်ရွှင်သောခံစားချက်တစ်ခုကသူ့နှလုံးသားထဲကိုချက်ချင်းဆန်တက်လာသည်ကို သူရှင်းလင်းစွာခံစားမိသည်မို့ သူထံသွားပြီးစကား​ပြောရန်မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

သူသည်သူ၏အလိုဆန္ဒအလျောက်လိုက်နာကာ သစ်ပင်ပေါ်ကခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ဟိုဟိုဒီဒီကြည့်ကာ တံခါးဝရှိအစောင့်များကိုရှောင်ရှားလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကိုတွန်းဖွင့်၍ ပေါ့ပါးစွာခုန်ဝင်လိုက်၏။

ကျင်းဖေးထုန်ဝတ်ရုံကိုသေသပ်အောင်လုပ်ကာ အပြုံးတစ်ပွင့်ဖြင့်လျှောက်သွားလိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲရှိဆန်ခေါက်ဆွဲကိုစားပွဲပေါ်တင်ကာ ကောင်လေး၏လက်ထဲကစုတ်တံကိုယူ၍ ပြောလိုက်သည်။

"မရေးနဲ့တော့၊ မင်းပင်ပန်းနေပြီမလား။ ဒီမှာတစ်ခုခုလာစားချည်။"

ကောင်လေးသည်သူ့ပုံစံကြောင့်သိသိသာသာကိုမအံ့သြသွားပေ၊ ခေါင်းမမော့ဘဲ ပြောလာသည်။

"မစားဘူး။"

အသံမှာမတိုင်ခင်ကသူ့အိပ်မက်ထဲတွင်အကြိမ်အနည်းငယ်တွေ့မြင်ခဲ့ရသည့် သူ့ကို"ရှစ်ရှုန်း"ဟုခေါ်သောလူငယ်လေးနှင့်တူညီနေဆဲပင်။

ကျင်းဖေးထုန်ရယ်မောကာဖြင့် သူ့ခေါင်းကိုပွတ်ကာပြောလိုက်သည်။

"မင်းဒေါသထွက်နေတုန်းလား။ အင်း၊ ရှစ်စွင်းကမင်းကိုသူ့နောက်လိုက်ခွင့်မပေးတာက သူ့မှာသူ့အကြောင်းနဲ့သူရှိလို့နေမှာပါ။ မင်းကိုအဖော်ပြုပေးဖို့ ကိုယ်ဒီမှာနေပေးလို့မရဘူးလား။"

ကောင်လေးကသူ့လက်ကိုတွန်းဖယ်လိုက်ပြီးနောက် မတ်မတ်ထိုင်၍ပြောလာသည်။

"ကျွန်တော်ဒေါသမထွက်ပါဘူးနော်။ ကျွန်တော်ကအခုအပြစ်ပေးခံထားရတာမို့ စာကူးနေတာပါ။ စိတ်မပူပါနဲ့။"

သူ၏မေးစေ့ကားအနည်းငယ်ချွန်ကာ သူ့မျက်နှာကအနည်းငယ်ပိန်ပါးပေမဲ့ သူစကားပြောလိုက်သည့်အခါတွင် သူ့ပါးနှစ်ဖက်ကမသိမသာဖောင်းသွားပုံမှာ ဒေါသထွက်နေသောငှက်ကလေးပမာ။

ကျင်းဖေးထုန်ကသူနှင့်ဆန့်ကျင်ဖက်တွင်ဝင်ထိုင်ကာ လူငယ်လေး၏အရှေ့ကတောက်ဓမ္မသိုင်းကျမ်းကိုဆွဲယူလိုက်ပြီး ၎င်းတို့ကိုစိတ်ရှည်ရှည်ဖြင့်ဆွဲဖြန့်ကာ စားပွဲပေါ်တွင်တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက်သူသည်ပူနွေးနွေးဆန်ခေါက်ဆွဲကိုထုတ်ယူကာ အဖုံးဖွင့်လိုက်၏။

ဆန်ခေါက်ဆွဲမှာနှင်းတမျှဖြူစွတ်လျက်ရှိပြီး ကြက်သားမှာလည်းမီးအိမ်အလင်းရောင်အောက်တွင် ရွှေရောင်သန်းနေကာ အခန်းမှာလည်းရနံ့များဖြင့်ပြည့်သွားတော့သည်။

ကျင်းဖေးထုန်ကပန်းကန်လုံးကိုမ၍ ဆန်ခေါက်ဆွဲကိုတူဖြင့်ညှပ်ကာ တစ်ဖက်သို့ပို့လိုက်သည်။

သူကကျီစယ်စွာဖြင့်ဆိုသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီးတော့ဗျာ၊ ကျွန်တော်မျိုးကဒါကိုသခင်လေးအတွက်ဝယ်ပြီးတစ်လမ်းလုံးသယ်လာရတာ၊ ပြီးတော့သစ်ပင်ပေါ်တက်ပြီး ဒီအထိသယ်လာရသေးတယ်၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီးမင်းကတစ်လုတ်လေးတောင်မစားနိုင်ရတာလဲ။"

နောက်ဆုံးတော့သူစောဒကတက်လာပေသည်။

"ပုံမှန်ဆိုအဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက်ကျတော့ရှစ်စွင်းကဘာလုပ်မယ်ဆိုတာကျွန်တော်တို့ကိုမပြောသွားဘူးလေ။ ကျွန်တော်စိတ်ထဲအဆင်မပြေလို့ တစ်ချက်လိုက်ကြည့်ချင်ပေမဲ့ ဒီကိုပြန်ပို့ခံလိုက်ရတယ်။ အခုတော့စာကူးပြီးအပြစ်ဒဏ်ခံနေရတယ်။"

ကျင်းဖေးထုန်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကတော့လေ၊ ကိုယ့်ကိုဘာလို့မပြောတာလဲ။ ကိုယ်သိလိုက်ရတဲ့အချိန်ကျတော့မင်းကပြန်ရောက်လာရော။ ခုတော့ကိုယ်တို့အသည်းအသန်ပြေးသွားရင်အရမ်းနောက်ကျသွားလိမ့်မယ်။ မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်သွားမှန်းကိုယ်တို့မြင်ရလောက်တယ်။"

လူငယ်လေးကသူ့ကိုတစ်ချက်စိုက်ကြည့်ကာဆိုသည်။

"အစ်ကိုကကျွန်တော်နဲ့အတူရှိမှာလား။"

ကျင်းဖေးထုန်ကဆိုသည်။

"မင်းဘာပဲလုပ်ချင်လုပ်ချင် ကိုယ်မင်းကိုမတားဘူး။ ဘယ်အချိန် ဘယ်နေရာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကိုယ်မင်းနဲ့အတူအဆုံးသတ်ထိရှိနေပေးမယ်။"

သူသည်ခပ်ပေါ့ပေါ့လေသံဖြင့် ပုံမှန်အတိုင်းပြောသွားကာ ထို့နောက်တွင်သူကကြက်သားတစ်တုံးလှမ်းပေးလိုက်၏။

"ခုနကမင်းကိုအသားထည့်ပေးဖို့မေ့သွားတယ်၊ မင်းနောက်တစ်တုံးစားလို့ရတယ်။"

လူငယ်လေးကစားနေရင်းဖြင့်ပြောလာသည်။

"ထားလိုက်တော့၊ ရပါတယ်၊ ကျွန်တော်အတွေးလွန်နေတာပဲဖြစ်ပါစေလို့မျှော်လင့်မိတယ်။"

ကျင်းဖေးထုန်"ဟမ်"ဟုပြောကာ ထပ်ပြုံးလိုက်သည်။

"အိုး၊ ကိုယ့်ရဲ့ရှစ်တိလေးကစားနေတဲ့အချိန်မှာ အရမ်းခန့်ညားတာပဲဗျာ၊ ထပ်စားလိုက်ပါအုံးလား။"

သူကဒါကိုပင်ပန်းသည်ဟုမထင်ဘဲ သူ့ကိုပိုစားရန်လေးလေးနက်နက်ဆွဲဆောင်နေပေသည်။ လူငယ်လေးမှာနောက်ဆုံးတွင်မရယ်ပဲမရယ်နိုင်တော့ဘဲ ကျင်းဖေးထုန်၏လက်ထဲကပန်းကန်လုံးကိုဆွဲယူကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ကျွန်တော်စိတ်မရှိပါဘူးဗျ။ ကျွန်တော့်ဘာသာကျွန်တော်စားလိုက်မယ်၊ အစ်ကို့လဲစားတော့!"

ကျင်းဖေးထုန်ပြုံးရုံသာပြုံးကာ သူ့ကိုတူလှမ်းပေးလိုက်ပြီး တန့်သွားပြီးနောက်တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်သားပဲ၊ ဘာမှစိတ်ပူမနေနဲ့။ ဘာတွေပဲဖြစ်လာဖြစ်လာ မင်းမှာဒီရှစ်ရှုန်းတစ်​​ယောက်လုံးရှိနေသေးတယ်။"

ကောင်လေးဟာလည်းခေါင်းမော့လာ​ကာ သူ့ကိုအပြုံးတစ်ပွင့်ဖြင့်ကြည့်ရင်းမေးလာသည်။

"အစ်ကိုဘယ်မှာလဲ။"

ကျင်းဖေးထုန်ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ်၊ ကိုယ်..."

သူ့အသံကရုတ်ခြည်းတန့်သွားရသည်။

ဟုတ်သား၊ သူ..သူဘယ်မှာလဲ။

တဝီဝီလည်နေသောခံစားချက်ရောက်ရှိလာကာ အိပ်မက်မှာချက်ချင်းအဆုံးသတ်သွားသည်။

ကျင်းဖေးထုန်အိပ်ရာပေါ်တွင်လှဲကာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

အိပ်မက်ထဲကညနှင့်ယှဥ်လျှင် အခန်းထဲရှိနေရောင်ခြည်ကားအနည်းငယ်တောက်ပလျက်ရှိသည်မို့ သူ့လက်မောင်းကိုမြှောက်ကာ သူ့နှဖူးကိုဝတ်ရုံလက်ဖြင့်တစ်ဝက်ကာလိုက်မိသည်။

သူ၏အိပ်မက်ထဲတွင်ပြောခဲ့သောစကား၊ သူတွေ့ကြုံခဲ့ရသောမြင်ကွင်းကားအရမ်းကိုရှင်းလင်းနေသည့်တိုင် သူပြန်စဥ်းစားကြည့်ပေမဲ့ ထိုလူငယ်လေး၏မျက်နှာကိုမမှတ်မိနိုင်ပေ။

သူဘယ်လိုဖြစ်လို့မေ့သွားရတာလဲ။

ထိုကောင်လေးကမည်သူနည်း။ ပြီးတော့ သူအခုဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။

ကျင်းဖေးထုန်အသည်းအသန်စဥ်းစားကြည့်ပေမဲ့ သူ့ရှေ့ရှိတိမ်တိုက်နှင့်မြူလွှာကိုရှင်းလင်းအောင်ကြိုးစားနေသရွေ့၊ သူသည်ချီနှင့်သွေးဖောက်ပြန်မှုကိုခံစားလိုက်ရသည်။

မိစ္ဆာအတွင်းစိတ်ကားသူ၏အသိစိတ်ထဲတွင်ပုန်းကွယ်နေပြီး အခွင့်အရေးကိုအချိန်တိုင်းစောင့်လို့နေကာ ထိုမိစ္ဆာကသူ့စိတ်ထဲတွင်တီးတိုးပြောသံများဖြင့်ဆူညံစွာမွှေနှောက်လျက်ရှိပြီး အသံမှာကျယ်သထက်ကျယ်လာကာ သူ့စိတ်ထဲတွင်မုန်းတီးမှုကိုနှိုးဆွချင်နေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျင်းဖေးထုန်က၎င်းကိုလွှတ်မပေးဘဲ သူ၏ချီကိုဖြည်းညှင်းစွာထိန်းညှိ၍ သူ၏မိစ္ဆာအတွင်းစိတ်ကိုဖိနှိပ်လိုက်သည်။

သူဖိနှိပ်ထားရုံသာတတ်နိုင်သည်။ အကယ်၍ ဒီလိုသာဆက်သွားနေလို့ရှိရင် သူဘယ်အချိန်ထိန်းချုပ်မှုလွတ်သွားမလဲဆိုတာမသိနိုင်။ မိစ္ဆာအတွင်းစိတ်ကိုရှင်းပစ်နိုင်မည့်နည်းလမ်းကို သူဖြစ်နိုင်သမျှအမြန်ဆုံးရှာဖွေရမည်။

ကျိုးချင်းချန်ပြောသည်အရဆိုလျှင်၊ ကျင်းဖေးထုန်မှာအစကမိစ္ဆာအတွင်းစိတ်မရှိပေမဲ့ လွန်ခဲ့သောနှစ်တစ်ရာကဓားစမ်းသပ်ရေးညီလာခံတွင်ပါဝင်ပြီး အနိုင်ရသွားကာ ဓားရေးလေ့ကျင့်ရန် နန်ဇီတောင်ထွတ်၏လျို့ဝှက်နယ်မြေထဲဝင်ပြီးနောက်မှသာလျှင် သူ့မှာထိုကဲ့သို့ပြဿနာရှိလာခြင်းပင်။

သူ့အိပ်မက်ထဲကကောင်လေးသည်သူတစ်ခါကသိကျွမ်းခဲ့ဖူးသည့်လူတစ်ယောက်မဟုတ်လောက်ဟု သူတစ်ခါတရံသံသယဝင်မိပေမဲ့ သူ၏ဘိုးဘေးများချန်ရစ်ထားခဲ့သောနာကျည်းမှုနှင့်အတိတ်များကို သူမတော်တဆလက်ခံရရှိခဲ့သည်။

သို့သော် သူ၏ရင်ဘတ်ထဲကပြင်းပြသောခံစားချက်များဟာ သူ့ကိုမလိမ်နိုင်သကဲ့သို့ နန်ဇီလျို့ဝှက်နယ်မြေထဲကိုလည်း မတိုင်ခင်ကလူတစ်ယောက်မျှမဝင်ခဲ့ဖူးသည်မဟုတ်ပေ။

ကျင်းဖေးထုန်သည်၎င်းတို့၏အခြေအနေကိုစုံစမ်းရန် လူတစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်ပို့ခဲ့ပေမဲ့ သူတစ်ယောက်တည်း၌သာလျှင် မိစ္ဆာအတွင်းစိတ်ရှိနေကြောင်းသိခဲ့ရ၏။

ယင်းကား ပြဿနာကသူ့မှာဖြစ်နေမှန်းထောက်ပြနေသည်။

ခေါင်းလောင်းကခေါင်းလောင်းပင်။ ဒီတစ်ခေါက်ဓားစမ်းသပ်ရေးညီလာခံကလည်းစတော့မည်ဖြစ်ကာ ကျင်းဖေးထုန်ဟာလည်း ထိုလျို့ဝှက်နယ်မြေကိုသွားဖို့ လမ်းရှာရင်ကောင်းမလားဟုတွေးနေမိသည်။

မိစ္ဆာအတွင်းစိတ်ကတဖြည်းဖြည်းချင်းအင်အားကြီးလာပေမဲ့ ၎င်းကလည်းအားထုတ်နေရခြင်းပင်။

သူသည်မျက်ခုံးများကိုအသာပွတ်လိုက်မိပြီး သူ့လက်ကိုပြန်ချလိုက်ချိန်တွင် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်ကျလာသည့်ခပ်ဖွဖွခြေသံများကိုကြားလိုက်ရသည်။

ကျင်းဖေးထုန်ပင့်သက်ရှိုက်လိုက်မိသည်။

ထို့နောက် ပြတင်းပေါက်ကားညင်သာစွာတွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရပြီး အသံသေးသေးလေးတစ်သံကအခန်းထဲသို့တစ်လှမ်းချင်းဝင်ရောက်လာပုံမှာ ခြေလှမ်းတိုင်းကနှလုံးခုန်သံနှင့်သံစဥ်ကိုက်ညီနေသည့်အလား။

မည်သူလာနေမှန်း ကျင်းဖေးထုန်မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်စရာမလိုပေ။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်း၌လျင်မြန်စွာဖြစ်ပေါ်လာသည့် ရင်းနှီးမှုနှင့်နီးကပ်မှုတစ်မျိုးကား မြေခွေးလေးနှင့်ရှုလင်ကျားပင်။

ဖြည်းဖြည်းချင်းချဥ်းကပ်ခံရသည့်ခံစားချက်ကား အိပ်မက်တစ်ခုပမာ အနည်းငယ်စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ကျင်းဖေးထုန်သည်မျက်လုံးဖွင့်ရန်တစ်အောင့်ကြာချိတုံချတုံဖြစ်နေမိပြီး သူ့ကိုယ်သူနူးညံ့သောစောင်ထဲတွင်လှဲချခွင့်ပေးထား၏။ ရှုလင်ကျားလာတာကိုကြားလိုက်ရရင်း သူကအိပ်ယာပေါ်ခုန်တက်လာတော့သည်။

သူ၏အမြှီးကားအိပ်ရာခင်းပေါ်တွင်လှုပ်ခါနေပြီး သူကခေါင်းအုံးအစွန်တွင်ရပ်ကာ ကျင်းဖေးထုန်ကိုငုံ့ကြည့်နေပုံရသည်။

ရှုလင်ကျားသည်ခေါင်းအုံး၏ညာဘက်တွင်အရင်ရပ်၍ ကျင်းဖေးထုန်ကိုစူးစမ်းလိုက်သည်။ တစ်အောင့်ကြာသော် သူကခါးကိုအသားကုန်ကွေးညွှတ်ကာ "ဝှစ်"ခနဲဖြင့် ကျင်းဖေးထုန်၏ခေါင်းပေါ်သို့တိုက်ရိုက်ခုန်လိုက်သည်။

သူ့အမြှီးဖျားပေါ်ရှိအမွှေးမှာ ကျင်းဖေးထုန်၏နှာခေါင်းထိပ်ပေါ်တွင်ဝဲနေပြီး ရှုလင်ကျားကသူ့ခေါင်းအုံးဘယ်ဘက်ပေါ်တစ်ဖန်ပြန်ရပ်ကာ

သူ့ကိုဆက်ကြည့်လိုက်သည်။

တစ်အောင့်အကြာ သူသည်စနစ်ကိုမေးလိုက်မိ၏။

"သူသတိလစ်နေတာလား။"

မဟုတ်လျှင် ဤကဲ့သို့တုံ့ပြန်မှုမရှိလိမ့်မည်မဟုတ်။

စနစ်ကလည်းအနည်းငယ်မသေမချာဖြစ်နေသည်။ အဆုံး၌မူ၊ ဗီလိန်ကအိပ်ချင်ယောင်ဆောင်ကာ မြေခွေးနှင့်အတူကစားမည့်လူစားမျိုးမဟုတ်ကြောင်း ၎င်းနှင့်ရှုလင်ကျားနှစ်ယောက်လုံးသိနေပေသည်။

[လက်ရှိမှာတော့ ဗီလိန်ရဲ့မိစ္ဆာအတွင်းစိတ်ကအားနည်းသွားပြီလို့ပြနေတယ်။ ပြီးတော့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအခြေအနေကလည်းကောင်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မိစ္ဆာအတွင်းစိတ်ကိုဖိနှိပ်လိုက်တဲ့ စွမ်းအင်သုံးစွဲမှုပမာဏကြောင့် သတိမမေ့သွားဘူးလို့ပြောလို့မရဘူး။]

ရှုလင်ကျားကသူ၏လက်ဖဝါးကိုဆန့်ထုတ်ကာ ကျင်းဖေးထုန်၏ခေါင်းကိုထုလိုက်သည်။

ကျင်းဖေးထုန်ကခေါင်းမသိမသာစောင်းသွားပေမဲ့ မလှုပ်ရှားလာသေးပေ။

သူ့ကိုထိုကဲ့သို့မြင်လိုက်ရရင်းဖြင့် ရှုလင်ကျားမှာမနေနိုင်ဘဲကျင်းဖေးထုန်၏နှာခေါင်းအောက်လက်ဖဝါးတင်ကာ အသက်ရှုနှုန်းကိုစမ်းကြည့်လို​က်သည်။

တစ်ဖက်လူ၏အသက်ရှုနှုန်းမှာရှည်လျားကာ တည်ငြိမ်နေပြီး သူ့လက်ဖဝါးပေါ်ရှိအမွှေးနုနုတို့မှာအသာယိမ်းယိုင်သွားပေရာ သူကစင်စစ်ကိုအသက်ရှင်နေချေသည်။

ရှုလင်ကျား၏နှလုံးသားမှာပဟေဠိဖြစ်သွားရသည်။

ခင်ဗျားဘာလို့မနိုးလာတာလဲ။

သူသည်ကျင်းဖေးထုန်၏ကိုယ်ပေါ်သို့ထပ်တက်လိုက်ပြန်ကာ

တစ်ဖက်လူ၏ရင်ဘတ်ပေါ်တွင်ရပ်လိုက်ပြီး ထို့နောက်ကျင်းဖေးထုန်၏မျက်နှာကိုကြည့်လိုက်သော် တစ်ဖက်လူ၏မျက်နှာကမျှတသောအသားအရည်၊ ချောမွေ့သောအရေပြားနှင့် အလွန်ချောမောသောရုပ်ရည်ကိုသာလျှင်မြင်လိုက်ရကာ

သူနှင့်ပတ်သတ်၍ဘာမှမှားနေပုံမပေါ်ပေ။

ကျင်းဖေးထုန်မရယ်မိအောင်အသည်းအသန်အောင့်ထားရသည်။

တကယ်တော့ သူတမင်လုပ်တာမဟုတ်ပေ။

ခုနကရှုလင်ကျားသူ့ကိုကြည့်ဖို့ခေါင်းအုံးပေါ်လျှောက်လာတုန်းက၊ ရှုလင်ကျား၏သရုပ်မှန်ကိုခန့်မှန်းမိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း တစ်ဖက်လူကိုပြောရင်ကောင်းမလားဟု ကျင်းဖေးထုန်တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့မိခြင်းပင်။

ဤရက်များအတောအတွင်း၌၊ ရှုလင်ကျားအပေါ်နားလည်မှုအရဆိုလျှင် တစ်ဖက်လူ၏မူရင်းခန္ဓာကိုယ်ကဤကဲ့သို့မြေခွေးပေါက်စလေးဖြစ်နေသည်ကို စိတ်မကျေမနပ်ဖြစ်နေလောက်မည်ဟု ကျင်းဖေးထုန်ခံစားမိသည်။ အကယ်၍ သူသာမျက်နှာချင်းဆိုင်ထုတ်ပြောလိုက်လျှင် ရှုလင်ကျားကဒေါသထွက်ကောင်းထွက်လာနိုင်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူမပြောလိုက်လို့ရှိရင်...

ရှုလင်ကျား၏အမြီီးကသူ့နှာခေါင်းထိပ်ပေါ်ခပ်ဖွဖွပွတ်တိုက်သွားသည်ကို ကျင်းဖေးထုန်ခံစားမိလိုက်ပြီး မြေခွေးလေးကခေါင်းအုံးတစ်ဖက်ကိုတစ်ဖန်ခုန်သွားပြန်သည်။

တကယ်လို့ မင်းဘာမှမပြောဘဲ... သူကမြေခွေးဖြစ်ဖို့အရမ်းကြိုးစားနေတာကိုကြည့်နေရုံနဲ့တင်... အရမ်း...

ကျင်းဖေးထုန်သည်ပုံမှန်အားဖြင့်အရာရာတိုင်းကိုပြတ်သားစွာလုပ်လေ့ရှိ၏။ သူကားအနာဂတ်ကိုမျှော်ကြည့်ခဲကာ အခုဘယ်လိုဖြစ်အောင်လုပ်မလဲဆိုတာကိုသာလျှင်တွေးလေ့ရှိသည်။

ရှုလင်ကျားကားဒေါသမထွက်တတ်သော၊ မျက်နှာမရှိသောလူတစ်ယောက်မဟုတ်ဘဲ တကယ်တမ်းအရမ်းကိုရှုပ်ထွေးပေသည်။

အနည်းငယ်ချိတုံချတုံဖြစ်နေပြီးနောက် ရှုလင်ကျားကသူ့ရင်ဘတ်ပေါ်ရောက်နေပြီးဖြစ်ကာ သူ့မျက်နှာကိုလက်ဖဝါးများဖြင့်ပုတ်ရန်ပင်ကြိုးစားနေသည်။

ကျားတစ်ကောင်ကိုစီးဖို့အရမ်းခက်ခဲလှသည်ဟု ကျင်းဖေးထုန်ခံစားလိုက်ရသည်။

သူကသူ့ကိုယ်သူရန်စနေသည်ဟုရှုလင်ကျားခံစားလိုက်ရသည်။ အကယ်၍ ၎င်းကလူသေဖြစ်နေရင်တောင်မှ သူကအလောင်းကိုလှည့်စား၍ရပေမဲ့ ကျင်းဖေးထုန်ကမလှုပ်ရုံသာဖြစ်ကာ သူ၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအခြေအနေမှာအရမ်းကောင်းမွန်သည်ဟု စနစ်ကပြောလာပေရာ ပြဿနာလုံးဝမရှိပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယင်းကားဟုတ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ လူကိုတကယ်အရေးစိုက်အောင်လုပ်နိုင်သည်။

သူသည်ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့်ကျင်းဖေးထုန်၏ကိုယ်ပေါ်တွင်ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန်လျှောက်ကာစဥ်းစားနေမိ၏။

ရင်ဘတ်မှဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းအထိလျှောက်ပြီးသော် ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းမှပြန်လှည့်လျှောက်လာကာ ရေတချို့သုံး၍ ကျင်းဖေးထုန်ကိုနှိုးကြည့်ရန် ရှုလင်ကျားဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ တစ်ဖက်လူမနိုးလာလို့ရှိရင် သူအပြင်ထွက်သွားပြီး လူသားခန္ဓာကိုယ်ကိုပြန်ပြောင်းရုံသာတတ်နိုင်သည်။

ရှုလင်ကျားကကျင်းဖေးထုန်၏ရင်ဘတ်ပေါ်တက်နင်းကာ စားပွဲပေါ်သို့တစ်ဖန်ထပ်ခုန်လိုက်ပြီး ရေတစ်ခွက်လောင်းထည့်ကာ ထို့နောက်သူ့လက်ဖဝါးကိုတိုက်ရိုက်မြှောက်၍ ရေခွက်ကိုရိုက်ချလိုက်သည်။

ရေခွက်ကားလေကိုဖြတ်၍တစ်ပတ်လည်သွားပြီး ကျင်းဖေးထုန်၏ကုတင်ခေါင်းရင်းပေါ်သို့နူးညံ့စွာဆင်းသက်သွားသည်။ ရေတစ်စက်မျှဖိတ်ကျသွားခြင်းမရှိ။

ကျင်းဖေးထုန်ရှေ့မှာတော့ ရှုလင်ကျားထိုသို့မလုပ်ရဲပေ။

သူသည်ကုတင်ခေါင်းရင်းဆီပြန်သွားကာ ရေခွက်နံဘေးတွင်ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချ၍ ရေခွက်ကိုအသာစောင်းလိုက်ရာ ခွက်ထဲရှိရေမှာအပြင်ထွက်လာပြီး ကျင်းဖေးထုန်၏ခေါင်းပေါ်အနည်းငယ်စီးကျသွားသည်။

ကျင်းဖေးထုန်: "..."

ငါကူကယ်ရာမဲ့နေပြီ။

ရှုလင်ကျားကသူ့နှဖူးပေါ်ရှိရေကိုလက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့်ပုတ်ကာ တွေးနေမိသည်။

"ငါဘာတွေလုပ်​နေတာလဲ။ ဒါကအရမ်းရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ ငါဘာလို့ခံစားမိနေတာလဲ...သူနိုးနေတာများလား။"

ကျင်းဖေးထုန်၏နှုတ်ခမ်းပေါ်၌၊ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများအနည်းငယ်ကွေးတက်နေသည်ကို သူမြင်လိုက်ရတော့သည်။

ကျင်းဖေးထုန်၏နှဖူးပေါ်ရှိရှုလင်ကျား၏လက်ဖဝါးမှာအေးခဲသွားရသည်။

တစ်အောင့်ကြာပြီးသော် ဤလူနိုးနေမှန်းရှုလင်ကျားသဘောပေါက်သွားသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ ရှုလင်ကျားသည်ကုတင်ခေါင်းရင်းပေါ်ကရေခွက်ကို တစ်ဖက်လူ၏မျက်နှာပေါ်ပစ်ပေါက်လိုက်ချင်မိ၏။

သူကသူ့လက်ဖဝါးကိုပြန်ရုတ်ကာ အိပ်ရာခင်းနှင့်သုတ်၍ လှည့်ထွက်လာလိုက်သည်။

"ဟေ့! နေပါအုံး!"

ကျင်းဖေးထုန်မပြုံးဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။ ရှုလင်ကျားငြိမ်ကျသွားသည်ကိုသူခံစားမိလိုက်သော် တစ်ခုခုဆိုးဝါးသွားတော့မည်ကိုခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်ဖက်လူထွက်သွားတော့မည်ဖြစ်ကြောင်းမြင်လိုက်ရသော် သူတကယ့်ကိုဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရမှန်းသိသွားသည်။

အလျင်စလိုဖြင့် သူခပ်မြန်မြန်လှည့်ကာထိုင်လိုက်ပြီး မြေခွေးလေးကိုဖမ်းရန်သူ့လက်ကိုဆန့်ထုတ်၍ မြေခွေးလေးကိုဖမ်းလိုက်သည်။

ရှုလင်ကျား: "..."

သူသည်ကျင်းဖေးထုန်ကိုလာတွေ့သည့်အချိန်တိုင်း သူမပျော်မရွှင်ဖြစ်လာချိန်တွင် အမြဲထွက်သွားလေ့ရှိ၏။ ယင်းကားသူပထမဆုံးအဖမ်းခံလိုက်ရသည့်အချိန်ဖြစ်ပေရာ သူအနည်းငယ်ထိတ်လန့်သွားမိသည်။

ကျင်းဖေးထုန်ကသူ့ကိုလက်မောင်းကြားထဲထည့်ထားကာ ရှုလင်ကျားကိုဂရုတစိုက်ကိုင်ကာ သူနှင့်မျက်နှာချင်းဆိုင်စေလိုက်ပြီး အလေးအနက်ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ်တောင်းပန်ပါတယ်။ ကိုယ်တမင်သက်သက်အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်တာမဟုတ်ပါဘူးကွာ။ မင်းရောက်လာတာကိုကိုယ်မြင်လိုက်ရတော့ ကိုယ်အရမ်းပျော်သွားရုံတင်။ ပြီးတော့ ကိုယ်မျက်စိဖွင့်လိုက်တဲ့အချိန်ကျရင် မင်းထပ်ပြီးထွက်သွားမှာစိုးတယ်၊ ဒါကြောင့်မို့ ကိုယ်မလှုပ်ရဲခဲ့တာ။"

ရှုလင်ကျားကသူ့လက်ကိုတွန်းဖယ်ကာ စောင်ပေါ်တွင်ရပ်၍

ကျင်းဖေးထုန်ဖမ်းလိုက်သောကြောင့်ရှုပ်ပွသွားသည့်အမွှေးများကိုခါလိုက်ပေမဲ့ ထပ်မထွက်သွားတော့ပေ။

ကျင်းဖေးထုန်ကသူ့မျက်နှာကိုစိုက်ကြည့်လိုက်သည်-- မြေခွေးမှာမည်သည့်မျက်နှာအမူအရာမျှမရှိပေမဲ့လည်းပေါ့---

သူချောင်းဟမ့်ကာပြောလိုက်သည်။

"တကယ်တော့...အာ၊ တကယ်တော့ မင်းကအရမ်းကိုကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါတယ်။ ကိုယ်မင်းကိုမသွားစေချင်လို့ရှိရင် ဒီအတိုင်းတည့်တိုးပြောလိုက်ရမှာ၊ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်တာတို့ဘာတို့လုပ်စရာမလိုဘူး။ အာ၊ ကိုယ်ကမင်းကိုအကြာကြီးအလုပ်ရှုပ်သွားစေတာမို့လို့ မင်းဒေါသထွက်သွားတာအံ့သြစရာမရှိပါဘူးလေ။"

"ကိုယ့်ကိုထပ်ပြီးခွင့်လွှတ်ပါနော်၊ နောက်တစ်ခါမဖြစ်စေရပါဘူး။ ကိုယ်ခုနကမင်းအတွက်ကြိုးစားပမ်းစားလုပ်ခဲ့ရတာ၊ ခဏလောက်တော့နေပါအုံးလား။"

အနည်းဆုံးတော့မြေခွေးကရှုလင်ကျားဖြစ်နေသည်ပင်။ သူထိုအကြောင်းဒီနေ့မပြောနိုင်သေးပေ၊ ထိုကဲ့သို့အရာကို ကျင်းဖေးထုန်အချိန်တစ်ခုကြာမသိချင်ယောင်ဆောင်နေလိုက်မည်။

ရှုလင်ကျားသည်ကျင်းဖေးထုန်ကိုစူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ သူ့မျက်နှာပေါ်ကအပြုံးတစ်ပွင့်ကိုမြင်လိုက်ရချိန်တွင် ရေတစ်စက်ကသူ့နှဖူးပေါ်မှစီးကျလာကာ စောင်ပေါ်ကျသွားသည်။

သူကတစ်ဖက်လူပေါ်ခုန်တက်ပြီး ရေလောင်းချကာ ခေါင်းပေါ်ကုတ်ခြစ်ခဲ့ရုံသာဖြစ်သည်ကိုတွေးမိသွားကာ ကျင်းဖေးထုန်ကိုလုံလောက်စွာစိတ်ညစ်အောင်လုပ်ခဲ့ပြီးဖြစ်လောက်သည်။

ဒါကိုတွေးမိသွားတော့ ရှုလင်ကျားဟာလည်းအနည်းငယ်အူမြူးသွားကာ ကျင်းဖေးထုန်ထံလက်ဖဝါးတစ်ဖက်မြှောက်ပြလိုက်သည်။

ကျင်းဖေးထုန်မှာတစ်အောင့်မျှကြောင်အမ်းသွားရပြီး ရှုလင်ကျားကသူ့ကိုယ်သူ"အာမခံ"လုပ်ချင်မှန်းသဘောပေါက်သွားသဖြင့် သူလည်းပဲလက်ဆန့်ကာဖြင့် သူ၏သေးငယ်သောလက်ဖဝါးနှင့်ခပ်ဖွဖွရိုက်လို​က်သည်။

သူတည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ်ကတိပေးတယ်။"

ကျင်းဖေးထုန်၊ ကျိုးချင်းချန်နှင့်ချင်းချိုးကြားရှိဆက်ဆံရေးကား သာမန်မျှသာဖြစ်ပြီး အခြားသောအရေးကြီးကိစ္စများလည်းရှိသည်။ သူတို့ကခဏတာနေထိုင်ပြီးနောက် နှုတ်ဆက်စကားဆိုကာထွက်ခွာသွားကြသည်။ သူကတော့ချင်းချိုးတွင်ရက်အနည်းငယ်ကြာနေထိုင်ခဲ့သည်။

ဤတစ်ခေါက်လျို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင်ဆေးပင်စုဆောင်းရသည်မှာအရမ်းကိုခက်ခဲခဲ့ပြီး ပြဿနာများစွာဖြစ်ပျက်သွားစေကာ လူတိုင်းကိုလုံလောက်စွာစိတ်ညစ်သွားစေသည်။

သို့ပေမဲ့ ကျေနပ်စရာကောင်းသည့်အရာကား ဆေးရပြီးနောက်တွင် မင်ချီကပိုကောင်းလာကာ ရက်အနည်းငယ်အကြာ၌နိုးလာနိုင်သည်။

ချန်နဥ်ကအချိန်ယူကာ မြေခွေးမျိုးနွယ်စုကလူများကိုစုစည်း၍ မတိုင်ခင်ကသခင်လေး၏သရုပ်ကိုဟန်ဆောင်ရန် တစ်ယောက်ယောက်ကိုရှာဖွေခဲ့သည့်ဖြစ်ရပ်အစအဆုံးကိုအသေးစိတ်ရှင်းပြခဲ့သည်။

မြေခွေးလူသားများအတွက် ၎င်းကအနည်းငယ်စိတ်ပျက်ဖွယ်ရာပင်။

အန္တရာယ်ကင်းလုံခြံမှုအတွက် သခင်လေးမှာငယ်စဥ်ကတည်းကချင်းချိုးမှာမနေကြောင်းဆိုကြသည်။ သူကမျိုးနွယ်စုထဲတွင် အရေးကြီးကိစ္စများရှိသည့်အခါမှသာလျှင် လာရောက်လေ့ရှိသောကြောင့် မြေခွေးမျိုးနွယ်စုကလူများဟာတကယ်တော့ သူနှင့်ပတ်သတ်ပြီးသိပ်မသိကြပေ။

သူတို့ကမင်ရှောင်းလှုပ်ရှားသည်ကိုတစ်ခါတရံမှသာလျှင်မြင်ဖူးသည်။ သူ၏အားနည်းသောအရည်အချင်းကိုမြင်လိုက်ရအပြီး၌၊ သူတို့မှာမျှော်လင့်ချက်များများစားစားမရှိကြပေ။ တစ်ဖက်လူကမျိုးနွယ်စုခေါင်၏သွေးသားဖြစ်သောကြောင့် မြေခွေးလူသားများကဤသခင်လေးကိုဂရုစိုက်ဖြစ်ကြသည်။

၎င်းမှာလျို့ဝှက်နယ်မြေထဲမဝင်ခင်သည်အထိသာ။ ထို့နောက်သူဟာအရမ်းခွန်အားကြီးလာပြီး သူ့ကိုယ်သူတာဝန်ယူနိုင်သည့်အမွေဆက်ဆံသူတစ်ယောက်အဖြစ်ကြီးပျင်းလာသည်ကိုမြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်မို့ လူအများစုမှာအလွန်ပျော်ရွှင်သွားကြသည်။ သို့ပေမဲ့ ၎င်းကတစ်ယောက်ယောက်ဟန်ဆောင်ထားတာဖြစ်မှန်း သူတို့ဘယ်တော့မှမတွေးမိခဲ့ကြပေ။

အိုးမဟုတ်ဘူးပဲ... နှစ်ယောက်စလုံးအတုဖြစ်ကာ သခင်လေးအစစ်ကဘယ်မှာရှိနေမှန်းမသိရသေးပေ။

သို့သော် ဘာပဲဖြစ်နေပါစေ၊ မင်ချီနိုးလာတော့မည်ဟူသည့်အချက်ကလူတိုင်းကိုအလွန်တရာပျော်ရွှင်စေသည့်အဓိကဖြစ်ရပ်ပင်။ အခြေအနေတစ်ခုလုံးကိုကိုင်တွယ်နိုင်သည့်မျိုးနွယ်စုခေါင်ရှိနေသရွေ့၊ သခင်လေးအစစ်ကမြေခွေးမျိုးနွယ်စုထံ မကြာမီသေချာပေါက်ပြန်ရောက်လာမည်ဟုယုံကြည်သည်။

ရှုလင်ကျား၏အကူအညီကိုကျေးဇူးတင်သောကြောင့် ချင်းချိုး၏မြေခွေးလူသားများကသူ့အပေါ်အလွန်နွေးထွေးကြသည်။ သူတံခါးဖွင့်လိုက်သည့်မနက်တိုင်းမှာ ဂူပေါက်ဝနှင့်ပြတင်းပေါက်ပေါ်တွင် သစ်သီးရိုင်းအမြောက်အမြားရှိနေပေသည်။

သူသည်ဤမြေခွေးလေးများနှင့်ရှိနေချိန်တွင် အပြင်ဘက်မြက်ခင်းပြင်ပေါ်မှာ လိမ့်ကာဆော့ကစားနေကြသည့် မတူညီကွဲပြားသောအရောင်နှင့်အမွှေးလုံးလေးများကို ရှုလင်ကျားမြင်နိုင်ပေသည်။ ယင်းမှာ လင်ရှောင်းဂိုဏ်းမှထွက်လာပြီးနောက် စိတ်အခြေအနေကောင်းနေသည့်ရှားပါးသောရက်အနည်းငယ်ဖြစ်သည်။

ရှုလင်ကျားမထွက်သွားခင်၊ မင်ရှောင်းကသူ့ဆီအရင်ဆုံးလာကာနှုတ်ဆက်စကားဆိုသည်။

မင်ရှောင်းကပြောလာသည်။

"ရှုသခင်လေး၊ ကျွန်တော်အားရှန်နဲ့အတူ လင်ရှောင်းရှင်းဇုန်ကိုသွားတော့မယ်။"

သူတို့နှစ်ဦးသည်အကျိုးနှင့်အကြောင်းအပ်ချည်မျှင်ကြောင့်ဆက်နွယ်နေကြသည်မို့ သူတို့မခွဲမခွာနေဖို့မလိုသည့်တိုင် မင်ရှောင်း၏အခြေအနေကအပြည့်အဝပြန်မကောင်းလာသေးပေ။ အနည်းဆုံးတော့ မုန့်ရှန်နှင့်အတူတစ်နေရာတည်းရှိနေတာကလုံခြုံပေသည်။

ရှုလင်ကျားပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်ဂရုစိုက်ကြပါ။"

သူတစ်အောင့်မျှတန့်သွားပြီးနောက်ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

"သူမကိုပြန်ခေါ်လာနိုင်တဲ့အတွက်ဂုဏ်ယူပါတယ်ကွာ။"

မင်ရှောင်းကဆိုသည်။

"ခံစားချက်တွေလိုမျိုးအရာတွေကအရမ်းနူးညံ့တယ်လို့ပြောနေတာလား။ အားရှန်၊ အဲ့ဒီ့မိန်းကလေးကငယ်ငယ်ကတည်းက သူမမိဘတွေရဲ့ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းဆက်ဆံတာခံခဲ့ရတယ်။ ဘယ်သူကမှသူမကိုမသင်ပေးခဲ့ဘူး။ သူမကအရမ်းရိုင်းပြီးတော့ ကိုယ့်ဆန္ဒကိုယ်ပဲသိတာ၊ ဒါပေမဲ့သူမလှုပ်ခတ်သွားပြီဆိုတာနဲ့

သူမကကျွန်တော့်အတွက်စတေးဖို့ဆန္ဒရှိတာမို့ ကျွန်တော်အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့တယ်။"

သူကားအလွန်ညင်သာသောလေသံဖြင့်ပြောလာပေမဲ့ ရှုလင်ကျားမှာတစ်အောင့်မျတောင့်တင်းသွားရကာ ဤစကားများကထူးဆန်းပုံပေါက်သည်ဟုခံစားမိပေမဲ့ ထိုအကြောင်းသေချာတွေးကြည့်လိုက်ရာ ဘာမှမှားယွင်းနေပုံမပေါ်ပေ။

မင်ရှောင်းကထိုစကားကိုသာပြောလာပြီး ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ ရှုလင်ကျားကိုကျေးဇူးတင်လာသည်။

"တကယ်တော့ ကျွန်တော်ဒီကိစ္စအတွက်ရှုသခင်လေးကိုကျေးဇူးတင်ရမယ်။ အစ်ကိုသာယွဲ့နန်းတော်အရှင်ကိုသူမရဲ့အသက်ယူခွင့်ပေးလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကိုချင်းချိုးဆီပြန်ပို့လိုက်လို့ရှိရင် ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံးမှာဒီလိုမျိုးအတူရှိဖို့အခွင့်အရေးရလာမှာမဟုတ်ဘူး။ အစ်ကို့ကိုဘယ်လိုပြန်ဆပ်ရမလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တကယ်မသိတော့ပါဘူးဗျာ။"