Wala nang kamustahan pagkat nagkalimutan na

Wala nang kwentuhan pagkat tiwala'y sira na

Wala nang ikaw at ako pagkat nasira na

Paraisong binibuo natin dalawa, gumuho na.

Ang araw na tinuturing kong mahika

ay isang araw na pangkaraniwan na

ang araw na napakasaya

na baka sakaling natagpuan ko na.

Baka sakaling natagpuan ko na

ang syang kabiyak

ngunit puso lang pala ang mabibiyak

sa dulo ng pagiibigan ay sakit lang pala ang kahihinatnan.

Akala ko pa man ay tiyak

ngunit puso lang ang nabiyak

gusto ka sanang kamustahan sa araw na ito

ngunit paano kung ako'y nilimot mo.

Magmumukha na naman akong tanga

kakataas ng kamay ko

para maabot ko, at masungkit ko

huwag ka naman lumipad oh, nang maabot ko.

Ang layo mo naman

paano kita mahahagkan

paano kita mararamdaman

paano na tayo, kung pag-ibig na ito ay komplikado.

Kaya siguro hindi nagtagal

tayo rin ay nalagot, sa pagkakalas ng gapos

malaya na tayong lumipad

nang walang pangambang, ang isa ay maiiwan.