"ခစ်"

အမူးမူး အကွဲကွဲနဲ့လူကို ကုတင်ပေါ်ချပေးလိုက်တော့ သူ့လည်ပင်းကို လက်မချတမ်း အတင်းဆွဲထားတာမို့ သူပါ ကုတင်ပေါ် ပုံခနဲ ပစ်ကျသွားခဲ့သည်။

"ငါ့ကိုနမ်းပါဦး"

နှစ်ခါပြောစရာမလို။ ဂျွန်ဂျောင်ကုသည် အလျင်မြန်ဆုံးဆိုသလို နီထွေးထွေး နှုတ်ခမ်းဖူးအစုံကို တဆုံး သိမ်းပိုက်ပစ်လိုက်တော့သည်။ ဂျီမင်းရဲ့ လက်တစ်ဖက်ဟာလည်း ဂျွန်ဂျောင်ကုရဲ့ ခေါင်းဆီရောက်လာကာ နှစ်ယောက်သား အရှုံးမပေးစတမ်း အပြိုင်နမ်းကြတော့သည်။

နှုတ်ခမ်းတွေချင်း ဖလှယ်နေမိကြတာ ဘယ်လောက်အထိ အချိန်ကြာသွားလဲ မှတ်မထားမိကြ။ အောက်စီဂျင်တွေ မလုံလောက်တော့သလို ခံစားလာရသည့်အခါ နှစ်ယောက်လုံး ပြိုင်တူ ရပ်နားလိုက်မိကြသည်။ ဘယ်သူမှမနိုင်၊ ဘယ်သူမှလည်း မရှုံးခဲ့။

အပြိုင်အဆိုင်ဆိုသလို လေကို အလုအယက်ရှူနေချိန် သူ့ကိုယ်အောက်က လူသားကို ဂျောင်ကု စိုက်ငေးကြည့်နေမိသည်။

ပတ်ဂျီမင်း...။

အထိမခံ ရွှေပန်းကန်လို လူစားမျိုး။ မွေးရာပါ ခပ်ဖူးဖူး နှုတ်ခမ်းတွေက အပြင်မှာ ဆုံလိုက်မိတိုင်း သူ့ကို ရစရာမရှိအောင် ဆဲဆိုကျိန်ဆဲနေတတ်သူ။ အခုတော့ ထိုနှုတ်ခမ်းဖူးတွေဟာ သူ့အနမ်းတွေကြောင့် ပေါက်ထွက်မတတ် နီတျာဖူးကြွလို့။

တွေးနေတုန်းမှာပဲ အသက်ဝအောင် ရှူနေပုံရသည့် လူသားက မျက်နှာကို ဘေးတစောင်းလှည့်လိုက်တာမို့ ထင်းခနဲပေါ်လာသည့် လည်တိုင်ဖွေးဖွေးဆီ ဂျောင်ကုက ပစ်မှတ်ပြောင်းလိုက်တော့သည်။ နှုတ်ခမ်းပါးတွေနဲ့ ဖြူရစ်ရစ် လည်ပင်းသားတလျှောက် ပွတ်ဆွဲကာ နမ်းရှုံ့လိုက်သည်။

"အရာတွေမချန်နဲ့ ဂျောင်ကု"

အင်း ဟု ဗလုံးဗထွေး ပြန်ဖြေလိုက်ရင်း အတတ်နိုင်ဆုံး မကိုက်ခဲမိအောင် သတိဆောင်လိုက်ရသည်။ ညနက်နက်မှာ တိုက်ခန်းလေးထဲ အသက်ရှူသံ ခပ်ပြင်းပြင်းတွေနဲ့ အနမ်းတွေ၊ ရမ္မက်တွေကလည်း မွတ်သိပ်သိပ်။

ဂျီမင်းသည် သူ့ကိုယ်ပေါ် အုပ်မိုးထားသော သူ သိပ်မုန်းသည့် ဂျွန်ဂျောင်ကုရဲ့ကိုယ်ကို အတင်းကျပ်ဆုံး ဖက်တွယ်ထားမိသည်။ တကယ်မုန်းလားလို့ မေးလာခဲ့ရင် မုန်းတယ် ပြောမပြတတ်အောင်ပဲ။

"‌ဂျောင်ကု"

"အင်း"

"အင်္ကျီ‌တွေ"

စကားဆုံးသည်နှင့် ဂျောင်ကုက နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ ကိုယ်ပေါ်က အဝတ်အစားမှန်သမျှကို ကုတင်ပေါ်တွေ၊ ကုတင်အောက်တွေ ခွဲခြားမနေဘဲ လက်ဦးတည့်ရာ ဝေးဝေးကို လွှင့်ပစ်လိုက်တော့သည်။

"စလို့ရပြီလား"

မေးခွန်းသက်သက်။ ဂျီမင်းဆီက အဖြေ‌ကိုတောင် မစောင့်ဘဲ သကောင့်သားက အင်နဲ့အားနဲ့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

"ခွေးကောင်!"

ကျိန်ဆဲလိုက်ပေမဲ့ တစ်ဖက်လူက စိတ်မဆိုးသည့်အပြင် ရယ်သံသဲ့သဲ့သာ ထွက်ကျလာသည်။ ပြောရမယ်ဆို သူတို့ အတူတူမနေကြတာ ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်တော့ ကြာခဲ့ပြီ။ ဂျောင်ကုက အလုပ်ကိစ္စအတွက် ခရီးဝေးသွားခဲ့ရတာမို့ အခုက နှစ်ယောက်လုံး ရက်အတော်ကြာ ခွဲခွာပြီးမှ ပြန်တွေ့ရတာလည်း ဟုတ်သည်။

ထို့အတွက် နှစ်ယောက်လုံး တစ်ယောက်ဆီက အထိအတွေ့တွေကို တစ်ယောက် လိုအပ်နေခဲ့တာလည်း အမှန်ပင်။

"ဖက်ထား"

ကျန်တဲ့အချိန်တွေမှာ သူက တောင်ဆို ကိုယ်က မြောက် ကန့်လန့်တိုက်တတ်‌ပေမဲ့ ဒီနေရာမှာတော့ ဂျီမင်းက လိမ္မာသည့်ကလေးတစ်ယောက်လို ပြောစကားကို သေချာနားထောင်ခဲ့သည်။ ဂျောင်ကုရဲ့ ကျောပြင်ကျယ်ကို ခပ်တင်းတင်း ဖက်ထားခဲ့ရင်း ခန္ဓာတစ်ခုလုံးဟာလည်း မုန်တိုင်းကြားက လှေငယ်လို။

"လွမ်းနေတာမလား"

"သေလိုက်လေ"

မုန်းတော့ မုန်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကြားက အမုန်းက အချိန်တန်ရင် တစ်အိပ်ရာတည်းမှာ အတူတူရှိဖြစ်ကြတဲ့ မုန်းခြင်းမျိုး။ Friends with benefits ဆိုတာကို ပြောင်းပြန်လှန်ပြီး ပြောရမယ်ဆိုရင် ဂျွန်ဂျောင်ကုနဲ့ ပတ်ဂျီမင်းတို့က Enemy with benefits တွေပါပဲ။

သက်တူရွယ်တူ အချင်းချင်း ကြည့်မရ၊ မလိုမုန်းတီးကြ၊ ဆဲဆိုထုထောင်းကြပေမဲ့လည်း အခုလောလောဆယ်မှာတော့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အငမ်းမရ နမ်းရှိုက်နေမိရင်း....။

____________________

အိပ်ရာနိုးနိုးချင်း ပျင်းကြောတစ်ချက်ဆွဲကာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ အဝတ်မပါသည့် ဗလာကျင်း ကျောပြင်ခပ်လှလှလေးတစ်ခုက စောင်ပုံအောက်မှာ သူ့ကိုကျောပေးကာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အိပ်စက်နေဆဲ။

ကုတင်ပေါ်က ဆင်းခဲ့ပြီး ညတုန်းက လွှင့်ပစ်ခဲ့သည့် အဝတ်အစားတွေထဲက ဘောင်းဘီတစ်ထည်ကို ကောက်ယူကာ အလွယ်လျှိုဝတ်လိုက်သည်။ ပြီးသည်နှင့် ရေချိုးခန်းထဲ တန်းဝင်ခဲ့တော့သည်။

‌ဂျောင်ကု ရေချိုးပြီး ပြန်ထွက်လာတော့ အိပ်ရာပေါ်မှာ ဖုန်းသုံးနေသည့်လူကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ခေါင်းက ဆံပင်တွေကို တဘက်အသေးနဲ့ ခပ်ကြမ်းကြမ်းဖိပွတ်‌ရင်း မှန်ရှိရာသွားလိုက်သည်။

"ငါ့ကို အဲ့နားက ဘောင်းဘီကောက်ပေး"

တင်တင်စီးစီး ခိုင်းစေလာသူရဲ့စကားကို မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ ‌ကျောပေးထားရင်း ခေါင်းကိုပဲ ဖိသုတ်နေလိုက်သည်။

"ငါပြောနေတယ်လေ ကောက်ပေးလို့"

"မင်းမှာ လက်မပါဘူးလား"

နောက်ပြန်လှည့်မကြည့်သလို ခေါင်းအသုတ်လည်းမပျက် ပြောလာသည့် ဂျွန်ဂျောင်ကု။

"ပါတယ်လေ။ ထ မယူချင်လို့"

"ကြီးကြီးကျယ်ကျယ်"

ဘုတ်!

မြည်သံနဲ့အတူ နောက်ကျောကို လာမှန်သည့် ခေါင်းအုံးတစ်လုံး။ ကျစ်ခနဲ စုပ်တစ်ချက်သပ်ကာ နောက်လှည့်လိုက်တော့ သူ့အား အစိမ်းလိုက်မြိုချမတတ် စိုက်ကြည့်နေသူ။

"ရှုပ်ကိုရှုပ်တယ်"

ပြောပြောဆိုဆို ကုတင်ခြေရင်းက ဘောင်းဘီကို ခြေထောက်နဲ့ ညှပ်ယူကာ ကုတင်ပေါ် ပစ်တင်ပေးလိုက်သည်။ ပြီးသည်နှင့် အခန်းထဲမှ ခြေထောက် မီးခိုးထွက်မတတ် ပြေးထွက်ခဲ့တော့သည်။

တစ်!

"ဂျွန်ဂျောင်ကု!"

နှစ် နဲ့ သုံး အထိတောင် အပင်ပန်းခံပြီး ရေတွက်နေစရာမလို။ အိပ်ခန်းဆီက အသံနက်ကြီးတစ်ခုက ချက်ချင်းဆိုသလို ဟိန်းထွက်လာခဲ့သည်။ အော် ဒါနဲ့ ပတ်ဂျီမင်းမှာ နောက်ထပ် နာမည်ပြောင်တစ်ခု ရှိသေးတယ်။ တခြားတော့မဟုတ်ဘူး ငယ်ငယ်ကတည်းက အမြဲစိတ်မရှည်နေတာမို့ 'ပတ်ဒေါသအိုး'လို့ သူကိုယ်တိုင် ကင်ပွန်းတပ်ပေးထားတာ။

ငယ််စဉ်အခါ နှစ်တန်းတုန်းကဆို သင်္ချာတွက်ရင်း လည်နေတဲ့ သူ့ခေါင်းကို ဘုထွက်အောင်အထိ ချဖူးသူ။ သူနည်းတူ သင်္ချာမရတဲ့ တခြားသူငယ်ချင်းတွေကိုကျ စိတ်ရှည်သလောက် သူ့အပေါ်မှာတော့ မတူခဲ့။ သူ ပတ်ဂျီမင်းကို ထိုကတည်းက မုန်းပါသည်။

ငယ်ကျွမ်းဆွေမဟုတ်သည့် သူတို့က

အမြဲရန်သတ်နေတတ်သည့် ငယ်ဂွမ်းဆွေ။

______________________

"ကြွပါ ဒုဥက္ကဌ"

ဒုဥက္ကဌ ဂျွန်ဂျောင်ကုကို ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်ဟူသော အသံအဆုံး သေသေသပ်သပ် suit ကို ပိုသပ်ရပ်သွားအောင် ပြင်လိုက်ပြီးနောက် ခန်းမထဲကို ဝင်ခဲ့လိုက်သည်။

အတည်တကျ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုကို ဦးစီးဦးဆောင်ပြုနေသူ ဒုဥက္ကဌ ဂျွန်ဂျောင်ကုက Triple J လုပ်ငန်းစုက ဥက္ကဌကြီးနဲ့ သားအရင်းတော်စပ်သူ။

လုပ်ငန်းပါတနာဖြစ်တဲ့ ရိုအာလုပ်ငန်းစုရဲ့ သမီးဖြစ်သူ ဒါရိုက်တာ မွန်ရိုအာနဲ့ ထိမ်းမြားဖို့အတွက် မကြာခင်မှာ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းကြလိမ့်မည်ဟု သတင်းထွက်ထားသူလည်းဖြစ်သည်။

"တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ Triple J လုပ်ငန်းစုရဲ့ ဒုဥက္ကဌ ဂျွန်ဂျောင်ကုပါ"

‌ရုပ်ချောချော၊ တောင့်တောင့်ဖြောင့်ဖြောင့် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ‌‌နှုတ်ခမ်းတည့်တည့်အောက်က မှဲ့နက်လေးတစ်လုံး။ အများက ပြောစမှတ်ပြုကြသည့်အတိုင်း ဂျွန်ဂျောင်ကုက ပျိုတိုင်းကြိုက်တဲ့ နှင်းဆီခိုင်။

ထိုနှင်းဆီခိုင်ရဲ့ မမြင်ရတဲ့ ရိုးတံအတွင်းပိုင်းမှာတော့ ပိုးကောင်လေးတစ်ကောင်ရှိနေသည်။ ခပ်လှလှ၊ ခပ်စွာစွာ၊ အထိမခံ ရွှေပန်းကန်လို ပိုးကောင်မျိုး။

"ပင်ပန်းသွားပါပြီ"

"မဟုတ်တာပဲ"

ပွဲပြီးသွားတော့ ရိုအာနဲ့အတူ စကားတပြောပြော လျှောက်လာရင်း ဓာတ်လှေကားထဲ တူတူဝင်ခဲ့လိုက်သည်။ အနေအထိုင်သိမ်မွေ့ကာ ရုပ်ရည်လည်း လှပသည့် ရိုအာက ဂျွန်ဂျောင်ကုနဲ့ ရှေ့သွားနောက်လိုက်ညီသည်။

ဝန်ထမ်းတွေကလည်း သူတို့နှစ်ယောက်ကိုမြင်သည့်အခါတိုင်း Idol Couple တွေဟု အချင်းချင်း ခပ်ကြိတ်ကြိတ်စနောက်ရင်း အားကျကြောင်းပြောရတာ အမော။ အစစ အရာရာ ပြီးပြည့်စုံနေသည့် လူနှစ်ယောက်ပေမို့ ဘယ်အချိန်စေ့စပ်ပြီး ဘယ်အချိန်လက်ထပ်ကြမလဲဆိုတာကိုပဲ လူတွေက နားစွင့်နေကြလေသည်။

တစ်ဖက်တွင်တော့ ဂျီမင်းသည် မိဘနှစ်ပါးက စီစဉ်ပေးသည့် ကြင်ဖက်တွေ့ဖို့အတွက် နာမည်ကြီး စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ထဲကို ရောက်နေခဲ့သည်။ တတိယအကြိမ်မြောက် ကြင်ဖက်တွေ့ဆုံခြင်းဆိုပေမဲ့ သည်တစ်ကြိမ်မှာတော့ တစ်ဖက်လူအပေါ် ဂျီမင်း နည်းနည်း စိတ်ဝင်စားမိပါသည်။

တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ရှိကာ အရာရာကို စေ့စေ့စပ်စပ် ဖြေရှင်းတတ်မည့်ပုံစံမျိုး။ ဂျွန်ဂျောင်ကုဆိုတဲ့ကောင်နဲ့ ယှဉ်လိုက်မိတော့ မိုးနှင့်မြေလို။ အပြင်ပန်းသာ လှပြီး အထဲမှာတော့ ပုပ်နေသည့် ကျီးအာသီးလိုလူ။ ဘယ်အချိန် တွေးလိုက်မိမိ ‌မုန်းဖို့သိပ်ကောင်း။

"စားရတာ အဆင်ပြေရဲ့လား။ ဒီဆိုင်က Steakက နာမည်ကြီးမို့ ရွေးလိုက်တာ"

"အဆင်ပြေပါတယ်။ နောက်ပြီး တကယ်လည်း နာမည်ကြီးသင့်ပါတယ်"

"သဘောကျလို့ ဝမ်းသာပါတယ်"

အပြုအမူတိုင်းက လူကြီးလူကောင်းဆန်သည်။ တွေ့ခဲ့ဖူးတဲ့ ကြင်ဖက်တချို့လို လိုတာထက် ပိုပိုကဲကဲ သူ့အပေါ် ငမ်းငမ်းတက်နေတာမျိုးမရှိ။ ဒီလိုဆိုလို့ အထင်သေးတာမျိုးလည်းမဟုတ်။ ခြုံငုံပြောရရင် မျိုးရိုးကောင်းက သက်ဆင်းလာတဲ့ အမျိုးသားကောင်း ၊ Alpha ကောင်းတစ်ယောက်ပါပဲ။

အိမ်အပြန်ကိုလည်း လိုက်ပို့ပေးပြီး သေသေချာချာ နှုတ်ဆက်သွားသေးသည်။ ဂျီမင်းအတွက်တော့ စိတ်အကျေနပ်ရဆုံး Date လှလှတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့‌သည်။ နှစ်တစ်နှစ်ရဲ့ သုံးချိုးနှစ်ချိုးကိုလည်း ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ နောက်နှစ်ထဲ လက်ထပ်ဖို့ ဂျီမင်း ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။

ဂျွန်ဂျောင်ကုက အရင်လက်ထပ်သွားမှာကို မလိုချင်။ ပြိုင်စရာကိစ္စမဟုတ်ပေမဲ့လည်း သူကတော့ ပြိုင်ရမှကို ကျေနပ်မည်။ အခုလည်း သူတွေ့လာတဲ့လူက ‌ဂျွန်ဂျောင်ကုရဲ့ ရာထူးထက်မြင့်တဲ့ ကုမ္ပဏီ ဥက္ကဌတစ်ဦး။ ဒါနဲ့တင် သူက အမှိုက်ကောင်ထက် အများကြီး သာနေပြီမလား။ တစ်ယောက်တည်း အကျေနပ်ကြီး ကျေနပ်နေရင်း ခြေလှမ်းတွေက မြောက်ကြွမြောက်ကြွ။

"ဘာပါလိမ့်"

အခန်းရှေ့မှာ ရောက်နေသည့် နှင်း‌ဆီပန်းစည်းကြီးကြောင့် ဂျီမင်း တစ်ချက်တော့ တုံ့ခနဲဖြစ်သွားရသည်။ ဒီပန်းစည်းက ဘယ်သူပို့လိုက်တာလဲ။ ပန်းစည်းကို ကောက်ယူကာ ပန်းစည်းထဲက ပို့စကဒ်ကို ‌ဖတ်ကြည့်လိုက်တော့ For Park Jimin ဆိုတာကလွဲ ဘယ်ကလဲ၊ ဘယ်သူပို့လိုက်လဲဆိုတာ မပါ။

ရေမွှေးနှင်းဆီတွေမို့ အနံ့က နှာခေါင်းထဲ ချက်ချင်းတိုးဝင်လာကာ ချိုအီအီ။ ဂျီမင်းလည်း တွေးဆမရစွာ ပန်းစည်းကိုပိုက်လျက် အခန်း Password ရိုက်ထည့်ကာ အိမ်ထဲ ဝင်ခဲ့လိုက်သည်။

အပေါက်ဝမှာ ဖိနပ်ချွတ်ရုံရှိသေး၊ နောက်ထပ် နှင်း‌ဆီပန်းတွေ။ မဟုတ်သေးဘူး နှင်းဆီပွင့်ဖတ်တွေဆို ပိုမှန်မယ်။ အိမ်အတွင်းပိုင်းအထိ ဒီလိုနှင်းဆီပွင့်တွေ ဖြန့်ခင်းထားဖို့ဆိုတာ ဂျွန်ဂျောင်ကုလက်ချက်ကလွဲပြီး တခြားမရှိနိုင်တော့။

"ရောက်လာပြီလား"

လက်ထဲမှာလည်း ဝိုင်ခွက်လေး တစစနဲ့ မျက်စိရှေ့ပေါ်လာတဲ့သူ။

"ဒါတွေက ဘာလုပ်ထားတာလဲ"

"Celebrateဖို့လေ"

"ဘာအတွက်လဲ"

"ဟင် ဒီလောက်အရေးကြီးတာကို မေ့နေတာလား"

အတည်ပေါက်ကြီး ပြောနေသူကြောင့် မွေးနေ့တွေ ဘာတွေလားဟု အပြေးတွေးလိုက်မိပေမဲ့ အခုမှ ဩဂုတ်လသာ ရှိသေးသည်။

"ဘာလဲ ပြောစရာရှိမြန်မြန်ပြော"

"စိတ်မရှည်တဲ့သူတွေက အသက်မြန်မြန်တိုတတ်တယ်"

"ငါသေရင် မင်းကိုပါဆွဲခေါ်မှာ"

အပြင်ကပြန်လာတာမို့ လွယ်ထားသည့်အိတ်နှင့် ပန်းစည်းကြီးကို အနားက စားပွဲပေါ် ပစ်တင်လိုက်ရင်း နည်းနည်းလေးမှ သေးသေးတင်မခံ။

"တကယ်ကြီး သတိမရတာလား"

သူပြောနေတာတွေကို ဂရုမစိုက်စွာ အခန်းထဲ ဝင်သွားဖို့ ဟန်ပြင်လိုက်တော့ သကောင့်သားက သိချင်စိတ်ကို ထပ်ဆွပေးလာပြန်သည်။ မရှည်သည့်စိတ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ပြန်ဆွဲဆန့်လိုက်ရင်းကပဲ လက်ပိုက်လျက် 'ပြော' ဆိုသည့်သဘော မေးငေါ့ပြလိုက်တော့သည်။

"မနေ့ညက ငါတို့ အတူတူအိပ်တာ အကြိမ် ၅၀ ပြည့်သွားတဲ့ တလက်လက်ညလေ"

"ဒီ....ကောင်"

ဂျီမင်းသည် ထောင်းခနဲဖြစ်သွားသည့် ဒေါသနဲ့အတူ စားပွဲပေါ် တင်ထားသည့် ပန်းစည်းကိုဆွဲယူကာ မျက်စိရှေ့က ခွေးကောင်အား အားကုန်လွှဲရိုက်ပစ်လိုက်တော့သည်။ ဖြာခနဲ လွင့်ထွက်ကုန်သည့် နှင်းဆီပွင့်ဖတ် ပန်း‌ရောင်တွေက ကြမ်းပြင်ပေါ် ပုံခနဲ။

"စောက်ရူးအလုပ်တွေ လာလုပ်နေတယ်"

"ဒီပန်းတွေ ဘယ်လောက်တောင်ပေးထားရလဲဆိုတာ မသိဘူးလား"

ဂျွန်ဂျောင်ကုက နှင်းဆီပန်းစည်းကို လက်နက်တစ်ခုလို အသုံးပြုနေသည့် ပတ်ဂျီမင်းရဲ့ လက်တွေကို အမိအရ လိုက်ဖမ်းရင်း မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ပန်းတွေအကုန် မင်းဖင်ထဲထည့်ထားလိုက်"

သူ့အပေါ်ဆို ရုပ်ကလေးလှသလောက် နှုတ်က ရှယ်ကြမ်း။ အဲ့လိုဒေါသအိုးဖြစ်နေလို့လည်း စိတ်မတို၊တိုအောင် ဆွပေးရတာမျိုးကို ဂျွန်ဂျောင်ကုတို့က ဝါသနာတစ်ခုလို သဘောခွေ့နေတာ။

ပန်းစည်းက ပန်းပွင့်တွေ ပြောင်သလင်းခါသွားသည့်အခါ ဝိုင်ခွက်ဆီ လက်လှမ်းလိုက်တာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အချိန်မှီလေးဆိုသလို လက်ကို လှမ်းဆွဲရင်း တားလိုက်နိုင်ပေမဲ့ နှစ်ယောက်လုံး ကြမ်း‌ပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျသွားခဲ့ရသည်။

ပတ်ဂျီမင်းက အရင်ဘဝတုန်းက ချီဟွားဟွားခွေးများ ဝင်စားခဲ့လားမသိ။ သူနဲ့ပတ်သတ်သမျှအရာရားတိုင်းကို မှားတာ၊ မှန်တာမစဉ်းစား ပထမဆုံးက ရန်လို‌တတ်သည်။ နောက်တော့ သောင်းကျန်း ဖျက်ဆီးမည်။ ဆုံလိုက်တိုင်း ဒီလိုနဲ့ပဲ သံသရာလည်...။

မသေမသပ် နှင်းဆီပွင့်ဖတ်တွေကြား ဂျောင်ကုရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ရှိနေတာက ပတ်ဂျီမင်း။ တစ်ယောက်မျက်လုံးတွေထဲ တစ်ယောက်စိုက်ကြည့်ရင်း အတန်ကြာသည်အထိ မလှုပ်ရှားမိ။

‌နောက်တော့ ပထမဆုံး စတင်လှုပ်ရှားလိုက်သူက ဂျီမင်းဖြစ်ပြီး ဂျွန်ဂျောင်ကုရဲ့ အင်္ကျီကော်လာစကို ဆွဲယူကာ နှုတ်ခမ်းတွေချင်း ထိကပ်ပစ်လိုက်တော့သည်။ အစောကတည်းက ဂျီမင်းရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ပြေးလွှားနေခဲ့သည့် ဂျောင်ကုရဲ့လက်တွေဟာလည်း အခုထိ ဆောက်တည်ရာမရ။

ပြင်းပြင်းထန်ထန် စကားများ၊ ရန်ဖြစ်ပြီးသည့်အခါတိုင်းမှာ အဆုံးသတ်တွေကတော့ တူညီတတ်မြဲ။ ချစ်ချစ်ခင်ခင် စတင်ခင်းတဲ့ လမ်းမျိုးမဟုတ်သည့် ဒေါသတွေ၊ အမုန်းတွေ၊ မကျေနပ်ချက်တွေနဲ့ အရသာကိုပဲ ပတ်ဂျီမင်းနဲ့ ဂျွန်ဂျောင်ကုက စွဲစွဲလမ်းလမ်း စိတ်တူ ကိုယ်တူ မက်မောကြလေသည်။

"ငါ နောက်လထဲ ရိုအာနဲ့ စေ့စပ်တော့မယ်"

ကိုယ်ပေါ် ခွထိုင်ထားသည့် လူက မဲ့ခနဲ တစ်ချက်ပြုံးသည်။ ထို့နောက် ဝိုင်သောက်ထားသည့် ခပ်ရှရှ နှုတ်ခမ်းတွေကို တစ်ချက်ငုံ့နမ်းလာသည်။ ပြီးသည်နှင့် ပြန်ခွာသွားကာ အောက်ကလူကို ငုံ့ကြည့်သည်။

"ငါ လက်ထပ်တော့မှာ"

ဂျွန်ဂျောင်ကုရဲ့ မျက်လုံးတွေ ဝိုင်းခနဲ။ စေ့စပ်ရုံလောက်နဲ့ တက်မလာနဲ့ဆိုသော ပြိုင်ပြိုင်ဆိုင်ဆိုင် အကြည့်တွေကို အလွတ်ရနေပြီးသား။

"မင်းသိလား"

ဘယ်အချိန်ကတည်းက အင်္ကျီကြယ်သီးတို့လွတ်ကာ ဟပြဲဖြစ်နေမှန်းမသိတဲ့ ရင်ဘတ်ကို လက်ချောင်းတွေနဲ့ ပွတ်ဆွဲကာ အသာအယာ ဆော့ကစားလာသူ။

"သူက မင်းထက်လည်း ရာထူးမြင့်တယ်လေ"

မခံချိ မခံသာဖြစ်အောင် တမင်လုပ်ယူပြောနေသည့် လေသံ။ စိတ်ထဲ ဖျင်းခနဲ တစ်ချက်ဖြစ်သွားကာ ကိုယ်ပေါ်ကလူကို အောက်ဆွဲချလိုက်ရင်း နှုတ်ခမ်းဖူးတွေ ပေါက်ပြဲသွားသည်အထိ ကိုက်ပစ်လိုက်တော့သည်။

"အရူးကောင်!"

"အရူးနဲ့ အခုလို အတူနေနေတဲ့မင်းလည်း အရူးပဲ ပတ်ဂျီမင်း"

"သွားသေ...."

ဆုံးအောင်ပင် ဆဲခွင့်မရလိုက်။ လက်နှစ်ဖက်လုံးကို ဦးခေါင်းထက်မှာ ချုပ်ခံထားလိုက်ရပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြုအမူတွေကြား တစ်ကိုယ်လုံးဟာလည်း နစ်မြှုပ်သွားခဲ့ရသည်။ ထိုအပြုအမူတွေကြား သူကိုယ်တိုင်လည်း ကျေကျေနပ်နပ်။

အငြှိုးတကြီး မနာ၊နာအောင် တစ်ကိုယ်လုံးကို ကိုက်ဖဲ့‌နေသည့် အချိန်တွေမှာတော့ စိတ်ထဲကနေပဲ အော်ဆဲပစ်ခဲ့လိုက်သည်။

ငါတို့က တကယ်ကို

ထူးဆန်းတဲ့ဆက်ဆံရေးပဲ။

ထပ်မတွေ့တော့မလို

အကြီးအကျယ် ရန်ဖြစ်ကြပြီး

ထပ်ပြီး....ဖက်တွယ်ထားမိကြပြန်တယ်။

_PSYCHO

___________________________

"ခစ္"

အမူးမူး အကြဲကြဲနဲ႔လူကို ကုတင္ေပၚခ်ေပးလိုက္ေတာ့ သူ႔လည္ပင္းကို လက္မခ်တမ္း အတင္းဆြဲထားတာမို႔ သူပါ ကုတင္ေပၚ ပုံခနဲ ပစ္က်သြားခဲ့သည္။

"ငါ့ကိုနမ္းပါဦး"

ႏွစ္ခါေျပာစရာမလို။ ဂြၽန္ေဂ်ာင္ကုသည္ အလ်င္ျမန္ဆုံးဆိုသလို နီေထြးေထြး ႏႈတ္ခမ္းဖူးအစုံကို တဆုံး သိမ္းပိုက္ပစ္လိုက္ေတာ့သည္။ ဂ်ီမင္းရဲ႕ လက္တစ္ဖက္ဟာလည္း ဂြၽန္ေဂ်ာင္ကုရဲ႕ ေခါင္းဆီေရာက္လာကာ ႏွစ္ေယာက္သား အရႈံးမေပးစတမ္း အၿပိဳင္နမ္းၾကေတာ့သည္။

ႏႈတ္ခမ္းေတြခ်င္း ဖလွယ္ေနမိၾကတာ ဘယ္ေလာက္အထိ အခ်ိန္ၾကာသြားလဲ မွတ္မထားမိၾက။ ေအာက္စီဂ်င္ေတြ မလုံေလာက္ေတာ့သလို ခံစားလာရသည့္အခါ ႏွစ္ေယာက္လုံး ၿပိဳင္တူ ရပ္နားလိုက္မိၾကသည္။ ဘယ္သူမွမႏိုင္၊ ဘယ္သူမွလည္း မရႈံးခဲ့။

အၿပိဳင္အဆိုင္ဆိုသလို ေလကို အလုအယက္ရႉေနခ်ိန္ သူ႔ကိုယ္ေအာက္က လူသားကို ေဂ်ာင္ကု စိုက္ေငးၾကည့္ေနမိသည္။

ပတ္ဂ်ီမင္း...။

အထိမခံ ေ႐ႊပန္းကန္လို လူစားမ်ိဳး။ ေမြးရာပါ ခပ္ဖူးဖူး ႏႈတ္ခမ္းေတြက အျပင္မွာ ဆုံလိုက္မိတိုင္း သူ႔ကို ရစရာမရွိေအာင္ ဆဲဆိုက်ိန္ဆဲေနတတ္သူ။ အခုေတာ့ ထိုႏႈတ္ခမ္းဖူးေတြဟာ သူ႔အနမ္းေတြေၾကာင့္ ေပါက္ထြက္မတတ္ နီတ်ာဖူးႂကြလို႔။

ေတြးေနတုန္းမွာပဲ အသက္ဝေအာင္ ရႉေနပုံရသည့္ လူသားက မ်က္ႏွာကို ေဘးတေစာင္းလွည့္လိုက္တာမို႔ ထင္းခနဲေပၚလာသည့္ လည္တိုင္ေဖြးေဖြးဆီ ေဂ်ာင္ကုက ပစ္မွတ္ေျပာင္းလိုက္ေတာ့သည္။ ႏႈတ္ခမ္းပါးေတြနဲ႔ ျဖဴရစ္ရစ္ လည္ပင္းသားတေလွ်ာက္ ပြတ္ဆြဲကာ နမ္းရႈံ႕လိုက္သည္။

"အရာေတြမခ်န္နဲ႔ ေဂ်ာင္ကု"

အင္း ဟု ဗလုံးဗေထြး ျပန္ေျဖလိုက္ရင္း အတတ္ႏိုင္ဆုံး မကိုက္ခဲမိေအာင္ သတိေဆာင္လိုက္ရသည္။ ညနက္နက္မွာ တိုက္ခန္းေလးထဲ အသက္ရႉသံ ခပ္ျပင္းျပင္းေတြနဲ႔ အနမ္းေတြ၊ ရမၼက္ေတြကလည္း မြတ္သိပ္သိပ္။

ဂ်ီမင္းသည္ သူ႔ကိုယ္ေပၚ အုပ္မိုးထားေသာ သူ သိပ္မုန္းသည့္ ဂြၽန္ေဂ်ာင္ကုရဲ႕ကိုယ္ကို အတင္းက်ပ္ဆုံး ဖက္တြယ္ထားမိသည္။ တကယ္မုန္းလားလို႔ ေမးလာခဲ့ရင္ မုန္းတယ္ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ပဲ။

"‌ေဂ်ာင္ကု"

"အင္း"

"အက်ႌ‌ေတြ"

စကားဆုံးသည္ႏွင့္ ေဂ်ာင္ကုက ႏွစ္ေယာက္လုံးရဲ႕ ကိုယ္ေပၚက အဝတ္အစားမွန္သမွ်ကို ကုတင္ေပၚေတြ၊ ကုတင္ေအာက္ေတြ ခြဲျခားမေနဘဲ လက္ဦးတည့္ရာ ေဝးေဝးကို လႊင့္ပစ္လိုက္ေတာ့သည္။

"စလို႔ရၿပီလား"

ေမးခြန္းသက္သက္။ ဂ်ီမင္းဆီက အေျဖ‌ကိုေတာင္ မေစာင့္ဘဲ သေကာင့္သားက အင္နဲ႔အားနဲ႔ တိုးဝင္လာခဲ့သည္။

"ေခြးေကာင္!"

က်ိန္ဆဲလိုက္ေပမဲ့ တစ္ဖက္လူက စိတ္မဆိုးသည့္အျပင္ ရယ္သံသဲ့သဲ့သာ ထြက္က်လာသည္။ ေျပာရမယ္ဆို သူတို႔ အတူတူမေနၾကတာ ရက္သတၱပတ္အနည္းငယ္ေတာ့ ၾကာခဲ့ၿပီ။ ေဂ်ာင္ကုက အလုပ္ကိစၥအတြက္ ခရီးေဝးသြားခဲ့ရတာမို႔ အခုက ႏွစ္ေယာက္လုံး ရက္အေတာ္ၾကာ ခြဲခြာၿပီးမွ ျပန္ေတြ႕ရတာလည္း ဟုတ္သည္။

ထို႔အတြက္ ႏွစ္ေယာက္လုံး တစ္ေယာက္ဆီက အထိအေတြ႕ေတြကို တစ္ေယာက္ လိုအပ္ေနခဲ့တာလည္း အမွန္ပင္။

"ဖက္ထား"

က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ သူက ေတာင္ဆို ကိုယ္က ေျမာက္ ကန႔္လန႔္တိုက္တတ္‌ေပမဲ့ ဒီေနရာမွာေတာ့ ဂ်ီမင္းက လိမၼာသည့္ကေလးတစ္ေယာက္လို ေျပာစကားကို ေသခ်ာနားေထာင္ခဲ့သည္။ ေဂ်ာင္ကုရဲ႕ ေက်ာျပင္က်ယ္ကို ခပ္တင္းတင္း ဖက္ထားခဲ့ရင္း ခႏၶာတစ္ခုလုံးဟာလည္း မုန္တိုင္းၾကားက ေလွငယ္လို။

"လြမ္းေနတာမလား"

"ေသလိုက္ေလ"

မုန္းေတာ့ မုန္းတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ၾကားက အမုန္းက အခ်ိန္တန္ရင္ တစ္အိပ္ရာတည္းမွာ အတူတူရွိျဖစ္ၾကတဲ့ မုန္းျခင္းမ်ိဳး။ Friends with benefits ဆိုတာကို ေျပာင္းျပန္လွန္ၿပီး ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ဂြၽန္ေဂ်ာင္ကုနဲ႔ ပတ္ဂ်ီမင္းတို႔က Enemy with benefits ေတြပါပဲ။

သက္တူ႐ြယ္တူ အခ်င္းခ်င္း ၾကည့္မရ၊ မလိုမုန္းတီးၾက၊ ဆဲဆိုထုေထာင္းၾကေပမဲ့လည္း အခုေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ အငမ္းမရ နမ္းရႈိက္ေနမိရင္း....။

ဒီညဟာလည္းပဲ

မေရတြက္ႏိုင္ေတာ့တဲ့

ရန္သူႏွစ္ေယာက္ရဲ႕

တလက္လက္ညတစ္ညပါပဲ။

____________________

အိပ္ရာႏိုးႏိုးခ်င္း ပ်င္းေၾကာတစ္ခ်က္ဆြဲကာ မ်က္လုံးဖြင့္လိုက္သည္။ အဝတ္မပါသည့္ ဗလာက်င္း ေက်ာျပင္ခပ္လွလွေလးတစ္ခုက ေစာင္ပုံေအာက္မွာ သူ႔ကိုေက်ာေပးကာ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ အိပ္စက္ေနဆဲ။

ကုတင္ေပၚက ဆင္းခဲ့ၿပီး ညတုန္းက လႊင့္ပစ္ခဲ့သည့္ အဝတ္အစားေတြထဲက ေဘာင္းဘီတစ္ထည္ကို ေကာက္ယူကာ အလြယ္လွ်ိဳဝတ္လိုက္သည္။ ၿပီးသည္ႏွင့္ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ တန္းဝင္ခဲ့ေတာ့သည္။

‌ေဂ်ာင္ကု ေရခ်ိဳးၿပီး ျပန္ထြက္လာေတာ့ အိပ္ရာေပၚမွာ ဖုန္းသုံးေနသည့္လူကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ေခါင္းက ဆံပင္ေတြကို တဘက္အေသးနဲ႔ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းဖိပြတ္‌ရင္း မွန္ရွိရာသြားလိုက္သည္။

"ငါ့ကို အဲ့နားက ေဘာင္းဘီေကာက္ေပး"

တင္တင္စီးစီး ခိုင္းေစလာသူရဲ႕စကားကို မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ကာ ‌ေက်ာေပးထားရင္း ေခါင္းကိုပဲ ဖိသုတ္ေနလိုက္သည္။

"ငါေျပာေနတယ္ေလ ေကာက္ေပးလို႔"

"မင္းမွာ လက္မပါဘူးလား"

ေနာက္ျပန္လွည့္မၾကည့္သလို ေခါင္းအသုတ္လည္းမပ်က္ ေျပာလာသည့္ ဂြၽန္ေဂ်ာင္ကု။

"ပါတယ္ေလ။ ထ မယူခ်င္လို႔"

"ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္"

ဘုတ္!

ျမည္သံနဲ႔အတူ ေနာက္ေက်ာကို လာမွန္သည့္ ေခါင္းအုံးတစ္လုံး။ က်စ္ခနဲ စုပ္တစ္ခ်က္သပ္ကာ ေနာက္လွည့္လိုက္ေတာ့ သူ႔အား အစိမ္းလိုက္ၿမိဳခ်မတတ္ စိုက္ၾကည့္ေနသူ။

"ရႈပ္ကိုရႈပ္တယ္"

ေျပာေျပာဆိုဆို ကုတင္ေျခရင္းက ေဘာင္းဘီကို ေျခေထာက္နဲ႔ ညႇပ္ယူကာ ကုတင္ေပၚ ပစ္တင္ေပးလိုက္သည္။ ၿပီးသည္ႏွင့္ အခန္းထဲမွ ေျခေထာက္ မီးခိုးထြက္မတတ္ ေျပးထြက္ခဲ့ေတာ့သည္။

တစ္!

"ဂြၽန္ေဂ်ာင္ကု!"

ႏွစ္ နဲ႔ သုံး အထိေတာင္ အပင္ပန္းခံၿပီး ေရတြက္ေနစရာမလို။ အိပ္ခန္းဆီက အသံနက္ႀကီးတစ္ခုက ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ဟိန္းထြက္လာခဲ့သည္။ ေအာ္ ဒါနဲ႔ ပတ္ဂ်ီမင္းမွာ ေနာက္ထပ္ နာမည္ေျပာင္တစ္ခု ရွိေသးတယ္။ တျခားေတာ့မဟုတ္ဘူး ငယ္ငယ္ကတည္းက အၿမဲစိတ္မရွည္ေနတာမို႔ 'ပတ္ေဒါသအိုး'လို႔ သူကိုယ္တိုင္ ကင္ပြန္းတပ္ေပးထားတာ။

ငယ္္စဥ္အခါ ႏွစ္တန္းတုန္းကဆို သခ်ၤာတြက္ရင္း လည္ေနတဲ့ သူ႔ေခါင္းကို ဘုထြက္ေအာင္အထိ ခ်ဖူးသူ။ သူနည္းတူ သခ်ၤာမရတဲ့ တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြကိုက် စိတ္ရွည္သေလာက္ သူ႔အေပၚမွာေတာ့ မတူခဲ့။ သူ ပတ္ဂ်ီမင္းကို ထိုကတည္းက မုန္းပါသည္။

ငယ္ကြၽမ္းေဆြမဟုတ္သည့္ သူတို႔က

အၿမဲရန္သတ္ေနတတ္သည့္ ငယ္ဂြမ္းေဆြ။

______________________

"ႂကြပါ ဒုဥကၠဌ"

ဒုဥကၠဌ ဂြၽန္ေဂ်ာင္ကုကို ဖိတ္ေခၚပါတယ္ဟူေသာ အသံအဆုံး ေသေသသပ္သပ္ suit ကို ပိုသပ္ရပ္သြားေအာင္ ျပင္လိုက္ၿပီးေနာက္ ခန္းမထဲကို ဝင္ခဲ့လိုက္သည္။

အတည္တက် စီးပြားေရးလုပ္ငန္းတစ္ခုကို ဦးစီးဦးေဆာင္ျပဳေနသူ ဒုဥကၠဌ ဂြၽန္ေဂ်ာင္ကုက Triple J လုပ္ငန္းစုက ဥကၠဌႀကီးနဲ႔ သားအရင္းေတာ္စပ္သူ။

လုပ္ငန္းပါတနာျဖစ္တဲ့ ႐ိုအာလုပ္ငန္းစုရဲ႕ သမီးျဖစ္သူ ဒါ႐ိုက္တာ မြန္႐ိုအာနဲ႔ ထိမ္းျမားဖို႔အတြက္ မၾကာခင္မွာ ေစ့စပ္ေၾကာင္းလမ္းၾကလိမ့္မည္ဟု သတင္းထြက္ထားသူလည္းျဖစ္သည္။

"ေတြ႕ရတာ ဝမ္းသာပါတယ္။ Triple J လုပ္ငန္းစုရဲ႕ ဒုဥကၠဌ ဂြၽန္ေဂ်ာင္ကုပါ"

‌႐ုပ္ေခ်ာေခ်ာ၊ ေတာင့္ေတာင့္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ ခႏၶာကိုယ္ႏွင့္ ‌‌ႏႈတ္ခမ္းတည့္တည့္ေအာက္က မွဲ႔နက္ေလးတစ္လုံး။ အမ်ားက ေျပာစမွတ္ျပဳၾကသည့္အတိုင္း ဂြၽန္ေဂ်ာင္ကုက ပ်ိဳတိုင္းႀကိဳက္တဲ့ ႏွင္းဆီခိုင္။

ထိုႏွင္းဆီခိုင္ရဲ႕ မျမင္ရတဲ့ ႐ိုးတံအတြင္းပိုင္းမွာေတာ့ ပိုးေကာင္ေလးတစ္ေကာင္ရွိေနသည္။ ခပ္လွလွ၊ ခပ္စြာစြာ၊ အထိမခံ ေ႐ႊပန္းကန္လို ပိုးေကာင္မ်ိဳး။

"ပင္ပန္းသြားပါၿပီ"

"မဟုတ္တာပဲ"

ပြဲၿပီးသြားေတာ့ ႐ိုအာနဲ႔အတူ စကားတေျပာေျပာ ေလွ်ာက္လာရင္း ဓာတ္ေလွကားထဲ တူတူဝင္ခဲ့လိုက္သည္။ အေနအထိုင္သိမ္ေမြ႕ကာ ႐ုပ္ရည္လည္း လွပသည့္ ႐ိုအာက ဂြၽန္ေဂ်ာင္ကုနဲ႔ ေရွ႕သြားေနာက္လိုက္ညီသည္။

ဝန္ထမ္းေတြကလည္း သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကိုျမင္သည့္အခါတိုင္း Idol Couple ေတြဟု အခ်င္းခ်င္း ခပ္ႀကိတ္ႀကိတ္စေနာက္ရင္း အားက်ေၾကာင္းေျပာရတာ အေမာ။ အစစ အရာရာ ၿပီးျပည့္စုံေနသည့္ လူႏွစ္ေယာက္ေပမို႔ ဘယ္အခ်ိန္ေစ့စပ္ၿပီး ဘယ္အခ်ိန္လက္ထပ္ၾကမလဲဆိုတာကိုပဲ လူေတြက နားစြင့္ေနၾကေလသည္။

တစ္ဖက္တြင္ေတာ့ ဂ်ီမင္းသည္ မိဘႏွစ္ပါးက စီစဥ္ေပးသည့္ ၾကင္ဖက္ေတြ႕ဖို႔အတြက္ နာမည္ႀကီး စားေသာက္ဆိုင္တစ္ဆိုင္ထဲကို ေရာက္ေနခဲ့သည္။ တတိယအႀကိမ္ေျမာက္ ၾကင္ဖက္ေတြ႕ဆုံျခင္းဆိုေပမဲ့ သည္တစ္ႀကိမ္မွာေတာ့ တစ္ဖက္လူအေပၚ ဂ်ီမင္း နည္းနည္း စိတ္ဝင္စားမိပါသည္။

တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ရွိကာ အရာရာကို ေစ့ေစ့စပ္စပ္ ေျဖရွင္းတတ္မည့္ပုံစံမ်ိဳး။ ဂြၽန္ေဂ်ာင္ကုဆိုတဲ့ေကာင္နဲ႔ ယွဥ္လိုက္မိေတာ့ မိုးႏွင့္ေျမလို။ အျပင္ပန္းသာ လွၿပီး အထဲမွာေတာ့ ပုပ္ေနသည့္ က်ီးအာသီးလိုလူ။ ဘယ္အခ်ိန္ ေတြးလိုက္မိမိ ‌မုန္းဖို႔သိပ္ေကာင္း။

"စားရတာ အဆင္ေျပရဲ႕လား။ ဒီဆိုင္က Steakက နာမည္ႀကီးမို႔ ေ႐ြးလိုက္တာ"

"အဆင္ေျပပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး တကယ္လည္း နာမည္ႀကီးသင့္ပါတယ္"

"သေဘာက်လို႔ ဝမ္းသာပါတယ္"