မနှစ်က ဒီဇင်ဘာမှာ နှင်းတွေဟာ မုန်တိုင်းဖြစ်သလိုဆက်တိုက်ကျနေတုန်းက နောက်ဆုံး ဆုံတွေ့ခဲ့ခြင်း

သာ ဖြစ်သည် ။ ဘယ်နေရာကို ငေးကြည့်လိုက် ငေး

ကြည့်လိုက် နှင်းတွေ ဖုံးနေတော့ အတိတ်ဟောင်း

တွေကို ပြန်ဆွကာ သတိရမိပါသေးသည် ။

အခုတော့ လမ်းပေါ်မှာ နှင်းပုံတွေ တဖြည်းဖြည်း

လျော့လာပြီး အအေးဓာတ်ကလည်း တဖြည်းဖြည်း

လျော့နည်းလာပြီ ။

ဂျီမင်းက လည်ပင်းမှာ ပတ်ထားတဲ့ ဂျောင်ကု နာမည်

ပါ မာဖလာလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်မိသည် ။

ဒီဇင်ဘာမှာ ငါတို့ ဝေးကွာခဲ့ကြတယ် ။

ဒီဇင်ဘာရဲ့နှင်းတွေကြား ငါတို့ စကားတွေများခဲ့ကြတယ် ။

ခုတော့ နွေဦးတောင်ရောက်တော့မယ် ကောင်လေး ။

ပြန်လာမလားလို့ မျှော်နေမိသေးတယ်ဆိုရင် မျှော်မသူဟာ အရူးပဲဖြစ်လိမ့်မည် ။ တကယ်တမ်း လက်

လွှတ်လိုက်သူက ကိုယ်တိုင်ပဲမို့ ရူးတယ်ဆိုလည်း

ဆိုကြပါတော့ ။

ချစ်မိခဲ့တာဟာ ဘဝအဆက်ဆက်က လာခဲ့တဲ့ ခံစား

မှုမျိုးနဲ့ ။ နောက်ဘဝတွေထိ ပေးဆပ်နေမယ့် ခံစား

ချက်တွေနဲ့ သိပ်ကို ချစ်ခဲ့မိရုံပါ ။

ကမ်းစပ်လေး တည်ငြိမ်နေတုန်း နောက်တစ်ကြိမ်

လာရိုက်ခတ်သွားတဲ့ ရေလှိုင်းငယ်ရယ် ။ တစ်ခေါက်

အလည်လာ လှည့်ပါဦး ။ တစ်ခါတစ်လေလည်း

သတိရပါရဲ့ ။

တစ်ခေါက် နှစ်ခေါက် သုံးခေါက် အကြိမ်ပေါင်းများ

စွာ နာကျင်ရမယ်ဆိုလည်း အဲ့ဒီ နာကျင်မှုက လွတ်ရုန်း

ဖို့ မစဥ်းစားမိတော့ပါ ။ ဒီ ကောင်လေးနဲ့ ပတ်သက်

ရင် နာကျင်ရဖို့ ပါလာတယ်လို့ပဲ သတ်မှတ်ပါတော့မည် ။

//

ဂျောင်ကု ပုခုံးထိလာတဲ့ လက်တစ်စုံက လေးလံနေသည် ။

" မင်း သူ့ကိုမျှော်နေတုန်းလား "

ဂျောင်ကုက ယွန်းဂီ ရဲ့ စကားကြောင့် ဆွံ့အနေခဲ့သည် ။

" မသိဘူး အစ်ကို ! ကျွန်တော် တကယ်တမ်းကျ သူ့

ကို တစ်စက္ကန့်မှ မမေ့ဘူး ။ သူ့ကို မြင်ယောင်လာရင်

ခုရနေတဲ့ အောင်မြင်မှု ငွေကြေး ဘာမှ မလိုချင်တော့ဘူး "

ယွန်းဂီက ဂျောင်ကုရှေ့ကို ကော်ဖီခွက် နွေးနွေးလေး

ချပေးလိုက်သည် ။

" မင်းတို့က ဝေးခဲ့ကြပြီးပြီလေ "

အမှန်တရားကြောင့် နှလုံးသားတို့က ဆစ်ခနဲ နာကျင်သည် ။

" သိပါတယ် ! ကျွန်တော့် နှလုံးသားထဲမှာတော့ သူ

အမြဲရှိတယ် ။ သူဘယ်ချိန်ပြန်လာလာ ကျွန်တော်က

အမြဲ ကြိုဆိုနေမှာ ဒီမှာတွေ့လား ? "

ဘောင်းဘီအိတ်ထောင့်လေးထဲက အနီရောင် ကတ္တီပါ

ဘူးလေး က အရင်လို တောက်ပနေဆဲ ။

" ဒါက သူ ကျွန်တော့်ဆီပြန်လာရင် ပေးမှာ "

" ဂျောင်ကု ရယ် မင်းကိုမြင်ရတာ မင်း မဟုတ်သလို

ပဲ ငါအရင်က သိခဲ့တဲ့ မင်းက ဒီလိုပုံစံ မဟုတ်ဘူး "

" ဟုတ်တယ် အစ်ကို ! ကျွန်တော်ပြောင်းလဲသွားတယ် ။

သူ့ကြောင့်ပါပဲ သူ့ကိုချစ်တဲ့စိတ်နဲ့ပေါ့ ။ မေတ္တာဟာ

တန်ပြန်သက်ရောက်တယ် ပြောရမလား ။ သူ ကျွန်

တော့်ကို ချစ်ပေးခဲ့တာတွေ ကျွန်တော် မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ

မယ့် အခုတော့ သိပြီမို့ လုံလောက်ပါပြီ ။ ကျွန်တော်

သူသာ ပြန်လာရင် အချိန်မရွေး ဒီကနေ ထွက်လာပြီး

သူ့ဆီ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးသွားမှာ ။ "

ဂျောင်ကု စကားသံတွေဟာ ဆို့နင့်သံကြီး ပါလာတာ

ကြောင့် ယွန်းဂီ က စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည် ။

" တော်ပါပြီ ! ဒါတွေ မပြောနေပါနဲ့ မင်းအနားယူရ

မယ် ။ ခုတလော ကုမ္ပဏီ က မင်း အလုပ်တွေ ရှိ

သေးတယ်မလား ? "

" ဟုတ်ကဲ့ အစ်ကို "

ဟိုအရင်ကတည်းက တစ်ခြားသူတွေထက် ယွန်းဂီ

စကားနားထောင်လာတဲ့ ကလေးမို့ ခုလည်း တစ်ခွန်း

ပြောရင် ဟုတ်ကဲ့ ဆိုတာချည်းပဲ ပြန်ပြောနေတော့

ရင်ထဲ နာကျင်ရပြန်သည် ။

ဂျောင်ကု ခံစားနေရတာ မြင်တော့ ယွန်းဂီကလည်း

ဘယ်လို လုပ်ပေးရမယ် တကယ်မသိဘူး ။ ကံကြမ္မာ

ဆိုတာလည်း ဒီလိုမျိုးပဲ ။ အစကတည်းက ပေးမတွေ့

ခဲ့ရင် နှစ်ဖက်လုံး ခံစားရမှာ မဟုတ်ဘူး ။

//

ဂျောင်ကုက က နေရင်းက ခေါင်းထဲ မိုက်ခနဲ ဖြစ်

သွားသည် ။

" အာ ... ဘာလို့ ခေါင်းက မူးတာပါလိမ့် ? "

ဂျောင်ကုက ခေါင်းကို နည်းနည်းခါလိုက်ပြီး ဆက်က

နေလိုက်သည် ။ ခြေချော်ကာ ယိုင်လဲမလိုထိ ဖြစ်

တော့ ခဏရပ်လိုက်သည် ။

" ငါအားနည်းနေတာများလား ? "

ဂျောင်ကုက အပြီးဖြတ်ပေးရမယ့် အလုပ်မို့ သီချင်း

သွားနေတဲ့ အတိုင်း ဆက်ကနေလိုက်သည် ။ အမြင်

တွေက တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးလာပြီး ရီဝေလာသည် ။

*ဘုန်း*

" ဂျောင်ကု အဆင်ပြေရဲ့လား ဂျောင်ကု ??? "

လဲကျသွားတာကိုတောင် သတိမမူမိဘဲ ဝိုးတဝါးပဲ

မြင်ရတော့သည် ။ အသိစိတ်ရှိနေပေမယ့် ဘာကိုမှ

မသိတော့သလိုပင် ။

ကနေရင်း မြေကြီးပေါ် ဘုန်းခနဲလဲကျသွားတဲ့ ဂျောင်

ကု​ဆီကို Staff များက ပြေးလာကြသည် ။

" ဆေးရုံပို့ဖို့လုပ် ... မြန်မြန် မြန်မြန် !!! "

ဆေးရုံပို့ဖို့ အားလုံး ပြေးလွှားနေကြတာကို မြင်နေ

ပေမယ့် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားပြီး နောက်ဆုံးမှာ

ဂျောင်ကုလည်း မျက်စိအစုံ မှိတ်ကျသွားခဲ့သည်။

//

" ဆရာ ဆရာ အဲ့တာ ဘာဖြစ်တာလဲ ဆရာ ? "

ယွန်းဂီကပဲ အုပ်ထိန်းသူပဲဖြစ်သည်မို့ ဂျောင်ကု ဆီ

ကိုအမြန် ပြေးလာခဲ့ရသည် ။ ဆရာဝန်တွေ ထွက်

လာပြီးနောက် ယွန်းဂီက အနောက်က လိုက်ကာ

စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည် ။

" သူ့ရောဂါ ပြန်ထလာပြီ ထင်တယ် "

" သူ့ရဲ့ အရင်က နှလုံးရောဂါ ? "

" အရင်ကတည်းက ကျွန်တော်သူ့ကို ဒီအလုပ်

မလုပ်ဖို့ တားထားတယ်လေ "

" သိပါတယ်ဆရာ ... သူက ဆေးတော့ သောက်ပါ

တယ် ။ သက်လဲသက်သာနေတာ ကြာပြီဆရာ "

" သူက မွေးရာပါဖြစ်နေတာလေ ဒါမျိုးက ဆေးပုံ

မှန်သောက်နေရုံနဲ့လည်း မရဘူး ။ ဆေးရုံမှာလဲ အမြဲ

ပြန်စစ်နေရမှာ ။ ခင်ဗျားတို့က ပေါ့တာကို "

ယွန်းဂီက ဆရာဝန်ပြောသမျှ ခေါင်းငုံ့ခံရင်း ဘာမှ

ကို ပြန်မပြောနိုင် ။

" ကျွန်တော် ပေါ့တာပါ ။ ကျွန်တော်က ဂရုစိုက်လိုက်ရမှာ "

" ခုတလော သူ ဆေးတွေရောသောက်ရဲ့လား ? "

ယွန်းဂီက မျက်နှာ အနည်းငယ်ပျက်သွားမိသည် ။

ဂျောင်ကုကို ကျန်းမာရေးနဲ့ ပတ်သက်လို့ မမေးမိ

ဂရုမစိုက်မိတာကြာသည်မို့ ဆေးပုံမှန် သောက်ရဲ့

လားတောင် သတိမထားမိခဲ့ဘူး ဖြစ်သည် ။

" တောင်း ... တောင်းပန်ပါတယ် ဆရာ ! ကျွန်တော်

သူ့ကိုဂရုမစိုက်မိလို့ပါ "

မျက်ရည်တွေဝဲတက်လာသော ယွန်းဂီ ကြောင့် ဆရာ

ဝန်လည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ရုံကလွဲ ဘာမှ မပြောနိုင် ။

" ထားပါတော့ ... ပြီးတာတွေ မပြောပါနဲ့တော့ ခုက

စပြီး သူ့ကိုအနားယူခိုင်းပါ ။ ဆေးတွေလဲ သေချာ

သောက်ခိုင်း ။ ကျွန်တော့်ဆီလဲ ပုံမှန်လာပြီး စစ်ဆေး

တာမျိုး လုပ်ပေး "

" ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ !! "

ထို့နောက် ယွန်းဂီက ဂျောင်ကု ရှိတဲ့ လူနာဆောင်

ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည် ။ လူနာဝတ်စုံလေးနဲ့

ပြတင်းပေါက်ရှိရာ ငေးနေတဲ့ ဂျောင်ကုက လူ

ပမာပုံလေးတောင် ပေါက်နေပြီ ။

" ဂျောင်ကု ! "

" အော် အစ်ကို ! ကျွန်တော် ပြန်လို့ရပြီမလား ? "

" နေပါဦး ! မင်းကလဲ အဲ့လောက်တောင်ပြန်ချင်လား ? "

" ဆေးရုံ အငွေ့အသက်တွေ မုန်းတယ် အစ်ကိုရ "

ဆေးရုံတွေ ဆေးတွေ မုန်းတဲ့ ကလေးကျမှ ဒီလိုမျိုး

ဖြစ်ရသည်မှာ ပို၍ ဆိုးရွားလှသည် ။ ယွန်းဂီ သက်

ပြင်းသာ ခပ်ယဲ့ယဲ့ ချလိုက်မိပါရဲ့ ။

" ဂျောင်ကု ! မင်း ခုတလော ဆေးတွေ မသောက်ဘူးလား ? "

ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ဂျောင်ကု ကြောင့်

ယွန်းဂီ သဘောပေါက်လိုက်သည် ။

" မင်းကွာ ... ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ ? "

" နှစ်လ သုံးလလောက်ရှိပြီ "

" ဆိုးလိုက်တာ ဂျောင်ကု ရာ !!! မင်းကို ငါဘယ်လို

ပြောရတော့မလဲ ? ကိုယ့်ကိုကိုယ် မနှိပ်စက်နဲ့လေ ။

ဆေးတော့သောက်ပေါ့ ။ "

" ကျွန်တော်မှ မသောက်ချင်တော့တာ ။ သောက်ချင်ယစိတ်လည်း ဖြစ်မလာဘူးလေ "

ပြောရင်း ခေါင်းငုံ့ သွားတဲ့ ဂျောင်ကုကို ကြည့်ရင်း

ယွန်းဂီက ပို စိတ်မကောင်းဖြစ်လာသည် ။

" ဂျောင်ကု သူကိုယ်တိုင် မင်းနားက ရှောင်ဖယ်သွား

တာမို့သူက မင်းဆီ ပြန်မလာနိုင်လောက်တော့ဘူး !!!

မင်း သိလား ? "

ယွန်းဂီ ကို ဆတ်ခနဲ မော့ကြည့်တဲ့ ဂျောင်ကု မျက်ဝန်း

တွေမှာ မျက်ရည်တွေ အပြည့် ။

" သိတယ် သိတယ် သိတယ် !! အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်

တော် နေမကောင်းရင် သူလာကြည့်မှာပဲဆိုပြီး ... "

" ဂျောင်ကု !!!!! တော်တော့ !!!!! "

ယွန်းဂီရဲ့ အော်သံက တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အခန်းထဲ

ဟိန်းထွက်သွားသည် ။

" အရူးလို မလုပ်စမ်းပါနဲ့ ။ အဲ့တာ ငါသိတဲ့ ဂျွန်ဂျောင်

ကု မဟုတ်ဘူးလေ ။ မင်း ဒီလိုလုပ်ရပ်တွေနဲ့ မမိုက်

စမ်းပါနဲ့ !!! "

ဂျောင်ကုက ယွန်းဂီကို မျက်နှာလွှဲကာ တစ်ဖက်ကို

လှည့်သွားသည် ။

" ဆောရီးပါကွာ အစ်ကို က မင်းကို ကောင်းစေချင် .. ချင် ... "

ယွန်းဂီက ဂျောင်ကုရဲ့ လက်တွေကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည် ။

" နားလည်ပါတယ် အစ်ကိုရယ် ... ကျွန်တော်လည်း

အများကြီး နာကျင်နေရတာပါပဲ "

ယွန်းဂီ​ ရဲ့ လက်တို့ကို ဂျောင်ကုက ထပ်၍ ဆုပ်ကိုင်

လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည် ။

" ကျွန်တော် ကြိုးစားနေပါတယ် ... "

ယွန်းဂီ က ခေါင်းကို ခပ်ဆတ်ဆတ်လေး ညိတ်လိုက်သည် ။

" အင်း ... အချိန်ယူပြီး လုပ်ကြတာပေါ့ ဂျောင်ကုရာ ။

ငါလည်း မင်းနားမှာ ရှိပါတယ် "

အချိန်က ကုစားနိုင်ဖို့ အချိန်ဆိုတာလည်း ပေးသင့်

သည်ကိုး ။ အရာအားလုံးက ပေါ့ပြတ်ပြတ် ဖြစ်ခဲ့

တာမဟုတ်တော့လည်း ခံစားရတော့ နှစ်ဆဖြစ်သည် ။

//

ဂျောင်ကု ကို ကုမ္ပဏီ က ကျန်းမာရေး အခြေအနေ

ကြောင့် ခဏအနားယူခိုင်းထားရပြီး ယွန်းဂီက အနီး

ကပ် ပြုစုဖြစ်သည် ။ ​ယွန်းဂီအနေနဲ့လည်း ဂျောင်ကု

အနားမှာ အနီးကပ်ရှိနေရတာ ပို စိတ်ချရသည် ။

ယွန်းဂီက ဂျောင်ကု ရဲ့ ကုတင်ဘေးမှာ ခပ်လှမ်းလှမ်း

ခုံက ထိုင်လျက် စောင့်နေသည် ။ ဂျောင်ကုက ယွန်း

ဂီ ကို ကြည့်နေရင်း တစ်ခုခု ပြောရန် ကြိုစားနေပေ

မယ့် တစ်ခွန်းမျှ ထွက်မလာ ။

ယွန်းဂီ က သတိထားမိကာ ဂျောင်ကု ကို ထူးဆန်းစွာ

ကြည့်နေမိသည် ။

" ဂျောင်ကု အဆင်ပြေရဲ့လား ? "

" အ ... အစ် ... အစ်ကို ... "

တုန်တုန်ယင်ယင် ထွက်လာသော လေသံက ပုံမှန်

မဟုတ်နေတာကို ယွန်းဂီက သတိထားလိုက်မိသည် ။

ယွန်းဂီက ကြည့်နေတဲ့ဖုန်းကို ဘေးချကာ ဂျောင်ကု

ဆီ အပြေးသွားမိသည် ။

" ဂျောင်ကု ဂျောင်ကု မင်းအဆင်ပြေရဲ့လား ? "

ဂျောင်ကုက တစ်ခုခုပြောဖို့ ကြိုးစားနေပုံရသည် ။

" အာ ... ဒီနေရာက ... နာ .. နေတယ် ။ ပြီးတော့

မောတယ် အစ်ကို ... "

" ဟင် ... "

ကောင်းကောင်း မထွက်လာတဲ့ လေသံတို့နဲ့ နာကျင်

နေတာ ကို အံတုရင်း ပြောနေပုံရသည် ။

" အ ... အစ် ... အစ်ကို ... "

နောက်ဆုံးမှာ ခပ်တိုးတိုးလေး ခေါ်သံထွက်လာပြီး

ခေါင်းက ယိုင်လဲကျသွားခဲ့သည် ။

" ဂျောင်ကု ဂျွန်ဂျောင်ကု !!!! သတိထားပါဦး သတိ

ထားစမ်း ဂျွန်ဂျောင်ကု !!!! "

မျက်စိရှေ့တင် ခေါင်းက ယိုင်လဲကျသွားတဲ့ ဂျောင်

ကုကို မြင်လိုက်ရတဲ့ ယွန်းဂီအဖို့လည်း ကမ္ဘာပျက်

မတတ်ခံစားရသည် ။

" ဂျောင်ကု သတိထားစမ်းလို့ !!!!!! "

နှုတ်ခမ်းတွေကလည်း ဖြူလျော့နေပြီး ပျော့ခွေနေသည် ။

" မဖြစ်တော့ဘူး ... ဒီကို ဆရာဝန် ... ဆရာဝန်အမြန် !!!! "

//

အချိန်က ညတစ်နာရီရှိနေပြီ ။ ယွန်းဂီက အိပ်လို့

မပျော်နိုင်သေးပဲ ခွဲစိတ်ခန်းရှေ့မှာ လက်နှစ်ဖက်တို့

ကို စုထားရင်း အချိန်ပြည့် ဆုတောင်းနေရသည် ။

ခဏကြာတော့ ဆရာဝန်တွေက ထွက်လာကြသည် ။

" ဆရာဆရာ !!! ဘာဖြစ်တာလဲ ဆရာ ! ပြောပါဦး "

" အခြေအနေက သိပ်မကောင်းဘူး ခွဲစိတ်ရမယ် ။

သူငယ်ငယ်က အခြေအနေမျိုး ပြန်ဖြစ်နေတာ "

" ဗျာ ဘယ်လို ဆရာ ? "

" မွေးရာပါ နှလုံးရောဂါက သိပ်ဆိုးနေတာကြောင့်

စကားပြောဖို့တောင် အခု ကြိုးစားနေရတာလေ ။

သူအသက် ဆယ်ကျော်သက်လောက်မှာ တစ်ခါခွဲစိတ်

မှုလုပ်ခဲ့ဖူးတယ် ။ ကံကောင်းတယ်ပြောရမလား ?

အောင်မြင်ခဲ့တဲ့အပြင် ဘာမှမလိုအပ်ခဲ့ဘူး ခုက

သူနှလုံးကို ခိုင်းထားတဲ့ ဒဏ်က များနေပြီ အဲ့တာ

ကြောင့် အခု ထပ်ပြီး ခွဲစိတ်ရမယ် ... ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်

ခါက ... "

" အဲ့တာ ... ဘာဖြစ်လဲ ဆရာ ? "

ယွန်းဂီက ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ ဆရာဝန် ပြောလာမှာ

ကို စောင့်နေလိုက်သည် ။

" နှလုံး အစားထိုး ကုသဖို့လိုတယ် "

" ခင်ဗျာ !!!!!! "

စိုးရိမ်မှုတွေက ငယ်ထိပ်သို့ ဆောင့်တက်သွားခဲ့

သည် ။ မနေ့တနေ့ကအထိ အကောင်းကြီးဖြစ်

နေတဲ့သူက နှလုံးအစားထိုးကုသရမည်တဲ့လား ။

" ပထမတစ်ခါ ခွဲစိတ်မှုပြီးကတည်းက ဆေးတွေကို

အဆက်မပြတ်သောက်ဖို့ အတန်တန်မှာလျက်နဲ့

ခုကျလုပ်တဲ့အလုပ်နဲ့ ဆေးကိုပြတ်တာနဲ့ ရောဂါကို

ပိုဆွသလို ဖြစ်နေတော့တာပဲ "

" ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ ? သူ့ကိုကယ်ဖို့

ဘာမဆို လုပ်နိုင်ပါတယ် ။ လုပ်ပါ ဆရာ .... "

" စိတ်မကောင်းစရာက သတင်းဆိုးက ပြောရဦးမယ် "

" ဟမ် ဘာ ... ဘာ ... လို့လဲ ဆရာ ? "

ယွန်းဂီက ရင်တလှပ်လှပ်နဲ့ ဖြစ်လာမယ့် စကားကို

နားမထောင်ရဲဖြစ်နေသည် ။ ခြေထောက်တွေက

လည်း ယိုင်နဲ့ကာ ပြိုလဲတော့မည် ။

" သူ့ရဲ့ သွေးက AB negative ။ တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာမှ

0.6 % ပဲရှိတဲ့ သွေးအမျိုးအစား ။ သွေးအမျိုးအစား

တူတဲ့ သူဆီက နှလုံးကို ကျွန်တော်တို့ ရှာရမယ် "

ယွန်းဂီက ခြေထောက်တွေ ယိုင်နဲ့ကာ အနောက်ကို

ဆုတ်သွားခဲ့သည် ။

" လူနာရှင် အဆင်ပြေရဲ့လား ? "

ယွန်းဂီက တုန်လှုပ်ပြီး ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ဖြစ်နေသည် ။

" မိသားစုဝင်ဆီက ရဖို့ကလည်း မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား ? "

တစ်ကိုယ်ရေ တစ်ကောင်ကြွက်ဖြစ်တဲ့ ဂျောင်ကုကို

နမ်ဂျွန်နဲ့ ယွန်းဂီကပဲ စောင့်ရှောက်လာခဲ့သည် ။

" ကျွန်တော် ကမ္ဘာပတ်ရှာဆိုလည်း ရှာမယ် တွေ့ရင်

ရပြီမလား "

ယွန်းဂီက အားပြန်တင်းလိုက်ကာ ဆရာဝန်ကို ပြော

လိုက်သည် ။

" ဒီမှာ ... "

ယွန်းဂီက မျက်ရည်စတွေနဲ့ပြောတော့ ယွန်းဂီရဲ့ ပုခုံး

ကို ဆရာဝန်က အသာ ပုတ်ကာပြောလိုက်သည် ။

" ကျွန်တော်တို့က ဦးနှောက်က သေဆုံးနေပြီး

Organs တွေကောင်းတဲ့သူဆီက နှလုံးကို ယူရ

မယ် ။ ပြောရရင် အဲ့လူက လက်ခံမယ့်သူနဲ့ သွေး

အမျိုးအစား ဒါမှမဟုတ် တစ်ရှူးမျိုးအစား တူရ

မယ် ။ ဒါမှလည်း လက်ခံလို့ရနိုင်မယ် "

" ဆရာ .. ဆရာပြောချင်တာက လှူရမယ့်သူက သေ

နေပြီးတဲ့ လူပဲမဟုတ်ဘူးလား ? "

ဆရာဝန်က ခေါင်းကို အသာညိတ်သည် ။

" အဲ့လိုပဲ ဆိုပါတော့ ! "

" ဒါဆို ... သေနေတဲ့သူဆီက နှလုံးကိုရဖို့ အဲ့ဒီလူက

ဂျောင်ကုနဲ့ ကိုက်ညီနေဦးမှပေါ့ အဲ့လိုလား "

" ဟုတ်ပါတယ် ... "

ဆရာဝန်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည် ။

ယွန်းဂီရဲ့ ခြေထောက်တွေဟာ ထပ်ပြီး ယိုင်လဲ

သွားပြန်သည် ။

" ဂျောင်ကုရယ် ... မင်း ဘာလို့ ဒီလောက် ကံဆိုးရတာလဲ ? "

ဖြစ်နိုင်ချေနည်းတဲ့ အရာအားလုံး စုနေတဲ့ ဒီဟာကို ဘယ်နေရာမှာများ သွားရှာလို့ရပါတော့မလဲ ။ မဟုတ်ရင် ဒီလိုနဲ့ ဂျောင်ကုကို လက်လွှတ်လိုက်ရတော့မလားလို့ စိုးရွံ့မိသည် ။

//

ယွန်းဂီက မြေကြီးနဲ့ ကြမ်းပြင်မထိဘဲ အိမ်ကိုပြန်နေ

ရသည် ။ ဂျောင်ကု ဆေးရုံမှာ ဆက်နေဖို့အတွက်

ပစ္စည်းတွေ အဝတ်အစား တစ်ချို့ လာပြန်ယူရသည် ။

တစ်လမ်းလုံး ငိုချင်သလို စိတ်တိုသလို ။ ခံပြင်းမိပြီး

ဘာလုပ်ပေးရမယ်လည်း မသိဘူး ။

" ဒီခလေးကျမှ ဘာလို့ဒီလိုတွေဖြစ်ရတာလဲ ? တောက် ! "

ဝါသနာပါရာလေးလုပ်ရင်း ဘဝလေးတစ်ခု အခြေ

ခိုင်နေပြီကို ကံကြမ္မာကလည်း ရက်စက်ရင် တစ်ဆုံး

ဖြစ်သည် ။ နှလုံးသားက သူ့ဘာသူတောင် နာကျင်ရင်

မလုံလောက်သေးတာကို နှလုံးအစားထိုး ခွဲစိတ်မှုတဲ့လား ။

ဂျောင်ကု အိမ်ကိုရောက်တော့ အဝတ်အစားတွေ

ထည့်ရင်း တွေ့လိုက်ရတာက အမှိုက်ပုံးထဲက ဆေး

တွေ ဖြစ်သည် ။

" ဘယ်လောက်တောင် မသောက်ပဲ ဖြစ်ထားခဲ့တာလဲ ? "

ဒီရက်ပိုင်းဆေးတွေတောက်လျှောက် လွှင့်ပစ်နေခဲ့

တာလား ဆိုတာ ပြန်တွေးမိလိုက်ရင် ကိုယ်တိုင်

အသုံးမကျတာလို့ပဲ ယွန်းဂီက တွေးမိသည် ။

သောက်ပြီးပြီလားလို့ မေးရင် အင်း ဆိုပြီး ဘေး

အမှိုက်ပုံးထဲ ပစ်ထည့်လိုက်တဲ့ ကောင်လေး ဖြစ်

သည် ။

" ကျစ် ! ဒီ ခလေးနှယ့် ငါသာဖြစ်လိုက်ပါတော့ "

ဂျောင်ကု စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ ကတ္တီပါဘူးနီ

လေးကလည်း အတိုင်းသား ။

" အင်း ဒီကလေး ... ဒါက ဘာလို့ဒီရောက်နေရတာလဲ ? "

ထည့်ရမယ့်အထုပ်အပိုးတွေနဲ့ အတူ အဲ့ဒီ ဘူးလေး

ကိုပါ ဂျောင်ကု အတွက် သယ်သွားလိုက်သည် ။

" အခုကစပြီး ပိုပြီး ဂရုစိုက်နေကြတာပေါ့ ဂျောင်ကုရာ "

ယွန်းဂီက ဂရုမစိုက်မိခဲ့တဲ့ ကိုယ့်ကိုကိုယ်ပဲ နောင်တ

ရမိသည် ။ တစ်ခြားသူတွေကိုလည်း ပြောမပြချင်

တာကြောင့် ဒီကိစ္စကို လျှို့ဝှက်ထားမိသည် ။ သူတို့

သိတော့လည်း လုပ်ပေးနိုင်တာ မရှိတာမို့ ယွန်းဂီက

အပူတွေ မပေးချင်တော့ပေ ။

မႏွစ္က ဒီဇင္ဘာမွာ ႏွင္းေတြဟာ မုန္တိုင္းျဖစ္သလိုဆက္တိုက္က်ေနတုန္းက ေနာက္ဆုံး ဆုံေတြ႕ခဲ့ျခင္း

သာ ျဖစ္သည္ ။ ဘယ္ေနရာကို ေငးၾကည့္လိုက္ ေငး

ၾကည့္လိုက္ ႏွင္းေတြ ဖုံးေနေတာ့ အတိတ္ေဟာင္း

ေတြကို ျပန္ဆြကာ သတိရမိပါေသးသည္ ။

အခုေတာ့ လမ္းေပၚမွာ ႏွင္းပုံေတြ တျဖည္းျဖည္း

ေလ်ာ့လာၿပီး အေအးဓာတ္ကလည္း တျဖည္းျဖည္း

ေလ်ာ့နည္းလာၿပီ ။

ဂ်ီမင္းက လည္ပင္းမွာ ပတ္ထားတဲ့ ေဂ်ာင္ကု နာမည္

ပါ မာဖလာေလးကို ဆုပ္ကိုင္ထားလိုက္မိသည္ ။

ဒီဇင္ဘာမွာ ငါတို႔ ေဝးကြာခဲ့ၾကတယ္ ။

ဒီဇင္ဘာရဲ့ႏွင္းေတြၾကား ငါတို႔ စကားေတြမ်ားခဲ့ၾကတယ္ ။

ခုေတာ့ ေႏြဦးေတာင္ေရာက္ေတာ့မယ္ ေကာင္ေလး ။

ျပန္လာမလားလို႔ ေမၽွာ္ေနမိေသးတယ္ဆိုရင္ ေမၽွာ္မသူဟာ အ႐ူးပဲျဖစ္လိမ့္မည္ ။ တကယ္တမ္း လက္

လႊတ္လိုက္သူက ကိုယ္တိုင္ပဲမို႔ ႐ူးတယ္ဆိုလည္း

ဆိုၾကပါေတာ့ ။

ခ်စ္မိခဲ့တာဟာ ဘဝအဆက္ဆက္က လာခဲ့တဲ့ ခံစား

မွုမ်ိဳးနဲ႔ ။ ေနာက္ဘဝေတြထိ ေပးဆပ္ေနမယ့္ ခံစား

ခ်က္ေတြနဲ႔ သိပ္ကို ခ်စ္ခဲ့မိ႐ုံပါ ။

ကမ္းစပ္ေလး တည္ၿငိမ္ေနတုန္း ေနာက္တစ္ႀကိမ္

လာရိုက္ခတ္သြားတဲ့ ေရလွိုင္းငယ္ရယ္ ။ တစ္ေခါက္

အလည္လာ လွည့္ပါဦး ။ တစ္ခါတစ္ေလလည္း

သတိရပါရဲ့ ။

တစ္ေခါက္ ႏွစ္ေခါက္ သုံးေခါက္ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ား

စြာ နာက်င္ရမယ္ဆိုလည္း အဲ့ဒီ နာက်င္မွုက လြတ္႐ုန္း

ဖို႔ မစဥ္းစားမိေတာ့ပါ ။ ဒီ ေကာင္ေလးနဲ႔ ပတ္သက္

ရင္ နာက်င္ရဖို႔ ပါလာတယ္လို႔ပဲ သတ္မွတ္ပါေတာ့မည္ ။

//

ေဂ်ာင္ကု ပုခုံးထိလာတဲ့ လက္တစ္စုံက ေလးလံေနသည္ ။

" မင္း သူ႔ကိုေမၽွာ္ေနတုန္းလား "

ေဂ်ာင္ကုက ယြန္းဂီ ရဲ့ စကားေၾကာင့္ ဆြံ႕အေနခဲ့သည္ ။

" မသိဘူး အစ္ကို ! ကၽြန္ေတာ္ တကယ္တမ္းက် သူ႔

ကို တစ္စကၠန႔္မွ မေမ့ဘူး ။ သူ႔ကို ျမင္ေယာင္လာရင္

ခုရေနတဲ့ ေအာင္ျမင္မွု ေငြေၾကး ဘာမွ မလိုခ်င္ေတာ့ဘူး "

ယြန္းဂီက ေဂ်ာင္ကုေရွ႕ကို ေကာ္ဖီခြက္ ေႏြးေႏြးေလး

ခ်ေပးလိုက္သည္ ။

" မင္းတို႔က ေဝးခဲ့ၾကၿပီးၿပီေလ "

အမွန္တရားေၾကာင့္ ႏွလုံးသားတို႔က ဆစ္ခနဲ နာက်င္သည္ ။

" သိပါတယ္ ! ကၽြန္ေတာ့္ ႏွလုံးသားထဲမွာေတာ့ သူ

အျမဲရွိတယ္ ။ သူဘယ္ခ်ိန္ျပန္လာလာ ကၽြန္ေတာ္က

အျမဲ ႀကိဳဆိုေနမွာ ဒီမွာေတြ႕လား ? "

ေဘာင္းဘီအိတ္ေထာင့္ေလးထဲက အနီေရာင္ ကတၱီပါ

ဘူးေလး က အရင္လို ေတာက္ပေနဆဲ ။

" ဒါက သူ ကၽြန္ေတာ့္ဆီျပန္လာရင္ ေပးမွာ "

" ေဂ်ာင္ကု ရယ္ မင္းကိုျမင္ရတာ မင္း မဟုတ္သလို

ပဲ ငါအရင္က သိခဲ့တဲ့ မင္းက ဒီလိုပုံစံ မဟုတ္ဘူး "

" ဟုတ္တယ္ အစ္ကို ! ကၽြန္ေတာ္ေျပာင္းလဲသြားတယ္ ။

သူ႔ေၾကာင့္ပါပဲ သူ႔ကိုခ်စ္တဲ့စိတ္နဲ႔ေပါ့ ။ ေမတၱာဟာ

တန္ျပန္သက္ေရာက္တယ္ ေျပာရမလား ။ သူ ကၽြန္

ေတာ့္ကို ခ်စ္ေပးခဲ့တာေတြ ကၽြန္ေတာ္ မျမင္နိုင္ခဲ့ေပ

မယ့္ အခုေတာ့ သိၿပီမို႔ လုံေလာက္ပါၿပီ ။ ကၽြန္ေတာ္

သူသာ ျပန္လာရင္ အခ်ိန္မေရြး ဒီကေန ထြက္လာၿပီး

သူ႔ဆီ တန္းတန္းမတ္မတ္ ေျပးသြားမွာ ။ "

ေဂ်ာင္ကု စကားသံေတြဟာ ဆို႔နင့္သံႀကီး ပါလာတာ

ေၾကာင့္ ယြန္းဂီ က စကားကို ျဖတ္ေျပာလိုက္သည္ ။

" ေတာ္ပါၿပီ ! ဒါေတြ မေျပာေနပါနဲ႔ မင္းအနားယူရ

မယ္ ။ ခုတေလာ ကုမၸဏီ က မင္း အလုပ္ေတြ ရွိ

ေသးတယ္မလား ? "

" ဟုတ္ကဲ့ အစ္ကို "

ဟိုအရင္ကတည္းက တစ္ျခားသူေတြထက္ ယြန္းဂီ

စကားနားေထာင္လာတဲ့ ကေလးမို႔ ခုလည္း တစ္ခြန္း

ေျပာရင္ ဟုတ္ကဲ့ ဆိုတာခ်ည္းပဲ ျပန္ေျပာေနေတာ့

ရင္ထဲ နာက်င္ရျပန္သည္ ။

ေဂ်ာင္ကု ခံစားေနရတာ ျမင္ေတာ့ ယြန္းဂီကလည္း

ဘယ္လို လုပ္ေပးရမယ္ တကယ္မသိဘူး ။ ကံၾကမၼာ

ဆိုတာလည္း ဒီလိုမ်ိဳးပဲ ။ အစကတည္းက ေပးမေတြ႕

ခဲ့ရင္ ႏွစ္ဖက္လုံး ခံစားရမွာ မဟုတ္ဘူး ။

//

ေဂ်ာင္ကုက က ေနရင္းက ေခါင္းထဲ မိုက္ခနဲ ျဖစ္

သြားသည္ ။

" အာ ... ဘာလို႔ ေခါင္းက မူးတာပါလိမ့္ ? "

ေဂ်ာင္ကုက ေခါင္းကို နည္းနည္းခါလိုက္ၿပီး ဆက္က

ေနလိုက္သည္ ။ ေျခေခ်ာ္ကာ ယိုင္လဲမလိုထိ ျဖစ္

ေတာ့ ခဏရပ္လိုက္သည္ ။

" ငါအားနည္းေနတာမ်ားလား ? "

ေဂ်ာင္ကုက အၿပီးျဖတ္ေပးရမယ့္ အလုပ္မို႔ သီခ်င္း

သြားေနတဲ့ အတိုင္း ဆက္ကေနလိုက္သည္ ။ အျမင္

ေတြက တျဖည္းျဖည္း ေဝဝါးလာၿပီး ရီေဝလာသည္ ။

*ဘုန္း*

" ေဂ်ာင္ကု အဆင္ေျပရဲ့လား ေဂ်ာင္ကု ??? "

လဲက်သြားတာကိုေတာင္ သတိမမူမိဘဲ ဝိုးတဝါးပဲ

ျမင္ရေတာ့သည္ ။ အသိစိတ္ရွိေနေပမယ့္ ဘာကိုမွ

မသိေတာ့သလိုပင္ ။

ကေနရင္း ေျမႀကီးေပၚ ဘုန္းခနဲလဲက်သြားတဲ့ ေဂ်ာင္

ကု​ဆီကို Staff မ်ားက ေျပးလာၾကသည္ ။

" ေဆး႐ုံပို႔ဖို႔လုပ္ ... ျမန္ျမန္ ျမန္ျမန္ !!! "

ေဆး႐ုံပို႔ဖို႔ အားလုံး ေျပးလႊားေနၾကတာကို ျမင္ေန

ေပမယ့္ ႐ုတ္႐ုတ္သဲသဲ ျဖစ္သြားၿပီး ေနာက္ဆုံးမွာ

ေဂ်ာင္ကုလည္း မ်က္စိအစုံ မွိတ္က်သြားခဲ့သည္။

//

" ဆရာ ဆရာ အဲ့တာ ဘာျဖစ္တာလဲ ဆရာ ? "

ယြန္းဂီကပဲ အုပ္ထိန္းသူပဲျဖစ္သည္မို႔ ေဂ်ာင္ကု ဆီ

ကိုအျမန္ ေျပးလာခဲ့ရသည္ ။ ဆရာဝန္ေတြ ထြက္

လာၿပီးေနာက္ ယြန္းဂီက အေနာက္က လိုက္ကာ

စိုးရိမ္တႀကီး ေမးလိုက္သည္ ။

" သူ႔ေရာဂါ ျပန္ထလာၿပီ ထင္တယ္ "

" သူ႔ရဲ့ အရင္က ႏွလုံးေရာဂါ ? "

" အရင္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကို ဒီအလုပ္

မလုပ္ဖို႔ တားထားတယ္ေလ "

" သိပါတယ္ဆရာ ... သူက ေဆးေတာ့ ေသာက္ပါ

တယ္ ။ သက္လဲသက္သာေနတာ ၾကာၿပီဆရာ "

" သူက ေမြးရာပါျဖစ္ေနတာေလ ဒါမ်ိဳးက ေဆးပုံ

မွန္ေသာက္ေန႐ုံနဲ႔လည္း မရဘူး ။ ေဆး႐ုံမွာလဲ အျမဲ

ျပန္စစ္ေနရမွာ ။ ခင္ဗ်ားတို႔က ေပါ့တာကို "

ယြန္းဂီက ဆရာဝန္ေျပာသမၽွ ေခါင္းငုံ႔ခံရင္း ဘာမွ

ကို ျပန္မေျပာနိုင္ ။

" ကၽြန္ေတာ္ ေပါ့တာပါ ။ ကၽြန္ေတာ္က ဂ႐ုစိုက္လိုက္ရမွာ "

" ခုတေလာ သူ ေဆးေတြေရာေသာက္ရဲ့လား ? "

ယြန္းဂီက မ်က္ႏွာ အနည္းငယ္ပ်က္သြားမိသည္ ။

ေဂ်ာင္ကုကို က်န္းမာေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ မေမးမိ

ဂ႐ုမစိုက္မိတာၾကာသည္မို႔ ေဆးပုံမွန္ ေသာက္ရဲ့

လားေတာင္ သတိမထားမိခဲ့ဘူး ျဖစ္သည္ ။

" ေတာင္း ... ေတာင္းပန္ပါတယ္ ဆရာ ! ကၽြန္ေတာ္

သူ႔ကိုဂ႐ုမစိုက္မိလို႔ပါ "

မ်က္ရည္ေတြဝဲတက္လာေသာ ယြန္းဂီ ေၾကာင့္ ဆရာ

ဝန္လည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္႐ုံကလြဲ ဘာမွ မေျပာနိုင္ ။

" ထားပါေတာ့ ... ၿပီးတာေတြ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့ ခုက

စၿပီး သူ႔ကိုအနားယူခိုင္းပါ ။ ေဆးေတြလဲ ေသခ်ာ

ေသာက္ခိုင္း ။ ကၽြန္ေတာ့္ဆီလဲ ပုံမွန္လာၿပီး စစ္ေဆး

တာမ်ိဳး လုပ္ေပး "

" ဟုတ္ကဲ့ပါ ဆရာ !! "

ထို႔ေနာက္ ယြန္းဂီက ေဂ်ာင္ကု ရွိတဲ့ လူနာေဆာင္

ဘက္သို႔ ထြက္လာခဲ့သည္ ။ လူနာဝတ္စုံေလးနဲ႔

ျပတင္းေပါက္ရွိရာ ေငးေနတဲ့ ေဂ်ာင္ကုက လူ

ပမာပုံေလးေတာင္ ေပါက္ေနၿပီ ။

" ေဂ်ာင္ကု ! "

" ေအာ္ အစ္ကို ! ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လို႔ရၿပီမလား ? "

" ေနပါဦး ! မင္းကလဲ အဲ့ေလာက္ေတာင္ျပန္ခ်င္လား ? "

" ေဆး႐ုံ အေငြ႕အသက္ေတြ မုန္းတယ္ အစ္ကိုရ "

ေဆး႐ုံေတြ ေဆးေတြ မုန္းတဲ့ ကေလးက်မွ ဒီလိုမ်ိဳး

ျဖစ္ရသည္မွာ ပို၍ ဆိုးရြားလွသည္ ။ ယြန္းဂီ သက္

ျပင္းသာ ခပ္ယဲ့ယဲ့ ခ်လိုက္မိပါရဲ့ ။

" ေဂ်ာင္ကု ! မင္း ခုတေလာ ေဆးေတြ မေသာက္ဘူးလား ? "

ဘာမွမေျပာဘဲ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ ေဂ်ာင္ကု ေၾကာင့္

ယြန္းဂီ သေဘာေပါက္လိုက္သည္ ။

" မင္းကြာ ... ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ၾကာၿပီလဲ ? "

" ႏွစ္လ သုံးလေလာက္ရွိၿပီ "