" ဟုတ်ကဲ့ ဘယ်သူပါလဲ ပြောပါ "

မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး သူ့ဘက်က ပြန်လာမည့်

တုံ့ပြန်သံကို စောင့်မိသည် ။

" ကျွန်တော်ပါ ... "

ခပ်တိုးတိုးနဲ့ တိမ်ဝင်နေသာ အသံများဟာ ဂျီမင်းရဲ့

ရင်ထဲမှာ ဆစ်ခနဲနေအောင် နာကျင်ရသည် ။

" အင်း သိပါတယ် ! "

ဂျီမင်းက မျက်ရည်တွေကို ထိန်းထားရင်း ပြော

လိုက်သည် ။

" တကယ်လား ... တကယ် ? "

" အင်း ... မေ့ရအောင် ကျွန်တော်က အဖိုးကြီးမှ

မဟုတ်တာ "

ဂျီမင်းက ငိုမိမှာကို ထိန်းထားကာ နောက်လိုက်သေးသည် ။

" တော်သေးတာပေါ့ မှတ်မိနေပေးလို့ "

ဂျီမင်းက နှုတ်ဆိတ် နေလိုက်သည် ။ အသံလေး

ကြားရုံနဲ့တင် လွမ်းနေတာမို့ လုံးဝ ငိုချမိတော့မည် ။

" ရုတ်တရက် ဘာလို့ ဆက်သွယ်တာလဲ ? "

" ကျွန်တော်နဲ့ အဆက်အသွယ် မလုပ်ချင်တော့ဘူးလား ? "

" အာ ... အဲ့လိုသဘောမဟုတ်ပါဘူး ! "

တကယ်တော့ ဘာကြောင့် ပြန်ဆက်သွယ်ခဲ့သည်

ဆိုတာ ကာယကံရှင်က ပိုသိမည် ဖြစ်သည် ။

" တွေ့ရအောင် ! "

" ဟမ် ? "

" ဘာလို့လဲ ? မတွေ့ချင်လို့လား ? "

ဂျောင်ကုဆိုသည်မှာ ဟိုအရင်ကလိုပဲ ဂျီမင်း ဖြေ

ရခက်တဲ့ မေးခွန်းတွေကို မေးနေတုန်း ။

" အဲ့ ... အဲ့လို ... မဟုတ်ဘူးလေ "

" ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ တစ်နေရာမှာ ဆုံကြမလား ? "

ရုတ်တရက်ဆန်ဆန် ဆက်သွယ်လာပြီး တွေ့ဖို့ကို

တောင် တစ်ဖက်သတ် ဆုံးဖြတ်ပြီး အနိုင်ယူတဲ့

ကောင်လေးပါပဲ ။

" အာ အဲ့ဒါက ... "

" ဘယ်မှာ ဆုံမလဲ ? "

" ရုတ်တရက်ကြီး ဘာလို့... "

" ပြောမှာသာပြောပါ "

အလျင်လိုနေသလို ဆက်တိုက်ပြောနေတဲ့ ဂျောင်ကု

ကြောင့် ဂျီမင်းက ကြောင်သွားသည် ။

" အာ .. ဟုတ် ! ဘာကို စပြောရမလဲဟင် ? "

အူကြောင်ကြောင် ဂျီမင်းလေးက ဂျောင်ကု တစ်

ခုခုများ အမိန့်ပေးသလို လေသံနဲ့ ပြောလိုက်ရင်

အယောင်ယောင် အမှားမှား ဖြစ်နေတတ်တုန်း

ဖြစ်သည် ။

" နေဦး ကျွန်တော်ပဲ ပြောမယ် ။ ကျွန်တော်တို့ Ent

နားမှာ ကော်ဖီဆိုင်သေးသေးလေးတစ်ခုရှိတယ် အဲ့

ကို လာနိုင်မလား ? "

" ဟမ် ? "

" မလာဘူးလား ? "

" အာ ... လာပါ့မယ် "

ဂျောင်ကုကို ပြန်ကြောက်နေရသည် ။ တကယ်တော့

မငြင်းဆန်နိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်သည် ။ အနိုင်ယူလို့ရမှန်းသလို့ အနိုင်ယူနေသည် ဆိုတာလည်း ဂျီမင်းက သိသည် ။

" အဲ့ဒါဆို မနက်ဖြန်တွေ့ကြမယ် ဒီနေ့တော့ ကျွန်

တော်က အချိန်ဇယား ရှိနေလို့ ရတယ်မလား ဂျီမင်း "

" အင်း ... သိပါပြီ ! "

ဂျောင်ကု ဖုန်းချသွားတော့ လူက ကြောင်ကြောင်

ကြီးကျန်နေရစ်ခဲ့သည် ။ အသံကြားလို့ ငိုချင်နေတာ

တောင် ဘယ်ရောက်သွားလဲမသိဘဲ ဂျောင်ကု ပြော

သမျှကိုသာ နားထောင်နေလိုက်ရသည် ။

ဒါက ဘယ်လို ပြန်ဆုံတွေ့ခြင်းမျိုးပါလဲလေ ။

" အင်း ! ဒီကောင်လေး ငါက ချစ်တယ်ဆိုတာသိလို့

ဒီလိုကို လုပ်နေတာ ။ တကယ့်အဆိုးလေးပဲ "

အမိန့်ပေးတယ်ဆိုတော့ ပေးပါစေပေါ့လေ ။ အမိန့်

တွေကို နာခံမယ့်သူဟာ ဒီက ပတ်ဂျီမင်း တစ်ယောက်

တည်း ဖြစ်နေရင် ရပါပြီ ။

//

" အစ်ကို ကျွန်တော် ကြောက်တယ် အစ်ကိုရ !!!!!! "

" တော်ပါတော့ကွာ မင်းအော်နေတာ တစ်နာရီ

လောက်ပြည့်တော့မယ် ပတ်ဂျီမင်း ရယ် "

ဂျောင်ကု ပြန်ဆက်သွယ်လာပြီဆိုတော့ အကြာကြီး

နေမှ ဟိုဆော့ အိမ်ကို ရောက်လာပြီး ဒုက္ခပေးနေ

မိသည် ။

" အစ်ကို ! သူက ရုတ်တရက်ကြီး ကျွန်တော့်ကို ဘာ

လို့ တွေ့ချင်ရတာလဲ ဘာလို့လဲ !!!! ဘာလို့လဲ !!!! "

" အားနေလို့ နေမှာပေါ့ ! "

" အစ်ကို အကျင့်ပုတ် !!!! လူယုတ်မာ !!! "

" ဟင် ... ဟေ့ကောင် !!! ငါ့ကို လျှောက်ပြောမနေနဲ့ !မိုးလင်းကတည်းက ငါ့အိမ်ကိုရောက်ချလာပြီး မင်း

အော်နေတာ ငါနားငြီးနေပြီကွ ။ မတွေ့ရတာ ကြာလို့

သတိရနေတာကို ဒီလို ပုံစံလုပ်ပြနေပြီး အိမ်ပြန်

လွှတ်ချင်လာအောင် လုပ်နေတာ "

ဂျီမင်းက မျက်လုံးကို ပေကလပ် ပေကလပ်လုပ်ကာ

ဟိုဆော့ကို ကြည့်လိုက်သည် ။

" ကျွန်တော်လဲ ကြောက်တာပေါ့ဗျ အစ်ကိုကလဲ ... "

" ကြောက်ရင် သွားမတွေ့နဲ့ပေါ့ကွ "

" အာ တွေ့မှာပေါ့ ... ကျွန်တော် သတိရနေတာကို "

" ဒီဟာလေးကတော့ သွားတွေ့မှဖြင့် သွားတွေ့တော့ !! "

ဟိုဆော့က ဂျီမင်း တင်ပါးကို ပိတ်ကန်မလို့ ပြင်

လိုက်သည် ။

" ကြောက်လဲကြောက်တယ် ရင်လဲခုန်တယ်လေ ။

အစ်ကိုကလည်း အားကြီးနဲ့ ... "

ဟိုဆော့က ဘေးက ရှိတဲ့ ဖိနပ်ကြီးကောက်ဆွဲကာ

ပစ်တော့မလို့ ပြင်သည် ။

" မင်း ခုသွားမှာလား မသွားဘူးလား ? "

" အစ်ကိုကလဲကွာ အားကြီးနဲ့ ! လူဆိုး လူယုတ်မာ !!!! "

" မင်းမေကြီးတော်ကြီးကို လူယုတ်မာလား ? ခုသွား

မှာလား မသွားဘူးလား ? "

" အင်း သွားမယ် သွားမယ် "

ဂျီမင်းက ဟိုဆော့ရှေ့ကနေ လေးတိလေးတွဲနဲ့

ထလာရသည် ။

" သွား ... မြန်မြန်သွား ငါမင်းကို ဒီမှာ မမြင်ချင်တော့ဘူး "

ဂျီမင်းက မသွားသေးဘဲ ဟိုဆော့ကို ပေစောင်း

စောင်း ကြည့်နေတာကြောင့် ဟိုဆော့က ထပ်

အော်ပြန်သည် ။

" မသွား သေး ဘူး လား ??????? "

" သွားပြီလို့ !!! "

မတွေ့ချင်တာလည်း မဟုတ်ပဲကို တမင်အီလေးဆွနေတာမို့ ဟိုဆော့က တမင် အပြင်ရောက်အောင်

အမြန် မောင်းထုတ်လိုက်တာ ဖြစ်သည် ။

" ဒီအစ်ကိုကတော့ အတင်း မောင်းထုတ်တာပဲ !! "

နာရီကြည့်လိုက်တော့ ဂျောင်ကု တောင် ရောက်နှင့်

နေလောက်ပြီ ။

" အမလေး ငါတော့ နောက်ကျနေပြီပဲ ။ ဒီလိုနေ့မှာ

နောက်ကျရလား ငါကတော့ တွေဝေနေတာနဲ့ လွဲနေ

တော့တာပဲ "

လမ်းမဘက်က ဖြတ်သွားသော Taxi များကို အမြန်

လှမ်းတားလိုက်သည် ။

" တက်ချီ တက်ချီ ... "

လက်ပိစိသေးသေးများက ရှေ့ကို ဆန့်မထွက်တကြောင့်လား ကားတွေက မရပ် ။ လူတစ်ကိုယ်လုံး

ခုန်ပြီး လက်နှစ်ဖက်လုံးကို မြောက်ရမ်းပြတော့မှတက္ကဆီ တစ်စီးဆိုက်လာသည် ။

" ဦးလေးကြီး မြန်မြန် !!!! "

//

ဂျီမင်းက ကော်ဖီဆိုင်ရှေ့မှာ ရပ်ပြီး ဟိုဟိုဒီဒီ

လျှောက်နေတာ ငါးမိနစ်လောက်ရှိနေသည် ။

" အာ ... ငါဒီမှာရပ်နေတာ ငါးမိနစ်လောက်ရှိနေပြီ ။ ဝင်သွားရမလား ။ ဝင်မသွားရဘူးလား ။ "

ဆိုင်ရဲ့ မှန်အပြင်ကနေ ဂျောင်ကုကို အထင်အရှား

လှမ်းမြင်နေရသည် ။ ဦးထုပ်ကို အငိုက်စောင်းထား

ပြီး Mask လဲ အုပ်ထားသေးသည် ။

" ဟူး ... သူက ပိုတောင် ကြည့်ကောင်းလာသေးတာပဲ "

အရင်လို လွတ်လွတ်လပ်လပ် မတွေ့နိုင်ဘဲ ဖုံးအုပ်

နေရတဲ့ သူ့ကို မြင်တော့လည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်

မိပြန်သည် ။ ဘယ်လောက်ပဲ ရုပ်ဖျက်ထားလည်း

သေချာပေါက် ဂျီမင်းကတော့ မှတ်မိတာပေါ့ ။

ဆိုင်ထဲကို ကွက်ကြည့်ကွက်ကြည့် လုပ်နေတဲ့ ဂျီမင်း

ကို ဆိုင်ထဲက စားပွဲထိုးလေးက ထွက်လာပြီး ပြောသည် ။

" ဟို ဆိုင်ရှေ့ကအစ်ကို ဘာများ အလိုရှိလို့လဲ မသိဘူး "

ဂျီမင်းက အခုမှ တကယ် အခက်တွေ့တော့သည် ။

" သေပြီ ... ဘာလို့ ထွက်လာရတာလဲ ? "

ဂျောင်ကု က ခပ်ငိုက်ငိုက် ဆောင်းထားသော ဦးထုပ်

ကို တစ်ချက်လှန်ကာ ဂျီမင်းဆီ ကြည့်လိုက်သည် ။

" အာ ဒီနား ... ဒီနားမှာ တစ်ခုခုကျသွားလို့ .. "

ဂျီမင်းက ဖင်ကြီးကုန်းပြီး မရှိတာကို လေးဘက်

ထောက်ရှာရတော့သည် ။ အူကြောင်ကြောင်နဲ့ စားပွထိုး လေးကတော့ ဂျီမင်းကို ကြောင်ကြည့်နေသည် ။

" ဘာလဲ ? ဟိုဟာက ဂျီမင်းမလား ? မဟုတ်မှ သူ

ရောက်နေတာကြာပြီလား ? အဲ့တာ ဘာလုပ် ...

အဟက် လုပ်နေပုံလေးက ... ငါ့နှယ့် တကယ်ပါပဲ "

ဂျောင်ကုက ဂျီမင်းကို ကြည့်ကာ ရီမိလိုက်သည် ။

ဘယ်လိုချိန်မှာပဲ ကြည့်လိုက် ကြည့်လိုက် အလွဲလေး

နဲ့ ချစ်စရာကောင်းနေတတ်တဲ့ ကောင်လေးပဲ ဖြစ်

သည် ။ ရှက်ကလည်း ရှက် ဂျောင်ကုတွေ့ သွားမှာ

လည်း စိုးနဲ့ အဲ့နေရာက မထနိုင်သေးဘဲ ဟိုရှာဒီရှာလုပ်နေရတော့သည် ။

" ဟုတ္ကဲ့ ဘယ္သူပါလဲ ေျပာပါ "

မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး သူ႔ဘက္က ျပန္လာမည့္

တုံ႔ျပန္သံကို ေစာင့္မိသည္ ။

" ကၽြန္ေတာ္ပါ ... "

ခပ္တိုးတိုးနဲ႔ တိမ္ဝင္ေနသာ အသံမ်ားဟာ ဂ်ီမင္းရဲ့

ရင္ထဲမွာ ဆစ္ခနဲေနေအာင္ နာက်င္ရသည္ ။

" အင္း သိပါတယ္ ! "

ဂ်ီမင္းက မ်က္ရည္ေတြကို ထိန္းထားရင္း ေျပာ

လိုက္သည္ ။

" တကယ္လား ... တကယ္ ? "

" အင္း ... ေမ့ရေအာင္ ကၽြန္ေတာ္က အဖိုးႀကီးမွ

မဟုတ္တာ "

ဂ်ီမင္းက ငိုမိမွာကို ထိန္းထားကာ ေနာက္လိုက္ေသးသည္ ။

" ေတာ္ေသးတာေပါ့ မွတ္မိေနေပးလို႔ "

ဂ်ီမင္းက ႏွုတ္ဆိတ္ ေနလိုက္သည္ ။ အသံေလး

ၾကား႐ုံနဲ႔တင္ လြမ္းေနတာမို႔ လုံးဝ ငိုခ်မိေတာ့မည္ ။

" ႐ုတ္တရက္ ဘာလို႔ ဆက္သြယ္တာလဲ ? "

" ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အဆက္အသြယ္ မလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူးလား ? "

" အာ ... အဲ့လိုသေဘာမဟုတ္ပါဘူး ! "

တကယ္ေတာ့ ဘာေၾကာင့္ ျပန္ဆက္သြယ္ခဲ့သည္

ဆိုတာ ကာယကံရွင္က ပိုသိမည္ ျဖစ္သည္ ။

" ေတြ႕ရေအာင္ ! "

" ဟမ္ ? "

" ဘာလို႔လဲ ? မေတြ႕ခ်င္လို႔လား ? "

ေဂ်ာင္ကုဆိုသည္မွာ ဟိုအရင္ကလိုပဲ ဂ်ီမင္း ေျဖ

ရခက္တဲ့ ေမးခြန္းေတြကို ေမးေနတုန္း ။

" အဲ့ ... အဲ့လို ... မဟုတ္ဘူးေလ "

" ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ေနရာမွာ ဆုံၾကမလား ? "

႐ုတ္တရက္ဆန္ဆန္ ဆက္သြယ္လာၿပီး ေတြ႕ဖို႔ကို

ေတာင္ တစ္ဖက္သတ္ ဆုံးျဖတ္ၿပီး အနိုင္ယူတဲ့

ေကာင္ေလးပါပဲ ။

" အာ အဲ့ဒါက ... "

" ဘယ္မွာ ဆုံမလဲ ? "

" ႐ုတ္တရက္ႀကီး ဘာလို႔... "

" ေျပာမွာသာေျပာပါ "

အလ်င္လိုေနသလို ဆက္တိုက္ေျပာေနတဲ့ ေဂ်ာင္ကု

ေၾကာင့္ ဂ်ီမင္းက ေၾကာင္သြားသည္ ။

" အာ .. ဟုတ္ ! ဘာကို စေျပာရမလဲဟင္ ? "

အူေၾကာင္ေၾကာင္ ဂ်ီမင္းေလးက ေဂ်ာင္ကု တစ္

ခုခုမ်ား အမိန႔္ေပးသလို ေလသံနဲ႔ ေျပာလိုက္ရင္

အေယာင္ေယာင္ အမွားမွား ျဖစ္ေနတတ္တုန္း

ျဖစ္သည္ ။

" ေနဦး ကၽြန္ေတာ္ပဲ ေျပာမယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ Ent

နားမွာ ေကာ္ဖီဆိုင္ေသးေသးေလးတစ္ခုရွိတယ္ အဲ့

ကို လာနိုင္မလား ? "

" ဟမ္ ? "

" မလာဘူးလား ? "

" အာ ... လာပါ့မယ္ "

ေဂ်ာင္ကုကို ျပန္ေၾကာက္ေနရသည္ ။ တကယ္ေတာ့

မျငင္းဆန္နိုင္ခဲ့တာ ျဖစ္သည္ ။ အနိုင္ယူလို႔ရမွန္းသလို႔ အနိုင္ယူေနသည္ ဆိုတာလည္း ဂ်ီမင္းက သိသည္ ။

" အဲ့ဒါဆို မနက္ျဖန္ေတြ႕ၾကမယ္ ဒီေန႔ေတာ့ ကၽြန္

ေတာ္က အခ်ိန္ဇယား ရွိေနလို႔ ရတယ္မလား ဂ်ီမင္း "

" အင္း ... သိပါၿပီ ! "

ေဂ်ာင္ကု ဖုန္းခ်သြားေတာ့ လူက ေၾကာင္ေၾကာင္

ႀကီးက်န္ေနရစ္ခဲ့သည္ ။ အသံၾကားလို႔ ငိုခ်င္ေနတာ

ေတာင္ ဘယ္ေရာက္သြားလဲမသိဘဲ ေဂ်ာင္ကု ေျပာ

သမၽွကိုသာ နားေထာင္ေနလိုက္ရသည္ ။

ဒါက ဘယ္လို ျပန္ဆုံေတြ႕ျခင္းမ်ိဳးပါလဲေလ ။

" အင္း ! ဒီေကာင္ေလး ငါက ခ်စ္တယ္ဆိုတာသိလို႔

ဒီလိုကို လုပ္ေနတာ ။ တကယ့္အဆိုးေလးပဲ "

အမိန႔္ေပးတယ္ဆိုေတာ့ ေပးပါေစေပါ့ေလ ။ အမိန႔္

ေတြကို နာခံမယ့္သူဟာ ဒီက ပတ္ဂ်ီမင္း တစ္ေယာက္

တည္း ျဖစ္ေနရင္ ရပါၿပီ ။

//

" အစ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေၾကာက္တယ္ အစ္ကိုရ !!!!!! "

" ေတာ္ပါေတာ့ကြာ မင္းေအာ္ေနတာ တစ္နာရီ

ေလာက္ျပည့္ေတာ့မယ္ ပတ္ဂ်ီမင္း ရယ္ "

ေဂ်ာင္ကု ျပန္ဆက္သြယ္လာၿပီဆိုေတာ့ အၾကာႀကီး

ေနမွ ဟိုေဆာ့ အိမ္ကို ေရာက္လာၿပီး ဒုကၡေပးေန

မိသည္ ။

" အစ္ကို ! သူက ႐ုတ္တရက္ႀကီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘာ

လို႔ ေတြ႕ခ်င္ရတာလဲ ဘာလို႔လဲ !!!! ဘာလို႔လဲ !!!! "

" အားေနလို႔ ေနမွာေပါ့ ! "

" အစ္ကို အက်င့္ပုတ္ !!!! လူယုတ္မာ !!! "

" ဟင္ ... ေဟ့ေကာင္ !!! ငါ့ကို ေလၽွာက္ေျပာမေနနဲ႔ !မိုးလင္းကတည္းက ငါ့အိမ္ကိုေရာက္ခ်လာၿပီး မင္း

ေအာ္ေနတာ ငါနားၿငီးေနၿပီကြ ။ မေတြ႕ရတာ ၾကာလို႔

သတိရေနတာကို ဒီလို ပုံစံလုပ္ျပေနၿပီး အိမ္ျပန္

လႊတ္ခ်င္လာေအာင္ လုပ္ေနတာ "

ဂ်ီမင္းက မ်က္လုံးကို ေပကလပ္ ေပကလပ္လုပ္ကာ

ဟိုေဆာ့ကို ၾကည့္လိုက္သည္ ။

" ကၽြန္ေတာ္လဲ ေၾကာက္တာေပါ့ဗ် အစ္ကိုကလဲ ... "

" ေၾကာက္ရင္ သြားမေတြ႕နဲ႔ေပါ့ကြ "

" အာ ေတြ႕မွာေပါ့ ... ကၽြန္ေတာ္ သတိရေနတာကို "

" ဒီဟာေလးကေတာ့ သြားေတြ႕မွျဖင့္ သြားေတြ႕ေတာ့ !! "

ဟိုေဆာ့က ဂ်ီမင္း တင္ပါးကို ပိတ္ကန္မလို႔ ျပင္

လိုက္သည္ ။

" ေၾကာက္လဲေၾကာက္တယ္ ရင္လဲခုန္တယ္ေလ ။

အစ္ကိုကလည္း အားႀကီးနဲ႔ ... "

ဟိုေဆာ့က ေဘးက ရွိတဲ့ ဖိနပ္ႀကီးေကာက္ဆြဲကာ

ပစ္ေတာ့မလို႔ ျပင္သည္ ။

" မင္း ခုသြားမွာလား မသြားဘူးလား ? "

" အစ္ကိုကလဲကြာ အားႀကီးနဲ႔ ! လူဆိုး လူယုတ္မာ !!!! "

" မင္းေမႀကီးေတာ္ႀကီးကို လူယုတ္မာလား ? ခုသြား

မွာလား မသြားဘူးလား ? "

" အင္း သြားမယ္ သြားမယ္ "

ဂ်ီမင္းက ဟိုေဆာ့ေရွ႕ကေန ေလးတိေလးတြဲနဲ႔

ထလာရသည္ ။

" သြား ... ျမန္ျမန္သြား ငါမင္းကို ဒီမွာ မျမင္ခ်င္ေတာ့ဘူး "

ဂ်ီမင္းက မသြားေသးဘဲ ဟိုေဆာ့ကို ေပေစာင္း

ေစာင္း ၾကည့္ေနတာေၾကာင့္ ဟိုေဆာ့က ထပ္

ေအာ္ျပန္သည္ ။

" မသြား ေသး ဘူး လား ??????? "

" သြားၿပီလို႔ !!! "

မေတြ႕ခ်င္တာလည္း မဟုတ္ပဲကို တမင္အီေလးဆြေနတာမို႔ ဟိုေဆာ့က တမင္ အျပင္ေရာက္ေအာင္

အျမန္ ေမာင္းထုတ္လိုက္တာ ျဖစ္သည္ ။

" ဒီအစ္ကိုကေတာ့ အတင္း ေမာင္းထုတ္တာပဲ !! "

နာရီၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေဂ်ာင္ကု ေတာင္ ေရာက္ႏွင့္

ေနေလာက္ၿပီ ။

" အမေလး ငါေတာ့ ေနာက္က်ေနၿပီပဲ ။ ဒီလိုေန႔မွာ

ေနာက္က်ရလား ငါကေတာ့ ေတြေဝေနတာနဲ႔ လြဲေန

ေတာ့တာပဲ "

လမ္းမဘက္က ျဖတ္သြားေသာ Taxi မ်ားကို အျမန္

လွမ္းတားလိုက္သည္ ။

" တက္ခ်ီ တက္ခ်ီ ... "

လက္ပိစိေသးေသးမ်ားက ေရွ႕ကို ဆန႔္မထြက္တေၾကာင့္လား ကားေတြက မရပ္ ။ လူတစ္ကိုယ္လုံး

ခုန္ၿပီး လက္ႏွစ္ဖက္လုံးကို ေျမာက္ရမ္းျပေတာ့မွတကၠဆီ တစ္စီးဆိုက္လာသည္ ။

" ဦးေလးႀကီး ျမန္ျမန္ !!!! "

//

ဂ်ီမင္းက ေကာ္ဖီဆိုင္ေရွ႕မွာ ရပ္ၿပီး ဟိုဟိုဒီဒီ

ေလၽွာက္ေနတာ ငါးမိနစ္ေလာက္ရွိေနသည္ ။

" အာ ... ငါဒီမွာရပ္ေနတာ ငါးမိနစ္ေလာက္ရွိေနၿပီ ။ ဝင္သြားရမလား ။ ဝင္မသြားရဘူးလား ။ "

ဆိုင္ရဲ့ မွန္အျပင္ကေန ေဂ်ာင္ကုကို အထင္အရွား

လွမ္းျမင္ေနရသည္ ။ ဦးထုပ္ကို အငိုက္ေစာင္းထား

ၿပီး Mask လဲ အုပ္ထားေသးသည္ ။

" ဟူး ... သူက ပိုေတာင္ ၾကည့္ေကာင္းလာေသးတာပဲ "

အရင္လို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ မေတြ႕နိုင္ဘဲ ဖုံးအုပ္

ေနရတဲ့ သူ႔ကို ျမင္ေတာ့လည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္

မိျပန္သည္ ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ႐ုပ္ဖ်က္ထားလည္း

ေသခ်ာေပါက္ ဂ်ီမင္းကေတာ့ မွတ္မိတာေပါ့ ။

ဆိုင္ထဲကို ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္ လုပ္ေနတဲ့ ဂ်ီမင္း

ကို ဆိုင္ထဲက စားပြဲထိုးေလးက ထြက္လာၿပီး ေျပာသည္ ။

" ဟို ဆိုင္ေရွ႕ကအစ္ကို ဘာမ်ား အလိုရွိလို႔လဲ မသိဘူး "

ဂ်ီမင္းက အခုမွ တကယ္ အခက္ေတြ႕ေတာ့သည္ ။

" ေသၿပီ ... ဘာလို႔ ထြက္လာရတာလဲ ? "

ေဂ်ာင္ကု က ခပ္ငိုက္ငိုက္ ေဆာင္းထားေသာ ဦးထုပ္

ကို တစ္ခ်က္လွန္ကာ ဂ်ီမင္းဆီ ၾကည့္လိုက္သည္ ။

" အာ ဒီနား ... ဒီနားမွာ တစ္ခုခုက်သြားလို႔ .. "

ဂ်ီမင္းက ဖင္ႀကီးကုန္းၿပီး မရွိတာကို ေလးဘက္

ေထာက္ရွာရေတာ့သည္ ။ အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ စားပြထိုး ေလးကေတာ့ ဂ်ီမင္းကို ေၾကာင္ၾကည့္ေနသည္ ။

" ဘာလဲ ? ဟိုဟာက ဂ်ီမင္းမလား ? မဟုတ္မွ သူ

ေရာက္ေနတာၾကာၿပီလား ? အဲ့တာ ဘာလုပ္ ...

အဟက္ လုပ္ေနပုံေလးက ... ငါ့ႏွယ့္ တကယ္ပါပဲ "

ေဂ်ာင္ကုက ဂ်ီမင္းကို ၾကည့္ကာ ရီမိလိုက္သည္ ။

ဘယ္လိုခ်ိန္မွာပဲ ၾကည့္လိုက္ ၾကည့္လိုက္ အလြဲေလး

နဲ႔ ခ်စ္စရာေကာင္းေနတတ္တဲ့ ေကာင္ေလးပဲ ျဖစ္

သည္ ။ ရွက္ကလည္း ရွက္ ေဂ်ာင္ကုေတြ႕ သြားမွာ

လည္း စိုးနဲ႔ အဲ့ေနရာက မထနိုင္ေသးဘဲ ဟိုရွာဒီရွာလုပ္ေနရေတာ့သည္ ။