ဂျောင်ကုက မှန်ကို ကြည့်ရင်း ပုံစံအမျိုးမျိုး နဲ့

ကကြည့်သည် ။

" ဒါက ပိုကောင်းမလား ? "

ဂျောင်ကုက သီချင်းနားထောင်လိုက် ကကြည့်လိုက်

ပြန်ပြောင်းလိုက်နဲ့ အလုပ်များနေသည် ။ ဂျီမင်းက

ဂျောင်ကု ကနေတာကို မှန်ကို မှီကာ ထိုင်လျက် ငေး

ကြည့်နေမိသည် ။

ကနေရင်းကို မျက်နှာ အမူအရာက အစ ပြောင်းလဲ

သွားတဲ့ ဂျောင်ကုက ငေးမဝအောင် ကြည့်ကောင်း

နေသည် ။

" ဂျောင်ကုရှိ ! "

" အင်း ... ဂျီမင်း ပြော ! "

" အဲ့အကွက်လေး မိုက်တယ် ထင်တယ် ။ ကျွန်တော်

က ရပ်နေတဲ့အချိန် ဂျောင်ကုက ဒီလို လွင့်မျောနေတဲ့

ခံစားချက်မျိုး ပိုပေးတယ်လို့ ထင်မိတယ် "

" Bingo ! ဟုတ်တယ် ။ ဂျီမင်း အကြံကို သဘောတူတယ် "

ဂျောင်ကုက လက်မထောင်ကာ ဂျီမင်းကို ရီပြတော့

ဂျီမင်းကလည်း ပြန်ရီလိုက်မိသည် ။

" အာ ... ဒါနဲ့ ဒီဟာ တစ်ခု စဥ်းစားမိတာလေ ... ဂျီ

မင်းက ဒီကိုလာပြီး ခဏလောက် ကူညီနိုင်မလား ? "

ဂျီမင်းက ထိုင်နေရာက ဂျောင်ကု အနားကို သွားလိုက်သည် ။

" ဂျီမင်းက ဒီလိုမျိုး ရှေ့က ရှိနေရင် ကောင်းမယ်

ထင်တယ် ... "

ဂျီမင်းကို ဂျောင်ကုက နောက်က သိုင်းဖက်လျက်

အနေအထားနဲ့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အတော်

နီးကပ်နေကြသည် ။

ဂျီမင်းက အသက်ရှူသံတွေ မြန်လာကာ ရင်ခုန်သံ

တွေလည်း မြန်လာသည် ။ ဂျောင်ကုလည်း အဲ့

လောက် အကွာအဝေးမှာ ခဏတော့ ငြိမ်သက်သွား

ပြီး ဂျီမင်းရဲ့ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးတို့ကို ငေးကြည့်နေမိ

သည် ။ အတန်ကြာထိ နှစ်ယောက်လုံး နှုတ်ဆိတ်

ကာ ငြိမ်သက်မိနေကြသည် ။

ဂျီမင်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း ရဲတက်လာနေတဲ့ ပါးတို့

မှာ ထင်းနေသည် ။

" အာ ... အဆင်ပြေရဲ့လား ? "

ဂျီမင်းကို ဂျောင်ကုက ပြန်လွှတ်ပေးကာ ဝေးဝေးမှာ

ရပ်လိုက်သည် ။

" အာ ... နည်းနည်း ... ဟုတ် .. အဆင်ပြေ ... အင်း ... "

ဂျီမင်းရော ဂျောင်ကုရော ရှက်နေကြပြီး နှစ်ယောက်

လုံး ခေါင်းငုံ့ကာ ပြုံးလိုက်ကြသည် ။

" ဒီဟာက မိုက်မယ်ထင်တယ် ! "

" ဟင် ... "

​ဂျောင်ကု စကားကြောင့် ဂျီမင်းက ကြောင်သွားသည် ။

" ဘာလို့လဲ မကရဲဘူးလား ? "

" အာ အဲ့လိုမဟုတ်ပါဘူး ... "

" သူများထက် ဒီဟာက ပိုထူးတယ်လို့ ထင်တယ် ။

ကျွန်တော်တို့ ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်မှာပါ "

" အာ ... ဟုတ်တာပေါ့ လုပ်နိုင်ပါတယ် "

တကယ်တမ်းကျ ရှက်နေတဲ့ ဂျီမင်း ကို ဂျောင်ကုက

မျက်နှာချင်းဆိုင် မကြည့်တောင် အသံကြားရုံနဲ့ သိ

သည် ။ ဂျောင်ကုက မျက်စိရှေ့တင် ရှိနေတဲ့ ခရမ်း

ချဥ်သီးလုံးလေး ကိုသာ ကိုက်စားချင်မိတော့သည် ။

//

" ဂျီမင်းရှိ ! ရောက်လာပြီလား "

ဂျောင်ကုက အကခန်းထဲမှာ ထိုင်နေတဲ့ ဂျီမင်းကို

တွေ့လိုက်တာကြောင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည် ။

" အင်း .. ဒီနေ့ ဆိုင်ပြုပြင်ရေးရှိလို့ အလုပ်နားတာနဲ့

စောစောရောက်နေတာ ... ဟိုလေ ... သီချင်း ...

ချင်း ... ချင်း ... "

ဂျီမင်းက ခေါင်းငုံ့လျက် သီချင်းနားထောင်နေရာက

ဂျောင်ကုကို မော့ကြည့်လိုက်တော့ အတွင်းသားထိ

ဖောက်မြင်နေရသော Shirt အပါးသားအဖြူရောင်

ကို ဂျောင်ကုက ဝတ်ထားသည် ။ ခါးသေးသေးလေး

ကလည်း အင်္ကျီ အပါးသားလေးကနေ အကခန်းထဲ

ထွန်းထားတဲ့ မီးရောင်မှိန်မှိန်လေးကြောင့် ပိုထင်ထင်

လင်းလင်း မြင်နေရသည် ။

" စကြမယ်လေ ... ဂျီမင်း အဲ့ဒီမှာ ရပ်ပြီး ဘာလုပ်

နေတာတုန်း ? "

ဂျောင်ကုက သီချင်းကို ဖွင့်ကာ အကြောလျှော့ဖို့

ပြင်နေပေမယ့် ဂျီမင်းက ထို ခါးလေးကိုသာ ငေး

ကြည့်နေမိသည် ။

" အာ ... အင်း ... လာပါပြီ "

" အခုဆို ကျွန်တော်တို့ လေ့ကျင့်နေတာ နှစ်ရက်

တောင်ရှိနေပြီပဲ ။ ထပ် လေ့ကျင့်ရမယ့်ရက်နဲ့

အချောသတ်ရမယ့်အကွက်တွေနဲ့ဆို တော်တော်

မှတ်မိလာပြီး အဆင်ပြေမှာပါ "

ဂျီမင်း က ခေါင်းကို ဆတ်ဆတ်လေး ညိတ်ပြလိုက်သည် ။

" ဒါနဲ့ ဂျီမင်းရှိ ! ကျေးဇူးပဲနော် ... "

ဂျောင်ကုက အကြောလျှော့နေရင်းက ဂျီမင်းကို

ပြောလိုက်သည် ။

" ဟမ် ... ရုတ်တရက်ကြီး ဘာလို့လဲ ? "

ဂျီမင်းက မျက်လုံးအကြောင်သားလေးနဲ့ ဂျောင်ကု

ကို ကြည့်နေသည် ။

" ခုလို ပြန်ပြီး ကပေးလို့လေ "

" အာ ... ပြန်ကဖြစ်သွားတာကလည်း ဂျောင်ကု

ကြောင့်ပါ ! "

" ဒါဆို ကျွန်တော် ကား Accident ဖြစ်သွားတာ

တောင် ကံကောင်းတယ် ပြောရမယ်နော် "

ဂျောင်ကုက ရီလျက် ဂျီမင်းကို ကြည့်ပြီး ပြောသည် ။

" ဟင် ... ပေါက်ပေါက်ရှာရှာ ... အဲ့တာကို ဘာလို့လဲ ? "

" အော် ဂျီမင်း လဲ ကျွန်တော့် အနားကို ပြန်ရောက်

လာပေးတယ် ပြန်လည်း ကတယ် မဟုတ်လား ? "

ဂျီမင်းက ပါးတွေ နွေးခနဲ ပူသွားပြီး ဂုတ်ပိုးတို့ကို

ပွတ်နေမိသည် ။

" ဒီကြားထဲ ကျွန်တော် မရှိတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်

တော့်ကို မေ့သွားပြီတောင် ထင်နေတာ "

" ဟမ် လူတစ်ယောက်ကို ခင်ပြီးမှ မေ့သွားရိုးထုံးစံရှိ

လို့လား ? ကျွန်တော် ဂျီမင်း ကိုဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး "

ဂျောင်ကုက ကြိုးတွေကို ပိုပို ရစ်တွယ်အောင် လုပ်

ပြန်သည် ။

" ကျေးဇူးတင်ပါတယ် "

ဂျီမင်းရဲ့ စကားအဆုံးမှာ နှစ်ယောက်သား မျက်လုံး

ချင်းဆုံအောင် ကြည့်မိကြသည် ။

" ကျေးဇူးတင်တယ်တဲ့လား ? ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်

က မမေ့ချင်တာမို့ ကျေးဇူးတင်စရာမလိုပါဘူး "

ဂျောင်ကု အကြည့်တွေရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ဂျီမင်းက

နားမလည်နိုင်ပေမယ့် မြန်မြန် မျက်နှာလွှဲကာ

အကြောလျှော့နေလိုက်သည် ။

" မြန်မြန် စကြရအောင် ... "

ဂျောင်ကု ဘာပဲ ပြောလိုက်ပြောလိုက် ရှက်ပြီး ခေါင်း

ငုံ့သွားတတ်တဲ့ ပါးရဲရဲနဲ့ ကောင်လေးဟာ ဖြည်းဖြည်း

ချင်း ဂျောင်ကု မသိလိုက်ခင်မှာပဲ စိတ်ကို အလုံးစုံ

စိုးမိုးထားခဲ့သည် ။

//

" ဟူး !!!! "

ခြေပစ်လက်ပစ်နဲ့ နှစ်ယောက်သား ကြမ်းပြင်ပေါ်

လဲချမိသည် ။ နှစ်ယောက်လုံး ချွေးတွေလည်းရွှဲနစ်

နေကြသည် ။

" ပင်ပန်းနေပြီလား ဂျီမင်းရှိ ! "

ဂျောင်ကု လှဲနေလျက် ဂျီမင်းကို လှည့်ကြည့်ကာ

မေးလိုက်သည် ။

" မပင်ပန်းပါဘူး အား ... အ ... "

ဂျီမင်းရဲ့ အော်သံကြောင့် ဂျောင်ကုက ချက်ချင်း

ထထိုင်ကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည် ။

" ဟင် ... ဘာဖြစ်တာလဲ ? "

" ကထားတဲ့အရှိန်နဲ့ နည်းနည်း နာနေလို့ပါ "

" အာ ... ကျွန်တော် ဆေးပလာစတာ ကပ်ပေးရ

မလား ? "

ပလာစတာ ကပ်ဖို့ဆို အင်္ကျီချွတ်နေရဦးမည်မို့ ဂျီ

မင်းက လိမ်လိုက်သည် ။

" နည်းနည်းပဲ ဖြစ်တာပါ ။ ကပ်ထားပါတယ် ။ သက်

သာသွားလိမ့်မယ် ။ ကျွန်တော် နည်းနည်းလေး

တောင် မပင်ပန်းပါဘူး "

ဂျောင်ကု က ဂျီမင်း ကိုစိုက်ကြည့်ရင်း ရယ်သည် ။

" ဘာရယ်တာလဲ ? "

" မပင်ပန်းဘူးဆိုပြီး ဂျီမင်း ရဲ့ ပုံစံက နွမ်းဖတ်နေရော ... "

ဂျီမင်းက နဖူးက ချွေးတွေကို သုတ်ရင်း ထထိုင်

လိုက်သည် ။

" မပင်ပန်းပါဘူးဆို ! "

" ဒီနေ့တော့ တော်ပြီ ဒီမှာ ရပ်မယ် "

ဂျောင်ကု က သူ့ရဲ့ ချွေးသုတ် သဘတ်လေးကို ပုခုံး

ပေါ်တင်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည် ။

" ဘာလို့လဲ ? "

" ဂျီမင်းက ပင်ပန်းနေပြီမလား ? "

ပြီးတော့ ဂျောင်ကုက သီချင်း ဖွင့်ထားသော

Soundbox plug ကိုဖြုတ်လိုက်သည် ။

" မပင်ပန်းပါဘူးဆို !!!! "

ဂျောင်ကု က ဂျီမင်း မျက်နှာကို လှည့်ကြည့်ရင်း

အတည်ပေါက် ပြောလိုက်သည် ။

" မ လိ မ် နဲ့ !! "

ဂျောင်ကုရဲ့ လေသံမာမာနဲံ အမိန့်ဆန်ဆန်စကား

အောက် မှာ ဂျီမင်းက ငြိမ်ဝပ်သွားခဲ့သည် ။

" သိပါပြီ "

အသံတိုးဝင်သွားတဲ့ ဂျီမင်းကို ဂျောင်ကုက ရီကာ

အနားကို သွားလိုက်သည် ။

" ဂျီမင်း ပင်ပန်းနေရင် မဖြစ်ဘူးလေ ။ ဂျီမင်း

ပင်ပန်းနေတာကို ကျွန်တော်က မမြင်ချင်ပါဘူး "

တစ်ခါတစ်ရံလည်း မျက်လုံး အစုံတို့ကို တည့်တည့်

လာကြည့်ကာ အတည်ပေါက် ပြောတဲ့အခါတိုင်း

ရင်တွေ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်ရပြန်သည် ။

" ကဲ ... နောက်နေ့တွေ့မယ်နော် အခုတောင် အဆင်

ပြေနေပြီပဲ ။ နောက်အများကြီး မလေ့ကျင့်ရတော့ပါ

ဘူး ဖိုက်တင်း !! "

ဂျောင်ကုက ဂျီမင်းကို အားပေးလိုက်တော့ ဂျီမင်းက

လည်း လက်သီး သေးသေးလေးတွေကို ဆုပ်ပြီး ပြန်

ပြောရှာသည် ။

" အင်း ဖိုက်တင်း ဂျောင်ကုရှိ !! "

ဂျောင်ကုက ဂျီမင်း ပုံစံကို ကြည့်ရင်း အသည်းယား

ကာ ကြိတ် ရီမိလိုက်သည် ။

တော်ရုံပဲ ချစ်စရာကောင်းပါတော့လား ။

//

ပြိုင်ပွဲနေ့ ဖြစ်သည် ။

ဂျီမင်းက ရင်တွေ တုန်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး သက်

ပြင်းကို ခဏခဏချနေမိတာကို ဂျောင်ကုက သတိ

ထားမိသည် ။ Backstage တွင် နှစ်ယောက်လုံး ပြင်

ဆင်စရာရှိတာကို ပြင်ဆင်နေကြသည် ။

ဂျီမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေမှန်း ဂျောင်ကုက သိတာ

ကြောင့် စပြီး စကားပြောလိုက်သည် ။

" ဂျီမင်းရှိ ! ကျွန်တော် အဆင်ပြေရဲ့လား ? "

ဂျောင်ကုက ဂျီမင်းရှေ့ လာရပ်ကာ မေးနေတော့ ဂျီ

မင်းက ဘာပြောပေးရမယ်မသိ ဖြစ်နေသည် ။

" အင်း အဆင်ပြေတယ် အဆင်ပြေတယ် ... "

စိတ်ရင်းအတိုင်းသာဆို ဂျောင်ကုမှာ ဘယ်အချိန်

မကြည့်ကောင်းတာများ ရှိလို့လဲ ဟု မေးခွန်းပြန်

ထုတ်လိုက်ချင်သေးသည် ။

" အမ် ... ဒါကဘာလဲ ? "

ဂျောင်ကုက လျော့တီးလျော့ရဲ ဖြစ်နေတဲ့ ဂျီမင်းရဲ့

Coat ကို သေချာပြန်ဆွဲချပေးသည် ။

" ဒီနေ့ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ကြည့်ကောင်း

နေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ ဟုတ်တယ်မလား "

ဂျီမင်းက ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးမိပါသေးသည် ။

" ကျွန်တော်က အရင်ကတည်းက ကြည့်ကောင်းပြီး

သားလေ ... "

နှစ်ယောက်သား အတူတူ ရီမိလိုက်ကြသည် ။ စကား

နည်းနည်းပြောလိုက်တော့ ဂျီမင်းက စိတ်လှုပ်ရှား

တာ လျော့သွားသည် ။

" ဂျောင်ကု !! "

ရုတ်တရက် Backstage ဆီစုပြုံကာ ရောက်လာကတဲ့ နမ်ဂျွန်နဲ့ တစ်ခြား အကသမားတွေရော ဖြစ်သည် ။

" အာ .. အစ်ကိုတို့ လာကြလေ "

" ဂျီမင်း မင်း အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား " " နှစ်ယောက်

လုံးမိုက်နေတယ် " " ဝါး မစောင့်နိုင်တော့ဘူး ငါ့

ကောင်တွေရေ " " မင်းတို့ကတာ တကယ်လန်းနေ

တော့မှာ သားကြီးရ "

တစ်ယောက် တစ်ပေါက် ဂျီမင်းနဲ့ ဂျောင်ကုကို

စကားတွေ ဝိုင်းပြောနေကြတော့ Backstage ကို

ဟိုဆော့ဆီ ဂျီမင်းကအားပေးဖို့ ဝင်လာတဲ့ အချိန်

တွေကိုတောင် သတိရသွားမိသည် ။

" နေဦး ငါအရေးကြီးတာပြောမလို့ ! ဂျီမင်းလည်း

ဒီလာ .. "

နမ်ဂျွန်က ခပ်တိုးတိုး ပြောစရာရှိဟန်ပေါ်တာကြောင့်

သူ့နားကို အတူတူ ကပ်သွားလိုက်ကြသည် ။

" အခု ပွဲထဲမှာ ဘယ်သူရောက်နေတယ်ထင်လို့လဲ ? "

" ဘယ်သူလဲ အစ်ကို "

ဂျောင်ကုက သိပ်စိတ်မဝင်စားဟန်နဲ့ လက်က နာရီ

ကို ပတ်လိုက်သည် ။

" Starlight က လီဟိုဘင်း ရောက်နေတယ် ဂျေကေရဲ့ !! "

နှစ်ယောက်လုံး မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားခဲ့

သည် ။ ဂျီမင်းက မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် အသံ

ကျယ်ကျယ်ပြောလိုက်သည် ။

" လီဟိုဘင်း က ဟို ဟို လူကြီး !!!

နာမည်ရော အရှိန်အဝါရော ရှိတဲ့ သူမို့ ပွဲထဲ လာကြည့ပြီ ဆိုကတည်းက တစ်ယောက်ယောက်ကို ရွေး

ကောက်ချင်လို့ဆိုတာ သေချာသည် ။

" အမလေး ပတ်ဂျီမင်း ရယ် ဘယ်နှယ့် ဟိုလူကြီးလဲ "

" ကျွန်တော် အရမ်း လန့်သွားလို့ !! "

ဂျောင်ကု က စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည် ။

" အစ်ကို ! သူက ဒီကို ဘာလို့လဲ ? "

" ငါ့အထင် ဒီက အရည်အချင်းရှိတဲ့ သူတစ်ချို့ကို

သူတို့ Ent အတွက် သုံးမလို့ ထင်တယ် "

ဂျောင်ကု က ခဏ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ဂျီမင်းကို

လှည့်ကြည့်လိုက်သည် ။

" အဲ့အခွင့်အရေးက ကျွန်တော်တို့ အတွက် ဖြစ်ရမှပေါ့ ။ ဟုတ်တယ်မလား ? "

ဂျီမင်းလက်ကို ဂျောင်ကု က ဆုပ်ကိုင်ထားသည် ။

ဂျီမင်းကလည်း ဂျောင်ကုကြောင့် ကောင်းကောင်း

လုပ်နိုင်မည်ဆိုတာ ပို၍ ယုံကြည်ချက်ရှိလာသည် ။

" ငါမင်းတို့ နှစ်ယောက်ကို ယုံပါတယ် ဖိုက်တင်း "

" ဟုတ်ကဲ့ အစ်ကို အရှေ့ကို သွားနေတော့လေ ။တော်ကြနေစတော့မှာ "

" ဟေ့ကောင်တွေ ကောင်းကောင်းလုပ်နော် !! ငါတို့အရှေ့ မှာစောင့်နေမယ် "

ဟိုဆော့က ရောက်လာကာ ဂျီမင်းနဲ့ ဂျောင်ကု ပုခုံး

ကို ပုတ်လိုက်သည် ။

" ဟာ .. အစ်ကို ? "

" ဖိုက်တင်း ဂျီမင်း ! "

ဟိုဆော့က ဂျီမင်းကို မျက်စိမှိတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည် ။

" ဟုတ်ပါပြီ အစ်ကို ! "

ဟိုဆော့က ထွက်သွားတော့ နမ်ဂျွန်ကလည်း နှစ်

ယောက်လုံးရဲ့ လက်မောင်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်

လိုက်သည် ။

" မင်းတို့ လုပ်နိုင်ပါတယ် !! "

နမ်ဂျွန် ထွက်သွားပြီးနောက် ဂျောင်ကုက ဘေးရှိ

ဂျီမင်း ကို ကြည့်လိုက်တော့ ဂျီမင်းက အနည်းငယ်

တွေဝေနေသည် ။

" ဘာလို့လဲ ကြောက်နေပြီလား ? "

" အင်း နည်းနည်း ... သူပါ ရောက်လာတယ် ဆိုတော့ "

ဂျီမင်းက တစ်ချိန်တည်းမှာလည်း ယုံကြည်ချက်ရှိ

နေပုံပေမယ့် တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ တကယ် ကြောက်

နေဟန်ပေါ်သည် ။

" ဒါက ကြောက်စရာမဟုတ်ဘူးလေ ဂျီမင်း ရဲ့ ။

ကိုယ်လုပ်စရာရှိတဲ့ အလုပ်ကိုပဲ သေချာလုပ်ရမှာ ။

ကျန်တာကတော့ သူ့အလုပ်လေ အေးဆေးပေါ့ "

ဂျောင်ကုက ဂျီမင်းရဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို တင်းတင်း

ကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင် ထားပေးထားကာ လက်တွေ

အေးစက်နေတာ ပျောက်သွားသည်အထိ ထွေးထား

ပေးသည် ။ ပြီးအပြုံးတွေ ။ ဂျောင်ကုရဲ့ အပြုံးတွေ

ကြောင့်ပဲ ဂျီမင်းရဲ့ရင်ထဲပါ နွေးသွားရသည် ။

" သိပါပြီ ။ လုပ်နိုင်ပါတယ် ။ နှစ်ယောက်တူတူ လုပ်

စရာရှိတာကိုပဲ လုပ်ကြမယ် "

ဂျောင်ကုက ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ လက်နှစ်ဖက်တို့ကို

ဖြုတ်ချရန်လုပ်တော့ ဂျီမင်းက ပြန်ဆွဲထားလိုက်သည် ။

" မလွှတ်ပါနဲ့ ! "

ဂျောင်ကုက မျက်လုံး အကြောင်သားနဲ့ ဂျီမင်းကို

ကြည့်သည် ။

" မလွှတ်ပါနဲ့ လွှတ်လို့် မဖြစ်ဘူးထင်တယ် ။ Stage

ပေါ်မတက်ခင်အထိ ဒီတိုင်းလေး နေပေးပါ "

" အင်း ... သိပါပြီ ! "

ဂျောင်ကုက ဂျီမင်းရဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို တင်းတင်း

ဆုပ်ကိုင်ထားကာ စိတ်လှုပ်ရှားတာတွေကို ဖြေ

ဖျောက်မိကြသည် ။

//

Stage ပေါ်ကို တက်သွားတော့ ထိုးထားသော မီး

ရောင်တွေ နဲ့အတူ လက်ခုပ်သံတွေကြား ဂျီမင်းက

တုန်လှုပ်နေမိပြန်သည် ။

" ဂျီမင်းရှိ ... လုပ်နိုင်တယ် ။ ကျွန်တော် ဒီမှာ ရှိနေ

တယ်မလား "

ဂျီမင်းက ဂျောင်ကုကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူလဲ

ရင်ခုန်နေမှာ ဆိုပေမယ့် ဂျီမင်းကို အားပေးကာ ပြုံး

ပြနေသည် ။

အသင့်နေရာယူ ပြီးတဲ့နောက် မီးတွေရော အသံတွေ

ရောအားလုံး အငြိမ် တိတ်နေသည် ။ ဂျီမင်းက ဂျောင်

ကု မျက်နှာကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်တော့ ဂျောင်ကု

က ပြုံးရင်းနဲ့ ' လုပ်နိုင်တယ် ' လို့ ခပ်တိုးတိုး ခေါင်း

ညိတ်ပြကာ ပြောသည် ။

ဒီလိုသာဆို ရပါပြီ ။ အားလုံးကို ကောင်းကောင်း

လုပ်နိုင်ဖို့ လုံလောက်ပါပြီ ။

ေဂ်ာင္ကုက မွန္ကို ၾကည့္ရင္း ပုံစံအမ်ိဳးမ်ိဳး နဲ႔

ကၾကည့္သည္ ။

" ဒါက ပိုေကာင္းမလား ? "

ေဂ်ာင္ကုက သီခ်င္းနားေထာင္လိုက္ ကၾကည့္လိုက္

ျပန္ေျပာင္းလိုက္နဲ႔ အလုပ္မ်ားေနသည္ ။ ဂ်ီမင္းက

ေဂ်ာင္ကု ကေနတာကို မွန္ကို မွီကာ ထိုင္လ်က္ ေငး

ၾကည့္ေနမိသည္ ။

ကေနရင္းကို မ်က္ႏွာ အမူအရာက အစ ေျပာင္းလဲ

သြားတဲ့ ေဂ်ာင္ကုက ေငးမဝေအာင္ ၾကည့္ေကာင္း

ေနသည္ ။

" ေဂ်ာင္ကုရွိ ! "

" အင္း ... ဂ်ီမင္း ေျပာ ! "

" အဲ့အကြက္ေလး မိုက္တယ္ ထင္တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္

က ရပ္ေနတဲ့အခ်ိန္ ေဂ်ာင္ကုက ဒီလို လြင့္ေမ်ာေနတဲ့

ခံစားခ်က္မ်ိဳး ပိုေပးတယ္လို႔ ထင္မိတယ္ "

" Bingo ! ဟုတ္တယ္ ။ ဂ်ီမင္း အႀကံကို သေဘာတူတယ္ "

ေဂ်ာင္ကုက လက္မေထာင္ကာ ဂ်ီမင္းကို ရီျပေတာ့

ဂ်ီမင္းကလည္း ျပန္ရီလိုက္မိသည္ ။

" အာ ... ဒါနဲ႔ ဒီဟာ တစ္ခု စဥ္းစားမိတာေလ ... ဂ်ီ

မင္းက ဒီကိုလာၿပီး ခဏေလာက္ ကူညီနိုင္မလား ? "

ဂ်ီမင္းက ထိုင္ေနရာက ေဂ်ာင္ကု အနားကို သြားလိုက္သည္ ။

" ဂ်ီမင္းက ဒီလိုမ်ိဳး ေရွ႕က ရွိေနရင္ ေကာင္းမယ္

ထင္တယ္ ... "

ဂ်ီမင္းကို ေဂ်ာင္ကုက ေနာက္က သိုင္းဖက္လ်က္

အေနအထားနဲ႔ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အေတာ္

နီးကပ္ေနၾကသည္ ။

ဂ်ီမင္းက အသက္ရွူသံေတြ ျမန္လာကာ ရင္ခုန္သံ

ေတြလည္း ျမန္လာသည္ ။ ေဂ်ာင္ကုလည္း အဲ့

ေလာက္ အကြာအေဝးမွာ ခဏေတာ့ ၿငိမ္သက္သြား

ၿပီး ဂ်ီမင္းရဲ့ ႏွုတ္ခမ္းဖူးဖူးတို႔ကို ေငးၾကည့္ေနမိ

သည္ ။ အတန္ၾကာထိ ႏွစ္ေယာက္လုံး ႏွုတ္ဆိတ္

ကာ ၿငိမ္သက္မိေနၾကသည္ ။

ဂ်ီမင္းက ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ရဲတက္လာေနတဲ့ ပါးတို႔

မွာ ထင္းေနသည္ ။

" အာ ... အဆင္ေျပရဲ့လား ? "

ဂ်ီမင္းကို ေဂ်ာင္ကုက ျပန္လႊတ္ေပးကာ ေဝးေဝးမွာ

ရပ္လိုက္သည္ ။

" အာ ... နည္းနည္း ... ဟုတ္ .. အဆင္ေၿပ ... အင္း ... "

ဂ်ီမင္းေရာ ေဂ်ာင္ကုေရာ ရွက္ေနၾကၿပီး ႏွစ္ေယာက္

လုံး ေခါင္းငုံ႔ကာ ျပဳံးလိုက္ၾကသည္ ။

" ဒီဟာက မိုက္မယ္ထင္တယ္ ! "

" ဟင္ ... "

​ေဂ်ာင္ကု စကားေၾကာင့္ ဂ်ီမင္းက ေၾကာင္သြားသည္ ။

" ဘာလို႔လဲ မကရဲဘူးလား ? "

" အာ အဲ့လိုမဟုတ္ပါဘူး ... "

" သူမ်ားထက္ ဒီဟာက ပိုထူးတယ္လို႔ ထင္တယ္ ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေကာင္းေကာင္း လုပ္နိုင္မွာပါ "

" အာ ... ဟုတ္တာေပါ့ လုပ္နိုင္ပါတယ္ "

တကယ္တမ္းက် ရွက္ေနတဲ့ ဂ်ီမင္း ကို ေဂ်ာင္ကုက

မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ မၾကည့္ေတာင္ အသံၾကား႐ုံနဲ႔ သိ

သည္ ။ ေဂ်ာင္ကုက မ်က္စိေရွ႕တင္ ရွိေနတဲ့ ခရမ္း

ခ်ဥ္သီးလုံးေလး ကိုသာ ကိုက္စားခ်င္မိေတာ့သည္ ။

//

" ဂ်ီမင္းရွိ ! ေရာက္လာၿပီလား "

ေဂ်ာင္ကုက အကခန္းထဲမွာ ထိုင္ေနတဲ့ ဂ်ီမင္းကို

ေတြ႕လိုက္တာေၾကာင့္ ႏွုတ္ဆက္လိုက္သည္ ။

" အင္း .. ဒီေန႔ ဆိုင္ျပဳျပင္ေရးရွိလို႔ အလုပ္နားတာနဲ႔

ေစာေစာေရာက္ေနတာ ... ဟိုေလ ... သီခ်င္း ...

ခ်င္း ... ခ်င္း ... "

ဂ်ီမင္းက ေခါင္းငုံ႔လ်က္ သီခ်င္းနားေထာင္ေနရာက

ေဂ်ာင္ကုကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အတြင္းသားထိ

ေဖာက္ျမင္ေနရေသာ Shirt အပါးသားအျဖဴေရာင္

ကို ေဂ်ာင္ကုက ဝတ္ထားသည္ ။ ခါးေသးေသးေလး

ကလည္း အကၤ်ီ အပါးသားေလးကေန အကခန္းထဲ

ထြန္းထားတဲ့ မီးေရာင္မွိန္မွိန္ေလးေၾကာင့္ ပိုထင္ထင္

လင္းလင္း ျမင္ေနရသည္ ။

" စၾကမယ္ေလ ... ဂ်ီမင္း အဲ့ဒီမွာ ရပ္ၿပီး ဘာလုပ္

ေနတာတုန္း ? "

ေဂ်ာင္ကုက သီခ်င္းကို ဖြင့္ကာ အေၾကာေလၽွာ့ဖို႔

ျပင္ေနေပမယ့္ ဂ်ီမင္းက ထို ခါးေလးကိုသာ ေငး

ၾကည့္ေနမိသည္ ။

" အာ ... အင္း ... လာပါၿပီ "

" အခုဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေလ့က်င့္ေနတာ ႏွစ္ရက္

ေတာင္ရွိေနၿပီပဲ ။ ထပ္ ေလ့က်င့္ရမယ့္ရက္နဲ႔

အေခ်ာသတ္ရမယ့္အကြက္ေတြနဲ႔ဆို ေတာ္ေတာ္

မွတ္မိလာၿပီး အဆင္ေျပမွာပါ "

ဂ်ီမင္း က ေခါင္းကို ဆတ္ဆတ္ေလး ညိတ္ျပလိုက္သည္ ။

" ဒါနဲ႔ ဂ်ီမင္းရွိ ! ေက်းဇူးပဲေနာ္ ... "

ေဂ်ာင္ကုက အေၾကာေလၽွာ့ေနရင္းက ဂ်ီမင္းကို

ေျပာလိုက္သည္ ။

" ဟမ္ ... ႐ုတ္တရက္ႀကီး ဘာလို႔လဲ ? "

ဂ်ီမင္းက မ်က္လုံးအေၾကာင္သားေလးနဲ႔ ေဂ်ာင္ကု

ကို ၾကည့္ေနသည္ ။

" ခုလို ျပန္ၿပီး ကေပးလို႔ေလ "

" အာ ... ျပန္ကျဖစ္သြားတာကလည္း ေဂ်ာင္ကု

ေၾကာင့္ပါ ! "

" ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္ ကား Accident ျဖစ္သြားတာ

ေတာင္ ကံေကာင္းတယ္ ေျပာရမယ္ေနာ္ "

ေဂ်ာင္ကုက ရီလ်က္ ဂ်ီမင္းကို ၾကည့္ၿပီး ေျပာသည္ ။

" ဟင္ ... ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ ... အဲ့တာကို ဘာလို႔လဲ ? "

" ေအာ္ ဂ်ီမင္း လဲ ကၽြန္ေတာ့္ အနားကို ျပန္ေရာက္

လာေပးတယ္ ျပန္လည္း ကတယ္ မဟုတ္လား ? "

ဂ်ီမင္းက ပါးေတြ ေႏြးခနဲ ပူသြားၿပီး ဂုတ္ပိုးတို႔ကို

ပြတ္ေနမိသည္ ။

" ဒီၾကားထဲ ကၽြန္ေတာ္ မရွိတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္

ေတာ့္ကို ေမ့သြားၿပီေတာင္ ထင္ေနတာ "

" ဟမ္ လူတစ္ေယာက္ကို ခင္ၿပီးမွ ေမ့သြားရိုးထုံးစံရွိ

လို႔လား ? ကၽြန္ေတာ္ ဂ်ီမင္း ကိုဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ပါဘူး "

ေဂ်ာင္ကုက ႀကိဳးေတြကို ပိုပို ရစ္တြယ္ေအာင္ လုပ္

ျပန္သည္ ။

" ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ "

ဂ်ီမင္းရဲ့ စကားအဆုံးမွာ ႏွစ္ေယာက္သား မ်က္လုံး

ခ်င္းဆုံေအာင္ ၾကည့္မိၾကသည္ ။

" ေက်းဇူးတင္တယ္တဲ့လား ? ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္

က မေမ့ခ်င္တာမို႔ ေက်းဇူးတင္စရာမလိုပါဘူး "

ေဂ်ာင္ကု အၾကည့္ေတြရဲ့ အဓိပၸာယ္ကို ဂ်ီမင္းက

နားမလည္နိုင္ေပမယ့္ ျမန္ျမန္ မ်က္ႏွာလႊဲကာ

အေၾကာေလၽွာ့ေနလိုက္သည္ ။

" ျမန္ျမန္ စၾကရေအာင္ ... "

ေဂ်ာင္ကု ဘာပဲ ေျပာလိုက္ေျပာလိုက္ ရွက္ၿပီး ေခါင္း

ငုံ႔သြားတတ္တဲ့ ပါးရဲရဲနဲ႔ ေကာင္ေလးဟာ ျဖည္းျဖည္း

ခ်င္း ေဂ်ာင္ကု မသိလိုက္ခင္မွာပဲ စိတ္ကို အလုံးစုံ

စိုးမိုးထားခဲ့သည္ ။

//

" ဟူး !!!! "

ေျခပစ္လက္ပစ္နဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား ၾကမ္းျပင္ေပၚ

လဲခ်မိသည္ ။ ႏွစ္ေယာက္လုံး ေခၽြးေတြလည္းရႊဲနစ္

ေနၾကသည္ ။

" ပင္ပန္းေနၿပီလား ဂ်ီမင္းရွိ ! "

ေဂ်ာင္ကု လွဲေနလ်က္ ဂ်ီမင္းကို လွည့္ၾကည့္ကာ

ေမးလိုက္သည္ ။

" မပင္ပန္းပါဘူး အား ... အ ... "

ဂ်ီမင္းရဲ့ ေအာ္သံေၾကာင့္ ေဂ်ာင္ကုက ခ်က္ခ်င္း

ထထိုင္ကာ စိုးရိမ္တႀကီး ေမးလိုက္သည္ ။

" ဟင္ ... ဘာျဖစ္တာလဲ ? "

" ကထားတဲ့အရွိန္နဲ႔ နည္းနည္း နာေနလို႔ပါ "

" အာ ... ကၽြန္ေတာ္ ေဆးပလာစတာ ကပ္ေပးရ

မလား ? "

ပလာစတာ ကပ္ဖို႔ဆို အကၤ်ီခၽြတ္ေနရဦးမည္မို႔ ဂ်ီ

မင္းက လိမ္လိုက္သည္ ။

" နည္းနည္းပဲ ျဖစ္တာပါ ။ ကပ္ထားပါတယ္ ။ သက္

သာသြားလိမ့္မယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ နည္းနည္းေလး

ေတာင္ မပင္ပန္းပါဘူး "

ေဂ်ာင္ကု က ဂ်ီမင္း ကိုစိုက္ၾကည့္ရင္း ရယ္သည္ ။

" ဘာရယ္တာလဲ ? "

" မပင္ပန္းဘူးဆိုၿပီး ဂ်ီမင္း ရဲ့ ပုံစံက ႏြမ္းဖတ္ေနေရာ ... "

ဂ်ီမင္းက နဖူးက ေခၽြးေတြကို သုတ္ရင္း ထထိုင္

လိုက္သည္ ။

" မပင္ပန္းပါဘူးဆို ! "

" ဒီေန႔ေတာ့ ေတာ္ၿပီ ဒီမွာ ရပ္မယ္ "

ေဂ်ာင္ကု က သူ႔ရဲ့ ေခၽြးသုတ္ သဘတ္ေလးကို ပုခုံး

ေပၚတင္လိုက္ၿပီး မတ္တပ္ရပ္ကာ ေျပာလိုက္သည္ ။

" ဘာလို႔လဲ ? "

" ဂ်ီမင္းက ပင္ပန္းေနၿပီမလား ? "

ၿပီးေတာ့ ေဂ်ာင္ကုက သီခ်င္း ဖြင့္ထားေသာ

Soundbox plug ကိုျဖဳတ္လိုက္သည္ ။

" မပင္ပန္းပါဘူးဆို !!!! "

ေဂ်ာင္ကု က ဂ်ီမင္း မ်က္ႏွာကို လွည့္ၾကည့္ရင္း

အတည္ေပါက္ ေျပာလိုက္သည္ ။

" မ လိ မ္ နဲ႔ !! "

ေဂ်ာင္ကုရဲ့ ေလသံမာမာနဲံ အမိန႔္ဆန္ဆန္စကား

ေအာက္ မွာ ဂ်ီမင္းက ၿငိမ္ဝပ္သြားခဲ့သည္ ။

" သိပါၿပီ "

အသံတိုးဝင္သြားတဲ့ ဂ်ီမင္းကို ေဂ်ာင္ကုက ရီကာ

အနားကို သြားလိုက္သည္ ။

" ဂ်ီမင္း ပင္ပန္းေနရင္ မျဖစ္ဘူးေလ ။ ဂ်ီမင္း

ပင္ပန္းေနတာကို ကၽြန္ေတာ္က မျမင္ခ်င္ပါဘူး "

တစ္ခါတစ္ရံလည္း မ်က္လုံး အစုံတို႔ကို တည့္တည့္

လာၾကည့္ကာ အတည္ေပါက္ ေျပာတဲ့အခါတိုင္း

ရင္ေတြ တဒိတ္ဒိတ္ ခုန္ရျပန္သည္ ။

" ကဲ ... ေနာက္ေန႔ေတြ႕မယ္ေနာ္ အခုေတာင္ အဆင္

ေျပေနၿပီပဲ ။ ေနာက္အမ်ားႀကီး မေလ့က်င့္ရေတာ့ပါ

ဘူး ဖိုက္တင္း !! "

ေဂ်ာင္ကုက ဂ်ီမင္းကို အားေပးလိုက္ေတာ့ ဂ်ီမင္းက

လည္း လက္သီး ေသးေသးေလးေတြကို ဆုပ္ၿပီး ျပန္

ေျပာရွာသည္ ။

" အင္း ဖိုက္တင္း ေဂ်ာင္ကုရွိ !! "

ေဂ်ာင္ကုက ဂ်ီမင္း ပုံစံကို ၾကည့္ရင္း အသည္းယား

ကာ ႀကိတ္ ရီမိလိုက္သည္ ။

ေတာ္႐ုံပဲ ခ်စ္စရာေကာင္းပါေတာ့လား ။

//

ၿပိဳင္ပြဲေန႔ ျဖစ္သည္ ။

ဂ်ီမင္းက ရင္ေတြ တုန္ကာ စိတ္လွုပ္ရွားေနၿပီး သက္

ျပင္းကို ခဏခဏခ်ေနမိတာကို ေဂ်ာင္ကုက သတိ

ထားမိသည္ ။ Backstage တြင္ ႏွစ္ေယာက္လုံး ျပင္

ဆင္စရာရွိတာကို ျပင္ဆင္ေနၾကသည္ ။

ဂ်ီမင္း စိတ္လွုပ္ရွားေနမွန္း ေဂ်ာင္ကုက သိတာ

ေၾကာင့္ စၿပီး စကားေျပာလိုက္သည္ ။

" ဂ်ီမင္းရွိ ! ကၽြန္ေတာ္ အဆင္ေျပရဲ့လား ? "

ေဂ်ာင္ကုက ဂ်ီမင္းေရွ႕ လာရပ္ကာ ေမးေနေတာ့ ဂ်ီ

မင္းက ဘာေျပာေပးရမယ္မသိ ျဖစ္ေနသည္ ။

" အင္း အဆင္ေျပတယ္ အဆင္ေျပတယ္ ... "

စိတ္ရင္းအတိုင္းသာဆို ေဂ်ာင္ကုမွာ ဘယ္အခ်ိန္

မၾကည့္ေကာင္းတာမ်ား ရွိလို႔လဲ ဟု ေမးခြန္းျပန္

ထုတ္လိုက္ခ်င္ေသးသည္ ။