ဂျောင်ကုက ခေါင်းသုတ်ပေးတာကို ငြိမ်ခံနေရင်းက

အတန်အသင့်ကြာတော့ ဂျီမင်း နာမည်ကို ခပ်တိုး

တိုး ခေါ်လာသည် ။

" ဂျီမင်းရှိ ! "

" အင်း ပြောလေ ... "

" နောက်နေ့တွေရော ခဏခဏ လာလည်ပေးလို့ရမလား "

ဂျီမင်းက ခေါင်းကို သုတ်ပေးနေသော လက်တို့

တုံ့ခနဲ ရပ်သွားသည် ။

" ဘာလို့လဲ ဂျောင်ကု ! "

" ဂျီမင်း နဲ့နေရတာ ပျော်သလို ခံစားရလို့ပါ ။ တစ်

ယောက်တည်းရှိနေရင် သူ့အကြောင်းပဲတွေးမိနေမှာ

စိုး ... စိုး ... "

" လာမယ် လာမယ် နေ့တိုင်းလာမယ် ... "

မဆိုင်းမတွ ဖြေလိုက်တဲ့ ဂျီမင်း ရဲ့ အဖြေကို ဂျောင်

ကုက သဘောကျကာ ကြိတ်ရယ်လိုက်သည် ။

" ကဲကဲ ခေါင်းလဲ အတော် ခြောက်နေပြီ ... မြန်မြန်

မနက်စာစားဖို့လုပ်နော် ! သွားတော့မယ် ! "

" ဂျီမင်းက ဘယ်သွားမလို့လဲ ? "

" ဘယ်သွားရမှာလဲ ? အလုပ်ရှိသေးတယ်လေ "

" အော် "

ဂျောင်ကု လေသံမှာ တိုးညင်းနေပြီး မသွားစေချင်တဲ့

ပုံ သဘောမကျတဲ့ အသံပုံစံ ဖြစ်နေသည် ။

" ဘာလို့လဲ မသွားရဘူးလား ? "

" မဟုတ်ပါဘူး သွားပါ ရပါတယ် "

" အင်း ဒါဆိုလည်း သွားပြီနော် "

မသွားစေချင်ပေမယ့်လည်း မသွားပါနဲ့လို့ တားခွင့်

မရှိတော့ တကယ်မသွားစေချင်သူနဲ့ ထွက်မသွားချင်

သူ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် ဖြစ်နေတော့သည် ။

ဂျီမင်းက အရင်ကထက် သွေးအေးသွားသလိုမျိုး

ငြိမ်သက်သွားသည်က ဂျောင်ကုက အနီးကပ်နေမှ

သတိထားမိသည် ။ အရင်ကလို ဂျောင်ကုကို ရွှန်း

ရွှန်းစစကြည့်နေမယ့် အကြည့်တွေမျိုး ပြန်လိုချင်

မိနေတဲ့ လောဘဟာ ရီစရာကောင်းနေပြန်သည် ။

တကယ်တမ်း ဘာပေးဆပ်မှုမှ မရှိခဲ့ဘဲ အခုလိုချင်

သည်ဆိုတော့ သိပ်လောဘကြီးမနေမိဘူးလား ။

ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဂျီမင်းက ရင်ထဲ မြန်မြန်

ရောက်နေခဲ့လို့ ဆဲအင်းကို မြန်မြန် မေ့ပစ်နိုင်ရတာ

လဲဆိုတာ ဂျောင်ကု ကိုယ်တိုင် မသိတော့ပြီ ။

" ကျွန်တော်က မကောင်းတဲ့သူဆိုလည်း အဲ့လိုသူပဲ

ထားပါတော့ ။ ခင်ဗျား ကြင်နာတာတွေကိုတော့ ခံ

ချင်သေးတယ်ဗျ "

ဂျောင်ကုက တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်ကာ ပြုံး

လိုက်မိသည် ။

//

ဂျီမင်းက ဂျောင်ကု အိမ်ကထွက်လာခဲ့ပြီးနောက်

အိမ်ရှေ့မှာ အတော်ကြာကြာ ရပ်နေမိသည် ။

" ငါလုပ်နေတာတွေ မှန်ရဲ့လား ? "

ဂျောင်ကု အပေါ်ထပ်ပြီး သံယောဇဉ် မတွယ်ချင်ပြန်

ဘူးဖြစ်သည် ။ နာကျင်ခဲ့ရတာတွေကို ထပ်ပြီး နာကျင်

ဖို့ ကြိုဆိုနေသလိုဖြစ်နေပြီလား ဆိုတာ မတွေးတတ်

တော့ပြီ ။

မချစ်တော့ဘူး လို့ ဘယ်လောက် ငြင်းနေပါစေ နှလုံး

သား ကမှ လက်မခံနိုင်ဘဲလေ ။ ဘေးမှာ တစ်ခြားသူ

မရှိတော့ချိန် လိုသုံးဘဝ အဖြစ်ခံနေပြီး နာကျင်သွား

ရမှာမျိုးလား ။

" ဂျောင်ကုရယ် ... ငါမင်းနဲ့ပတ်သက်ရင် အမြဲ တွေ

ဝေ ပျော့ညံ့နေတာ "

ကြိုမမြင်ရတဲ့ အနာဂတ်ကြောင့် ဂျီမင်းက သက်

ပြင်း ရှည်ရှည်သာ ချလိုက်မိသည် ။

" ငါ့ကို ဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ ဆက်ဆံပေးရင် ငါက ထပ်ပြီး

ကျရှုံးသွားလိမ့်မယ် ဂျောင်ကု ... "

ဂျီမင်းက ဂျောင်ကု အိမ်ရှေ့ကနေ ထွက်လာပြီး

ဘတ်စ်ကားဂိတ်ထိ သွားရင်း ရေရွတ်လိုက်မိသည် ။

" ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီအချိန်ဟာ ငါမင်းဘေးမှာ ရှိနေပေး

ရမယ့် အချိန်ဆိုရင် အဲ့အထိပဲ ။ အဲ့အထိပဲပေါ့ ဂျောင်

ကုရယ် "

ဂျောင်ကုလည်း အဆင်ပြေပြီး နေသားကျလို့ ဒဏ်

ရာတွေ ကျက်သွားရင်လည်း ဂျီမင်းအဖို့ အနားက

ထွက်သွားဖို့ အသင့်ပါပဲ ။

//

Dance Class ထဲကို ဝင်လာတဲ့ ဂျောင်ကု ကို ယွန်း

ဂီတို့ အားလုံးက တအံ့တသြ ကြည့်နေကြသည် ။

" ဂျောင်ကု !!!! "

ဂျောင်ကုက ခေါ်သံလာရာ ခေါင်းကို မော့ကြည့်

လိုက်တော့ ယွန်းဂီ ဖြစ်နေသည် ။

" မင်း ကား accident ဖြစ်တယ်ဆို ! မင်းကသာ

မလာနဲ့ဆိုလို့ ငါလည်းစိတ်ပူနေတာ"

" အဆင်ပြေပါတယ် အစ်ကို ရဲ့ ခုကြည့်ပါလား ?

ပွန်းပဲ့ရုံပဲမို့ အဲ့နေ့ပဲ ဆေးရုံကဆင်းလာတာ ။ စိတ်

မပူပါနဲ့ "

" ထိခိုက်မိတာရော ရှိသေးလား ? "

" တကယ် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး အစ်ကိုရဲ့ ။ အစိုးရိမလွန်နေပြန်ပါပြီ"

" မင်းကွာ ! နဂိုထဲက ကိုယ့်ကျန်းမာရေးနဲ့ကိုယ် ရှိရဲ့

သားနဲ့ ကားမောင်းတာကို မူးနေတုန်း မောင်းစရာ

လား ပြဿနာကို လက်ယက်ခေါ်တယ် တကယ်ပဲ ! "

ယွန်းဂီက ဂျောင်ကု ပုခုံးကို ဖက်လျက် ပြောလာ

သည် ။

" ကျွန်တော် မူးပြီးမောင်းတယ်လို့ အစ်ကို့ ကို

ဘယ်သူပြောလဲ ? "

" ဂျီမင်း ! "

" သူကလား ? "

​ဂျီမင်းက ယွန်းဂီကို ဒီအကြောင်းတွေ ပြောပြထား

သည်ဆိုတော့ ဂျောင်ကုမှာ အံ့သြရသည် ။

" ဟုတ်တယ် ငါဖုန်းဆက်မေးရတာလေ ။ မင်းက

ဖုန်းလဲ မကိုင်ဘူး ။ အဲ့နေ့က မင်းက ကောင်လေး

တစ်ယောက်နဲ့အတူ ဆေးရုံဆင်းသွားတယ်ဆိုတာ

ငါတို့ အားလုံးသိတယ် "

ဂျောင်ကုက ဘေးကို ကြည့်လိုက်တော့ နမ်ဂျွန်နဲ့ ဟို

ဆော့က ခေါင်းညိတ်ပြသည် ။

" အဲ့တော့ ဂျီမင်းဆီ ဖုန်းခေါ်လိုက်တာပေါ့ ။ မနက်

က သူမင်းအိမ်မှာ ရှိတယ် ဆိုတာကိုရော မင်းဖြစ်တဲ့

အကြောင်း အစအဆုံးရှင်းပြတယ် ။ မဟုတ်ရင် မင်း

ဘာဖြစ်လို့ဖြစ်မှန်းမသိဘဲနဲ့ ငါတို့မှာ စိတ်ပူနေရတာ ။

မင်းပြောပြမှသိရမယ်ဆိုရင် ဒီတစ်သက်ကတော့ ... "

" အော် အစ်ကို ကလဲ သူ့ကိုဖုန်းဆက်ပြီး စိတ်ဒုက္ခ

ပေး နေပြန်ပါပြီ ! "

" အံမယ် သူကပဲပြောရတယ်ရှိသေး ! တကယ် ဒုက္ခ

ပေးတာက ဘယ်သူလဲ ? မင်းလောက်တော့ စိတ်ဒုက္ခ

မပေးမိသေးဘူး ! "

ယွန်းဂီ ပြောတာကို ဂျောင်ကုက အူလည်လည်နဲ့ နား

ထောင်နေလိုက်သည် ။ သို့သော် ဘာမှပြန်မပြောဖြစ်

ဘဲ ခေါင်းသာ ငုပ်ထားလိုက်သည် ။

" နေစမ်းပါဦး မင်းက အခု ပြန်ကတော့မလို့လား ? "

" အင်း "

" မင်းနှယ့် ! နားပါလားကွာ အေးဆေး "

" မနားပါဘူး အစ်ကို ရယ် ။ နားလိုက်ရင် ဆက်နား

ချင်နေတော့မှာ "

" အေးပါ အလုပ်ကြိုးစားတဲ့ နေရာမှာတော့ မင်းကို

ဇွဲဆုပေးရမယ် ! သူများကျတော့ အလွန်စိတ်ဒုက္ခ

ပေး ပေး..."

" အစ်ကို !!!!! "

ဂျောင်ကုက ယွန်းဂီ ကိုခပ်တည်တည်နဲ့ ထအော်ဖူး

သည်မှာ ဒါ ပထမအကြိမ်ပင်ဖြစ်သည် ။ အော်ပြီးမှ

ကိုယ့်ဘာသာ ပြန်ငြိမ်သွားသည် ။

" အမယ် ငါ့များအော်နေသေးတယ် !! ဒီကောင်စုတ်

လေးကတော့ ။ နေစမ်းပါဦး မင်းတို့ ပြတ်သွားပြီဆို "

ဂျောင်ကုက ဘာမှပြန်မပြောမိ ။

" အေး !!! ကောင်းတယ် ပြတ်သွားတာ "

ယွန်းဂီ စကားကြောင့် ဂျောင်ကုက ယွန်းဂီကို မော့

ကြည့်လိုက်မိသည် ။

" မင်း ဆဲအင်းဒဏ်တွေကို ခံခဲ့ရပြီးပြီ ။ အခုတော်

ပြီ ။ ဒါကြောင့် ပတ်ဂျီမင်းကိုလည်း ဒုက္ခပြန်မပေး

နဲ့ "

" အဲ့တာ ဘာစကားလဲ ? ဒုက္ခပေးတယ်တဲ့လား ? "

ဂျောင်ကုက မအူမလည်နဲ့ ပြန်ပြောနေသည် ။

" မင်းက အသိဆုံးနေမှာပေါ့ ။ မင်းကတော့ သူများ

ကို ဒုက္ခပေးတယ်ပြောလည်းမကြိုက်ဘူး အခုတင်

ဂျီမင်း ကို ဒုက္ခပေးလိုက်ပြီမလား ? "

" အစ်ကို ကလည်း အဲ့လို သဘောမဟုတ်ပါဘူး ။ အဲ့

တာ တိုက်ဆိုင်သွားတာ ။ ကျွန်တော်က ဘာလို့လဲ ? "

" တစ်မိုးအောက် ဂျွန်ဂျောင်ကုကနော် အသဲကွဲ

တယ်ရှိရသေး ! "

" အစ်ကို ကလည်း မကွဲပါဘူးနော် ဒီတိုင်း ခံပြင်းလို့ !!! "

ဂျောင်ကုကို ဆူလိုက် ဖဲ့လိုက် ချီးကျုးလိုက် လုပ်တဲ့

အရင်းနှီးဆုံး သူကလည်း ယွန်းဂီပဲ ဖြစ်သည် ။

" အေးပါ ငါမပြောတော့ဘူး "

ယွန်းဂီက ကြည့်ရတာ ဂျီမင်းနဲ့ ဂျောင်ကုကို နီးစပ်

စေချင် နေပုံပေါ်သည် ။ ထို့နောက် ဂျောင်ကုနဲ့ ယွန်း

ဂီက စကားစပြတ်ခါစ ရှိသေးသည် ။ အခန်းထဲကို

အပြေးအလွှားနဲ့ ဂျီမင်းက ဝင်လာသည် ။

" ဂျောင်ကု !? "

ဂျောင်ကုက ရုတ်တရက် ရောက်လာတဲ့ ဂျီမင်း

ကြောင့် အံ့သြသွားသည် ။

" ဂျီမင်းရှိ !!?? "

" အေး ... မင်းတို့ စကားပြောကြဦး ။ ငါတို့ အက

အတွက် လုပ်စရာရှိတယ် "

ယွန်းဂီက ဘေးကနေ ဂျောင်ကုနဲ့ ဂျီမင်း ပုခုံးကို

ပုတ်လျက် ထွက်သွားသည် ။ ဂျောင်ကုက ဂျီမင်း

ကို ဒီတိုင်း ဆက်တိုက် ကြောင်ကြည့်နေမိသည် ။

စက္ကန့်ပိုင်းမျှ ကြောင်ကြည့်နေသော ဂျောင်ကုကို

ဂျီမင်းက သူ့ရဲ့ အထုပ်တွေ ဘေးချနေရင် ပြောသည် ။

" ဘာတွေကြောင်ကြည့်နေတာလဲ ? မမြင်ဖူးလို့လား ? "

" မဟုတ်သေးပါဘူး ။ ဒီကို ဘယ်လို ရောက်လာတာလဲ ? "

Class ကို မရောက်တာဆို လနဲ့ချီနေသည်ကို သူက

ဒါပထမဆုံး အကြိမ် ပြန်လာခြင်း ဖြစ်တာကြောင့် ပို

အံ့သြရသည် ။

" ဘယ်လို ရောက်လာရမှာလဲ ? မင်းကို စိတ်မချလို့လေ "

" ဟမ် ! "

​ဂျောင်ကုက စိတ်မချဘူးဆိုသော စကားရဲ့နောက်

မှာ အများကြီးတွေးမိသည် ။

" ကျွန်တော့်ကို စိတ်မချတာ ? ကျွန်တော်က အဆင်

ပြေပါတယ် "

" အဆင်ပြေတာသိပါတယ် ။ အခုထိ ခေါင်းက မူး

နေတုန်းမလား ။ ကားမောင်းမရမှာစိုးလို့ ကားလိုက်

မောင်းပေးမယ် ။ မင်းက ရတယ်ဆိုလဲ ပြန်တော့မယ် "

" အ ... အဲ့လိုမဟုတ်ပါဘူး ! မ ပြန် ပါ နဲ့ "

ဂျောင်ကုက ဂျီမင်းလက်တွေကို ဆွဲထားလိုက်တော့

အချိန်အတော်ကြာထိ ဂျောင်ကု မျက်လုံးတွေကို

ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည် ။ ဂျီမင်း ကြောင့် ဂျောင်

ကုကလည်း ပြန်ပြုံးမိသည် ။ ထိုအပြုံးတွေရဲ့

အဓိပ္ပာယ်တွေကို နှစ်ယောက်ကလွဲလို့ မည်သူမှ

သိမည်မဟုတ်ပေ ။

//

" ဒီနေ့ လိုက်ပို့ပေးတာ ကျေးဇူးပဲနော် ။ Class လည်း

ဝင်မတက်ဘဲ ဒီတိုင်း စောင့်နေပေးပြီး ဒီလို ကူညီ

ပေးတာ .... "

" ရပါတယ် ဒါပေမဲ့ မင်း ပြန်ကတာ အရမ်းမလော

နေဘူးလား ? အနားယူဖို့ လို .. လို "

" အဆင်ပြေပါတယ် ။ ဘာမှ ဖြစ်တာမှ မဟုတ်ဘဲ ။

တစ်ယောက်တည်း အိမ်မှာ ထိုင်နေလို့လည်း မဖြစ်

သေးဘူးလေ ။ ဒီအကက ကျွန်တော့် ဘဝပဲဟာ ။

ပြန်လုပ်ရမှာပေါ့ "

ဂျီမင်းက ဆဲအင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အနာမြန်မြန်ကျက်

သွားတဲ့ ဂျောင်ကုကို ကြည့်ကာ ပြုံးနေမိသည် ။

" သိပါပြီ ... ဒါဆို သွားတော့မယ် "

ဂျီမင်းက ကားသော့ကို ဂျောင်ကု လက်ထဲထည့်ရင်း

လှည့်ထွက်သွားသည် ။

" ဟိုလေ ... လာလည်ဦးမယ်မလား ? "

ဂျီမင်းက ပြန်လှည့်လာရင်း ဂျောင်ကု မျက်နှာကို

တော်တော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေမိသည် ။ ဂျောင်ကု

အဖို့လည်း ဒီလို ဆွဲထားချင်မိတာ ဂျီမင်း တစ်

ယောက်တည်း ဖြစ်သည် ။

ဂျီမင်းက မလှုပ်တလှုပ်လေး ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြန်

လှည့်ထွက်သွားသည် ။ တကယ်ဆို အရင်ကထက်

သွေးအေးသွားတာကိုတော့ ဂျောင်ကုက သတိထား

မိပါသည် ။

ဂျီမင်းက နောက်ဆုံး တစ်ခေါက် လှည့်လာရင်း

ဂျောင်ကုကို ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည် ။

" သွားပြီ နောက်နေ့တွေ့မယ် ဂျောင်ကုရှိ ! "

ဒီစကားဟာ နောက်တစ်ရက် တွေ့ကြဦးမည်ဆိုတဲ့

သဘောအဓိပ္ပာယ်ပဲမို့ ဂျောင်ကုက နှစ်နှစ်ခြိုက်

ခြိုက် ပြုံးမိသည် ။

" အင်း ! နောက်နေ့နော် ! "

ဂျီမင်းက လက်ကို ထောင်ပြလျက် အိုကေ ပြသည် ။

ဂျောင်ကုက ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဘာဖြစ်မှန်း မသိအောင်

ဂျီမင်း ကို တွယ်တာနေမိသည်မှာ မငြင်းနိုင် ။

" ခဏနေပါဦး ! ငါကဘာဖြစ်နေတာလဲ ? "

ကိုယ်တိုင် မမြင်ဖူးတဲ့ ပုံစံတွေကို ဂျီမင်းနဲ့မှ မြင်လာ

ရသည်မှာ ကိုယ့်ကိုကိုယ်ပင် အံ့သြမိသည် ။

" ပတ်ဂျီမင်း ! ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို တဖြည်း

ဖြည်း စိုးမိုးလာပြီထင်ပါရဲ့။ "

ဂျောင်ကုက ထွက်သွားတဲ့ ဂျီမင်းရဲ့ ကျောပြင်ကို

ကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုး ပြောမိတော့သည် ။

//

အချိန်က မနက် ကိုးနာရီခန့် ။

ဂျီမင်းက ဟိုဆော့အိမ်မှာ ရောက်နေပြီး မနက်စာ

ပြင်နေသည် ။

" မင်းလည်းနော် ! ဂျွန်ဂျောင်ကုနဲ့ ပတ်သက်မှပဲ

ဒီအိမ်ဘက်လှည့်လာတော့တယ် ။ ပြောပါဦး မင်း

သူ့အနား ပြန်ရောက်နေရတဲ့အကြောင်းလေး ... "

ဟိုဆော့က ထမင်းစားပွဲမှာ ဝင်ထိုင်ကာ ဂျီမင်းကို

ပြောလိုက်သည် ။

" တော်ပါ အစ်ကိုရယ် ။ တိုက်ဆိုင်ရုံပါ ။ သူမတော်

တဆ ဖြစ်တယ်ဆိုပြီး ကျွန်တော့်ဆီ ဖုန်းဝင်လာလို့

ရောက်လာရုံလေးပါ ။ သက်သက်မဲ့ သူ့ဆီရောက်ပါ့

မလား အစ်ကိုရ "

" အဲ့တိုက်ဆိုင်တယ်ဆိုကတည်းက မင်းတို့ ရေစက်

ကိုလဲ ကြည့်ဦးလေ ။ ထားပါ .. အခု သူ့ကို ဂရုစိုက်

ပေးနေတယ်ဆို "

​ဂျီမင်းက ဟိုဆော့ စကားကြောင့် နည်းနည်း ရှက်

သွားသည် ။

" အဲ့တာ ဘယ်သူပြောပြတာလဲ ? "

" ဒီသတင်းက ငါတို့မသိဘူးထင်လို့လား ? "

ဂျီမင်းက ဂုတ်ပိုးကို ပွတ်နေလိုက်ပြီး စကားသံက

ကောင်းကောင်း ထွက်မလာ ။

" မဟုတ်ပါဘူး ... ဒီတိုင်း သူက ခေါင်းထိထားတာ

ပြန်မကောင်းသေးဘူးလေ အဲ့ဒါကြောင့် ... "

" အနီးကပ် ပြုစုနေရတယ်ဆိုပါတော့ ! "

" အဲ့လိုလဲမဟုတ်ပါဘူး !!!! "

ဟိုဆော့ က ဂျီမင်းကို ရယ်ကြဲကြဲနဲ့ ပြန်ပြောသည် ။

" ဘာလဲ ? အခုထိ နေနိုင်သလောက် နေလာခဲ့ပြီး

မင်းသူ့ကို ပြန်ပြီး စိတ်လည်နေပြီမလား ? "

ဂျီမင်းက ခဏတော့ တွေဝေမိသွားတာအမှန် ။

တကယ်ပဲ စိတ်ပြန်လည်နေပြီလားဆိုတာ ကိုယ်တိုင်

လည်း ဝေခွဲမရ ။

" မဟုတ်ဘူး ဒီအထိရောက်လာအောင် ဘယ်

လောက် စိတ်တင်းခဲ့ရလဲ ? "

" ဒါပေမဲ့ မင်းပုံစံကို ကြည့်ဦး ! စိတ်ပြန်လည်

နေတာမဟုတ်ဘူး ။ နဂိုတည်းက စိတ်ကမှ

မပြတ်တာ "

​ဟိုဆော့ပြောမှ ဂျီမင်းက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှန်

နေသည်ကို မငြင်းနိုင် ။ ဒါပေမဲ့ ခေါင်းငုံ့ထား

လိုက်ကာ ဟိုဆော့ကို ငြင်းလိုက်သည် ။

" အဲ့လိုမဟုတ်ဘူး ။ ကျွန်တော်လည်း ကြိုးစား

ခဲ့တာပါပဲ ။ အဲ့လိုနဲ့ ဝေးဝေးမှာ နေနေတာပဲ ! "

" အဲ့တော့ ... ပြောပါဦး ။ အခု သူ့ကို မမေ့နိုင်

သေးဘဲ ချစ်နေတုန်းလား ? "

" ကျွန်တော် ... ကျွန်တော် ... သူ့အပေါ် စိတ်ပြန်

မလည်ချင်တော့ဘူး "

ဂျီမင်း အဖြေက စိတ်နဲ့ ကိုယ်နဲ့ တစ်လမ်းစီ ရွေးချယ်

နေတာကို ဟိုဆော့က သတိထားမိသည် ။ ဟိုဆော့

က ရီနေရာက အတည်ပေါက် ပြောလိုက်သည် ။

" ငါနားလည်ပါတယ် မင်းက နာကျင်ခဲ့ရတဲ့သူဆိုတော့ ... "

တကယ်ဆို ဂျောင်ကုဟာ အခုဆို လွတ်လပ်သူ

ဖြစ်နေပြီ ဆိုပေမယ့်လည်း ဂျီမင်းအတွက်တော့

ရခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာတွေက စိတ်ဒဏ်ရာ ထာဝရ ဖြစ်

နေရသည်ကို နားလည်သည် ။

" အခု ဒီတိုင်း ရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်လို

ကျွန်တော် သူ့ကို ဆက်ဆံပေးတယ် ဒါပဲ ... ဟုတ်

တယ် ဒါပါပဲ "

" သိပါပြီ သိပါပြီ ထားတော့ ! မင်းငါနဲ့ ခုမှတွေ့ရတာ

အပြင်မှာ တစ်ခုခု သွားစားရအောင် ။ ငါမင်းကိုဝယ်

ကျွေးမယ် ကြိုက်တာမှာ ! "

" တကယ်လား !!! "

အရောင်နည်းနည်းလက်သွားသော ဂျီမင်းရဲ့မျက်

လုံးတွေက ခုဏက အတည်ပေါက်ပြောနေတာပင်

သူမဟုတ်တော့သလို ။

" ဒါပြီးရင် ဘယ်သွားစရာရှိသေးလဲ ဂျီိမင်း ! "

ဂျီမင်းက ဘာမှမဖြေဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားသည် ။

"အာ ... ဂျွန်ဂျောင်ကု ဆီလား ? "

" ဟုတ်တယ် ! သူ့အကြောင်း သိတယ်မလား ။ သူက

ထိခိုက်ထားတာတောင်မှ အငြိမ် မနေဘူးလေ ။ က

တာကိုလည်း ပြန်လုပ်နေသေးတယ် ။ ခေါင်းက တစ်

ချက် တစ်ချက် မူးနေတာကို အခုထိ ကားလည်း

ကိုယ်တိုင် မောင်းလို့မဖြစ်သေးဘူး ။ ဒါကြောင့် ကူ

ညီပေးနေတာ ။ ပြီးတော့ ... "

ဂျီမင်းက ဆက်ပြောဖို့ နှုတ်ဆိတ်သွားသည် ။

" အင်း ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လဲ ? "

" သူက ကျွန်တော့်ကို သူ့အနားမှာနေဖို့ ပြောလာတယ် "

" ဘာ ? တကယ် ?!! "

" အင်း ! အသဲကွဲခါစဆိုတော့လည်း အဖော်လိုနေမှာ

ပေါ့ အစ်ကို ! "

" မင်း တကယ် အဲ့လိုပဲတွေးလား?"

ဟိုဆော့စကားကြောင့် ဂျီမင်းက ဟိုဆော့ ကို တစ်

ချက်မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းပြန်ငုံ့ထားလိုက်သည် ။

" အင်း အဲ့လိုပဲတွေးတယ် "

" အေး ... ကောင်းပါတယ် အဲ့လိုပဲတွေး ! "

တကယ်ဆို ဒီလိုပုံစံက ဂျောင်ကုရဲ့ ပုံစံ မဟုတ်တာ

တော့ ဟိုဆော့က သိပြီးသား ဖြစ်သည် ။ မျှော်လင့်ချက်တွေ ရှိနေရင်လည်း ဂျီမင်း အတွက်

ဘာဖြစ်လာမယ် မသိတာမို့ ဟိုဆော့က ဘာမှ ဆက်

မပြောတော့တာ ဖြစ်သည် ။

ေဂ်ာင္ကုက ေခါင္းသုတ္ေပးတာကို ၿငိမ္ခံေနရင္းက

အတန္အသင့္ၾကာေတာ့ ဂ်ီမင္း နာမည္ကို ခပ္တိုး

တိုး ေခၚလာသည္ ။

" ဂ်ီမင္းရွိ ! "

" အင္း ေျပာေလ ... "

" ေနာက္ေန႔ေတြေရာ ခဏခဏ လာလည္ေပးလို႔ရမလား "

ဂ်ီမင္းက ေခါင္းကို သုတ္ေပးေနေသာ လက္တို႔

တုံ႔ခနဲ ရပ္သြားသည္ ။

" ဘာလို႔လဲ ေဂ်ာင္ကု ! "

" ဂ်ီမင္း နဲ႔ေနရတာ ေပ်ာ္သလို ခံစားရလို႔ပါ ။ တစ္

ေယာက္တည္းရွိေနရင္ သူ႔အေၾကာင္းပဲေတြးမိေနမွာ

စိုး ... စိုး ... "

" လာမယ္ လာမယ္ ေန႔တိုင္းလာမယ္ ... "

မဆိုင္းမတြ ေျဖလိုက္တဲ့ ဂ်ီမင္း ရဲ့ အေျဖကို ေဂ်ာင္

ကုက သေဘာက်ကာ ႀကိတ္ရယ္လိုက္သည္ ။

" ကဲကဲ ေခါင္းလဲ အေတာ္ ေျခာက္ေနၿပီ ... ျမန္ျမန္

မနက္စာစားဖို႔လုပ္ေနာ္ ! သြားေတာ့မယ္ ! "

" ဂ်ီမင္းက ဘယ္သြားမလို႔လဲ ? "

" ဘယ္သြားရမွာလဲ ? အလုပ္ရွိေသးတယ္ေလ "

" ေအာ္ "

ေဂ်ာင္ကု ေလသံမွာ တိုးညင္းေနၿပီး မသြားေစခ်င္တဲ့

ပုံ သေဘာမက်တဲ့ အသံပုံစံ ျဖစ္ေနသည္ ။

" ဘာလို႔လဲ မသြားရဘူးလား ? "

" မဟုတ္ပါဘူး သြားပါ ရပါတယ္ "

" အင္း ဒါဆိုလည္း သြားၿပီေနာ္ "

မသြားေစခ်င္ေပမယ့္လည္း မသြားပါနဲ႔လို႔ တားခြင့္

မရွိေတာ့ တကယ္မသြားေစခ်င္သူနဲ႔ ထြက္မသြားခ်င္

သူ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ ျဖစ္ေနေတာ့သည္ ။

ဂ်ီမင္းက အရင္ကထက္ ေသြးေအးသြားသလိုမ်ိဳး

ၿငိမ္သက္သြားသည္က ေဂ်ာင္ကုက အနီးကပ္ေနမွ

သတိထားမိသည္ ။ အရင္ကလို ေဂ်ာင္ကုကို ရႊန္း

ရႊန္းစစၾကည့္ေနမယ့္ အၾကည့္ေတြမ်ိဳး ျပန္လိုခ်င္

မိေနတဲ့ ေလာဘဟာ ရီစရာေကာင္းေနျပန္သည္ ။

တကယ္တမ္း ဘာေပးဆပ္မွုမွ မရွိခဲ့ဘဲ အခုလိုခ်င္

သည္ဆိုေတာ့ သိပ္ေလာဘႀကီးမေနမိဘူးလား ။

ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ဂ်ီမင္းက ရင္ထဲ ျမန္ျမန္

ေရာက္ေနခဲ့လို႔ ဆဲအင္းကို ျမန္ျမန္ ေမ့ပစ္နိုင္ရတာ

လဲဆိုတာ ေဂ်ာင္ကု ကိုယ္တိုင္ မသိေတာ့ၿပီ ။

" ကၽြန္ေတာ္က မေကာင္းတဲ့သူဆိုလည္း အဲ့လိုသူပဲ

ထားပါေတာ့ ။ ခင္ဗ်ား ၾကင္နာတာေတြကိုေတာ့ ခံ

ခ်င္ေသးတယ္ဗ် "

ေဂ်ာင္ကုက တစ္ေယာက္တည္း ေရရြတ္ကာ ျပဳံး

လိုက္မိသည္ ။

//

ဂ်ီမင္းက ေဂ်ာင္ကု အိမ္ကထြက္လာခဲ့ၿပီးေနာက္

အိမ္ေရွ႕မွာ အေတာ္ၾကာၾကာ ရပ္ေနမိသည္ ။

" ငါလုပ္ေနတာေတြ မွန္ရဲ့လား ? "

ေဂ်ာင္ကု အေပၚထပ္ၿပီး သံေယာဇဥ္ မတြယ္ခ်င္ျပန္

ဘူးျဖစ္သည္ ။ နာက်င္ခဲ့ရတာေတြကို ထပ္ၿပီး နာက်င္

ဖို႔ ႀကိဳဆိုေနသလိုျဖစ္ေနၿပီလား ဆိုတာ မေတြးတတ္

ေတာ့ၿပီ ။

မခ်စ္ေတာ့ဘူး လို႔ ဘယ္ေလာက္ ျငင္းေနပါေစ ႏွလုံး

သား ကမွ လက္မခံနိုင္ဘဲေလ ။ ေဘးမွာ တစ္ျခားသူ

မရွိေတာ့ခ်ိန္ လိုသုံးဘဝ အျဖစ္ခံေနၿပီး နာက်င္သြား

ရမွာမ်ိဳးလား ။

" ေဂ်ာင္ကုရယ္ ... ငါမင္းနဲ႔ပတ္သက္ရင္ အျမဲ ေတြ

ေဝ ေပ်ာ့ညံ့ေနတာ "

ႀကိဳမျမင္ရတဲ့ အနာဂတ္ေၾကာင့္ ဂ်ီမင္းက သက္

ျပင္း ရွည္ရွည္သာ ခ်လိုက္မိသည္ ။

" ငါ့ကို ဒီလိုပုံစံမ်ိဳးနဲ႔ ဆက္ဆံေပးရင္ ငါက ထပ္ၿပီး

က်ရွုံးသြားလိမ့္မယ္ ေဂ်ာင္ကု ... "

ဂ်ီမင္းက ေဂ်ာင္ကု အိမ္ေရွ႕ကေန ထြက္လာၿပီး

ဘတ္စ္ကားဂိတ္ထိ သြားရင္း ေရရြတ္လိုက္မိသည္ ။

" ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီအခ်ိန္ဟာ ငါမင္းေဘးမွာ ရွိေနေပး

ရမယ့္ အခ်ိန္ဆိုရင္ အဲ့အထိပဲ ။ အဲ့အထိပဲေပါ့ ေဂ်ာင္

ကုရယ္ "

ေဂ်ာင္ကုလည္း အဆင္ေျပၿပီး ေနသားက်လို႔ ဒဏ္

ရာေတြ က်က္သြားရင္လည္း ဂ်ီမင္းအဖို႔ အနားက

ထြက္သြားဖို႔ အသင့္ပါပဲ ။

//

Dance Class ထဲကို ဝင္လာတဲ့ ေဂ်ာင္ကု ကို ယြန္း

ဂီတို႔ အားလုံးက တအံ့တၾသ ၾကည့္ေနၾကသည္ ။

" ေဂ်ာင္ကု !!!! "

ေဂ်ာင္ကုက ေခၚသံလာရာ ေခါင္းကို ေမာ့ၾကည့္

လိုက္ေတာ့ ယြန္းဂီ ျဖစ္ေနသည္ ။

" မင္း ကား accident ျဖစ္တယ္ဆို ! မင္းကသာ

မလာနဲ႔ဆိုလို႔ ငါလည္းစိတ္ပူေနတာ"

" အဆင္ေျပပါတယ္ အစ္ကို ရဲ့ ခုၾကည့္ပါလား ?

ပြန္းပဲ့႐ုံပဲမို႔ အဲ့ေန႔ပဲ ေဆး႐ုံကဆင္းလာတာ ။ စိတ္

မပူပါနဲ႔ "

" ထိခိုက္မိတာေရာ ရွိေသးလား ? "

" တကယ္ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး အစ္ကိုရဲ့ ။ အစိုးရိမလြန္ေနျပန္ပါၿပီ"

" မင္းကြာ ! နဂိုထဲက ကိုယ့္က်န္းမာေရးနဲ႔ကိုယ္ ရွိရဲ့

သားနဲ႔ ကားေမာင္းတာကို မူးေနတုန္း ေမာင္းစရာ

လား ျပႆနာကို လက္ယက္ေခၚတယ္ တကယ္ပဲ ! "

ယြန္းဂီက ေဂ်ာင္ကု ပုခုံးကို ဖက္လ်က္ ေျပာလာ

သည္ ။

" ကၽြန္ေတာ္ မူးၿပီးေမာင္းတယ္လို႔ အစ္ကို႔ ကို

ဘယ္သူေျပာလဲ ? "

" ဂ်ီမင္း ! "

" သူကလား ? "

​ဂ်ီမင္းက ယြန္းဂီကို ဒီအေၾကာင္းေတြ ေျပာျပထား

သည္ဆိုေတာ့ ေဂ်ာင္ကုမွာ အံ့ၾသရသည္ ။

" ဟုတ္တယ္ ငါဖုန္းဆက္ေမးရတာေလ ။ မင္းက

ဖုန္းလဲ မကိုင္ဘူး ။ အဲ့ေန႔က မင္းက ေကာင္ေလး

တစ္ေယာက္နဲ႔အတူ ေဆး႐ုံဆင္းသြားတယ္ဆိုတာ

ငါတို႔ အားလုံးသိတယ္ "

ေဂ်ာင္ကုက ေဘးကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ နမ္ဂၽြန္နဲ႔ ဟို

ေဆာ့က ေခါင္းညိတ္ျပသည္ ။

" အဲ့ေတာ့ ဂ်ီမင္းဆီ ဖုန္းေခၚလိုက္တာေပါ့ ။ မနက္

က သူမင္းအိမ္မွာ ရွိတယ္ ဆိုတာကိုေရာ မင္းျဖစ္တဲ့

အေၾကာင္း အစအဆုံးရွင္းျပတယ္ ။ မဟုတ္ရင္ မင္း

ဘာျဖစ္လို႔ျဖစ္မွန္းမသိဘဲနဲ႔ ငါတို႔မွာ စိတ္ပူေနရတာ ။

မင္းေျပာျပမွသိရမယ္ဆိုရင္ ဒီတစ္သက္ကေတာ့ ... "

" ေအာ္ အစ္ကို ကလဲ သူ႔ကိုဖုန္းဆက္ၿပီး စိတ္ဒုကၡ

ေပး ေနျပန္ပါၿပီ ! "

" အံမယ္ သူကပဲေျပာရတယ္ရွိေသး ! တကယ္ ဒုကၡ

ေပးတာက ဘယ္သူလဲ ? မင္းေလာက္ေတာ့ စိတ္ဒုကၡ

မေပးမိေသးဘူး ! "

ယြန္းဂီ ေျပာတာကို ေဂ်ာင္ကုက အူလည္လည္နဲ႔ နား

ေထာင္ေနလိုက္သည္ ။ သို႔ေသာ္ ဘာမွျပန္မေျပာျဖစ္

ဘဲ ေခါင္းသာ ငုပ္ထားလိုက္သည္ ။

" ေနစမ္းပါဦး မင္းက အခု ျပန္ကေတာ့မလို႔လား ? "

" အင္း "

" မင္းႏွယ့္ ! နားပါလားကြာ ေအးေဆး "

" မနားပါဘူး အစ္ကို ရယ္ ။ နားလိုက္ရင္ ဆက္နား

ခ်င္ေနေတာ့မွာ "

" ေအးပါ အလုပ္ႀကိဳးစားတဲ့ ေနရာမွာေတာ့ မင္းကို

ဇြဲဆုေပးရမယ္ ! သူမ်ားက်ေတာ့ အလြန္စိတ္ဒုကၡ

ေပး ေပး..."

" အစ္ကို !!!!! "

ေဂ်ာင္ကုက ယြန္းဂီ ကိုခပ္တည္တည္နဲ႔ ထေအာ္ဖူး

သည္မွာ ဒါ ပထမအႀကိမ္ပင္ျဖစ္သည္ ။ ေအာ္ၿပီးမွ

ကိုယ့္ဘာသာ ျပန္ၿငိမ္သြားသည္ ။

" အမယ္ ငါ့မ်ားေအာ္ေနေသးတယ္ !! ဒီေကာင္စုတ္

ေလးကေတာ့ ။ ေနစမ္းပါဦး မင္းတို႔ ျပတ္သြားၿပီဆို "

ေဂ်ာင္ကုက ဘာမွျပန္မေျပာမိ ။

" ေအး !!! ေကာင္းတယ္ ျပတ္သြားတာ "

ယြန္းဂီ စကားေၾကာင့္ ေဂ်ာင္ကုက ယြန္းဂီကို ေမာ့

ၾကည့္လိုက္မိသည္ ။

" မင္း ဆဲအင္းဒဏ္ေတြကို ခံခဲ့ရၿပီးၿပီ ။ အခုေတာ္

ၿပီ ။ ဒါေၾကာင့္ ပတ္ဂ်ီမင္းကိုလည္း ဒုကၡျပန္မေပး

နဲ႔ "

" အဲ့တာ ဘာစကားလဲ ? ဒုကၡေပးတယ္တဲ့လား ? "

ေဂ်ာင္ကုက မအူမလည္နဲ႔ ျပန္ေျပာေနသည္ ။

" မင္းက အသိဆုံးေနမွာေပါ့ ။ မင္းကေတာ့ သူမ်ား

ကို ဒုကၡေပးတယ္ေျပာလည္းမႀကိဳက္ဘူး အခုတင္

ဂ်ီမင္း ကို ဒုကၡေပးလိုက္ၿပီမလား ? "

" အစ္ကို ကလည္း အဲ့လို သေဘာမဟုတ္ပါဘူး ။ အဲ့

တာ တိုက္ဆိုင္သြားတာ ။ ကၽြန္ေတာ္က ဘာလို႔လဲ ? "

" တစ္မိုးေအာက္ ဂၽြန္ေဂ်ာင္ကုကေနာ္ အသဲကြဲ

တယ္ရွိရေသး ! "

" အစ္ကို ကလည္း မကြဲပါဘူးေနာ္ ဒီတိုင္း ခံျပင္းလို႔ !!! "

ေဂ်ာင္ကုကို ဆူလိုက္ ဖဲ့လိုက္ ခ်ီးက်ဳးလိုက္ လုပ္တဲ့

အရင္းႏွီးဆုံး သူကလည္း ယြန္းဂီပဲ ျဖစ္သည္ ။

" ေအးပါ ငါမေျပာေတာ့ဘူး "

ယြန္းဂီက ၾကည့္ရတာ ဂ်ီမင္းနဲ႔ ေဂ်ာင္ကုကို နီးစပ္

ေစခ်င္ ေနပုံေပၚသည္ ။ ထို႔ေနာက္ ေဂ်ာင္ကုနဲ႔ ယြန္း

ဂီက စကားစျပတ္ခါစ ရွိေသးသည္ ။ အခန္းထဲကို

အေျပးအလႊားနဲ႔ ဂ်ီမင္းက ဝင္လာသည္ ။

" ေဂ်ာင္ကု !? "

ေဂ်ာင္ကုက ႐ုတ္တရက္ ေရာက္လာတဲ့ ဂ်ီမင္း

ေၾကာင့္ အံ့ၾသသြားသည္ ။

" ဂ်ီမင္းရွိ !!?? "

" ေအး ... မင္းတို႔ စကားေျပာၾကဦး ။ ငါတို႔ အက

အတြက္ လုပ္စရာရွိတယ္ "

ယြန္းဂီက ေဘးကေန ေဂ်ာင္ကုနဲ႔ ဂ်ီမင္း ပုခုံးကို

ပုတ္လ်က္ ထြက္သြားသည္ ။ ေဂ်ာင္ကုက ဂ်ီမင္း

ကို ဒီတိုင္း ဆက္တိုက္ ေၾကာင္ၾကည့္ေနမိသည္ ။

စကၠန႔္ပိုင္းမၽွ ေၾကာင္ၾကည့္ေနေသာ ေဂ်ာင္ကုကို

ဂ်ီမင္းက သူ႔ရဲ့ အထုပ္ေတြ ေဘးခ်ေနရင္ ေျပာသည္ ။

" ဘာေတြေၾကာင္ၾကည့္ေနတာလဲ ? မျမင္ဖူးလို႔လား ? "

" မဟုတ္ေသးပါဘူး ။ ဒီကို ဘယ္လို ေရာက္လာတာလဲ ? "

Class ကို မေရာက္တာဆို လနဲ႔ခ်ီေနသည္ကို သူက

ဒါပထမဆုံး အႀကိမ္ ျပန္လာျခင္း ျဖစ္တာေၾကာင့္ ပို

အံ့ၾသရသည္ ။