ဘာကြောင့်ရယ် မသိ ပစ္စည်းလေးတွေ ကြည့်နေရင်း

ရင်ထဲမှာ ကြည်နူးနေမိသည် ။ ချစ်ရတဲ့သူကို လက်

ဆောင်ပေးရမည် ဆိုသည်မှာလည်း ရင်ခုန်စရာတစ်

မျိုးပဲ မဟုတ်လား ။

" ညီမ ဒီ Jean Coat လေးကို တစ်ချက် ပြပေးလို့

ရမလား "

ဂျောင်ကု လိုချင်တဲ့ မျက်လုံးတို့ဖြင့်ကြည့်ခဲ့သော ဒီ

Jean Coat လေးကိုပဲ ရွေးလိုက်ဖို့ စဥ်းစားထား

လိုက်သည် ။

များသောအားဖြင့် Hoodie တွေသာ ဝတ်လေ့ရှိတဲ့

ဂျောင်ကုက ဒီလို Jean Coat နဲ့သာဆို ဘယ်

လောက်လိုက်မလဲဟု တွေးရင်း သဘောကျနေ

မိသည် ။

" အစ်ကို ဒီမှာပါ ... "

အရောင်းဝန်ထမ်းမ လေးက Jean Coat ကို ယူကာ

ဂျီမင်းကို ပြသည် ။

" လှလိုက်တာ"

" အစ်ကို ဝတ်မှာလား "

" မဟုတ်ဘူး ကျွန်တော့် ချစ်တဲ့သူ တစ်ယောက်

အတွက် "

" အော် အစ်ကိုရဲ့ သူငယ်ချင်းအတွက်လား ? "

ဂျီမင်းက ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ သူမ ကို ပြုံးပြ

လိုက်သည် ။

" ဒါလေးယူမယ် ပြီးတော့ လက်ဆောင်ပေးမှာမို့

ပါကင်လေး ထုတ်ပေးနိုင်မလား ? "

" ဟုတ်ကဲ့ "

ဂျီမင်းက ဒီလက်ဆောင်လေးထဲက ပစ္စည်းကိုသာ

ဂျောင်ကု မြင်ရင် ဘယ်လောက်တောင် ပျော်နေ

မလဲဆိုတာ တွေးကြည့်ရင်း ပြုံးနေမိသည် ။

" အစ်ကိုက လက်ဆောင်ရမယ့်သူထက်တောင် ပို

ပျော်နေသလိုပဲ "

ဂျီမင်းက ပိုက်ဆံရှင်းရင်း အရောင်းဝန်ထမ်းလေး

ပြောတဲ့ စကားကို ရီမိသည် ။

" ဟုတ်မယ်ထင်တယ် ။ ကျေးဇူးပါဗျာ ... "

ဂျီမင်းက အိတ်ကို ယူကာ ဆိုင်ထဲက ထွက်လာခဲ့

သည် ။

//

" အစ်ကို ဟိုဆော့ရေ ပြန်လာပြီ "

အိမ်ထဲက ဘာသံမှမကြား ။

" အစ်ကို အပြင်သွားတယ်ထင်တယ် ။ "

ပုံမှန်ဆိုလည်း ဒီလိုပဲ ထွက်သွားတတ်သည်မို့ ဘာမှ

အထူးတဆန်း မဟုတ်တော့ပါ ။

" အတော်ပဲ အစ်ကို မရှိတုန်း လွတ်လွတ်လပ်လပ်

ရေးရမယ် "

အသင့် ဝယ်လာသော စာရွက် ရောင်စုံလေးတွေ

ပေါ်မှာ စာရေးဖို့ စီစဉ်လိုက်သည် ။

" နေဦး အရင် အကြမ်းချရေးရမယ် "

ဂျီမင်းက ဘောပင်ကို ရမ်းလှုပ်နေရင်း တွေးနေသည် ။

ဂျီမင်းက စာရွက်ကို ချေလုံးကာ ဘေးကို ပစ်ချ

လိုက်သည် ။

ပါတယ် >

" ဟာ ဒီလိုကလည်း မဟုတ်သေးပါဘူး "

ထပ်ပြီး စာရွက်ကို ချေကာ လွှင့်ပစ်လိုက်သည် ။

" အာ မဟုတ်ဘူး ဒါလဲမဟုတ်သေးဘူး ။ ဘာစရေး

ရမလဲ ? "

ဂျီမင်းက ခေါင်းကို ဖွပစ်လိုက်ကာ အကြံအိုက်နေပြီး

ခုံပေါ် မှောက်အိပ်လိုက်သည် ။

" ဟာ ... သိပြီ "

နောက်ဆုံးတော့ အကြံရသွားကာ သေသေချာချာ

လေး ရေးပြီး စာကို အစအဆုံး တစ်ခေါက် ပြန်ဖတ်

လိုက်သည် ။

" ဂျောင်ကုသာ ဒီ Jean Coat လေးရမှန်း သိရင်သိပ်

ပျော်မှာ "

" အဲ့တာ ဘာတွေရေးနေတာလဲ ? "

နောက်ကနေ စာကို တိတ်တိတ်လေး လာဖတ်နေတဲ့

ဟိုဆော့က ဂျီမင်းကို မေးလိုက်သည် ။

" အမလေး မြတ်စွာဘုရားကြီး ကြွကုန်ပြီ !!!! "

ဂျီမင်းက မပြောမဆိုနဲ့ နောက်ရောက်နေတဲ့ ဟိုဆော့

ကြောင့် လန့်သွားသည် ။

" အောင်မယ် ! မင်းကရော ဘာတွေ ပြုံးစိစိလုပ်နေ

တာလဲ ? တစ်ခန်းလုံးလည်း ရှုပ်ပွနေတာပဲ ။ ဘာ

တွေ လုပ်နေတာလဲ "

" ဘာလုပ်လုပ်ပေါ့ ! အစ်ကိုက စပ်စုလိုက်တာ...."

ဂျီမင်းက လူက လက်တောက်လောက် ဖြစ်သလို

စိတ်ကလည်း လက်တစ်ဆစ် ဖြစ်သည် ။

" အောင်မာ ... ငါ့များ စပ်စုသလေးနဲ့ ။ အခန်းကို

လည်း ကြည့်ဦး ။ ဖွထားတာက ... ? "

" ကျွန်တော် သိမ်းမှာပါ ... "

ဂျီမင်းက စာရွက်ကို သေချာ ယူ၍ ထွက်သွားသည် ။

" ဟေ့ကောင် !!! သိမ်းမယ်ဆို "

ဂျီမင်းက တစ်ခါပြန်လှည့်လာတော့ ဟိုဆော့က

ချက်ချင်း လာပြန်ရှင်းတယ် ထင်ပေမယ့် ဂျီမင်း

က မေ့ကျန်ခဲ့သော ခုံပေါ်က လက်ဆောင်ဘူးကို

လာယူတာဖြစ်သည် ။

" အံမယ် အံမယ် .... မရှင်းဘူးလား မင်းအမှိုက်တွေ "

ဂျီမင်းက ဟိုဆော့ကို မျက်စောင်းကလည်း ထိုး

လိုက်သေးသည် ။

" ဘုရား ဘုရား ! ငါလည်း သူ့ကို ဘာမှမလုပ်ပဲနဲ့

ငါပြာကျတော့မယ် သူကြည့်တာနဲ့တင် "

" ရှင်းပါမယ်ဆို ... ခဏတော့စောင့်ဦး ။ အစ်ကို မကျေနပ်ရင် ကိုယ့်ဘာသာ ရှင်းလိုက်တော့ !! "

ဟိုဆော့ ကို အပြင်မှာထားခဲ့ပြီး အခန်းထဲဝင်ကာ

တံခါးကိုပိတ်ပြီး ဂျက်ချလိုက်သည် ။

" ဟာ ... ကောင်စုတ်လေး လုပ်သွားပုံ ကြည့်စမ်း !!! "

ဟိုဆော့က အခန်းပြင်က အော်နေသံ ကြားပေမယ့်

ဂျီမင်းက လက်ဆောင်ဘူးလေးကို ကြည့်လိုက် စာ

ကို ကြည့်လိုက်နဲ့ ပြုံးပျော်နေမိသည် ။ ထို့နောက်

စာကို သေချာခေါက်ကာ ဘူးလေးထဲ လှလှပပ

ထည့်လိုက်သည် ။

" ဟူး ... ဒီနေ့အိပ်ပြီးရင် မနက်ဖြန်ဆို အဆင်ပြေ

သွားမှာ ! သူ ဒီစာလေးကို ဖတ်မိရင် အဆင်ပြေသွားမှာ "

ဂျီမင်းက လက်ဆောင်ဘူးလေးကို ပိုက်လျက်

ကုတင်ပေါ်မှာ လူးလွန့်နေမိသည် ။

" ရင်ခုန်လိုက်တာ အား !!! "

//

" မန်နေဂျာရယ် ... ဒီတစ်ရက်ပါပဲ ! "

ဂျီမင်းက လက်ညိုးတစ်ချောင်းကို ထောင်လျက်

ခွင့်တောင်းနေသည် ။

" အေး ... ငါလစာထဲက ဖျက်မှာ ... "

" မန်နေဂျာကလည်း ... !! "

နှုတ်ခမ်းကို ထော်ကာ ဆောင့်အောင့်လိုက်ပေမယ့်

အထက်လူဖြစ်နေသည်က ဘာမှ လုပ်မရ ။

" အောင်မာ မကျေနပ်ရင် မသွားနဲ့ ။ မင်းမရှိရင်

ညနေပိုင်းက ဘယ်သူ တာဝန်ယူမှာလဲ ? "

" သိပါပြီ ! အဲ့တာဆိုလည်း ဖျက်ပေါ့ ။ ကျွန်တော်က

သွားမှရမှာမို့ ... "

" မင်းကိစ္စပဲ အဲ့တာ ။ သွားလို့ ရပြီ ! "

မကျေနပ်ပေမယ့်လည်း ဂျောင်ကုမွေးနေ့ အမှီသွား

ချင်တာမို့ အောက်ကျနောက်ကျခံကာ မျက်နှာချို

သွေးခဲ့ရသည် ။ သို့သော်လည်း လစာက ထပ်ဖျက်

ခံရဦးမည် ။

ဂျီမင်းက အဝတ်လဲခန်းထဲ အမြန်ဝင် ပြင်ဆင်လိုက်သည် ။

မှန်ထဲကို ကြည့်လိုက်တော့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်ကြည့်

ရင်း ပြုံးလိုက်သည် ။ ဂျောင်ကုမွေးနေ့ဖြစ်တာမို့

အရင်ထက် အများကြီး တောက်တောက်ပပ ဝတ်

ထားခဲ့မိသည် ။ ကော်လံစကို သေသေသပ်သပ်ဖြစ်

အောင် ချိုးလိုက်ကာ ပြင်ဆင်ပြီး ဆိုင်ထဲက ထွက်

လာခဲ့သည် ။

ဂျီမင်းရဲ့ ခြေလှမ်းတို့က တက်ကြွနေသည် ။ လှမ်း

လိုက်တဲ့ ခြေတစ်လှမ်းဆီတိုင်းက ပျော်ရွှင် လန်း

ဆန်းမှုတွေနဲ့ ဖြစ်သည် ။

Class ရှေ့ကိုရောက်လာတော့ ချက်ချင်း မဝင်ဖြစ်

သေးဘဲ အသက်ဝအောင်ရှူကာ သက်ပြင်းချလိုက်

သည် ။

" ဂျီမင်းရှိ ! ရောက်လာပြီလား ? "

ဂျောင်ကုက ဂျီမင်း ရှေ့ကိုတိုးလာပြီး ဂျီမင်းကို

စက္ကန့်ပိုင်းမျှ မှင်သက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည် ။

ချက်ချင်းရောက်မလာသေးလောက်ဘူး ထင်ပေ

မယ့် ဂျောင်ကုက တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဘေးကို

ရောက်လာသည် ။

" ဒီနေ့တော်တော် ကြည့်ကောင်းနေတယ် "

ဂျောင်ကု စကားကြောင့် ဂျီမင်းက ခေါင်းကို ဆက်

တိုက် ငုံ့ထားလိုက်သည် ။

" အာ ... ကျေးဇူးပါပဲ ! "

ရှက်လွန်းလို့ စကားတွေဟာ ကောင်းကောင်း ထွက်

မလာခဲ့ ။

" လာလေ အထဲ ဝင်ထိုင်လေ ! "

" ဒါလေး အရင် ... "

ဂျောင်ကုက အထဲဝင်ဖို့ ခေါ်ပေမယ့် ဂျီမင်းက လက်

ထဲက လက်ဆောင်ဘူးလေးကို အရင်ထုတ်ပေးလိုက်

သည် ။

" အမ် ! လက်ဆောင်လား ? "

" အင်း ! "

လက်ဆောင်ရသူထက် ပေးသူရဲ့ မျက်နှာက အပြုံး

တွေ ပိုဝေနေသည် ။

" ဂျီမင်းရှိ ! ကျေးဇူးပဲနော် "

ဂျောင်ကုက ဘူးကို ချက်ချင်း ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည် ။

" အာ ... အခု ... အခုကြည့်ပြီလား ? "

ဂျောင်ကုက ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ဘူးထဲက ခေါက်

လျက်သား Jean Coat လေးကို အံ့သြသော မျက်

နှာတို့ဖြင့် အတန်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည် ။

" အာ ... ဖွင့်လိုက်ပြီပဲ ။ ဟို .. မင်း .. သဘော ..

သဘောကျ ... "

ဂျီမင်းက စကားတွေ အထစ်ထစ်နဲ့ ပြုံးလျက် ပြော

နေသည် ။

" ဂျီမင်းရှိ ? "

ဂျောင်ကုက အံ့သြသော မျက်လုံးအစုံတို့ဖြင့် ဂျီမင်း

ကို ကြည့်လာသည် ။

" ဒါလိုချင်နေတာ ဘယ်လို သိခဲ့တာလဲ ? "

" အော် အဲ့ဒါက ဟိုဟာ .. ဟို ... အဲ့တာက ... မင်းဟို

နေ့က ဆိုင်ရှေ့မှာ ... ရပ် ... ရပ်ကြည့်နေတာ ...

တွေ့ .. တွေ့ ... "

ဂျီမင်း ပြောတာ ဆုံးအောင် နားမထောင်တော့ဘဲ

ရုတ်တရက် ဖက်ထားလိုက်တဲ့ ဂျောင်ကုကြောင့်

ဂျီမင်းက ခဏတော့ကြောင်အမ်းသွားမိသည် ။

" အာ ... ဂျောင်ကု ah ... "

အစကတည်းက ပျော်မယ်ဆိုတာ သိတဲ့ စိတ်နဲ့

ပြင်ဆင်လာခဲ့တဲ့ စိတ်ကြောင့် ဂျီမင်းက နှစ်နှစ်

ခြိုက်ခြိုက် ပြုံးမိသည် ။

" ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဂျီမင်းရှိ ! တကယ်ပါ ... "

ဂျီမင်းက တင်းကျပ်စွာဖက်ထားတဲ့ ဂျောင်ကုရဲ့

လက်တွေ အတိုင်း ဂျောင်ကုကိုလည်း ပြန်ဖက်

ထားလိုက်သည် ။

" မဟုတ်တာကို ... သဘောကျရင် ရပါပြီ "

" ဂျီမင်း ! ဂျီမင်း ! ဂျီမင်း ! "

ဂျီမင်းရဲ့ ပုခုံးကို လာလှုပ်သော လက်တစ်စုံကြောင့်

ဂျီမင်းက လှည့်ကြည့်လိုက်သည် ။

" ဟေ့ကောင် ! ဒါကြီး ပိုက်ပြီး ဘာတွေစိတ်ကူး

ယဉ်ပြီး ပြုံး​ရယ်နေတာတုန်း ? အထဲမဝင်သေး

ဘူးလား ? "

နမ်ဂျွန်က ဂျီမင်းကို ကြောင်ကာ ကြည့်နေသည် ။

ဂျီမင်းက ရှက်ရှက်နဲ့ လက်ဆောင်ဘူးကို နောက်ကို

အမြန် ဖွက်လိုက်သည် ။

" အာ တောင်းပန်ပါတယ် ။ ကျွန်တော် အတွေးလွန်

သွားလို့ "

" လာလေ ! အထဲဝင်လေ .. လူတောင်စုံနေပြီ ထင်

တယ် "

" လာမယ် လာမယ် ! အစ်ကို အရင်ဝင်နှင့်နော် "

ဂျီမင်းရဲ့ ပါးနှစ်ဖက်လုံးက ရဲတက်လာလို့ ချက်ချင်း

ဝင်သွားဖို့ မဖြစ်နိုင်သေး ။

" အေး ပြီးရော ! "

နမ်ဂျွန်အထဲဝင်သွားတော့မှ သက်ပြင်းချကာ ကိုယ့်

ခေါင်းကို ထုမိတော့သည် ။

" သေလိုက်ပါတော့ ... စိတ်ကူးယဥ်ချက် ပတ်ဂျီ

မင်းရယ် "

တကယ်တမ်း ဂျောင်ကု ရှေ့ကို သွားမယ်လည်း ကြံ

ရော ခြေဖျားလက်ဖျားတွေက အေးစက်လာသည် ။

" မဟုတ်ဘူးမဟုတ်ဘူးမဟုတ်ဘူး !!! ခုဏက

အတိုင်း ဖြစ်မှာမို့ အဲ့လောက်ထိ စိတ်လှုပ်မရှား

နဲ့ ဂျီမင်း "

ဂျီမင်းက ကိုယ့်ကိုကိုယ်နှစ်သိမ့်လိုက်ပြီး Class

ထဲကို ဝင်လာခဲ့သည် ။

" အားလုံး ခဏလေးပါ !! ကျွန်တော်ပြောစရာရှိလို့ပါ "

အကအခန်းထဲမှ ဟိန်းထွက်လာတဲ့ ဂျောင်ကု အသံ

ကိုခပ်သဲ့သဲ့ကြားလိုက်ရသည် ။ ဂျီမင်းက အခန်းဝ

ကနေ အထဲကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ အသက်ရှူမှား

လောက်အောင် ကြည့်ကောင်းနေသူက မရိုးနိုင်တဲ့

ထိုကောင်လေးပင် ။

" ရူးလောက်အောင် ကြည့်ကောင်းနေတာပဲ ဂျွန်

ဂျောင်ကုရယ် ... "

ဂျီမင်းက တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်ကာ ခေါင်းငုံ့

ပြီး ပြုံးလိုက်သည် ။

" ပြောစရာက ဟို ... "

ဂျောင်ကုက ဘေးတစ်နေရာကို ငေးကြည့်ရင်း

ပြုံးနေသည် ။

" ဒီနေ့ ကျွန်တော့်ကောင်မလေးနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ Anni

Day ပါခင်ဗျ !!!! "

ဂျီမင်းက ထို အသံကြောင့် ထိတ်လန့်သွားပြီး ဘေး

ကို သေချာကြည့်တော့မှ ဂျောင်ကု ဘေးကို ရောက်

လာတဲ့ ဆဲအင်းကို မြင်လိုက်ရသည် ။

" ဒီနေ့က ကျွန်တော့်မွေးနေ့လည်းဟုတ်တယ် ။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ Anni လဲဟုတ်တယ် ။ အဲ့ဒါကို တစ်ခါတည်း အသိပေးပြီး ကျွေးတယ်ပဲ ထားပါတော့ !! ""

" ဝိုး !!!!!!! "

ပါတီက လူတွေရဲ့ အာမေဍိတ်သံမျိုးစုံဟာ အခန်းထဲ

ပျံ့နှံ့သွားသည် ။ သူငယ်ချင်းတွေ အားလုံး လက်ခုပ်

တီးခဲ့ကြပေမယ့် ချောင်မှာ မျက်ရည်တွေစီးကျခဲ့သူ

က ဂျီမင်း ။

ဂျီမင်းက ဝေးဝေးကို ပြေးထွက်သွားခဲ့ပြီး အသက်ရှူ

ကြပ်လာတာမို့ ရင်ဘတ်ကို ခပ်တင်းတင်း ဖိထား

လိုက်သည် ။

" ငါဘာကိုမေ့နေခဲ့တာလဲ ? သူ့မှာ ချစ်သူရှိနေတာပဲ ။

ဟုတ်တယ် ... ငါဘာကိုမျှော်လင့်နေခဲ့တာလဲ ? ငါ

အရူးပဲ !!!! "

ဂျီမင်းက ကိုယ့်ရင်ဘတ်ကို ထုရိုက်ကာ ပြောနေမိ

သည် ။ မျက်ရည်တွေဟာလည်း အဆက်မပြတ် စီး

ကျနေသည် ။

" နေဦး နေဦး !!! မပြီးသေးဘူး အဲ့တာနဲ့တင်မပြီးဘူးလေ "

ဆဲအင်းကြောင့် ပါတီက လူအကုန်နဲ့ ဂျောင်ကု

ကပါ ကြောင်သွားသည် ။

" ဘေဘီ ! ဆောရီးကွာ ။ ဒီ Anni မှာ ကိုကိုက

ဘာမှမပြင်ဆင်ခဲ့ရဘူး အဲ့ဒါကလေ ကို ... "

" သိပါတယ် ကိုကိုက မအားဘူးလေ ။ အဲ့ဒါကြောင့်

ဘေဘီကပဲ ပြင်ဆင်ခဲ့တယ် "

ဒီမြင်ကွင်းဟာ ဘာမှ မခံစားရသူတွေ အဖို့တော့ လက်ခုပ်တီးစရာ အားပေးစရာ တစ်ခုဖြစ်ခဲ့ပေမယ့်

ဂျီမင်းအတွက်တော့ မျက်ရည်တွေသာ ထပ်ထပ်ကျ

စရာ ဖြစ်ခဲ့သည် ။

ပွဲရှိလူအားလုံး ရဲ့ အားပေးသံတွေက ဂျီမင်းအတွက်

တော့ မုန်တိုင်းတစ်ခုလို ငရဲတစ်ခုလို ခံစားရသည် ။

ဆဲအင်းက ဘေးရှိ ကတ္တီပါဘူးလေးကို ယူကာ

ဂျောင်ကုလက်ထဲကို ထည့်လိုက်သည် ။

" ရော့ ! ဒါလေးကိုဝတ်ပေး ။ ဒီတစ်ခါပဲရမှာနော်

နောက်တစ်ခါကျ ကိုကိုကပဲ စီစဉ်ပေးရမှာ "

ဂျီမင်းရဲ့ စိတ်ကူးယဥ်ထဲက ပုံရိပ်လေးက ဆဲအင်း

ဆီမှာဖြစ်ပျက်နေပြီး စိတ်ကူးထဲက အံ့သြနေတဲ့

ဂျောင်ကု ရဲ့မျက်နှာလေးက ဂျီမင်း ရှေ့မှာ ဖြစ်မှာ

မဟုတ်ဘဲ သူမ ရှေ့မှာ ဖြစ်နေခဲ့သည် ။

ကတ္တီပါဘူးလေးကို ဂျောင်ကု က ဖွင့်ကြည့်လိုက်

သည် ။ ဆင်တူလက်စွပ်လေး နှစ်ကွင်းက ထိုဘူး

လေးထဲမှာ တောက်ပစွာ နေရာယူလျက်ရှိသည် ။

" ဘေဘီ ! "

စကားသံအဆုံးမှာ ဂျောင်ကု ရင်ခွင်ထဲကို ရောက်

သွားတဲ့သူက ဘေဘီလို့ ခဏခဏခေါ်နေတဲ့ ဆဲအင်း

ပဲဖြစ်သည် ။

" အာ ... စိတ်ကူးတိုင်းလဲ ဖြစ်တတ်တာမှ မဟုတ်ဘဲလေ "

ဂျောင်ကုက ဆဲအင်းလက်မှာ ထိုလက်စွပ်ကို စွပ်ပေး

နေပြီး ဆဲအင်းက ဂျောင်ကုလက်မှာ တစ်ဖန် ပြန်စွပ်

ပေးသည် ။

စိတ်ကူးသမျှ လွဲမှားခဲ့ရသည်မှာ ဒါက ပထမဆုံး

အကြိမ်လည်း မဟုတ်ပေမယ့် ပထမဆုံးအကြိမ်

အနာကျင်ရဆုံးဖြစ်ခဲ့သည် ။

" နမ်းကြပါ နမ်းကြပါ နမ်းကြပါ !!!! "

ဒီမြင်ကွင်းနဲ့တင် မလုံလောက်သေးလို့ ဘယ်လို ရူး

သွားစေတဲ့ မြင်ကွင်းကို ဖြစ်စေချင်ကြတာလဲလေ ။

ဒါဟာ ပတ်ဝန်းကျင် အပြစ်လည်းမဟုတ် ဆဲအင်း

အပြစ်လည်း မဟုတ် ဂျောင်ကု အပြစ်လည်းမဟုတ် ။

အားလုံးဟာ ချစ်မိသွားခဲ့တဲ့ ဂျီမင်း အပြစ်သာဖြစ်သည် ။

ဂျီမင်းက အဲ့ဒီနေရာနဲ့ အဝေးဆုံးကို ထွက်လာမိခဲ့

သည် ။ ဆက်ရှိနေဖို့ဆိုတာလည်း မဖြစ်နိုင်တော့

သလို ငိုစရာ မျက်ရည်တွေလည်း ကုန်ခမ်းနေခဲ့

ပါသည် ။

အဝေးဆုံးတစ်နေရာကို ထွက်လာခဲ့ပေမယ့် ၊ အဝေး

ဆုံးဆိုတာ ဘယ်နေရာလဲမသိပေမယ့် သူနဲ့ အဝေး

ဆုံး တစ်နေရာရာကိုပေါ့ ။

ဘာေၾကာင့္ရယ္ မသိ ပစၥည္းေလးေတြ ၾကည့္ေနရင္း

ရင္ထဲမွာ ၾကည္ႏူးေနမိသည္ ။ ခ်စ္ရတဲ့သူကို လက္

ေဆာင္ေပးရမည္ ဆိုသည္မွာလည္း ရင္ခုန္စရာတစ္

မ်ိဳးပဲ မဟုတ္လား ။

" ညီမ ဒီ Jean Coat ေလးကို တစ္ခ်က္ ျပေပးလို႔

ရမလား "

ေဂ်ာင္ကု လိုခ်င္တဲ့ မ်က္လုံးတို႔ျဖင့္ၾကည့္ခဲ့ေသာ ဒီ

Jean Coat ေလးကိုပဲ ေရြးလိုက္ဖို႔ စဥ္းစားထား

လိုက္သည္ ။

မ်ားေသာအားျဖင့္ Hoodie ေတြသာ ဝတ္ေလ့ရွိတဲ့

ေဂ်ာင္ကုက ဒီလို Jean Coat နဲ႔သာဆို ဘယ္

ေလာက္လိုက္မလဲဟု ေတြးရင္း သေဘာက်ေန

မိသည္ ။

" အစ္ကို ဒီမွာပါ ... "

အေရာင္းဝန္ထမ္းမ ေလးက Jean Coat ကို ယူကာ

ဂ်ီမင္းကို ျပသည္ ။

" လွလိုက္တာ"

" အစ္ကို ဝတ္မွာလား "

" မဟုတ္ဘူး ကၽြန္ေတာ့္ ခ်စ္တဲ့သူ တစ္ေယာက္

အတြက္ "

" ေအာ္ အစ္ကိုရဲ့ သူငယ္ခ်င္းအတြက္လား ? "

ဂ်ီမင္းက ဘာမွ ျပန္မေျပာဘဲ သူမ ကို ျပဳံးျပ

လိုက္သည္ ။

" ဒါေလးယူမယ္ ၿပီးေတာ့ လက္ေဆာင္ေပးမွာမို႔

ပါကင္ေလး ထုတ္ေပးနိုင္မလား ? "

" ဟုတ္ကဲ့ "

ဂ်ီမင္းက ဒီလက္ေဆာင္ေလးထဲက ပစၥည္းကိုသာ

ေဂ်ာင္ကု ျမင္ရင္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေပ်ာ္ေန

မလဲဆိုတာ ေတြးၾကည့္ရင္း ျပဳံးေနမိသည္ ။

" အစ္ကိုက လက္ေဆာင္ရမယ့္သူထက္ေတာင္ ပို

ေပ်ာ္ေနသလိုပဲ "

ဂ်ီမင္းက ပိုက္ဆံရွင္းရင္း အေရာင္းဝန္ထမ္းေလး

ေျပာတဲ့ စကားကို ရီမိသည္ ။

" ဟုတ္မယ္ထင္တယ္ ။ ေက်းဇူးပါဗ်ာ ... "

ဂ်ီမင္းက အိတ္ကို ယူကာ ဆိုင္ထဲက ထြက္လာခဲ့

သည္ ။

//

" အစ္ကို ဟိုေဆာ့ေရ ျပန္လာၿပီ "

အိမ္ထဲက ဘာသံမွမၾကား ။

" အစ္ကို အျပင္သြားတယ္ထင္တယ္ ။ "

ပုံမွန္ဆိုလည္း ဒီလိုပဲ ထြက္သြားတတ္သည္မို႔ ဘာမွ

အထူးတဆန္း မဟုတ္ေတာ့ပါ ။

" အေတာ္ပဲ အစ္ကို မရွိတုန္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္

ေရးရမယ္ "

အသင့္ ဝယ္လာေသာ စာရြက္ ေရာင္စုံေလးေတြ

ေပၚမွာ စာေရးဖို႔ စီစဥ္လိုက္သည္ ။

" ေနဦး အရင္ အၾကမ္းခ်ေရးရမယ္ "

ဂ်ီမင္းက ေဘာပင္ကို ရမ္းလွုပ္ေနရင္း ေတြးေနသည္ ။

ဂ်ီမင္းက စာရြက္ကို ေခ်လုံးကာ ေဘးကို ပစ္ခ်

လိုက္သည္ ။

ပါတယ္ >

" ဟာ ဒီလိုကလည္း မဟုတ္ေသးပါဘူး "

ထပ္ၿပီး စာရြက္ကို ေခ်ကာ လႊင့္ပစ္လိုက္သည္ ။

" အာ မဟုတ္ဘူး ဒါလဲမဟုတ္ေသးဘူး ။ ဘာစေရး

ရမလဲ ? "

ဂ်ီမင္းက ေခါင္းကို ဖြပစ္လိုက္ကာ အႀကံအိုက္ေနၿပီး

ခုံေပၚ ေမွာက္အိပ္လိုက္သည္ ။

" ဟာ ... သိၿပီ "

ေနာက္ဆုံးေတာ့ အႀကံရသြားကာ ေသေသခ်ာခ်ာ

ေလး ေရးၿပီး စာကို အစအဆုံး တစ္ေခါက္ ျပန္ဖတ္

လိုက္သည္ ။

" ေဂ်ာင္ကုသာ ဒီ Jean Coat ေလးရမွန္း သိရင္သိပ္

ေပ်ာ္မွာ "

" အဲ့တာ ဘာေတြေရးေနတာလဲ ? "

ေနာက္ကေန စာကို တိတ္တိတ္ေလး လာဖတ္ေနတဲ့

ဟိုေဆာ့က ဂ်ီမင္းကို ေမးလိုက္သည္ ။

" အမေလး ျမတ္စြာဘုရားႀကီး ႂကြကုန္ၿပီ !!!! "

ဂ်ီမင္းက မေျပာမဆိုနဲ႔ ေနာက္ေရာက္ေနတဲ့ ဟိုေဆာ့

ေၾကာင့္ လန႔္သြားသည္ ။

" ေအာင္မယ္ ! မင္းကေရာ ဘာေတြ ျပဳံးစိစိလုပ္ေန

တာလဲ ? တစ္ခန္းလုံးလည္း ရွုပ္ပြေနတာပဲ ။ ဘာ

ေတြ လုပ္ေနတာလဲ "

" ဘာလုပ္လုပ္ေပါ့ ! အစ္ကိုက စပ္စုလိုက္တာ...."

ဂ်ီမင္းက လူက လက္ေတာက္ေလာက္ ျဖစ္သလို

စိတ္ကလည္း လက္တစ္ဆစ္ ျဖစ္သည္ ။

" ေအာင္မာ ... ငါ့မ်ား စပ္စုသေလးနဲ႔ ။ အခန္းကို

လည္း ၾကည့္ဦး ။ ဖြထားတာက ... ? "

" ကၽြန္ေတာ္ သိမ္းမွာပါ ... "

ဂ်ီမင္းက စာရြက္ကို ေသခ်ာ ယူ၍ ထြက္သြားသည္ ။

" ေဟ့ေကာင္ !!! သိမ္းမယ္ဆို "

ဂ်ီမင္းက တစ္ခါျပန္လွည့္လာေတာ့ ဟိုေဆာ့က

ခ်က္ခ်င္း လာျပန္ရွင္းတယ္ ထင္ေပမယ့္ ဂ်ီမင္း

က ေမ့က်န္ခဲ့ေသာ ခုံေပၚက လက္ေဆာင္ဘူးကို

လာယူတာျဖစ္သည္ ။

" အံမယ္ အံမယ္ .... မရွင္းဘူးလား မင္းအမွိုက္ေတြ "

ဂ်ီမင္းက ဟိုေဆာ့ကို မ်က္ေစာင္းကလည္း ထိုး

လိုက္ေသးသည္ ။

" ဘုရား ဘုရား ! ငါလည္း သူ႔ကို ဘာမွမလုပ္ပဲနဲ႔

ငါျပာက်ေတာ့မယ္ သူၾကည့္တာနဲ႔တင္ "

" ရွင္းပါမယ္ဆို ... ခဏေတာ့ေစာင့္ဦး ။ အစ္ကို မေက်နပ္ရင္ ကိုယ့္ဘာသာ ရွင္းလိုက္ေတာ့ !! "

ဟိုေဆာ့ ကို အျပင္မွာထားခဲ့ၿပီး အခန္းထဲဝင္ကာ

တံခါးကိုပိတ္ၿပီး ဂ်က္ခ်လိုက္သည္ ။

" ဟာ ... ေကာင္စုတ္ေလး လုပ္သြားပုံ ၾကည့္စမ္း !!! "

ဟိုေဆာ့က အခန္းျပင္က ေအာ္ေနသံ ၾကားေပမယ့္

ဂ်ီမင္းက လက္ေဆာင္ဘူးေလးကို ၾကည့္လိုက္ စာ

ကို ၾကည့္လိုက္နဲ႔ ျပဳံးေပ်ာ္ေနမိသည္ ။ ထို႔ေနာက္

စာကို ေသခ်ာေခါက္ကာ ဘူးေလးထဲ လွလွပပ

ထည့္လိုက္သည္ ။

" ဟူး ... ဒီေန႔အိပ္ၿပီးရင္ မနက္ျဖန္ဆို အဆင္ေျပ

သြားမွာ ! သူ ဒီစာေလးကို ဖတ္မိရင္ အဆင္ေျပသြားမွာ "

ဂ်ီမင္းက လက္ေဆာင္ဘူးေလးကို ပိုက္လ်က္

ကုတင္ေပၚမွာ လူးလြန႔္ေနမိသည္ ။

" ရင္ခုန္လိုက္တာ အား !!! "

//

" မန္ေနဂ်ာရယ္ ... ဒီတစ္ရက္ပါပဲ ! "

ဂ်ီမင္းက လက္ညိဳးတစ္ေခ်ာင္းကို ေထာင္လ်က္

ခြင့္ေတာင္းေနသည္ ။

" ေအး ... ငါလစာထဲက ဖ်က္မွာ ... "

" မန္ေနဂ်ာကလည္း ... !! "

ႏွုတ္ခမ္းကို ေထာ္ကာ ေဆာင့္ေအာင့္လိုက္ေပမယ့္

အထက္လူျဖစ္ေနသည္က ဘာမွ လုပ္မရ ။

" ေအာင္မာ မေက်နပ္ရင္ မသြားနဲ႔ ။ မင္းမရွိရင္

ညေနပိုင္းက ဘယ္သူ တာဝန္ယူမွာလဲ ? "

" သိပါၿပီ ! အဲ့တာဆိုလည္း ဖ်က္ေပါ့ ။ ကၽြန္ေတာ္က

သြားမွရမွာမို႔ ... "

" မင္းကိစၥပဲ အဲ့တာ ။ သြားလို႔ ရၿပီ ! "

မေက်နပ္ေပမယ့္လည္း ေဂ်ာင္ကုေမြးေန႔ အမွီသြား

ခ်င္တာမို႔ ေအာက္က်ေနာက္က်ခံကာ မ်က္ႏွာခ်ိဳ

ေသြးခဲ့ရသည္ ။ သို႔ေသာ္လည္း လစာက ထပ္ဖ်က္

ခံရဦးမည္ ။

ဂ်ီမင္းက အဝတ္လဲခန္းထဲ အျမန္ဝင္ ျပင္ဆင္လိုက္သည္ ။

မွန္ထဲကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ၾကည့္

ရင္း ျပဳံးလိုက္သည္ ။ ေဂ်ာင္ကုေမြးေန႔ျဖစ္တာမို႔

အရင္ထက္ အမ်ားႀကီး ေတာက္ေတာက္ပပ ဝတ္

ထားခဲ့မိသည္ ။ ေကာ္လံစကို ေသေသသပ္သပ္ျဖစ္

ေအာင္ ခ်ိဳးလိုက္ကာ ျပင္ဆင္ၿပီး ဆိုင္ထဲက ထြက္

လာခဲ့သည္ ။

ဂ်ီမင္းရဲ့ ေျခလွမ္းတို႔က တက္ႂကြေနသည္ ။ လွမ္း

လိုက္တဲ့ ေျခတစ္လွမ္းဆီတိုင္းက ေပ်ာ္ရႊင္ လန္း

ဆန္းမွုေတြနဲ႔ ျဖစ္သည္ ။

Class ေရွ႕ကိုေရာက္လာေတာ့ ခ်က္ခ်င္း မဝင္ျဖစ္

ေသးဘဲ အသက္ဝေအာင္ရွူကာ သက္ျပင္းခ်လိုက္

သည္ ။

" ဂ်ီမင္းရွိ ! ေရာက္လာၿပီလား ? "

ေဂ်ာင္ကုက ဂ်ီမင္း ေရွ႕ကိုတိုးလာၿပီး ဂ်ီမင္းကို

စကၠန႔္ပိုင္းမၽွ မွင္သက္စြာ စိုက္ၾကည့္ေနသည္ ။

ခ်က္ခ်င္းေရာက္မလာေသးေလာက္ဘူး ထင္ေပ

မယ့္ ေဂ်ာင္ကုက တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ေဘးကို

ေရာက္လာသည္ ။

" ဒီေန႔ေတာ္ေတာ္ ၾကည့္ေကာင္းေနတယ္ "

ေဂ်ာင္ကု စကားေၾကာင့္ ဂ်ီမင္းက ေခါင္းကို ဆက္

တိုက္ ငုံ႔ထားလိုက္သည္ ။

" အာ ... ေက်းဇူးပါပဲ ! "

ရွက္လြန္းလို႔ စကားေတြဟာ ေကာင္းေကာင္း ထြက္

မလာခဲ့ ။

" လာေလ အထဲ ဝင္ထိုင္ေလ ! "

" ဒါေလး အရင္ ... "

ေဂ်ာင္ကုက အထဲဝင္ဖို႔ ေခၚေပမယ့္ ဂ်ီမင္းက လက္

ထဲက လက္ေဆာင္ဘူးေလးကို အရင္ထုတ္ေပးလိုက္

သည္ ။

" အမ္ ! လက္ေဆာင္လား ? "

" အင္း ! "

လက္ေဆာင္ရသူထက္ ေပးသူရဲ့ မ်က္ႏွာက အျပဳံး

ေတြ ပိုေဝေနသည္ ။

" ဂ်ီမင္းရွိ ! ေက်းဇူးပဲေနာ္ "

ေဂ်ာင္ကုက ဘူးကို ခ်က္ခ်င္း ဖြင့္ၾကည့္လိုက္သည္ ။

" အာ ... အခု ... အခုၾကည့္ၿပီလား ? "

ေဂ်ာင္ကုက ဘာမွ ျပန္မေျပာဘဲ ဘူးထဲက ေခါက္

လ်က္သား Jean Coat ေလးကို အံ့ၾသေသာ မ်က္

ႏွာတို႔ျဖင့္ အတန္ၾကာ စိုက္ၾကည့္ေနသည္ ။

" အာ ... ဖြင့္လိုက္ၿပီပဲ ။ ဟို .. မင္း .. သေဘာ ..

သေဘာက် ... "

ဂ်ီမင္းက စကားေတြ အထစ္ထစ္နဲ႔ ျပဳံးလ်က္ ေျပာ

ေနသည္ ။

" ဂ်ီမင္းရွိ ? "

ေဂ်ာင္ကုက အံ့ၾသေသာ မ်က္လုံးအစုံတို႔ျဖင့္ ဂ်ီမင္း

ကို ၾကည့္လာသည္ ။

" ဒါလိုခ်င္ေနတာ ဘယ္လို သိခဲ့တာလဲ ? "

" ေအာ္ အဲ့ဒါက ဟိုဟာ .. ဟို ... အဲ့တာက ... မင္းဟို

ေန႔က ဆိုင္ေရွ႕မွာ ... ရပ္ ... ရပ္ၾကည့္ေနတာ ...

ေတြ႕ .. ေတြ႕ ... "

ဂ်ီမင္း ေျပာတာ ဆုံးေအာင္ နားမေထာင္ေတာ့ဘဲ

႐ုတ္တရက္ ဖက္ထားလိုက္တဲ့ ေဂ်ာင္ကုေၾကာင့္

ဂ်ီမင္းက ခဏေတာ့ေၾကာင္အမ္းသြားမိသည္ ။

" အာ ... ေဂ်ာင္ကု ah ... "

အစကတည္းက ေပ်ာ္မယ္ဆိုတာ သိတဲ့ စိတ္နဲ႔

ျပင္ဆင္လာခဲ့တဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ ဂ်ီမင္းက ႏွစ္ႏွစ္

ၿခိဳက္ၿခိဳက္ ျပဳံးမိသည္ ။

" ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဂ်ီမင္းရွိ ! တကယ္ပါ ... "

ဂ်ီမင္းက တင္းက်ပ္စြာဖက္ထားတဲ့ ေဂ်ာင္ကုရဲ့

လက္ေတြ အတိုင္း ေဂ်ာင္ကုကိုလည္း ျပန္ဖက္

ထားလိုက္သည္ ။

" မဟုတ္တာကို ... သေဘာက်ရင္ ရပါၿပီ "

" ဂ်ီမင္း ! ဂ်ီမင္း ! ဂ်ီမင္း ! "

ဂ်ီမင္းရဲ့ ပုခုံးကို လာလွုပ္ေသာ လက္တစ္စုံေၾကာင့္

ဂ်ီမင္းက လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္ ။

" ေဟ့ေကာင္ ! ဒါႀကီး ပိုက္ၿပီး ဘာေတြစိတ္ကူး

ယဥ္ၿပီး ျပဳံး​ရယ္ေနတာတုန္း ? အထဲမဝင္ေသး

ဘူးလား ? "

နမ္ဂၽြန္က ဂ်ီမင္းကို ေၾကာင္ကာ ၾကည့္ေနသည္ ။

ဂ်ီမင္းက ရွက္ရွက္နဲ႔ လက္ေဆာင္ဘူးကို ေနာက္ကို

အျမန္ ဖြက္လိုက္သည္ ။

" အာ ေတာင္းပန္ပါတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ အေတြးလြန္

သြားလို႔ "

" လာေလ ! အထဲဝင္ေလ .. လူေတာင္စုံေနၿပီ ထင္

တယ္ "

" လာမယ္ လာမယ္ ! အစ္ကို အရင္ဝင္ႏွင့္ေနာ္ "

ဂ်ီမင္းရဲ့ ပါးႏွစ္ဖက္လုံးက ရဲတက္လာလို႔ ခ်က္ခ်င္း

ဝင္သြားဖို႔ မျဖစ္နိုင္ေသး ။

" ေအး ၿပီးေရာ ! "

နမ္ဂၽြန္အထဲဝင္သြားေတာ့မွ သက္ျပင္းခ်ကာ ကိုယ့္

ေခါင္းကို ထုမိေတာ့သည္ ။