နှစ်ယောက်တူတူ လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြသည် ။

သို့သော် တစ်သက်စာအတွက်မဟုတ် ။

အချိန်တွေဟာလည်း ဘယ်လို အကုန်မြန်ခဲ့လဲမသိ ။

" ဟာ ... လမ်းလျှောက်နေတာ တစ်နာရီ နီးပါးရှိ

တော့မယ် "

" ဟုတ်လား ? ကျွန်တော်က သတိတောင် မထားမိ

လိုက်ဘူး ! "

" ဟုတ်ပါရဲ့ ။ ကျွန်တော်တို့ လမ်းလျှောက်ရင်း

စကားကောင်းနေတာ ။ သတိတောင် မထားမိဘူး ။

ဒီနားမှာ ကော်ဖီဆိုင် ရှိတယ် ! အတူတူ သွားရအောင် ! "

" အင်း ကောင်းပြီလေ ... "

အတူတူ ကော်ဖီဆိုင်ကို သွားနေတဲ့ လမ်း တစ်

လျှောက်ဟာ တကယ့် ချစ်သူတွေလို ခံစားရသည် ။

//

ဂျောင်ကုက လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ဂျီမင်း မျက်နှာ

ကိုပဲ ငေးကြည့်ရင်း ဂျီမင်း စိတ်ဆိုးနေတုန်းလို့ ထင်

နေသည် ။

ခုဏက ပြောမိသွားတဲ့ အကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး

စိတ်များ ခုသွားသလား ။ ခုဏက ကောင်မလေး

အကြောင်းပြောလိုက်တာ မှားသွားတာများလား

ဆိုတာ အတွေးထဲ လည်​နေသည် ။

" ဂျီမင်းရှိ ! မျက်နှာသိပ်မကောင်းပါလား ?

ကျွန်တော်နဲ့ တူတူ လမ်းလျှောက်ရတာ စိတ်

မသက်မသာဖြစ်လို့လား"

" မဟုတ်ပါဘူး ! "

ဂျီမင်းက ပြုံးရင်း ပြန်ပြောလိုက်ပေမယ့် အကဲပိုနေ

သူက နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်နေသည် ။

" ဒါဆို မပျော်လို့လား ? "

" မဟုတ်ပါဘူး ! "

" ဒါဆို ဘာလို့လဲ ? "

" ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ! "

" တစ်ခုခုဖြစ်နေပါတယ် ! "

ဂျောင်ကုကြောင့် ဂျီမင်းက နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် ပြုံး

လိုက်မိသည် ။

" မဖြစ်ပါဘူး တကယ်ပါ !! "

ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာကို ရင်ထဲရှိတဲ့အတိုင်း သဘောကျနေတာပါလို့ ဒီနေရာမှာပဲ ပြောပြလိုက်

ရင်ရော ။ ဖြစ်လာမယ့် ရလဒ်က ဘာလဲ ။ ဘာမှ

လည်း မဆိုင်ဘဲ ရုတ်တရက် ထပြောသလိုကြီး

ဖြစ်နေမည် ။

" ဂျီမင်းရှိ ! ဘာတွေတွေးနေတာလဲ ? ကျွန်တော့်ကို

ပြောစရာ ရှိနေတာလား ? "

" အာ ... ဟိုဟာ .. "

ဂျီမင်းက ဘာပြောရမယ် မသိဘဲ ဖြစ်နေသည် ။

" ဟုတ် ... ပြောလေ ! "

" ကျွန်တော် တကယ်တော့ ဂျောင်ကုကို ... "

ဂျောင်ကုက ဂျီမင်းပြောလာမယ့် စကားကို စောင့်

နေသည် ။

" ကျွန်တော် ဂျောင်ကုကို ... တကယ် ... သဘော

ကျ .. ကျ "

" ကိုကို !!!! "

ကော်ဖီဆိုင်၏ တံခါးဝတွင် ဘယ်ချိန်တည်းက

ရောက်လာနေမှန်းမသိသော ဂျောင်ကု ကောင်

မလေး ။

" ဟာ ... ဆဲအင်း ! ဘယ်ကနေ ဘယ်လို ရောက်လာ

တာလဲ ? "

သူမက ဂျောင်ကု ဘေးနားက ခုံကိုဆွဲရင်း ဂျောင်ကု

နားကို ကပ်ထိုင်လိုက်သည် ။

" ဒီလိုပဲပေါ့ ကိုကိုရဲ့ ။ အရင်ကဆို ကိုကိုနဲ့ တူတူ

သွားနေကြနေရာပဲလေ ။ ခု မသွားရတော့ ကိုကို့ကိုသတိရလာလို့ ဒီမှာ လာထိုင်တာ ။ ကိုကိုကပါ ဒီမှာ

ရှိနေတာပဲ "

" ဟုတ်ပါပြီ ဒီ စကားလေးတွေနဲ့ပဲ ချွဲနေတာမလား ? "

ဂျောင်ကုက ထိုကောင်မလေးရဲ့ ဆံပင်ကို သပ်

ပေးလိုက်ရင်း ပြောနေသည် ။

" ချွဲစရာလားလို့ ! "

ဂျီမင်း ရှိနေသည်ကိုတောင် သတိပြုမိမှာ မဟုတ်တော့ ။

" ဟို .. ဂျောင်ကု ... "

ဂျီမင်းက ဂျောင်ကု ကို ခေါ်လိုက်ပေမယ့် ဂျောင်ကု

က သူ့ကောင်မလေးကိုသာ ဆက်ပြီး စကားပြော

နေသည် ။

" အာ ... ဘေဘီက ခုပြန်တော့မှာလား ? "

ဂျီမင်းကို လှည့်တောင် မကြည့်ဘဲ နှစ်ယောက်က

အခုမှ ဆုံကြတဲ့ သူတွေလို စကားပြောနေကြသည် ။

ဒီလိုအချိန်မှာကျတော့ ဘာမှ ဝင်မပြောနိုင်ဘဲ ထိုင်

ကြည့်နေရတဲ့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဒေါသထွက်ပြီး အသုံး

မကျသလို ခံစားရမိသည် ။

ပတ်ဂျီမင်းရယ် ဘာလို့ ထိုင်ကြည့်နေတာလဲ အသုံး

မကျလိုက်တာ ။

" ဂျောင်ကု ... "

စိတ်နဲ့ လက်တွေ့က တကယ်ကို တစ်ခြားဆီ ။

ထထွက်လာချင်ပေမယ့် နှစ်ယောက်ထဲ မထားခဲ့ချင်

ပြန်ဘူး ။ အဲ့ဒီ အစား လှမ်းခေါ်လိုက်တဲ့ အသံက

နှုတ်ဖျားကတောင် ကျယ်လောင်စွာထွက် မလာခဲ့

ဘဲနဲ့ သတ္တိနည်းနေခဲ့သည် ။

" မပြန်သေးဘူး ကိုကိုရဲ့ ။ ဒီမှာ ကိုကိုနဲ့ အတူတူ

ကော်ဖီသောက်မယ်လေ ။ ပြီးရင်တော့ ပြန်ရမှာ

ပေါ့ ကိုကိုရဲ့ ! "

လည်ချောင်းထဲသို့ ဆို့တက်လာသော စကားလုံးများ

နောက်ကွယ် နာကျင်မှုတွေသာ အန်ချပစ်ချင်သည် ။

" ဂျောင်ကုရှိ ! "

ဂျီမင်းက အသံနည်းနည်းမြင့်ကာ ခေါ်လိုက်သည် ။

" အာ ဟုတ်သားပဲ ! ဂျီမင်းရှိ ... ဆောရီး ! "

အရှက်မရှိ ထပ်ခေါ်နေမိတဲ့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဒေါသ

ထွက်မိသည် ။ တကယ်ဆို ဟန်ဆောင်ရတာလည်း

မောလှပါပြီ ။ ရင်ထဲရှိတာသာ ပြောရရင် တကယ်

ကို မုန်းလိုက်ချင်ပါပြီ ။

" ကိုကို သူက ဟိုတလောက ဆေးရုံကို လာတဲ့

တစ်ယောက် ? "

" အင်း ဟုတ်တယ် ! "

ဂျီမင်းက ထိုင်နေရာက ရုတ်တရက် "ဝုန်း" ခနဲ ထ

လိုက်တာကြောင့် ဂျောင်ကုနဲ့ အတူ ဆဲအင်း ကပါ

ဂျီမင်းကို ထူးဆန်းသောပုံစံဖြင့် ကြည့်လာကြသည် ။

" ဂျီမင်း ! ဘာလို့လဲ ? ပြန်မလို့လား ... "

ဂျီမင်းက မှန်းရခက်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ဂျောင်ကုကို

ကြည့်လိုက်သည် ။

" ဂျီမင်း ... ဘာများ ဖြစ်လို့ ... လို့ ... "

ဂျီမင်းက ဂျောင်ကုပြောတာကို နားမထောင်တော့ဘဲ

ဆတ်ခနဲ လှည့်ထွက်သွားသည် ။

" ဂျီမင်း !!! "

ဂျောင်ကုက မတ်တပ်ရပ်ကာ နောက်က လိုက်မလို့

ပေမယ့် ဘေးက ကောင်မလေးဖြစ်သူက ဆွဲထား

လိုက်သည် ။

" ကိုကို သူက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ ? "

" ကိုကိုလဲ မသိဘူး ! "

ဂျောင်ကုက ဒီလိုသာဖြေလိုက်ရပေမယ့် မသိတာရဲ့

နောက်ကွယ်မှာ သိချင်မိတာတော့ အရမ်းပင် ။

တကယ်ကို ဂျီမင်းရဲ့ အပြုအမူတွေမှာ ဂျောင်ကုက

တွေဝေနေမိသည် ။ ယွန်းဂီ ပြောတဲ့ စကားကို နားထဲ

အထပ်ထပ် ကြားယောင်လာကာ ရှုပ်ထွေးလာသည် ။

" ကိုကို ကိုကို ကိုကို !!!!! "

​ဂျောင်ကုက အတွေးလွန်နေတာကြောင့် ဘေးက

ခေါ်နေတာကို မကြား ။

" ဟင် ... အင်း ... ပြောလေ ! "

" ခေါ်နေတာ ဒီလောက်ကြာနေပြီ ဘာတွေ တွေးနေ

တာလဲ ကိုကိုရဲ့ ! "

" အော် မဟုတ်ပါဘူး ! ဘာပြောမလို့လဲ ပြောလေ ! "

ဂျောင်ကုက သောက်လက်စ ကော်ဖီကို ဆက်

သောက် နေလိုက်သည် ။

" ခုဏကလေ သူက ဘာ မင်း ... ? "

" ဂျီမင်း ကို ပြောတာလား ? "

" အင်း အဲ့ ဂျီမင်းလေ ! "

သူမ စကားကြောင့် ဂျောင်ကုက ကော်ဖီခွက် ကိုင်

ထားတဲ့လက်တွေ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည် ။

" ဘာကိုပြောချင်တာလဲ ဘေဘီ ! "

" သူက တစ်မျိုးပဲနော် ! ဒီတစ်ခါနဲ့ဆို နှစ်ခါရှိပြီ ။

ပထမတစ်ခါလည်း မပြောမဆိုနဲ့ ထထွက်သွား

တယ် ။ ခုလဲ ဒီလိုပဲ ! "

ဂျောင်ကုက အနည်းငယ် မျက်နှာပျက်မိသွားပေ

မယ့် စိတ်ပြေရာပြေကြောင်း ပြောလိုက်သည် ။

" သူ့အကြောင်းရှိလို့နေမှာပေါ့ ဘေဘီရယ် ! "

" အဲ့အကြောင်းက ဘေဘီ့ကို မကြည်တာများ

လား ? "

ဂျောင်ကုက သောက်လက်စ ကော်ဖီပင် မြိုမကျ

နိုင်ဖြစ်သွားသည် ။

" ဟာ !!! ဘေဘီနဲ့ သူနဲ့ ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ ? "

" မရှိပါဘူး ကိုကိုမိတ်ဆက်ပေးမှ သိတာလေ ! "

" အင်းလေ ! ဒါဆို ဘေဘီ့ကို ဘာလို့ မကြည်ရမှာလဲ ? "

" မသိဘူး ဘေဘီတော့စိတ်ထဲမှာတစ်မျိုးပဲ !

ဘေဘီ့ကို တွေ့ရင် စူပုပ်ပြီး မျက်နှာကလည်း

တည်နေတာပဲ ! "

" ဘေဘီရယ် ဂျီမင်း က အဲ့လို လူစား မဟုတ်ပါဘူး ။

ကိုကိုဆိုရင် တော်ရုံတန်ရုံ Class က သူတွေနဲ့ မခင်

ဘူး ။ အချင်း ချင်းတွေကလွဲလို့ပေါ့ ။ သူနဲ့မှ ရှားရှား

ပါးပါးခင်မိတာ ။ သဘောလည်းကောင်းတယ် ချစ်

စရာလည်းကောင်းတဲ့သူပါ ဘေဘီရယ် ! "

" ဟင် ကိုကိုက သူ့ကိုကြိုက်နေတာလား ? "

ဂျောင်ကုက ကောင်မလေး စကားတွေကြောင့် ဆက်

တိုက် ထိတ်လန့်နေရသည် ။

" ဟာ !!! ဘာတွေပြောနေတာလဲ ဘေဘီရဲ့ ! "

" မသိဘူးလေ သူ့ကောင်းကြောင်းတွေချည်း

ပြောနေတာကို ! "

သူမ က မျက်စောင်းထိုးလျက် မျက်နှာလွှဲသွားသည် ။

"အော် ကောင်းကြောင်း ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး ။

တကယ်အမှန်ကိုပဲ ပြောတာပါ ! "

သူမက ဂျောင်ကု မျက်နှာကိုတည့်တည့်ကြည့်ကာ

ပြန်မေးလာသည် ။

" ဒါဆို သူက ကိုကို့ကို ကြိုက်နေတာလား ? "

" ဟင် ? "

သူမ ရဲ့ စကားမှာ ဂျောင်ကု ဆွံ့အ သွားမိသည် ။

ထို့နောက် သူမနဲ့ မျက်လုံးချင်းမဆုံဘဲ ခေါင်းကို

ချက်ချင်း ငုံ့လိုက်သည် ။

" ကိုကို ! ဘာတွေစဉ်းစားနေတာလဲ ? ဘေဘီ ပြော

တာမှန်နေတာလား ? "

ဂျောင်ကုက သူမ ကို ငါးစက္ကန့်လောက်မျှ ကြောင်

ကြည့်နေမိသည် ။

" ကိုကို !!!!! ဘာကြည့်နေတာလဲ ? "

" ဘေဘီကလည်း ဘာတွေပြောနေမှန်းမှ မသိတာ ။

မဟုတ်တာတွေကို ! ကဲကဲ တော်ပြီ ကိုကို ပြန်တော့

မယ် ! "

" ဟင် ! ဘေဘီကရော ? "

" Ent ထိ လိုက်ပို့ပေးမှာမို့ ဒီအတိုင်းသာလိုက်ခဲ့ ! "

" ဟာ ကိုကိုကလည်း ဘာဖြစ်သွားတာလဲ ? စတာကို ! "

ဂျောင်ကု စိတ်ထဲမှာ ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးလာခဲ့သည် ။

တကယ်ပဲ ဂျီမင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဘာတွေရှိနေလဲဆို

တာ သိချင်စိတ်များလာခဲ့သည် ။

ဂျီမင်းရှိ ! တကယ်ပဲ ဘယ်လိုခံစားချက်မျိုး ရှိနေ

တာလဲ ?

//

ဂျောင်ကုက ကားကို မောင်းနေရင်းနဲ့ ဂျီမင်း

အကြောင်းကိုသာ ဆက်တိုက် တွေးနေမိသည် ။

ဆဲအင်း ကတော့ ပြောချင်ရာပြောထားပြီး မသိ

သလို ဖုန်းကို ဆက်တိုက်ကြည့်နေသည် ။

တစ်ချက် တစ်ချက် " ဒီဟာလှလား ဟို cosmetic

မိုက်တယ်မလား " နဲ့ လာလာပြနေသေးသည် ။

သို့သော် ဂျောင်ကုက ဘာမှစိတ်ရှုပ်စရာ မရှိပါဘဲ

စိတ်တွေရှုပ်လာသည် ။

" အာ ကိုကို ကိုကို ကိုကို !!! နေရာ ကျော်သွားပြီလေ ! "

ကားကို နေရာအတော်ကျော်ပြီး မောင်းလာတာ

ပြီးမှ သတိထားမိသည် ။

" ဟင် ... ဟုတ်သားပဲ ! ဆောရီး ဘေဘီ ! "

" ကိုကိုကတော့ ဘာတွေဖြစ်နေလဲ မသိပါဘူး !

ဘေဘီ သွားပြီနော် ! "

" အင်း ! သေချာသွား ! "

သူမ ထွက်သွားတော့မှ ဂျောင်ကုက သက်ပြင်းခပ်

ရှည်ရှည်ချကာ စီယာတိုင်ကို ခေါင်းမှီချလိုက်သည် ။

ထို့နောက် ဂျောင်ကု ဖုန်းဆီက မက်ဆေ့ချ်ဝင်သံကို

ကြားလိုက်သည် ။

နမ်ဂျွန့်ဆီက စာဖြစ်နေတာမို့ ဂျောင်ကုက ချက်ချင်း

ဖွင့်ဖတ်လိုက်သည် ။

သွားရလို့ ဒီနေ့ရော မနက်ဖြန်ရော Class ခဏပိတ်

မယ်နော် ! အားလုံးကို တောင်းပန်ပါတယ် ! >

" စာက အားလုံး ဆီပို့တယ်ထင်ပါရဲ့ ! ကောင်းတာ

ပေါ့ ။ ငါ အခု class မသွားရတော့ရင် သူနဲ့လည်း

မျက်နှာချင်းဆိုင်ခက်နေတာ သက်သာသွားမယ် ။

စိတ်ညစ်တာလည်း ပျောက်အောင် တစ်ခုခုလုပ်ရမယ် ! "

ဂျောင်ကုက ဂီယာကို တစ်ဆုံးထိုးရင်း အသားကုန်

ပြန်မောင်းချလာခဲ့သည် ။

//

ဂျီမင်း လမ်းမကြီးရဲ့ ခုံတန်းလေးမှာ တစ်ယောက်

တည်း ငူငိုင်စွာ ထိုင်နေမိသည် ။

အိတ်ကပ်ထဲက ဖုန်းက တုန်ခါလာမှုကြောင့် ဖုန်းကို

ထုတ်ကြည့်လိုက်သည် ။

ထွက်သွားရလို့ ဒီနေ့ရော မနက်ဖြန်ရော Class

ခဏပိတ်မယ်နော် ! အားလုံးကို တောင်းပန်ပါတယ် ! >

" ဟာ ! အစ်ကို နမ်ဂျွန်ဆီကပါလား ! "

ဂျီမင်းက ဟိုဆော့ ဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်သည် ။

" ဟဲလို အစ်ကို ! အစ်ကို နမ်ဂျွန်က စာပို့တယ် ! ဒီနေ့

Class ပိတ်တယ်တဲ့ ! "

" အင်း ... ဟုတ်တယ် ။ သူ့ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စ

ကြောင့် သူ ခရီးထွက်သွားရတယ် ။ ငါတောင် Class

က အခုပြန်လာပြီ "

" ဒါဆို အစ်ကို .. ကျွန်တော် ညနေ အပြင်ခဏသွားမယ် ! "

" မင်းက ... ဘယ်ကိုလဲ ? ငါခုပြန်လာပြီလေ "

" ကော်ဖီဆိုင်လေ ကျွန်တော် အလုပ်ရထားတဲ့ဆိုင် ! "

" မနက်ဖြန်မှဆို ! "

ဂျီမင်းက သက်ပြင်းရှည်ရှည် ချလိုက်သည် ။ ဂျီမင်း

ရဲ့ သက်ပြင်းချသံဟာ ကြားဖူးသမျှထဲမှာ အကြာ

ဆုံးဖြစ်လိမ့်မည် ။

" ဟုတ်တယ် ! အဲ့ဒါက ကျွန်တော် တောင်းဆိုလိုကတာ ! ဒီနေ့ Class မှာ ဂျောင် ... "

ဂျီမင်းက နာမည်ကို ရွတ်ဖို့တောင် နှုတ်ဖျားတို့က

ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည် ။ နှလုံးသားထဲမှာ

လည်း သူ့နာမည်ကို ပြောမိရင် သူ့ ရဲ့ ပုံရိပ် သူ့ ရဲ့

အသံ အားလုံးကြားလာလို့ တဆစ်ဆစ်နာနေသည် ။

ဟိုဆော့ က ဂျီမင်းရဲ့ စကား အသွားအလာကြောင့်

စကားလှမ်းထောက်လိုက်သည် ။

" ဂျောင်ကု လား ? "

" အင်း ! သူ Class ကို လာမှာမို့ ကျွန်တော် နောက်နေ့

မှ လာလို့ရမလားလို့ တောင်းဆိုလိုက်တာ ။ နောက်မို့

ဆို အချိန်တိုက်နေလိို့လေ ! ။ "

ဂျောင်ကု မျက်နှာကို အမြဲမြင်နေချင်တာမို့ ဂျီမင်းက

အချိန်ဇယားတွေကို ပြင်ထားရတာ ဖြစ်သည် ။

" နောက်လဲ အချိန်တိုက်နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ? "

" အော် အစ်ကို့ကို ပြောမလို့ Weekened တွေဆို

Class ကို မလာဘူး ! အလုပ်က အဲ့ချိန် ပိုအလုပ်

ဆင်းပေးရလိမ့်မယ်တဲ့ ။ ဒါနဲ့ ဒီနေ့က ? "

" စနေ ? "

" အင်း ! အဲ့ဒါကြောင့် ဂျောင် .. အာ အင်း သူနဲ့မတွေ့

လိုက်ရမှာစိုးလို့ အချိန်ရွှေ့လိုက်တာ ! ဒါပေမဲ့ ခု

တော့ Class လဲပိတ်တယ် ဆိုတော့ ကျွန်တော် သွား

မယ်လေ ။ သူဌေးလဲ ပွစိပွစိမပြောတော့ဘူးပေါ့ ။

နောက်မို့ဆို ခုမှအလုပ်ဆင်း မယ့်သူက ဘာညာ ပြော

နေဦးမယ် ! "

" မင်း သိတယ်မလား ဂျောင်ကု က တစ်ပတ်မှာ

နှစ်ရက်တည်း Class ကို လာတော့မှာလေ ! "

" ဘာလို့ ? "

ဟိုဆော့ စကားကြောင့် ဂျီမင်းက ကြောင်သွား

သည် ။

" မသိဘူးလား ? "

" အင်း ! "

ဟိုဆော့က ဂျီမင်း မသိတာကြောင့် ဆက်ပြော

ပြသည် ။

" သူက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ တော်တဲ့ Dancer တစ်

ယောက်လေကွာ ။ အဲ့တော့ သူ့ကို လာသင်စေချငတဲ့ Class တွေမှ ပုံနေတာ ။ ဒီ Class တစ်ခုတည်း

သူ့မှာ ရှိတာမှ မဟုတ်တာ ။ အဲ့တာ နမ်ဂျွန် နဲ့ ညှိ

လိုက်တာ တစ်ပတ်ကို နှစ်ရက် တဲ့ ။ စနေ နဲ့ ကြား

ရက် တစ်ရက်ပဲ ! သူတို့ဘာသာ ပြောနေတာကို

ငါဟိုနေ့က ကြားလာတာ ! "

" အာ ... "

ဂျီမင်း ရဲ့ နောက်ထပ် သက်ပြင်းချသံနဲ့အတူ အသံ

တိမ်ဝင်သွားတာကို ဟိုဆော့က ကြားလိုက်ရသည် ။

" ဂျီမင်း ? "

ဂျီမင်း က ဂျောင်ကု နဲ့ ပတ်သက်ရင် ပျော့ညံ့တတ်

တဲ့ကောင်လေးမို့ ငိုနေပြီလို့ ထင်မိသည် ။

သို့သော် ဂျီမင်း အသံက တက်တက်ကြွကြွ ရှိတဲ့

အသံနဲ့ ပြန်ဖြေသည် ။

" ဒါဆို သူနဲ့ တစ်ပတ်မှာ တစ်ရက်ပဲ တွေ့ရမှာပေါ့ ။

ကောင်းတာပေါ့ ။ မတွေ့တော့လေ သံယောစဉ် မြန်

မြန် ပျက်လေပေါ့ ! "

" ဂျီမင်း ! မင်း ဘာကို ပြောချင်တာလဲ ? "

" တစ်ပတ်လုံး တွေ့နေရတာတောင် ကျွန်တော်တို့က

ဘာမှာမှ မဟုတ်တာလေ ။ ခုလို တစ်ပတ်မှာ တစ်ရက်

ဆိုတော့ ပိုဝေးကွာသွားမယ် ထင်ပါရဲ့ ! "

" အဲ့လိုမဟုတ်ပါဘူး ဂျောင်ကု က မင်းကို ခုလဲခင်

နေတာပဲလေ ။ မနက်တိုင်းတောင် မင်းတို့ တူတူ

လမ်းလျှောက်ကြမယ်ဆို ! "

" ကျွန်တော် မလျှောက်ချင်တော့ဘူး ! "

ဟိုဆော့က ဂျီမင်းရဲ့ စကားကြောင့် အတော် ထူးဆန်း

သွားမိသည် ။

" ပတ်ဂျီမင်း ! မင်း မနက်က သူနဲ့ လမ်းလျှောက်

ရင်း ဘာဖြစ်လာတာလဲ ? ငါ့ကိုပြော ! မင်း အသံက

မကောင်းတာ ငါသတိထားမိတယ် ! "

ဂျီမင်းက အတော်ကြာသည်အထိ ဘာမှ ပြန်မပြော ။

" ဂျီမင်း ? "

" ကျွန်တော် .. ကျွန်တော် သူ့ကို မုန်းလိုက်ချင်ပြီ ! "

ဆို့နင့်နေတဲ့ အသံဖြင့် ပြောလာသော စကားသည်

မည်မျှထိ တာသွားသည် ဆိုတာ ဟိုဆော့က မှန်းဆ

ကြည့်လို့ရသည် ။

" ဂျီမင်း ရယ် ! ထပ်ပြီး ဟိုကောင်မလေး ကြောင့်လား ? "

" ကျွန်တော့် အတွက်တော့ ဒီတစ်သက် မဖြစ်နိုင်

တော့ဘူးထင်ပါတယ် "

မျက်ရည်စတို့ဝဲနေသော ဂျီမင်း မျက်လုံးတွေဟာ

ငိုရတာ များလွန်းလို့ မငိုနိုင်တော့အောင် မောနေမိ

သည် ။ ဟိုဆော့က အသံကို နားထောင်ရုံနဲံ ဂျီမင်း

ခံစားနေရတာကို မျက်မြင် တွေ့ရသလို မြင်နိုင်သည် ။

ဘယ်လောက်တောင် ဘာတွေဖြစ်လာပြီး နာကျင်

လာသလဲဆိုတာ ဟိုဆော့က မမေးကြည့်ဖြစ်တော့ ။

" တော်ပြီ တော်ပြီ မတွေးနေနဲ့တော့နော် ။ သွား ရေမိုးပြန်ချိုးလိုက် စိတ်လန်းသွားလိမ့်မယ် ! ပြီးရင် ကော်ဖီဆိုင်ကိုသွား ! ငါ ပြန်လာပြီး လိုက်ပို့ပေးမယ် ! "

" ဟုတ် အစ်ကို ! "

ဂျီမင်းက ပြောပြီး ဖုန်းကို ချသွားသည် ။

" ခက်လိုက်တာ ။ ငါပြောခဲ့သားပဲ သူပဲ နာကျင်ရမှာ

လို့ ။ ခုဘာဖြစ်လာပြန်ပြီလဲ မသိဘူး ။ ခလေးစိတ်

လို နုလည်းနု ခံစားလည်းလွယ်နဲ့ ဒီကလေးကျမှ

ဘာကြောင့် ဒီလိုတွေနဲ့ ကြုံလဲ မသိတော့ဘူး "

ဟိုဆော့က ကားကို ဖွင့်ကာ အိမ်ကို ပြန်မောင်းချလာ

တော့သည် ။

ႏွစ္ေယာက္တူတူ လမ္းေလၽွာက္လာခဲ့ၾကသည္ ။

သို႔ေသာ္ တစ္သက္စာအတြက္မဟုတ္ ။

အခ်ိန္ေတြဟာလည္း ဘယ္လို အကုန္ျမန္ခဲ့လဲမသိ ။

" ဟာ ... လမ္းေလၽွာက္ေနတာ တစ္နာရီ နီးပါးရွိ

ေတာ့မယ္ "

" ဟုတ္လား ? ကၽြန္ေတာ္က သတိေတာင္ မထားမိ

လိုက္ဘူး ! "

" ဟုတ္ပါရဲ့ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လမ္းေလၽွာက္ရင္း

စကားေကာင္းေနတာ ။ သတိေတာင္ မထားမိဘူး ။

ဒီနားမွာ ေကာ္ဖီဆိုင္ ရွိတယ္ ! အတူတူ သြားရေအာင္ ! "

" အင္း ေကာင္းၿပီေလ ... "

အတူတူ ေကာ္ဖီဆိုင္ကို သြားေနတဲ့ လမ္း တစ္

ေလၽွာက္ဟာ တကယ့္ ခ်စ္သူေတြလို ခံစားရသည္ ။

//

ေဂ်ာင္ကုက လမ္းတစ္ေလၽွာက္လုံး ဂ်ီမင္း မ်က္ႏွာ

ကိုပဲ ေငးၾကည့္ရင္း ဂ်ီမင္း စိတ္ဆိုးေနတုန္းလို႔ ထင္

ေနသည္ ။

ခုဏက ေျပာမိသြားတဲ့ အေၾကာင္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး

စိတ္မ်ား ခုသြားသလား ။ ခုဏက ေကာင္မေလး

အေၾကာင္းေျပာလိုက္တာ မွားသြားတာမ်ားလား

ဆိုတာ အေတြးထဲ လည္​ေနသည္ ။

" ဂ်ီမင္းရွိ ! မ်က္ႏွာသိပ္မေကာင္းပါလား ?

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ တူတူ လမ္းေလၽွာက္ရတာ စိတ္

မသက္မသာျဖစ္လို႔လား"

" မဟုတ္ပါဘူး ! "

ဂ်ီမင္းက ျပဳံးရင္း ျပန္ေျပာလိုက္ေပမယ့္ အကဲပိုေန

သူက ေနမထိထိုင္မသာ ျဖစ္ေနသည္ ။

" ဒါဆို မေပ်ာ္လို႔လား ? "

" မဟုတ္ပါဘူး ! "

" ဒါဆို ဘာလို႔လဲ ? "

" ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး ! "

" တစ္ခုခုျဖစ္ေနပါတယ္ ! "

ေဂ်ာင္ကုေၾကာင့္ ဂ်ီမင္းက ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ ျပဳံး

လိုက္မိသည္ ။

" မျဖစ္ပါဘူး တကယ္ပါ !! "

ဘာျဖစ္ေနလဲဆိုတာကို ရင္ထဲရွိတဲ့အတိုင္း သေဘာက်ေနတာပါလို႔ ဒီေနရာမွာပဲ ေျပာျပလိုက္

ရင္ေရာ ။ ျဖစ္လာမယ့္ ရလဒ္က ဘာလဲ ။ ဘာမွ

လည္း မဆိုင္ဘဲ ႐ုတ္တရက္ ထေျပာသလိုႀကီး

ျဖစ္ေနမည္ ။

" ဂ်ီမင္းရွိ ! ဘာေတြေတြးေနတာလဲ ? ကၽြန္ေတာ့္ကို

ေျပာစရာ ရွိေနတာလား ? "

" အာ ... ဟိုဟာ .. "

ဂ်ီမင္းက ဘာေျပာရမယ္ မသိဘဲ ျဖစ္ေနသည္ ။

" ဟုတ္ ... ေျပာေလ ! "

" ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ေတာ့ ေဂ်ာင္ကုကို ... "

ေဂ်ာင္ကုက ဂ်ီမင္းေျပာလာမယ့္ စကားကို ေစာင့္

ေနသည္ ။

" ကၽြန္ေတာ္ ေဂ်ာင္ကုကို ... တကယ္ ... သေဘာ

က် .. က် "

" ကိုကို !!!! "

ေကာ္ဖီဆိုင္၏ တံခါးဝတြင္ ဘယ္ခ်ိန္တည္းက

ေရာက္လာေနမွန္းမသိေသာ ေဂ်ာင္ကု ေကာင္

မေလး ။

" ဟာ ... ဆဲအင္း ! ဘယ္ကေန ဘယ္လို ေရာက္လာ

တာလဲ ? "

သူမက ေဂ်ာင္ကု ေဘးနားက ခုံကိုဆြဲရင္း ေဂ်ာင္ကု

နားကို ကပ္ထိုင္လိုက္သည္ ။

" ဒီလိုပဲေပါ့ ကိုကိုရဲ့ ။ အရင္ကဆို ကိုကိုနဲ႔ တူတူ

သြားေနၾကေနရာပဲေလ ။ ခု မသြားရေတာ့ ကိုကို႔ကိုသတိရလာလို႔ ဒီမွာ လာထိုင္တာ ။ ကိုကိုကပါ ဒီမွာ

ရွိေနတာပဲ "

" ဟုတ္ပါၿပီ ဒီ စကားေလးေတြနဲ႔ပဲ ခၽြဲေနတာမလား ? "

ေဂ်ာင္ကုက ထိုေကာင္မေလးရဲ့ ဆံပင္ကို သပ္

ေပးလိုက္ရင္း ေျပာေနသည္ ။

" ခၽြဲစရာလားလို႔ ! "

ဂ်ီမင္း ရွိေနသည္ကိုေတာင္ သတိျပဳမိမွာ မဟုတ္ေတာ့ ။

" ဟို .. ေဂ်ာင္ကု ... "

ဂ်ီမင္းက ေဂ်ာင္ကု ကို ေခၚလိုက္ေပမယ့္ ေဂ်ာင္ကု

က သူ႔ေကာင္မေလးကိုသာ ဆက္ၿပီး စကားေျပာ

ေနသည္ ။

" အာ ... ေဘဘီက ခုျပန္ေတာ့မွာလား ? "

ဂ်ီမင္းကို လွည့္ေတာင္ မၾကည့္ဘဲ ႏွစ္ေယာက္က

အခုမွ ဆုံၾကတဲ့ သူေတြလို စကားေျပာေနၾကသည္ ။

ဒီလိုအခ်ိန္မွာက်ေတာ့ ဘာမွ ဝင္မေျပာနိုင္ဘဲ ထိုင္

ၾကည့္ေနရတဲ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေဒါသထြက္ၿပီး အသုံး

မက်သလို ခံစားရမိသည္ ။

ပတ္ဂ်ီမင္းရယ္ ဘာလို႔ ထိုင္ၾကည့္ေနတာလဲ အသုံး

မက်လိုက္တာ ။

" ေဂ်ာင္ကု ... "

စိတ္နဲ႔ လက္ေတြ႕က တကယ္ကို တစ္ျခားဆီ ။

ထထြက္လာခ်င္ေပမယ့္ ႏွစ္ေယာက္ထဲ မထားခဲ့ခ်င္

ျပန္ဘူး ။ အဲ့ဒီ အစား လွမ္းေခၚလိုက္တဲ့ အသံက

ႏွုတ္ဖ်ားကေတာင္ က်ယ္ေလာင္စြာထြက္ မလာခဲ့

ဘဲနဲ႔ သတၱိနည္းေနခဲ့သည္ ။

" မျပန္ေသးဘူး ကိုကိုရဲ့ ။ ဒီမွာ ကိုကိုနဲ႔ အတူတူ

ေကာ္ဖီေသာက္မယ္ေလ ။ ၿပီးရင္ေတာ့ ျပန္ရမွာ

ေပါ့ ကိုကိုရဲ့ ! "

လည္ေခ်ာင္းထဲသို႔ ဆို႔တက္လာေသာ စကားလုံးမ်ား

ေနာက္ကြယ္ နာက်င္မွုေတြသာ အန္ခ်ပစ္ခ်င္သည္ ။

" ေဂ်ာင္ကုရွိ ! "

ဂ်ီမင္းက အသံနည္းနည္းျမင့္ကာ ေခၚလိုက္သည္ ။

" အာ ဟုတ္သားပဲ ! ဂ်ီမင္းရွိ ... ေဆာရီး ! "

အရွက္မရွိ ထပ္ေခၚေနမိတဲ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေဒါသ

ထြက္မိသည္ ။ တကယ္ဆို ဟန္ေဆာင္ရတာလည္း

ေမာလွပါၿပီ ။ ရင္ထဲရွိတာသာ ေျပာရရင္ တကယ္

ကို မုန္းလိုက္ခ်င္ပါၿပီ ။

" ကိုကို သူက ဟိုတေလာက ေဆး႐ုံကို လာတဲ့

တစ္ေယာက္ ? "

" အင္း ဟုတ္တယ္ ! "

ဂ်ီမင္းက ထိုင္ေနရာက ႐ုတ္တရက္ "ဝုန္း" ခနဲ ထ

လိုက္တာေၾကာင့္ ေဂ်ာင္ကုနဲ႔ အတူ ဆဲအင္း ကပါ

ဂ်ီမင္းကို ထူးဆန္းေသာပုံစံျဖင့္ ၾကည့္လာၾကသည္ ။

" ဂ်ီမင္း ! ဘာလို႔လဲ ? ျပန္မလို႔လား ... "

ဂ်ီမင္းက မွန္းရခက္တဲ့ မ်က္လုံးေတြနဲ႔ ေဂ်ာင္ကုကို

ၾကည့္လိုက္သည္ ။

" ဂ်ီမင္း ... ဘာမ်ား ျဖစ္လို႔ ... လို႔ ... "

ဂ်ီမင္းက ေဂ်ာင္ကုေျပာတာကို နားမေထာင္ေတာ့ဘဲ

ဆတ္ခနဲ လွည့္ထြက္သြားသည္ ။

" ဂ်ီမင္း !!! "

ေဂ်ာင္ကုက မတ္တပ္ရပ္ကာ ေနာက္က လိုက္မလို႔

ေပမယ့္ ေဘးက ေကာင္မေလးျဖစ္သူက ဆြဲထား

လိုက္သည္ ။

" ကိုကို သူက ဘာျဖစ္သြားတာလဲ ? "

" ကိုကိုလဲ မသိဘူး ! "

ေဂ်ာင္ကုက ဒီလိုသာေျဖလိုက္ရေပမယ့္ မသိတာရဲ့

ေနာက္ကြယ္မွာ သိခ်င္မိတာေတာ့ အရမ္းပင္ ။

တကယ္ကို ဂ်ီမင္းရဲ့ အျပဳအမူေတြမွာ ေဂ်ာင္ကုက

ေတြေဝေနမိသည္ ။ ယြန္းဂီ ေျပာတဲ့ စကားကို နားထဲ

အထပ္ထပ္ ၾကားေယာင္လာကာ ရွုပ္ေထြးလာသည္ ။

" ကိုကို ကိုကို ကိုကို !!!!! "

​ေဂ်ာင္ကုက အေတြးလြန္ေနတာေၾကာင့္ ေဘးက

ေခၚေနတာကို မၾကား ။

" ဟင္ ... အင္း ... ေျပာေလ ! "

" ေခၚေနတာ ဒီေလာက္ၾကာေနၿပီ ဘာေတြ ေတြးေန

တာလဲ ကိုကိုရဲ့ ! "

" ေအာ္ မဟုတ္ပါဘူး ! ဘာေျပာမလို႔လဲ ေျပာေလ ! "

ေဂ်ာင္ကုက ေသာက္လက္စ ေကာ္ဖီကို ဆက္

ေသာက္ ေနလိုက္သည္ ။

" ခုဏကေလ သူက ဘာ မင္း ... ? "

" ဂ်ီမင္း ကို ေျပာတာလား ? "

" အင္း အဲ့ ဂ်ီမင္းေလ ! "

သူမ စကားေၾကာင့္ ေဂ်ာင္ကုက ေကာ္ဖီခြက္ ကိုင္

ထားတဲ့လက္ေတြ ရပ္တန႔္သြားခဲ့သည္ ။

" ဘာကိုေျပာခ်င္တာလဲ ေဘဘီ ! "

" သူက တစ္မ်ိဳးပဲေနာ္ ! ဒီတစ္ခါနဲ႔ဆို ႏွစ္ခါရွိၿပီ ။

ပထမတစ္ခါလည္း မေျပာမဆိုနဲ႔ ထထြက္သြား

တယ္ ။ ခုလဲ ဒီလိုပဲ ! "

ေဂ်ာင္ကုက အနည္းငယ္ မ်က္ႏွာပ်က္မိသြားေပ

မယ့္ စိတ္ေျပရာေျပေၾကာင္း ေျပာလိုက္သည္ ။

" သူ႔အေၾကာင္းရွိလို႔ေနမွာေပါ့ ေဘဘီရယ္ ! "

" အဲ့အေၾကာင္းက ေဘဘီ့ကို မၾကည္တာမ်ား

လား ? "

ေဂ်ာင္ကုက ေသာက္လက္စ ေကာ္ဖီပင္ ၿမိဳမက်

နိုင္ျဖစ္သြားသည္ ။

" ဟာ !!! ေဘဘီနဲ႔ သူနဲ႔ ဘာျပႆနာရွိလို႔လဲ ? "

" မရွိပါဘူး ကိုကိုမိတ္ဆက္ေပးမွ သိတာေလ ! "

" အင္းေလ ! ဒါဆို ေဘဘီ့ကို ဘာလို႔ မၾကည္ရမွာလဲ ? "

" မသိဘူး ေဘဘီေတာ့စိတ္ထဲမွာတစ္မ်ိဳးပဲ !

ေဘဘီ့ကို ေတြ႕ရင္ စူပုပ္ၿပီး မ်က္ႏွာကလည္း

တည္ေနတာပဲ ! "

" ေဘဘီရယ္ ဂ်ီမင္း က အဲ့လို လူစား မဟုတ္ပါဘူး ။

ကိုကိုဆိုရင္ ေတာ္႐ုံတန္႐ုံ Class က သူေတြနဲ႔ မခင္

ဘူး ။ အခ်င္း ခ်င္းေတြကလြဲလို႔ေပါ့ ။ သူနဲ႔မွ ရွားရွား

ပါးပါးခင္မိတာ ။ သေဘာလည္းေကာင္းတယ္ ခ်စ္

စရာလည္းေကာင္းတဲ့သူပါ ေဘဘီရယ္ ! "

" ဟင္ ကိုကိုက သူ႔ကိုႀကိဳက္ေနတာလား ? "

ေဂ်ာင္ကုက ေကာင္မေလး စကားေတြေၾကာင့္ ဆက္

တိုက္ ထိတ္လန႔္ေနရသည္ ။

" ဟာ !!! ဘာေတြေျပာေနတာလဲ ေဘဘီရဲ့ ! "

" မသိဘူးေလ သူ႔ေကာင္းေၾကာင္းေတြခ်ည္း

ေျပာေနတာကို ! "

သူမ က မ်က္ေစာင္းထိုးလ်က္ မ်က္ႏွာလႊဲသြားသည္ ။

"ေအာ္ ေကာင္းေၾကာင္း ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး ။

တကယ္အမွန္ကိုပဲ ေျပာတာပါ ! "