Class ကို ရောက်ရောက်ချင်း အမောတကောနဲ့

အခန်းထဲကို ပြေးဝင်သွားမိသည် ။ ဂျီမင်းက ဘယ်

သူမှ မရှိဘဲ နမ်ဂျွန် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေတာ

ကို တွေ့လိုက်ရသည် ။

" အစ်ကို ! ဂျောင်ကု ဘာဖြစ်တာလဲ !!!!! "

ဂျီမင်းက အလောတကြီးနဲ့ နမ်ဂျွန့်ဆီကို သွားကာ

မေးလိုက်သည် ။

" ကနေရင်း လဲကျသွားတာပဲ ။ ဟိုဆော့တို့ ဆေးရုံ

ကို အတူ ပါသွားတယ် "

" ကျွန်တော် လိုက်သွားမယ် ... "

ဂျီမင်းက လှည့်အထွက်ဖို့ အလုပ်မှာ နမ်ဂျွန်က တား

လိုက်သည် ။

" လိုက်မသွားပါနဲ့တော့ကွာ ... ထားလိုက်ပါ "

နမ်ဂျွန့် မျက်နှာက အခြေအနေမကောင်း ။ ဂျီမင်းရဲ့

စိုးရိမ်တာတွေက ပိုဆိုးလာသည် ။

" မဟုတ်ဘူး ။ လိုက်သွားရမှာပေါ့ "

" မဟုတ်ဘူး ဂျီမင်း ။ မင်းသွားလည်း မထူးဘူး ။

သူက အခုလေးတင်ပဲ ... "

" မဖြစ်ဘူး ! ကျွန်တော့် မျက်လုံးနဲ့ သေချာပေါက်

ကြည့်ဦးမှာ ... "

ဂျီမင်းက Class ထဲက အပြင်ကို ထွက်လာပြီး Taxi

ကို အမြန်တားလိုက်သည် ။

"ကားဆရာ ! ကျွန်တော့်ကို မြန်မြန်လေးပို့ပေးပါ ! "

ဂျီမင်း စိတ်ကလည်း လောနေမိသည် ။ မကောင်း

တာတွေလည်း မတွေးချင်ပေမယ့် ဒါတွေပဲ အတွေး

ထဲ ဆက်တိုက် ရောက်လာပြန်သည် ။

" မဖြစ်ဘူး မဖြစ်ဘူး !!! ကျေးဇူးပြုပြီး ဂျောင်ကု

ရယ် ... "

//

ဂျီမင်းက ဆေးရုံရှေ့ ရောက်သည်နှင့် Reception

ဌာနကို တစ်ဟုန်ထိုး အမြန် ပြေးတော့သည် ။

" ဒီမှာ .. ဒီမှာ ဂျွန်ဂျောင်ကု ဆိုတဲ့ လူနာရှိပါသလား ? "

" ခဏလေးနော် ... "

ဂျီမင်းက စိတ်လောနေတာမို့ ရှာနေသည့် ဝန်ထမ်း

ကောင်မလေး က အချိန်ဆွဲနေသလိုပင် ။

စက္ကန့်ပိုင်းမျှအကြာ -

" ဟုတ်ကဲ့ ! ရှိပါတယ် ! အခန်းနံပါတ် 006 မှာပါ ! "

" ဟုတ် ကျေးဇူးပါ ! "

ဂျီမင်းက ဓာတ်လှေကားရှေ့မှာ အပေါ်တက်ဖို့

စောင့်နေပေမယ့် ဓာတ်လှေကားက အထပ်မြင့်

ကနေ ဆင်းမလာသေး ။

ဘေးလှေကားကနေပဲ ခြေလျင် ပြေးတက်ကာ

အခန်းကို ရှာလိုက်သည် ။ လူက မောဟိုက်လို့

ကောင်းကောင်း အားမရှိတော့ပေမယ့် အခန်း

တံခါးကို အတင်းဖွင့်ဝင်ရာက မြင်လိုက်ရတဲ့

မြင်ကွင်းကြောင့် ပိုယိုင်လဲကျသွားစေခဲ့သည် ။

ပိတ်ဖြူ တစ်စအုပ်ထားသော ကုတင်ပေါ်က

ရုပ်အလောင်းကလွဲလို့ တစ်ခြား မရှိ ။

"မဟုတ်ဘူး ! ဒါကဘာလဲ ! မဖြစ်နိုင်တာ ! "

မျက်ရည်တွေက တရစပ်ဆိုသလို ကျဆင်းလာ

သည် ။ မယုံနိုင်လည်း ဖြစ်မိသည် ။

" ပတ်ဂျီမင်း !! "

ဘေးကနေ လာခေါ်သူက ဟိုဆော့ဖြစ်သည် ။

ဂျီမင်းက ​ဟိုဆော့ကို အတင်း ဖက်ထားကာ ငို

ချလိုက်သည် ။

" ကျွန်တော် နောက်ကျသွားပြီထင်တယ် ! ခု

ဘာလုပ်ရမလဲ ?!!!! "

ငိုသံကြီးနဲ့ ပြောနေသော ဂျီမင်း ကို ဟိုဆော့က

ဘာပြောပေးရမယ်တောင် မသိတော့ ။

" ဂျီမင်းရယ် စိတ်ထိန်းပါ အဆင်ပြေသွားမှာပါ "

ဟိုဆော့က ဂျီမင်းကျောကို ပုတ်ကာ နှစ်သိမ့်

ပေးလိုက်သည် ။

" ဂျောင်ကု ... ဂျောင်ကု က မရှိတော့ဘူး "

ဂျီမင်း အသံက ကောင်းကောင်း ထွက်မလာခဲ့ ။

" ကျွန်တော် သူ့ကိုချစ်တယ်လို့တောင် မပြောရသေး

ဘူးလေ ! "

"ဟမ် ? ဘယ်သူပြောလဲ ? ဂျောင်ကု မရှိတော့ဘူးလို့ "

ဟိုဆော့က ဂျီမင်းကို ဖက်ထားရင်းကနေ စိတ်ပျက်

လက်ပျက်နဲ့ ဂျီမင်းကို ကြည့်လိုက်သည် ။

" နေပါတော့ဗျာ ! ကျွန်တော် အမှန်တရားကို အတင်း

ငြင်းပယ်နေလည်း မရနိုင်တော့ဘဲလေ ။ ဘယ်လို

လုပ်ရမလဲ ? "

ငိုယိုကာ ပြောနေသော ဂျီမင်း ရဲ့ ခေါင်းကို အုန်းခနဲ

နေအောင် ဟိုဆော့က နရင်းအုပ်လိုက်သည် ။

" အား ! သေပါပြီ ဂျောင်ဟိုဆော့ !!! "

" အာ ! ငါ မင်းနဲ့တော့ အသက်မရှင်ချင်တော့ဘူး ! "

" ဘာလို့လဲ ?!! ဂျောင်ကု အပြင် အစ်ကိုကပါ ထား

သွားတော့မလို့လား ? အဲ့လို မလုပ်ပါနဲ့ !!!! "

ဂျီမင်းက ပိုပြီး ငိုချကာ ဟိုဆော့ ကို ဖက်ထားလိုက်သည် ။

" ပတ်ဂျီမင်း !!!!!!!!!! "

တော်တော်ကို အော်လိုက်သော ဟိုဆော့ အသံ

ကြောင့် ဂျီမင်း တစ်ယောက် ငိုတာတောင် တုံ့ခနဲ

ရပ်သွားသည် ။

" မင်းကြီးတော်ကြီးကို ငါက ထားသွားရမှာလား ?

ငါလဲမထားဘူး ! ဂျောင်ကု လဲ မင်းကို မထားခဲ့ဘူး ! "

" ဟမ် ! ဂျောင်ကု က ဘာမှ မဖြစ်ဘူးလား ။ အဲ့တာ

ကို မြင်ပြီးတာတောင် ကျွန်တော့်ကို နှစ်သိမ့်နေတာ

လား ? "

ဂျီမင်းက ခေါင်းငုံ့လျက် ဟိုဆော့ မျက်နှာကိုလည်း

တည့်တည့်မကြည့် ။ ဟိုဆော့က အခန်းနံပါတ်ကို

လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည် ။

" မင်းရောက်နေတဲ့အခန်းက 009 လေ ။ ဂျောင်ကု

အခန်းက 006 လေ "

ဂျီမင်းက အခန်း နံပါတ်ကို သေချာပြန်ကြည့်မှ 009

ဖြစ်နေသည် ။

" အော် ဟုတ်သား ! တော်သေးတယ် အစ်ကိုရယ် ။

ကျွန်တော့်မှာ ရူးတော့မလိုပဲ ခုဏက ! "

ခုဏကလည်း ငို ။ အခုလည်း ငိုပြန်သည် ။

" အေး မင်းက အစထဲက အရူးပဲလေ ! "

" စိတ်ပူပူနဲ့ နံပါတ်တွေ မှားကြည့်တာပါဗျာ ! သူရော

သူကရောဟင် ? "

​ဂျီမင်းက စိုးရိမ်စွာဖြင့် ဟိုဆော့ကို မေးသည် ။

" သူ့ အခန်းထဲမှာ သူ ရှိတယ်လေ ! "

" အခြေအနေကရော သက်သာရဲ့လား ? ဘာဖြစ်တာ

တဲ့လဲ ? အဆင်ပြေရဲ့လား ! "

ဂျီမင်းက မေးခွန်းများစွာနဲ့ တစ်ယောက်တည်း ကမ္ဘာ

ပျက်နေတာ ဖြစ်သည် ။

" နေပါတော့ ။ ကျွန်တော့်ဘာသာ ကြည့်မယ် "

" ဟာ နေဦးလေ ။ အော် သူ့စိတ်ချည်းပဲ !! "

ဟိုဆော့ စကားမဆုံး သေးခင်မှာ ဂျီမင်းက အခန်း

ရှေ့ကို ရောက်နေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည် ။

ဂျောင်ကုကို စိတ်ပူစွာနဲ့ အခန်းကို အမြန်ဖွင့်ကြည့်

ခဲ့ ပေမယ့် သတင်းမေးတဲ့သူက သက်သက် အရင်

ရောက်နေခဲ့သည် ။

" အော် ဂျီမင်းရှိ ! ရောက်လာတယ် ! "

ဂျောင်ကု မျက်လုံးတွေက တောက်ပစွာ ဂျီမင်းကို

ကြည့်လာသည် ။ ဆေးရုံ ဝတ်စုံလေးနဲ့ ဂျောင်ကုကို

မြင်နေရသည်က ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းလှသည် ။

သို့သော် ဂျောင်ကု လက်ကိုဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ ဘေးက

အမျိုးသမီးကြောင့် ပို ငိုချချင်မိသည် ။

" ကိုကို အဲ့ဒါ ဘယ်သူလဲ ? "

ဘေးနားက ကောင်မလေးက ဂျောင်ကုကို မော့

ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည် ။

" အဲ့ဒါ ကိုကိုတို့ Class ကပဲလေ ! နာမည်က ပတ်ဂျီ

မင်း တဲ့ ချစ်စရာလေး မလား ? "

ကိုကို တဲ့လေ ။ နားထဲကို သံရည်ပူလောင်းချသလို

ပူလောင်လွန်းသည် ။ ဂျောင်ကုလက်ကို မလွှတ်

တမ်း ဆုပ်ကိုင်ထားသည့်ကို မြင်ရသည့်မှာ ဂျီမင်းရဲ့

နှလုံးသားတွေကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လာပြီး

ချေမွနေသလိုပင် ။

" အင်း ! ဒါပေမဲ့ ကိုကို့လောက်တော့ ချစ်စရာ

မကောင်းဘူးနော် "

သွက်သွက်လက်လက်ရှိသည့် ကောင်မလေးက

အရွှန်းဖောက်ကာ နောက်လိုက်သည် ။

" ဟာ ! ဒီကောင်မလေးကတော့ ! "

ဂျောင်ကုက ထိုကောင်မလေးရဲ့ ခေါင်းကိုခပ်ဖွဖွ

ပုတ်လိုက်သည် ။

" အော် ဂျီမင်းရှိ ! ဒါ ကျွန်တော့် ကောင်မလေးပါ

ခုမှပဲ မိတ်ဆက်ပေးရတော့တယ် ။ နာမည်က ကင်

ဆဲအင်းပါ "

အပိုင်ပါလို့ မိတ်ဆက်ပြနေတာကို ဂျီမင်းက မော့

လည်းမကြည့် ။ ဘယ်လိုအင်အားမျိုးနဲ့မှ ဒီမြင်ကွင်း

ကို ဆက်ကြည့်နိုင်စရာလည်း အကြောင်း မရှိတော့ပါ ။

" ဟိုဟာ ! ကျွန်တော် သွားစရာရှိလို့ သွားတော့မယ် "

" ဟမ် ဘာလို့လဲ ? ဒီကိုလာတာပဲမလား ? "

ဂျောင်ကုက အနည်းငယ် မျက်နှာပျက်သွားပြီး ဂျီ

မင်းကို ပြောလိုက်သည် ။

" မဟုတ်ပါဘူး ! အစ်ကိုဟိုဆော့ နဲ့ ပြောစရာရှိလို့

သူက ဒီကို ခေါ်လို့လေ ! ရောက်လာတာ ! "

" ဒါဆို ကျွန်တော် ဆေးရုံရောက်နေတာ မသိဘူးပေါ့ ! "

ဂျီမင်း ပြောတဲ့ စကားကို ဂျောင်ကုက အတည်

ပေါက် ယုံသွားသည် ။

" မသိဘူးရယ် ! အခု ဘာလို့တက်ရတာလဲ ဆေးရုံ

က ။ ပုံစံကြည့်ရတာ သက်သာနေတာပဲမလား ? "

" ဟမ် ? "

ဂျောင်ကုက ဂျီမင်းရဲ့ ဒီလိုပုံစံကို မမြင်ဖူးတာ

ကြောင့် အံ့သြနေမိသည် ။

" အော် ! ဘေးနားမှာ ကောင်မလေး ရှိနေတော့လေ ! "

" အာ ...ဒါကတော့ ... အမ် ... "

ဂျောင်ကု စကား ဆုံးသေးခင်မှာပဲ ဂျီမင်းက လှည့်

ထွက်လာကာ တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်လိုက်သည် ။

" ကိုကို့ သူငယ်ချင်းလား ? ကြည့်ပါဦး ရိုင်းလိုက်

တာ ! သတင်းတောင် မမေးသွားဘူး ! "

ကောင်မလေးက စိတ်ဆိုးဆိုးနဲ့ ဂျောင်ကုကို ပြော

လိုက်သည် ။

"အော် ! ကိုကိုတို့ တူတူရှိနေတော့ မျက်နှာပူလို့နေမှာပေါ့ "

" ကိုကိုကလည်း ... သူက တစ်မျိုးကြီးပဲ ။ ဘာပဲ

ဖြစ်ဖြစ် သတင်းတော့ မေးသွားလို့ ရတာပဲကို "

" နေပါစေ ... ကိုကို့ဘေးမှာ မင်းရှိနေရင် ရပြီကို "

" ကိုကိုနော် အဲ့မှာ တတ်နေလိုက် ... "

အခန်း တံခါးကို ကျောမှီကာ ထိုင်ချလျက် အထဲက

' ကိုကို ကိုကို ကိုကို ' ချင်းထပ်နေသော အသံတို့က

ရင်ကို စူးနစ်ထိုးဖောက်မတတ် ကြားနေရသည် ။

ဂျီမင်းက နားကို ပိတ်ထားကာ ဒူးထဲ ခေါင်းဝပ်လျက်

ငိုချလိုက်သည် ။

" ဂျီမင်း ! "

" ဟမ် ! အစ်ကို ! "

ဂျီမင်းက ခေါင်းမော့လိုက်တော့ မျက်ရည်လည်ရွဲ

ဖြစ်နေတာကို ဟိုဆော့က တွေ့လိုက်ရသည် ။

" ဟူး ... ဂျီမင်းရယ် အဆင်ပြေရဲ့လား ? "

" ဟင့်အင်း ... မပြေဘူးထင်တယ် ! "

ဟိုဆော့က သက်ပြင်းသာ ခပ်ကျယ်ကျယ်ချမိ

သည် ။ သာမန် ကိစ္စဆိုရင်တောင် ဂျီမင်းက တအား

ခံစားတတ်တဲ့သူ ဖြစ်တာကို အခု ဒီလိုနဲ့မှ တိုက်ရိုက်

ကြုံရသည်လား ။

အခန်းရှေ့မှာ ကျုံ့ကျုံ့လေးထိုင်နေသော ဂျီမင်းက

ခေါင်းငုံ့လျက် တရှုံ့ရှုံ့ငိုနေသည် ။

" ဂျီမင်းရယ် ... ထပါကွာ ! ဒါဆေးရုံကြီးလေ ! လူ

မြင်လို့ မကောင်းပါဘူး ။ သူ့ကောင်မလေး ထွက်လာ

ရင်လည်း မင်းဒီလို ဖြစ်နေတာမြင်ရင် မကောင်းဘူး

ကွ ! လာပါကွာ ! "

ဟိုဆော့က အတင်းဆွဲထူကာ ချော့မော့ ဆွဲခေါ်လာ

ခဲ့ရသည် ။ ဂျီမင်းက ယိုင်နဲ့နေတဲ့ ခြေလှမ်းတွေနဲ့

သနားစရာကောင်းအောင် ခေါင်းလေးငုံ့ကာ တရှုံ့ရှုံံ့

နှင့် လိုက်လာရှာသည် ။

ဟိုဆော့က ဆေးရုံအပြင်ဘက်ကို ခေါ်လာကာ

စကားပြောလိုက်သည် ။

" ပတ်ဂျီမင်း ရယ် ! မင်းက ယောကျာ်း မဟုတ်ဘူးလား ? "

" ယောကျာ်းလေ ! ယောကျာ်းမို့လို ဘာလုပ်ရမလဲ

မသိ ဖြစ်နေတာပေါ့ ! မိန်းကလေးသာဆို ချစ်တယ်

ဆိုပြီး ပြောလိုက်ပြီ ! "

" အေး မင်းအလှည့်ကျမှ ပြောင်းပြန် ! "

" မသိဘူး ပြောင်းပြန်ပြန် !!!!! "

ပြောလေဆိုးလေ ပိုပိုသာ ငိုလေဖြစ်သည် ။

" အေး ငိုငို ငိုချ ! ပြီးရင် မငိုနဲ့တော့ ! "

" ဒါပေမယ့် သူက ဘာဖြစ်တာတဲ့လဲဟင် ? "

ဟိုဆော့က ငိုသံကြားက လှည့်ပြီးမေးလာတဲ့ ဂျီမင်း

ကို ပိုအံ့သြရပြန်သည် ။

" ဟမ် ? အမလေး အရပ်ကတို့ရဲ့ ! မေးနေသေး

တယ်နော် မင်းဟာ အကြောင်းကို !!!!!! ငါ့နှယ်နော် ! "

" ဘာလို့လဲ ? သူဘာဖြစ်လဲ ကျွန်တော်မှ မသိ

ရသေးတာ "

တကယ်ကို ဂျောင်ကု အပေါ် ဒီလောက် သံယောစဥ်

ကြီးနေမယ် မထင်ထားမိတာအမှန် ။

" အေး ပြောမယ် ပြောမယ် !!!! ဂျောင်ကု က နှလုံး

အားနည်းနေတာ ! ကနေရင်း အရမ်းမောလာတာမျိုး

အခုကတော့ အခြေအနေဆိုး လာတာမို့ လဲကျသွားတဲ့ ! "

" ဟမ် ? ဆရာဝန်နဲ့ မပြဘူးလား ! ဘာမှ မလုပ်ကြ

ဘူးလား ? "

တစ်ခုခုဆို စိုးရိမ်တတ်တဲ့ စိတ်ကလေးကပဲ ဂျီမင်း

ကို ပြန်နှိပ်စက်နေသည် ။

" အော် ငါပြောတာ မပြီးသေးဘူးလေ ပတ်ဂျီမင်း ရဲ့ ! "

" အော် အင်း ... မြန်မြန်ပြော ! "

" ဘယ်လိုပြောရမှာလဲ ငါ့ပါးစပ်က ဒီထက်မြန်အောင် "

ဟိုဆော့က ဂျီမင်းကို မျက်ထောက်နီ နဲ့ ကြည့်လိုက်သည် ။

" အော် အင်း မြန်နိုင်သလောက် မြန်မြန်ပြော "

ဂျောင်ကုရဲ့ ဘေးမှာ တစ်ခြားသူ ရှိနေတာသိလည်း

သံယောစဥ် မပြတ်နိုင်ဖြစ်နေတဲ့ ဂျီမင်းအတွက်သာ

ပိုစိတ်ပူနေမိသည် ။

" အဲ့ဒါ ဆရာဝန်က ဆေးပေးတယ်လေ ။ နှလုံးဆို

တာ သိတဲ့အတိုင်း ခွဲစိတ်ကုသပြီး မမောအောင်

လုပ်လို့ ရတာမှမဟုတ်တာ ! ဆေးနဲ့ပဲ ကုနေရတာ

ပေါ့ ! သူကလည်း ငယ်ငယ်တုန်းက ဒီဟာနဲ့ ပတ်

သက်ပြီး ခွဲစိတ်ဖူးတယ်တဲ့ ! "

" အာ ... ဂျောင်ကု သနားပါတယ် ။ ကျွန်တော့် နှလုံး

ပဲ ပေးလိုက်ချင်တယ် "

ဟိုဆော့ တစ်ယောက် မျက်စောင်းကြီးထိုးကာ

ပါးစပ်ကို ရွဲ့ပြလိုက်သည် ။

" အစ်ကို ... အိုက်တင် လာလုပ်ပြမနေနဲ့ ! ပါးစပ်

ကပြော ! "

" မင်းက ပိုလွန်းတာကို ! "

" လိုတောင်လိုနေသေးတာကို ! "

" အေး လိုနေလိုက် ။ မင်းလဲ အကသမားလေ ။

နှလုံးအားကောင်းနေမှ ကရတာ အဆင်ပြေမှာပေါ့ ။

ဒါကို မင်းက ပေးချင်နေသေး ။ သူ့ကောင်မလေး

ပေးလိမ့်မယ် မင်းအသာနေ "

ဟိုဆော့ စကားကြောင့် ဂျီမင်းက မျက်ရည်ထပ်ဝဲ

လာပြန်သည် ။

" ဒါပေမဲ့ ... ဒါပေမဲ့ ... သူ့ကောင်မလေးကို သူက

ဘာလို့ ခဏခဏ Class ကို မခေါ်လာတာလဲ ? "

" ငါဆို မြင်ဖူးတာ ဒီနေ့နဲ့မှ နှစ်ကြိမ် ။ သူ့ ကောင်မ

လေးက Ent တစ်ခုမှာ Training ဆင်းနေတာ ။

သဘောကတော့ Idol အလောင်းအလျာလေးပေါ့ကွာ "

" အာ ... "

ဂျီမင်းက အခြေအနေကို သဘောပေါက်လိုက်သည် ။

ကောင်မလေးရဲ့ အခြေအနေကလည်း ခေသူမှ

မဟုတ်ဘဲ ။ ဒီနေရာမှာ အဘက်ဘက်က မပြည့်

စုံနေတာ ဂျီမင်း တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သည် ။

" သူတို့က တွဲလာတာ ကြာကြပြီ ။ ငါလည်း အဲ့

လောက်ပဲ သိတာ ။ ဂျောင်ကုကလည်း သူပဲ သွားသွား တွေ့တာ ။ ကောင်မလေးက အမြဲ မအားတော့

မလာနိုင်ဘူး "

" အော် ... သူ တော်တော်ချစ်ပုံပါပဲ "

ဂျောင်ကုရဲ့ နူးညံ့ပြီး ချစ်တတ်တဲ့ အခြမ်းကို ဂျီမင်း

က ဒီကောင်မလေးနဲ့မှ မြင်ဖူးတာဖြစ်သည်မို့ ပိုဝမ်း

နည်းမိသည် ။

" ဘာမှ မဖြစ်ဘူးလို့ ထင်ပေမယ့် ရင်ထဲက နာကျင်

သားပဲ "

ဂျီမင်းက ရင်ဘတ်ကို ထုကာ ပြောလိုက်သည် ။

" မင်းနာကျင်ရမယ်လို့ ငါပြောခဲ့တယ်မလား ? "

ဂျီမင်းက ဟိုဆော့ကို လှည့်ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်

ပြလိုက်သည် ။

" ဟုတ်တယ် ... နာကျင်ရဖို့ကို ရွေးချယ်လိုက်မှတော့

ဆက်နာကျင်ရတော့မှာပေါ့ အစ်ကိုရယ် "

အစလယ်ဆုံး ပေးဆပ်ဖို့ သက်သက် စဥ်းစားထားတဲ့

ဂျီမင်းက ဂျောင်ကု တစ်မျက်နှာ ဂျောင်ကုအတွက်ပဲ

တွေးမိခဲ့တာ ဖြစ်သည် ။

Class ကို ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အေမာတေကာနဲ႔

အခန္းထဲကို ေျပးဝင္သြားမိသည္ ။ ဂ်ီမင္းက ဘယ္

သူမွ မရွိဘဲ နမ္ဂၽြန္ တစ္ေယာက္တည္း ထိုင္ေနတာ

ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္ ။

" အစ္ကို ! ေဂ်ာင္ကု ဘာျဖစ္တာလဲ !!!!! "

ဂ်ီမင္းက အေလာတႀကီးနဲ႔ နမ္ဂၽြန႔္ဆီကို သြားကာ

ေမးလိုက္သည္ ။

" ကေနရင္း လဲက်သြားတာပဲ ။ ဟိုေဆာ့တို႔ ေဆး႐ုံ

ကို အတူ ပါသြားတယ္ "

" ကၽြန္ေတာ္ လိုက္သြားမယ္ ... "

ဂ်ီမင္းက လွည့္အထြက္ဖို႔ အလုပ္မွာ နမ္ဂၽြန္က တား

လိုက္သည္ ။

" လိုက္မသြားပါနဲ႔ေတာ့ကြာ ... ထားလိုက္ပါ "

နမ္ဂၽြန႔္ မ်က္ႏွာက အေျခအေနမေကာင္း ။ ဂ်ီမင္းရဲ့

စိုးရိမ္တာေတြက ပိုဆိုးလာသည္ ။

" မဟုတ္ဘူး ။ လိုက္သြားရမွာေပါ့ "

" မဟုတ္ဘူး ဂ်ီမင္း ။ မင္းသြားလည္း မထူးဘူး ။

သူက အခုေလးတင္ပဲ ... "

" မျဖစ္ဘူး ! ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္လုံးနဲ႔ ေသခ်ာေပါက္

ၾကည့္ဦးမွာ ... "

ဂ်ီမင္းက Class ထဲက အျပင္ကို ထြက္လာၿပီး Taxi

ကို အျမန္တားလိုက္သည္ ။

"ကားဆရာ ! ကၽြန္ေတာ့္ကို ျမန္ျမန္ေလးပို႔ေပးပါ ! "

ဂ်ီမင္း စိတ္ကလည္း ေလာေနမိသည္ ။ မေကာင္း

တာေတြလည္း မေတြးခ်င္ေပမယ့္ ဒါေတြပဲ အေတြး

ထဲ ဆက္တိုက္ ေရာက္လာျပန္သည္ ။

" မျဖစ္ဘူး မျဖစ္ဘူး !!! ေက်းဇူးျပဳၿပီး ေဂ်ာင္ကု

ရယ္ ... "

//

ဂ်ီမင္းက ေဆး႐ုံေရွ႕ ေရာက္သည္ႏွင့္ Reception

ဌာနကို တစ္ဟုန္ထိုး အျမန္ ေျပးေတာ့သည္ ။

" ဒီမွာ .. ဒီမွာ ဂၽြန္ေဂ်ာင္ကု ဆိုတဲ့ လူနာရွိပါသလား ? "

" ခဏေလးေနာ္ ... "

ဂ်ီမင္းက စိတ္ေလာေနတာမို႔ ရွာေနသည့္ ဝန္ထမ္း

ေကာင္မေလး က အခ်ိန္ဆြဲေနသလိုပင္ ။

စကၠန႔္ပိုင္းမၽွအၾကာ -

" ဟုတ္ကဲ့ ! ရွိပါတယ္ ! အခန္းနံပါတ္ 006 မွာပါ ! "

" ဟုတ္ ေက်းဇူးပါ ! "

ဂ်ီမင္းက ဓာတ္ေလွကားေရွ႕မွာ အေပၚတက္ဖို႔

ေစာင့္ေနေပမယ့္ ဓာတ္ေလွကားက အထပ္ျမင့္

ကေန ဆင္းမလာေသး ။

ေဘးေလွကားကေနပဲ ေျခလ်င္ ေျပးတက္ကာ

အခန္းကို ရွာလိုက္သည္ ။ လူက ေမာဟိုက္လို႔

ေကာင္းေကာင္း အားမရွိေတာ့ေပမယ့္ အခန္း

တံခါးကို အတင္းဖြင့္ဝင္ရာက ျမင္လိုက္ရတဲ့

ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ ပိုယိုင္လဲက်သြားေစခဲ့သည္ ။

ပိတ္ျဖဴ တစ္စအုပ္ထားေသာ ကုတင္ေပၚက

႐ုပ္အေလာင္းကလြဲလို႔ တစ္ျခား မရွိ ။

"မဟုတ္ဘူး ! ဒါကဘာလဲ ! မျဖစ္နိုင္တာ ! "

မ်က္ရည္ေတြက တရစပ္ဆိုသလို က်ဆင္းလာ

သည္ ။ မယုံနိုင္လည္း ျဖစ္မိသည္ ။

" ပတ္ဂ်ီမင္း !! "

ေဘးကေန လာေခၚသူက ဟိုေဆာ့ျဖစ္သည္ ။

ဂ်ီမင္းက ​ဟိုေဆာ့ကို အတင္း ဖက္ထားကာ ငို

ခ်လိုက္သည္ ။

" ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္က်သြားၿပီထင္တယ္ ! ခု

ဘာလုပ္ရမလဲ ?!!!! "

ငိုသံႀကီးနဲ႔ ေျပာေနေသာ ဂ်ီမင္း ကို ဟိုေဆာ့က

ဘာေျပာေပးရမယ္ေတာင္ မသိေတာ့ ။

" ဂ်ီမင္းရယ္ စိတ္ထိန္းပါ အဆင္ေျပသြားမွာပါ "

ဟိုေဆာ့က ဂ်ီမင္းေက်ာကို ပုတ္ကာ ႏွစ္သိမ့္

ေပးလိုက္သည္ ။

" ေဂ်ာင္ကု ... ေဂ်ာင္ကု က မရွိေတာ့ဘူး "

ဂ်ီမင္း အသံက ေကာင္းေကာင္း ထြက္မလာခဲ့ ။

" ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကိုခ်စ္တယ္လို႔ေတာင္ မေျပာရေသး

ဘူးေလ ! "

"ဟမ္ ? ဘယ္သူေျပာလဲ ? ေဂ်ာင္ကု မရွိေတာ့ဘူးလို႔ "

ဟိုေဆာ့က ဂ်ီမင္းကို ဖက္ထားရင္းကေန စိတ္ပ်က္

လက္ပ်က္နဲ႔ ဂ်ီမင္းကို ၾကည့္လိုက္သည္ ။

" ေနပါေတာ့ဗ်ာ ! ကၽြန္ေတာ္ အမွန္တရားကို အတင္း

ျငင္းပယ္ေနလည္း မရနိုင္ေတာ့ဘဲေလ ။ ဘယ္လို

လုပ္ရမလဲ ? "

ငိုယိုကာ ေျပာေနေသာ ဂ်ီမင္း ရဲ့ ေခါင္းကို အုန္းခနဲ

ေနေအာင္ ဟိုေဆာ့က နရင္းအုပ္လိုက္သည္ ။

" အား ! ေသပါၿပီ ေဂ်ာင္ဟိုေဆာ့ !!! "

" အာ ! ငါ မင္းနဲ႔ေတာ့ အသက္မရွင္ခ်င္ေတာ့ဘူး ! "

" ဘာလို႔လဲ ?!! ေဂ်ာင္ကု အျပင္ အစ္ကိုကပါ ထား

သြားေတာ့မလို႔လား ? အဲ့လို မလုပ္ပါနဲ႔ !!!! "

ဂ်ီမင္းက ပိုၿပီး ငိုခ်ကာ ဟိုေဆာ့ ကို ဖက္ထားလိုက္သည္ ။

" ပတ္ဂ်ီမင္း !!!!!!!!!! "

ေတာ္ေတာ္ကို ေအာ္လိုက္ေသာ ဟိုေဆာ့ အသံ

ေၾကာင့္ ဂ်ီမင္း တစ္ေယာက္ ငိုတာေတာင္ တုံ႔ခနဲ

ရပ္သြားသည္ ။

" မင္းႀကီးေတာ္ႀကီးကို ငါက ထားသြားရမွာလား ?

ငါလဲမထားဘူး ! ေဂ်ာင္ကု လဲ မင္းကို မထားခဲ့ဘူး ! "

" ဟမ္ ! ေဂ်ာင္ကု က ဘာမွ မျဖစ္ဘူးလား ။ အဲ့တာ

ကို ျမင္ၿပီးတာေတာင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ႏွစ္သိမ့္ေနတာ

လား ? "

ဂ်ီမင္းက ေခါင္းငုံ႔လ်က္ ဟိုေဆာ့ မ်က္ႏွာကိုလည္း

တည့္တည့္မၾကည့္ ။ ဟိုေဆာ့က အခန္းနံပါတ္ကို

လွမ္းၾကည့္လိုက္ၿပီး သက္ျပင္းခ်လိုက္သည္ ။

" မင္းေရာက္ေနတဲ့အခန္းက 009 ေလ ။ ေဂ်ာင္ကု

အခန္းက 006 ေလ "

ဂ်ီမင္းက အခန္း နံပါတ္ကို ေသခ်ာျပန္ၾကည့္မွ 009

ျဖစ္ေနသည္ ။

" ေအာ္ ဟုတ္သား ! ေတာ္ေသးတယ္ အစ္ကိုရယ္ ။

ကၽြန္ေတာ့္မွာ ႐ူးေတာ့မလိုပဲ ခုဏက ! "

ခုဏကလည္း ငို ။ အခုလည္း ငိုျပန္သည္ ။

" ေအး မင္းက အစထဲက အ႐ူးပဲေလ ! "

" စိတ္ပူပူနဲ႔ နံပါတ္ေတြ မွားၾကည့္တာပါဗ်ာ ! သူေရာ

သူကေရာဟင္ ? "

​ဂ်ီမင္းက စိုးရိမ္စြာျဖင့္ ဟိုေဆာ့ကို ေမးသည္ ။

" သူ႔ အခန္းထဲမွာ သူ ရွိတယ္ေလ ! "

" အေျခအေနကေရာ သက္သာရဲ့လား ? ဘာျဖစ္တာ

တဲ့လဲ ? အဆင္ေျပရဲ့လား ! "

ဂ်ီမင္းက ေမးခြန္းမ်ားစြာနဲ႔ တစ္ေယာက္တည္း ကမၻာ

ပ်က္ေနတာ ျဖစ္သည္ ။

" ေနပါေတာ့ ။ ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာ ၾကည့္မယ္ "

" ဟာ ေနဦးေလ ။ ေအာ္ သူ႔စိတ္ခ်ည္းပဲ !! "

ဟိုေဆာ့ စကားမဆုံး ေသးခင္မွာ ဂ်ီမင္းက အခန္း

ေရွ႕ကို ေရာက္ေနႏွင့္ၿပီ ျဖစ္သည္ ။

ေဂ်ာင္ကုကို စိတ္ပူစြာနဲ႔ အခန္းကို အျမန္ဖြင့္ၾကည့္

ခဲ့ ေပမယ့္ သတင္းေမးတဲ့သူက သက္သက္ အရင္

ေရာက္ေနခဲ့သည္ ။

" ေအာ္ ဂ်ီမင္းရွိ ! ေရာက္လာတယ္ ! "

ေဂ်ာင္ကု မ်က္လုံးေတြက ေတာက္ပစြာ ဂ်ီမင္းကို

ၾကည့္လာသည္ ။ ေဆး႐ုံ ဝတ္စုံေလးနဲ႔ ေဂ်ာင္ကုကို

ျမင္ေနရသည္က ဝမ္းနည္းစရာ ေကာင္းလွသည္ ။

သို႔ေသာ္ ေဂ်ာင္ကု လက္ကိုဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ ေဘးက

အမ်ိဳးသမီးေၾကာင့္ ပို ငိုခ်ခ်င္မိသည္ ။

" ကိုကို အဲ့ဒါ ဘယ္သူလဲ ? "

ေဘးနားက ေကာင္မေလးက ေဂ်ာင္ကုကို ေမာ့

ၾကည့္ကာ ေမးလိုက္သည္ ။

" အဲ့ဒါ ကိုကိုတို႔ Class ကပဲေလ ! နာမည္က ပတ္ဂ်ီ

မင္း တဲ့ ခ်စ္စရာေလး မလား ? "

ကိုကို တဲ့ေလ ။ နားထဲကို သံရည္ပူေလာင္းခ်သလို

ပူေလာင္လြန္းသည္ ။ ေဂ်ာင္ကုလက္ကို မလႊတ္

တမ္း ဆုပ္ကိုင္ထားသည့္ကို ျမင္ရသည့္မွာ ဂ်ီမင္းရဲ့

ႏွလုံးသားေတြကို တစ္စုံတစ္ေယာက္က လာၿပီး

ေခ်မြေနသလိုပင္ ။

" အင္း ! ဒါေပမဲ့ ကိုကို႔ေလာက္ေတာ့ ခ်စ္စရာ

မေကာင္းဘူးေနာ္ "

သြက္သြက္လက္လက္ရွိသည့္ ေကာင္မေလးက

အရႊန္းေဖာက္ကာ ေနာက္လိုက္သည္ ။

" ဟာ ! ဒီေကာင္မေလးကေတာ့ ! "

ေဂ်ာင္ကုက ထိုေကာင္မေလးရဲ့ ေခါင္းကိုခပ္ဖြဖြ

ပုတ္လိုက္သည္ ။

" ေအာ္ ဂ်ီမင္းရွိ ! ဒါ ကၽြန္ေတာ့္ ေကာင္မေလးပါ

ခုမွပဲ မိတ္ဆက္ေပးရေတာ့တယ္ ။ နာမည္က ကင္

ဆဲအင္းပါ "

အပိုင္ပါလို႔ မိတ္ဆက္ျပေနတာကို ဂ်ီမင္းက ေမာ့

လည္းမၾကည့္ ။ ဘယ္လိုအင္အားမ်ိဳးနဲ႔မွ ဒီျမင္ကြင္း

ကို ဆက္ၾကည့္နိုင္စရာလည္း အေၾကာင္း မရွိေတာ့ပါ ။

" ဟိုဟာ ! ကၽြန္ေတာ္ သြားစရာရွိလို႔ သြားေတာ့မယ္ "

" ဟမ္ ဘာလို႔လဲ ? ဒီကိုလာတာပဲမလား ? "

ေဂ်ာင္ကုက အနည္းငယ္ မ်က္ႏွာပ်က္သြားၿပီး ဂ်ီ

မင္းကို ေျပာလိုက္သည္ ။

" မဟုတ္ပါဘူး ! အစ္ကိုဟိုေဆာ့ နဲ႔ ေျပာစရာရွိလို႔

သူက ဒီကို ေခၚလို႔ေလ ! ေရာက္လာတာ ! "

" ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္ ေဆး႐ုံေရာက္ေနတာ မသိဘူးေပါ့ ! "

ဂ်ီမင္း ေျပာတဲ့ စကားကို ေဂ်ာင္ကုက အတည္

ေပါက္ ယုံသြားသည္ ။

" မသိဘူးရယ္ ! အခု ဘာလို႔တက္ရတာလဲ ေဆး႐ုံ

က ။ ပုံစံၾကည့္ရတာ သက္သာေနတာပဲမလား ? "

" ဟမ္ ? "

ေဂ်ာင္ကုက ဂ်ီမင္းရဲ့ ဒီလိုပုံစံကို မျမင္ဖူးတာ

ေၾကာင့္ အံ့ၾသေနမိသည္ ။

" ေအာ္ ! ေဘးနားမွာ ေကာင္မေလး ရွိေနေတာ့ေလ ! "

" အာ ...ဒါကေတာ့ ... အမ္ ... "

ေဂ်ာင္ကု စကား ဆုံးေသးခင္မွာပဲ ဂ်ီမင္းက လွည့္

ထြက္လာကာ တံခါးကို ဝုန္းခနဲ ပိတ္လိုက္သည္ ။

" ကိုကို႔ သူငယ္ခ်င္းလား ? ၾကည့္ပါဦး ရိုင္းလိုက္

တာ ! သတင္းေတာင္ မေမးသြားဘူး ! "

ေကာင္မေလးက စိတ္ဆိုးဆိုးနဲ႔ ေဂ်ာင္ကုကို ေျပာ

လိုက္သည္ ။

"ေအာ္ ! ကိုကိုတို႔ တူတူရွိေနေတာ့ မ်က္ႏွာပူလို႔ေနမွာေပါ့ "

" ကိုကိုကလည္း ... သူက တစ္မ်ိဳးႀကီးပဲ ။ ဘာပဲ

ျဖစ္ျဖစ္ သတင္းေတာ့ ေမးသြားလို႔ ရတာပဲကို "

" ေနပါေစ ... ကိုကို႔ေဘးမွာ မင္းရွိေနရင္ ရၿပီကို "

" ကိုကိုေနာ္ အဲ့မွာ တတ္ေနလိုက္ ... "

အခန္း တံခါးကို ေက်ာမွီကာ ထိုင္ခ်လ်က္ အထဲက

' ကိုကို ကိုကို ကိုကို ' ခ်င္းထပ္ေနေသာ အသံတို႔က

ရင္ကို စူးနစ္ထိုးေဖာက္မတတ္ ၾကားေနရသည္ ။

ဂ်ီမင္းက နားကို ပိတ္ထားကာ ဒူးထဲ ေခါင္းဝပ္လ်က္

ငိုခ်လိုက္သည္ ။

" ဂ်ီမင္း ! "

" ဟမ္ ! အစ္ကို ! "

ဂ်ီမင္းက ေခါင္းေမာ့လိုက္ေတာ့ မ်က္ရည္လည္ရြဲ

ျဖစ္ေနတာကို ဟိုေဆာ့က ေတြ႕လိုက္ရသည္ ။

" ဟူး ... ဂ်ီမင္းရယ္ အဆင္ေျပရဲ့လား ? "

" ဟင့္အင္း ... မေျပဘူးထင္တယ္ ! "

ဟိုေဆာ့က သက္ျပင္းသာ ခပ္က်ယ္က်ယ္ခ်မိ

သည္ ။ သာမန္ ကိစၥဆိုရင္ေတာင္ ဂ်ီမင္းက တအား

ခံစားတတ္တဲ့သူ ျဖစ္တာကို အခု ဒီလိုနဲ႔မွ တိုက္ရိုက္

ၾကဳံရသည္လား ။

အခန္းေရွ႕မွာ က်ဳံ႕က်ဳံ႕ေလးထိုင္ေနေသာ ဂ်ီမင္းက

ေခါင္းငုံ႔လ်က္ တရွုံ႔ရွုံ႔ငိုေနသည္ ။

" ဂ်ီမင္းရယ္ ... ထပါကြာ ! ဒါေဆး႐ုံႀကီးေလ ! လူ

ျမင္လို႔ မေကာင္းပါဘူး ။ သူ႔ေကာင္မေလး ထြက္လာ

ရင္လည္း မင္းဒီလို ျဖစ္ေနတာျမင္ရင္ မေကာင္းဘူး

ကြ ! လာပါကြာ ! "

ဟိုေဆာ့က အတင္းဆြဲထူကာ ေခ်ာ့ေမာ့ ဆြဲေခၚလာ

ခဲ့ရသည္ ။ ဂ်ီမင္းက ယိုင္နဲ႔ေနတဲ့ ေျခလွမ္းေတြနဲ႔

သနားစရာေကာင္းေအာင္ ေခါင္းေလးငုံ႔ကာ တရွုံ႔ရွုံံ့

ႏွင့္ လိုက္လာရွာသည္ ။

ဟိုေဆာ့က ေဆး႐ုံအျပင္ဘက္ကို ေခၚလာကာ

စကားေျပာလိုက္သည္ ။

" ပတ္ဂ်ီမင္း ရယ္ ! မင္းက ေယာက်ာ္း မဟုတ္ဘူးလား ? "

" ေယာက်ာ္းေလ ! ေယာက်ာ္းမို႔လို ဘာလုပ္ရမလဲ

မသိ ျဖစ္ေနတာေပါ့ ! မိန္းကေလးသာဆို ခ်စ္တယ္

ဆိုၿပီး ေျပာလိုက္ၿပီ ! "

" ေအး မင္းအလွည့္က်မွ ေျပာင္းျပန္ ! "

" မသိဘူး ေျပာင္းျပန္ျပန္ !!!!! "