ကမ္ဘာကို ယိုင်လဲသွားစေပါသော စကား​ဖြစ်သည် ။

" မစွန့်လွှတ်နိုင်ပါဘူး ဘာလို့လဲ ? "

ဂျီမင်းက ခေါင်းခါလျက် မျက်ရည်တွေကို သုတ်

ပစ်ကာ ပြောသည် ။

" ပတ်ဂျီမင်း !!! အရူးထမနေစမ်းနဲ့ !!! "

" အစ်ကိုသာ ရူးနေတာ !!! သူ့မှာ ချစ်သူရှိတာ !!!

မိန်းမရှိနေတာမှ မဟုတ်တာ ! "

ဂျီမင်း ပုံစံက စိတ်လွတ်နေသလို ခံစားချက်တွေ

ပေါက်ကွဲထွက်နေသည် ။

" ဟမ် ? ပတ်ဂျီမင်း !!! "

ဟိုဆော့က ဂျီမင်း ပုခုံးကို လှုပ်ကိုင်ကာ အသိစိတ်

ဝင်အောင် ခေါ်လိုက်သည် ။

" မိန်းမ ရှိရုံမကလို့ ယောကျာ်းရှိလည်း ဂရုမစိုက်ဘူး "

ဟိုဆော့ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖယ်ကာ ဂျီမင်းက ထွက်

သွားဖို့ လုပ်သည် ။

" ရူးနေပြီလား ?!! ဘာတွေစဉ်းစားနေတာလဲ !!?

ဇွတ်ပြီး တဇွတ်ထိုးလုပ်မနေနဲ့ ! အစထဲက မဖြစ်

သင့်မှန်း သိရင် မင်းနောက်ဆုတ်လိုက်တာ ကောင်း

တယ် ! "

ဟိုဆော့က ဂျီမင်း လက်ကို ဆွဲထားကာ တားလိုက်သည် ။

" မဖြစ်သင့်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ ? မဖြစ်သင့်ဘူး

ဆိုတာနဲ့ရော ကျွန်တော်က နောက်ဆုတ်ပေးရမှာလား ? "

" တော်ပါတော့ !!! "

ပတ်ဂျီမင်းဟာ ဒီလိုခေါင်းမာတဲ့ ကလေးဆိုတာ အစ

ထဲက ကြိုသိခဲ့ရင် အစောကြီး ကြိုတားမိခဲ့မှာ ။

" မတော်ဘူး !!! ကျွန်တော်က ကျွန်တော့် ဘာသာ

ဆက်ပြီး သူ့နားတွယ်ကပ်နေမှာမို့ တားဖို့တော့

မကြိုးစားနဲ့ ဒါပဲ ! "

ပြောချင်ရာပြောပြီး လှည့်ထွက်သွားသော ဂျီမင်း ရဲ့

ကျောပြင်ကို ဟိုဆော့ ငေးကြည့်လျက် သက်ပြင်းချ

မိသည် ။

" မင်းကို စောစောစီးစီး မပြောပြခဲ့မိတဲ့ ငါ့အမှားပဲ

ပေါ့ ။ ငါ့ကိုယ်ငါပဲ အပြစ်တင်ရတော့မယ် ဂျီမင်းရယ် "

//

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှေ့ဆက်တိုးမည် ဟု ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့

သော်လည်း ဝမ်းနည်းစိတ်က ဆက်တိုက် ဝင်လာ

ကာ ပေါက်ကွဲချင်စိတ်ဖြစ်သည် ။

ပထမဆုံး ချစ်မိတဲ့သူကို ပထမဆုံးအကြိမ် မစွန့်

လွှတ်ပေးနိုင်ခဲ့ဘူး ။

" ပတ်ဂျီမင်း စိတ်ထိန်းစမ်း !!! "

ဂျီမင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရိုက်ကာ သတိပေး

လိုက်သည် ။

" ငါဘာလို့လဲ ? သူ့လက်အောက်မှာ အမြဲတမ်းကျရှုံး

နေရတာ ငါက ဘာလို့လဲ ? အခုမေ့စရာ အကြောင်း

အရင်းပေါ်လာပြီပဲ ငါဘာတွေ ဇွတ်တရွတ်ဆန်ချင်

နေရတာလဲ ? "

တိတ်ဆိတ်နေသော ညလယ်ထက် တိမ်တွေ ဖုံးနေ

သော ကောင်းကင်မှာ လ တောင် မသာခဲ့ပါ ။

ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ အနေအထားကြောင့် ပိုပြီး ငိုချင်

စရာဖြစ်နေခဲ့သည် ။

" ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါရှေ့ဆက်တိုးမယ် ! ငါ သူ့ကိုချစ်

တာပဲ ချစ်တယ် ဆိုပြီးတာပဲ ! အဲ့ဒီအကြောင်းပြ

ချက်နဲ့တင် ရပြီ ဟုတ်တယ် ! "

" မင်း မအိပ်သေးဘူးလား .... "

ဟိုဆော့က အိပ်ခန်းထဲက ထွက်လာကာ ခြံထဲ

ရောက်နေတဲ့ ဂျီမင်းကို မေးလိုက်သည် ။

" အင်း ... အိပ်မပျော်လို့ "

နှစ်ယောက်သား စကားများသလို ဖြစ်ထားတဲ့ အခြေ

အနေကြောင့် ဂျီမင်းကလည်း ဟိုဆော့ မျက်နှာကို

သေချာမကြည့် ။

" အဲ့အပြင်မှာ နေမနေနဲ့ ။ ရာသီဥတုအေးနေတာကို ... "

သို့သော် ဟိုဆော့က အရင်လိုပဲ ဂျီမင်းကို ဂရုစိုက်သည် ။

" ဟုတ် အစ်ကို ... ခုဏက အော်လိုက်မိတာ တောင်း

ပန်ပါတယ် "

ဟိုဆော့က ခဏတော့ ဘာမှမပြောဘဲ သက်ပြင်းချ

လိုက်မိသည် ။

" ရပါတယ် ။ မင်း ဘယ်လို ခံစားနေရမလဲ ငါသိ

တယ် ။ ငါမပြောမိခဲ့တာ ငါ့အမှားပါ "

" မဟုတ်တာ ... အစ်ကိုလည်း ပြောဖို့ ခက်နေခဲ့မှာပဲလေ "

သေချာ ပြန်စဥ်းစားကြည့်ရင် ဘယ်သူ့အမှားမှ

မဟုတ်ခဲ့ ။ ချစ်မိသွားတာလည်း အပြစ်မှ မဟုတ်

ဘဲလေ ။

" ဒါပေမဲ့ ဂျီမင်း ... ငါကတော့ မင်းကို ပြန်စဥ်းစား

စေချင်တယ် ။ မင်း နာကျင်ရမှာစိုးလို့ ! "

" သိပါပြီ ... "

ဂျီမင်းက ဟိုဆော့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ဒီစကားကို

မပြောနိုင်ခဲ့ ။ အချိန်ယူရမယ်ဆိုတာ သိပေမယ့်လည်း

နာကျင်ရမှာ သိပေမယ့်လည်း စွန့်လွှတ်ဖို့ ဆိုတာ

ခက်ပြန်သည် ။

//

တစ်လ နီးပါး စကားမပြောဖြစ်ခဲ့သော ဂျောင်ကုကို

ပြန်တွေ့ရမယ် ထင်ခဲ့ပေမယ့်လည်း သတင်းဆိုးသာ ကြားခဲ့ရပြီး လူကို မဆုံခဲ့ရ ။

ဂျီမင်းက ဖုန်းကို ကိုင်လျက် ဟိုဟိုဒီဒီ အခန်းထဲ

လျှောက်နေမိသည် ။

" သူ့ကို အခု စကားပြောရင် ကောင်းမလား ? "

ဖုန်းကို ကိုင်ထားပြီး ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေကာ ဂျောင်ကု

Acc ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည် ။

" မဟုတ်သေးပါဘူး ။ ပတ်ဂျီမင်းရယ် မင်းအရူးပဲ ။

ဒီနေ့ ဘာသတင်းကြားခဲ့ရလဲဆိုတာ မင်းမသိလို့လား ? "

ဂျီမင်းက ဖုန်းကို ဘေးကို ချလိုက်ကာ ကိုယ့်ကိုကိုယ်

သတိပေးလိုက်သည် ။

" အရူးလိုမျိုး မနေနိုင်ဖြစ်နေတာပဲ ငါ ... ။ "

​ဂျီမင်းက ဆံပင်တွေကို ဖွလိုက်ကာ သက်ပြင်းချ

မိသည် ။

" မတတ်နိုင်ဘူး ။ ငါက သတိရနေမိတဲ့သူကို "

ဂျီမင်းက ဖုန်းကို ယူဖွင့်ကာ ဂျောင်ကုဆီ စာအရင်ပို့

လိုက်သည် ။

Reply အမြဲ ကြာတတ်သော ဂျောင်ကု ခုတော့ စာ

အလာကို စောင့်နေတဲ့သူလိုမျိုး ချက်ချင်းပြန်သည် ။

နေတာကို ! >

စာကို ဖတ်သွားပြီး တစ်မိနစ်မျှ Reply ပြန်မလာ ။

ကျိန်းသေပေါက် သူကြောင်သွားတာပဲဖြစ်မည် ။

စာပြန်ဝင်လာတော့ ဝတ်ကျေတန်းကျေ စကားလေး ။

နေပြီ >

ဘာကြောင့်ရယ်မသိ ရူးမိုက်တယ်ပဲ ဆိုကြဦးတော့ ။

ဂျီမင်းကတော့ ဒီနွံထဲမှာ ပိုပြီးနစ်မြုပ်ချင်မိသည် ။

ဂျီမင်းက တစ်ချက် ပြုံးလိုက်သည် ။

အခုတော့ ဒီလို Emoji သူပို့လာလည်း ပြုံးပြီး ကြည့်

နိုင်နေခဲ့သည် ။ သူဟာ သူ ဖြစ်နေတာမို့လို့ အရာရာ

ကို သဘောကျနေမိတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည် ။

" ဒီ Emoji မှ မသုံးရင် ဂျွန်ဂျောင်ကု ဘယ်ဟုတ်

တော့မှာလဲ ! တကယ့် အဆိုးလေး ! "

ဂျီမင်းက ခပ်ဟဟ ရီကာ ရေရွတ်မိလိုက်သည် ။

ဂျီမင်းက စိတ်ရင်းရှိတဲ့ အတိုင်း စာကို ပြန်ပို့လိုက်သည် ။

ထပ်ပြီး အသည်းယားစွာ ပြုံးမိပြန်သည် ။ ဂျွန်ဂျောင်

ကုဟာ စာက တစ်ဆင့်ရိုက်တဲ့ ' ဟုတ်ကဲ့ ' ဆိုတာ

တောင် ဒီလောက် တွယ်ငြိစရာကောင်းအောင် ပြော

တတ်မှန်း မသိခဲ့မိဘူး ။

" ပတ်ဂျီမင်း အရူးထချက် !! "

ဂျီမင်းက ကိုယ့်ကိုကိုယ်လည်း သတိထားမိသည် ။

ဘယ်အရာကမှ တားဆီးလို့ မရတော့မယ့် အချစ်

တွေက ဂျောင်ကု အပေါ် ပိုလျှံကျနေမိသည် ။

" ငါ သူ့အပေါ် အရမ်းချစ်မိသွားတာလား ? အဲ့

လောက်တောင်လား ? "

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရူးသွပ်လို့ ရူးသွပ်နေမှန်းမသိ

ရူးနေပြီ ။

" ငါ ဂျောင်ကု ကိုများ မပိုင်ဆိုင်ရရင် သေများသွား

မလား မသိဘူး "

ဂျောင်ကု မပါလာမယ့် ဂျီမင်းရဲ့ အနာဂတ်ကို စဥ်း

စားလိုက်ရင် ဂျီမင်း ကြောက်မိသည် ။

" ငါ ဘာဆက်လုပ်သင့်လဲ ဂျောင်ကုရယ် ... "

​ထူပူနေသည့်အချိန်မို့မဟုတ် ။ သွေးအေးစွာ စဥ်းစား

လည်း အဖြေဟာ တစ်ခုတည်း ။

ဂျွန်ဂျောင်ကုကို ပတ်ဂျီမင်း အပိုင်ပဲ ဖြစ်စေချင်တယ် ။

//

အရင်နေ့ထက် ပို၍တက်ကြွနေသော ပတ်ဂျီမင်း ကို

အိမ်ရှေ့မှာ မတ်တပ်ရပ်လျက်ရှိတာကို ဟိုဆော့က

မြင်နေရသည် ။

" ဟမ် ... မင်းက ပြီးတောင်ပြီးနေပြီလား ? "

"ဒီနေ့ ဂျောင်ကု လာမှာလေ ! "

တက်တက်ကြွကြွ ပြောလိုက်တဲ့ ဂျီမင်း စကား

ကြောင့် ဟိုဆော့က သက်ပြင်း ခပ်တိုးတိုး ချ

လိုက်သည် ။

" အင်း ... "

ဟိုဆော့ သက်ပြင်းချလို့ မဆုံးခင်မှာပဲ ဂျီမင်းဆီ

ကို ဖုန်းဝင်လာသည် ။

" ဟင် ! ဂျီမင်း ... မင်းဆီလာတဲ့ ဖုန်းလား ? "

ဂျီမင်းဆီ အမေဖြစ်သူက လွဲပြီး ဖုန်းက ဝင်ခဲတာမို့

ဟိုဆော့ကလည်း ကြည့်နေသည် ။

" အင်း ... မသိတဲ့ဖုန်းဗျ ။ ဘယ်သူလဲ မသိဘူး ! "

ဂျီမင်း က ဖုန်းကိုကိုင်ကာ နှစ်စက္ကန့်လောက် ဟို

ဘက်က ပြောတာကို နားထောင်နေရင်း လန့်သွား

သည် ။

" ဗျာ !?? "

ဟိုဆော့လည်း ဂျီမင်းရဲ့ အလန့်တကြားသံကြောင့်

ထိတ်လန့်သွားမိသည် ။

" အဲ့တာဆို ကျွန်တော် အခုပြန်လာပါ့မယ် "

ဂျီမင်းက ဖုန်းကို ချက်ချင်း ချပြီး သူလိုအပ်တဲ့

အဝတ်နှစ်ထည် သုံးထည်ထည့်ရင်း ဟိုဆော့ကို

ပြောပြသည် ။

" ကျွန်တော့် အမေ ရုတ်တရက် အသည်းအသန်ဖြစ်

လို့တဲ့ ! ကျွန်တော် ခဏ ပြန်မှရမယ် အစ်ကို "

ဟိုဆော့ကလည်း ရုတ်တရက်ဆိုတော့ အံ့သြသွားသည် ။

" ရုတ်တရက်ပါလား ? မင်း ကြာမှာလား ? "

" ကျွန်တော်လည်း သေချာမသိဘူးလေ ။ အမေ ပြန်

ကောင်းလာတဲ့ထိပေါ့ ! "

" မင်းသွားရင် ငါ့ကားယူသွား ! "

ဟိုဆော့က ဂျီမင်းကို ကားသော့ ထုတ်ပေးသည် ။

" ရတယ် အစ်ကို နေပါစေ ! "

" တော် ! ယူဆိုယူသွား ! မင်းဒါမှ ဟိုကို မီမှာပေါ့ "

" ကျေးဇူးပါပဲ အစ်ကို ! "

ဂျီမင်းက သော့ကို ယူလိုက်ကာ ဟိုဆော့ကို ဖက်

လိုက်သည် ။

" ရပါတယ်ကွာ ။ သေချာသွား ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်

လည်း ဂရုစိုက်ဦး ။ ငါ့ကိုလည်း ဖုန်းဆက် ။ ဟုတ်

ပြီလား ? "

" အင်း ကျွန်တော် သွားပြီ "

" အေး ! "

ဘာမှ များများစားစား ထည့်စရာ မလိုတာကြောင့်

အထုပ်သေးလေး တစ်ခုနဲ့ပဲ ဆွဲကာ ကားမောင်းထွက်

လာခဲ့သည် ။

ပတ်ဂျီမင်း အတွက်ဆို ကံကြမ္မာက မျက်နှာသာ

ဘယ်တော့မှ မပေးခဲ့ ။ ကံကောင်းခြင်းတွေ ဆို

တာလည်း ပတ်ဂျီမင်း ဘက်မှ မရပ်တည်ပေးခဲ့ ။

//

" ဟေ့ ဟိုဆော့ ! တစ်ယောက်တည်းလား ? ဂျီမင်း ရော ! "

နမ်ဂျွန်က အခန်းထဲကို တစ်ယောက်တည်း ဝင်လာ

တဲ့ ဟိုဆော့ကြောင့် မေးလိုက်သည် ။ ဟိုဆော့ လှမ်း

ကြည့်လိုက်တော့ နမ်ဂျွန့် ဘေးမှာ ဂျီမင်း သိပ်တွေ့

ချင်နေတဲ့ ဂျောင်ကု လည်းရှိနေသည် ။

" ဟုတ်တယ် ! သူမလာဘူး ! သူ အိမ်ခဏပြန်သွားတယ်"

တစ်ခါမှ ဂျီမင်း ကို စိတ်မဝင်စားဖူးတဲ့ ဂျောင်ကုက

အလန့်တကြား ဟိုဆော့ကို မေးလိုက်သည် ။

"ဟုတ်လား ? ဘာဖြစ်လို့လဲ ရုတ်တရက်ကြီး ? "

" မင်း က သူ့ကို မေးနေတယ်လား ? "

ဟိုဆော့က ဂျောင်ကုကို တအံ့တသြ ပြန်မေးနေ

လိုက်သည် ။

" ဘာလို့လဲ ? ကျွန်တော်က ဒီတိုင်းမေးတာပါ ! "

ကျိန်းသေပေါက် ဒီနေ့ တွေ့မယ်လို့ ဂျီမင်းက မက်

ဆေ့ချ်ပို့ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည် ။ တကယ်တမ်းကျ

တွေ့မယ် ပြောထားတဲ့သူက ရောက်မလာ ။

" ကျွန်တော် ခဏ အပြင်သွားဦးမယ် "

ဂျောင်ကုက ဘေးက လွယ်အိတ်ကို ယူကာ အခန်း

ထဲက ထွက်သွားပြီး ဟိုဆော့ ဖြေတာကိုလည်း နား

မထောင်ဘဲ ဒီမှာတင် စကားကို လက်စသတ်လိုက်

သည် ။

" ဟင် .. ဒါက ဘယ် .. ဘယ် ... "

နမ်ဂျွန် ​ပြောတာကိုတောင် ဂျောင်ကုက နား

မထောင်ဘဲ ထွက်သွားသည် ။

" ဂျီမင်း တစ်ယောက် သူ့လူက မေးနေတာသိရင်

ခု ချက်ချင်းတောင် ရောက်ချလားမလားမသိ "

ဟိုဆော့က ဂျောင်ကု ထွက်သွားရာကို ကြည့်

လိုက်ကာ ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်မိသည် ။

ဂျောင်ကုက အခန်းပြင်ကို ရောက်တော့ အတော်ကြာ

ထိ ငူငူငိုင်ငိုင်ရပ်နေမိသည် ။

" ဘာများ ဖြစ်လို့လဲ ? ဖုန်းခေါ်ကြည့်ရမလား ? "

တွေဝေနေပေမယ့် ဒါမျိုးက လုပ်လေ့လုပ်ထမရှိတဲ့

ဂျောင်ကု ရဲ့ ပုံစံဖြစ်သည် ။

" ငါ့ကို ကျိန်းသေ ဒီနေ့တွေ့မယ် ပြောပြီး အိမ်ကို

ပြန်သွားတယ်တဲ့လား ။ ဘူဆန်ထိ ပြန်သွားတာပေါ့ "

ဖုန်းကို ဖွင့်ကာ ညက အဆုံးသတ်ထားတဲ့

Conversation ကို ငေးကြည့်နေမိသည် ။

" ပြန်တော့လာမှာပဲဆိုတော့ ဒီတစ်ခါ ကျွန်တော်

စောင့်အလှည့်ပေါ့လေ "

//

အရေးပေါ် ခန်းရှေ့တွင် လေးနာရီ ကြာနေပြီ ဖြစ်

သော်လည်း အမေ့ ခွဲစိတ်မှုဟာ မပြီးသေးတာ

ကြောင့် ဂျီမင်းက ဟိုဟိုဒီဒီ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေသည် ။

အစကတည်းက အမေဖြစ်သူက ကျောက်ကပ်

မကောင်းသူမို့ ကျောက်ကပ် ခဏခဏ ဆေးနေ

ရတာလည်း ဖြစ်သည် ။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ဆေး

ရပါများလို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် လူကို ထိလာပြီး

အဆင်မပြေ ဖြစ်ရသည် ။

စိတ်ကလည်း အမေ့ဆီ ရောက်လိုက် ဂျောင်ကု ဆီ

ရောက်လိုက် ။ သိပ်တွေ့ချင်နေတဲ့ သူနဲ့လည်း မတွေ့

နိုင်ဘဲ မထားနိုင်ခဲ့တဲ့ အမေ့ကိုလည်း စိတ်ပူနေမိသည် ။

" ငါ တအားပင်ပန်းရတာပဲ ။ ငါမှန်ရဲ့လား ? ငါလုပ်

နေတာတွေ မှန်ရော မှန်ရဲ့လား ? ငါ သူ့ကို ဆက်ရော

ချစ်နေသင့်ရဲ့လား ? ငါ ဇွတ်တရွတ်လုပ်ရင်ရော ဖြစ်

သင့်ရဲ့လား ? "

ခွဲစိတ်ခန်း တံခါး ပွင့်လာ၍ ဂျီမင်း အတွေးတို့ ပျက်

ပြယ်သွားသည် ။

" ဆရာ ! ကျွန်တော့်အမေ !!?? "

ဂျီမင်းက ဆရာဝန်တွေ အနားကို အမြန်သွားပြီး မေး

လိုက်သည် ။

" ဘာမှမပူပါနဲ့ ! အမေဖြစ်သူက အဆင်ပြေသွာပါပြီ ! "

" ဟူး !!! ကျေးဇူးပါပဲဗျာ တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ! "

ငယ်ငယ်တည်းက တူတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့သော အိမ်နီး

ချင်း သူငယ်ချင်းက အမေ့ကို ဆေးရုံ စောစော ပို့

ထားပေး၍ အဆင် ပြေသွားခြင်းလည်း ဖြစ်သည် ။

" ဟေ့ကောင် ... ငါ ဆေးရုံစရိတ် လုပ်ထားပြီးပြီ ။

မင်း အမေရော ? "

ဆေးရုံပို့ပေးထားသော သူငယ်ချင်းက အချိန်ကိုက်

ရောက်လာကာ အခြေအနေ မေးလိုက်သည် ။

" အေး အဆင်ပြေသွားတယ်တဲ့ကွာ ။ တော်သေးတယ် "

" အေး တော်သေးတယ်ကွာ ။ ငါလည်း အရမ်းလန့်

သွားတာနဲ့ မင်းကို ခေါ်လိုက်ရတာ "

" ရပါတယ်ကွာ ။ ခေါ်ရမှာပေါ့ ။ ငါက အမှန်ဆို

အမေ့နား နေရမှာကွ ။ အခြေအနေတွေကြောင့်

သာ ။ မင်းကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ် "

ဂျီမင်းက ကျေးဇူးတင်စကားပြောကာ ပုခုံးကို ပုတ်

လိုက်သည် ။

" ရပါတယ်ကွာ ဒါနဲ့ ဂျီမင်း ! မင်း ကြည့်ရတာ ဟိုမှာ

တစ်ခုခုကို စိတ်လေးစရာ ကျန်ခဲ့ပုံပဲ ! ဟုတ်လား ? "

ဂျီမင်းက ခပ်တိုးတိုးသာ ပြန်ဖြေနိုင်သည် ။

" အင်း ! "

" ဒါဆိုလည်း ပြန်သွားလေ ! ငါစောင့်နေပေးမယ် ! "

" ငါ ခုနေပြန်ရင်လည်း ဟိုကို ညသန်းခေါင်ကြီး

လောက်မှ ရောက်မှာလေ ။ အမေကလည်း ခုမှ

ခွဲစိတ်ပြီးကာစ ။ "

" မင်း အဲ့ကိစ္စကို နောက်နေ့မှ လုပ်လို့ အဆင်ပြေလို့လား "

ဂျီမင်းက အတန်ကြာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် မဝံ့

မရဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည် ။

" မပြေဘူးထင်တယ် ! "

" ဒါဆိုလည်း သွားလေကွ ! အန်တီ သတိပြန်လည်

လာတာနဲ့ ငါဖုန်းဆက်မယ် ။ မင်းပြန်လာမယ်မလား ? "

"အင်း ! ကောင်းပြီကွာ ။ ငါ စိတ်ချမယ်နော် ! "

" အေး အေး ! "

ဂျီမင်းက ဆေးရုံက ပြေးထွက်လာကာ ကားကို

အရှိန် အမြန်ဆုံးနဲ့ မောင်းပြီး ပြန်လာခဲ့သည် ။

ဘယ်လောက်တောင် အရှိန်နဲ့ မောင်းခဲ့လဲမသိ သုံးနာ

ရီ ကျော်ကျော်လောက် မောင်းရုံနဲ့ ဆိုးလ်မြို့ထဲကို

ကားဝင်လာနိုင်ခဲ့သည် ။

" ဆိုးလ်ကို မြန်မြန်ရောက်လာတာပဲ ။ အာ ... ငါ

ဘယ်လောက်တောင် ဂျောင်ကုနဲ့ တွေ့ချင်နေမိတာ

လဲလေ ... "

ဂျီမင်းက ဘယ်ကို ဦးတည်ရမှန်း မသိပေမယ့် ည

ဘက်ကို အူကြောင်ကြောင်နဲ့ Class ကို ရောက်ချ

လာမိသည် ။

နာရီကြည့်တော့ အချိန်က သန်းခေါင်ယံ တစ်နာရီတိ

တိ ။ မှောင်နေသော မီးအတိနှင့် Class ကိုသာ လှမ်း

မြင်ရသည် ။

နမ်ဂျွန် ကတော့ Class မှာ ပဲနေတာမို့ အထဲမှာ ရှိ

လောက်သည် ။ သို့သော် ဂျောင်ကုကတော့ ရှိနိုင်

မည် မဟုတ် ။ အချိန်ဟာ တစ်နာရီထိုးနေပြီး ဘယ်

သူက ဒီချိန်မှာ အကခန်းမှာ ရှိနိုင်မလဲ ။

" ငါ ဘာလို့ ဒီကိုလာလဲ ? ငါရူးနေပြီ ! ရှိလိုရှိငြား

ဆိုတဲ့ ဖြစ်နိုင်ချေ တစ်ရာခိုင်နှုန်းကိုတောင် ယုံပြီး

ဒီထိ ရောက်လာတာ ! "

ဂျီမင်းက လှည့်ပြန်ဖို့ပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည် ။

" ဂျီမင်းရှိ !? "

ကမၻာကို ယိုင္လဲသြားေစပါေသာ စကား​ျဖစ္သည္ ။

" မစြန႔္လႊတ္နိုင္ပါဘူး ဘာလို႔လဲ ? "

ဂ်ီမင္းက ေခါင္းခါလ်က္ မ်က္ရည္ေတြကို သုတ္

ပစ္ကာ ေျပာသည္ ။

" ပတ္ဂ်ီမင္း !!! အ႐ူးထမေနစမ္းနဲ႔ !!! "

" အစ္ကိုသာ ႐ူးေနတာ !!! သူ႔မွာ ခ်စ္သူရွိတာ !!!

မိန္းမရွိေနတာမွ မဟုတ္တာ ! "

ဂ်ီမင္း ပုံစံက စိတ္လြတ္ေနသလို ခံစားခ်က္ေတြ

ေပါက္ကြဲထြက္ေနသည္ ။

" ဟမ္ ? ပတ္ဂ်ီမင္း !!! "

ဟိုေဆာ့က ဂ်ီမင္း ပုခုံးကို လွုပ္ကိုင္ကာ အသိစိတ္

ဝင္ေအာင္ ေခၚလိုက္သည္ ။

" မိန္းမ ရွိ႐ုံမကလို႔ ေယာက်ာ္းရွိလည္း ဂ႐ုမစိုက္ဘူး "

ဟိုေဆာ့ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ဖယ္ကာ ဂ်ီမင္းက ထြက္

သြားဖို႔ လုပ္သည္ ။

" ႐ူးေနၿပီလား ?!! ဘာေတြစဥ္းစားေနတာလဲ !!?

ဇြတ္ၿပီး တဇြတ္ထိုးလုပ္မေနနဲ႔ ! အစထဲက မျဖစ္

သင့္မွန္း သိရင္ မင္းေနာက္ဆုတ္လိုက္တာ ေကာင္း

တယ္ ! "

ဟိုေဆာ့က ဂ်ီမင္း လက္ကို ဆြဲထားကာ တားလိုက္သည္ ။

" မျဖစ္သင့္ဘူးလို႔ ဘယ္သူေျပာလဲ ? မျဖစ္သင့္ဘူး

ဆိုတာနဲ႔ေရာ ကၽြန္ေတာ္က ေနာက္ဆုတ္ေပးရမွာလား ? "

" ေတာ္ပါေတာ့ !!! "

ပတ္ဂ်ီမင္းဟာ ဒီလိုေခါင္းမာတဲ့ ကေလးဆိုတာ အစ

ထဲက ႀကိဳသိခဲ့ရင္ အေစာႀကီး ႀကိဳတားမိခဲ့မွာ ။

" မေတာ္ဘူး !!! ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ့္ ဘာသာ

ဆက္ၿပီး သူ႔နားတြယ္ကပ္ေနမွာမို႔ တားဖို႔ေတာ့

မႀကိဳးစားနဲ႔ ဒါပဲ ! "

ေျပာခ်င္ရာေျပာၿပီး လွည့္ထြက္သြားေသာ ဂ်ီမင္း ရဲ့

ေက်ာျပင္ကို ဟိုေဆာ့ ေငးၾကည့္လ်က္ သက္ျပင္းခ်

မိသည္ ။

" မင္းကို ေစာေစာစီးစီး မေျပာျပခဲ့မိတဲ့ ငါ့အမွားပဲ

ေပါ့ ။ ငါ့ကိုယ္ငါပဲ အျပစ္တင္ရေတာ့မယ္ ဂ်ီမင္းရယ္ "

//

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေရွ႕ဆက္တိုးမည္ ဟု ဆုံးျဖတ္ထားခဲ့

ေသာ္လည္း ဝမ္းနည္းစိတ္က ဆက္တိုက္ ဝင္လာ

ကာ ေပါက္ကြဲခ်င္စိတ္ျဖစ္သည္ ။

ပထမဆုံး ခ်စ္မိတဲ့သူကို ပထမဆုံးအႀကိမ္ မစြန႔္

လႊတ္ေပးနိုင္ခဲ့ဘူး ။

" ပတ္ဂ်ီမင္း စိတ္ထိန္းစမ္း !!! "

ဂ်ီမင္းက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ရိုက္ကာ သတိေပး

လိုက္သည္ ။

" ငါဘာလို႔လဲ ? သူ႔လက္ေအာက္မွာ အျမဲတမ္းက်ရွုံး

ေနရတာ ငါက ဘာလို႔လဲ ? အခုေမ့စရာ အေၾကာင္း

အရင္းေပၚလာၿပီပဲ ငါဘာေတြ ဇြတ္တရြတ္ဆန္ခ်င္

ေနရတာလဲ ? "

တိတ္ဆိတ္ေနေသာ ညလယ္ထက္ တိမ္ေတြ ဖုံးေန

ေသာ ေကာင္းကင္မွာ လ ေတာင္ မသာခဲ့ပါ ။

ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ့ အေနအထားေၾကာင့္ ပိုၿပီး ငိုခ်င္

စရာျဖစ္ေနခဲ့သည္ ။

" ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါေရွ႕ဆက္တိုးမယ္ ! ငါ သူ႔ကိုခ်စ္

တာပဲ ခ်စ္တယ္ ဆိုၿပီးတာပဲ ! အဲ့ဒီအေၾကာင္းျပ

ခ်က္နဲ႔တင္ ရၿပီ ဟုတ္တယ္ ! "

" မင္း မအိပ္ေသးဘူးလား .... "

ဟိုေဆာ့က အိပ္ခန္းထဲက ထြက္လာကာ ၿခံထဲ

ေရာက္ေနတဲ့ ဂ်ီမင္းကို ေမးလိုက္သည္ ။

" အင္း ... အိပ္မေပ်ာ္လို႔ "

ႏွစ္ေယာက္သား စကားမ်ားသလို ျဖစ္ထားတဲ့ အေျခ

အေနေၾကာင့္ ဂ်ီမင္းကလည္း ဟိုေဆာ့ မ်က္ႏွာကို

ေသခ်ာမၾကည့္ ။

" အဲ့အျပင္မွာ ေနမေနနဲ႔ ။ ရာသီဥတုေအးေနတာကို ... "

သို႔ေသာ္ ဟိုေဆာ့က အရင္လိုပဲ ဂ်ီမင္းကို ဂ႐ုစိုက္သည္ ။

" ဟုတ္ အစ္ကို ... ခုဏက ေအာ္လိုက္မိတာ ေတာင္း

ပန္ပါတယ္ "

ဟိုေဆာ့က ခဏေတာ့ ဘာမွမေျပာဘဲ သက္ျပင္းခ်

လိုက္မိသည္ ။

" ရပါတယ္ ။ မင္း ဘယ္လို ခံစားေနရမလဲ ငါသိ

တယ္ ။ ငါမေျပာမိခဲ့တာ ငါ့အမွားပါ "

" မဟုတ္တာ ... အစ္ကိုလည္း ေျပာဖို႔ ခက္ေနခဲ့မွာပဲေလ "

ေသခ်ာ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ဘယ္သူ႔အမွားမွ

မဟုတ္ခဲ့ ။ ခ်စ္မိသြားတာလည္း အျပစ္မွ မဟုတ္

ဘဲေလ ။

" ဒါေပမဲ့ ဂ်ီမင္း ... ငါကေတာ့ မင္းကို ျပန္စဥ္းစား

ေစခ်င္တယ္ ။ မင္း နာက်င္ရမွာစိုးလို႔ ! "

" သိပါၿပီ ... "

ဂ်ီမင္းက ဟိုေဆာ့ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ၿပီး ဒီစကားကို

မေျပာနိုင္ခဲ့ ။ အခ်ိန္ယူရမယ္ဆိုတာ သိေပမယ့္လည္း

နာက်င္ရမွာ သိေပမယ့္လည္း စြန႔္လႊတ္ဖို႔ ဆိုတာ

ခက္ျပန္သည္ ။

//

တစ္လ နီးပါး စကားမေျပာျဖစ္ခဲ့ေသာ ေဂ်ာင္ကုကို

ျပန္ေတြ႕ရမယ္ ထင္ခဲ့ေပမယ့္လည္း သတင္းဆိုးသာ ၾကားခဲ့ရၿပီး လူကို မဆုံခဲ့ရ ။

ဂ်ီမင္းက ဖုန္းကို ကိုင္လ်က္ ဟိုဟိုဒီဒီ အခန္းထဲ

ေလၽွာက္ေနမိသည္ ။

" သူ႔ကို အခု စကားေျပာရင္ ေကာင္းမလား ? "

ဖုန္းကို ကိုင္ထားၿပီး ခ်ီတုံခ်တုံ ျဖစ္ေနကာ ေဂ်ာင္ကု

Acc ထဲသို႔ ဝင္လိုက္သည္ ။

" မဟုတ္ေသးပါဘူး ။ ပတ္ဂ်ီမင္းရယ္ မင္းအ႐ူးပဲ ။

ဒီေန႔ ဘာသတင္းၾကားခဲ့ရလဲဆိုတာ မင္းမသိလို႔လား ? "

ဂ်ီမင္းက ဖုန္းကို ေဘးကို ခ်လိုက္ကာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္

သတိေပးလိုက္သည္ ။

" အ႐ူးလိုမ်ိဳး မေနနိုင္ျဖစ္ေနတာပဲ ငါ ... ။ "

​ဂ်ီမင္းက ဆံပင္ေတြကို ဖြလိုက္ကာ သက္ျပင္းခ်

မိသည္ ။

" မတတ္နိုင္ဘူး ။ ငါက သတိရေနမိတဲ့သူကို "

ဂ်ီမင္းက ဖုန္းကို ယူဖြင့္ကာ ေဂ်ာင္ကုဆီ စာအရင္ပို႔

လိုက္သည္ ။

Reply အျမဲ ၾကာတတ္ေသာ ေဂ်ာင္ကု ခုေတာ့ စာ

အလာကို ေစာင့္ေနတဲ့သူလိုမ်ိဳး ခ်က္ခ်င္းျပန္သည္ ။

ေနတာကို ! >

စာကို ဖတ္သြားၿပီး တစ္မိနစ္မၽွ Reply ျပန္မလာ ။

က်ိန္းေသေပါက္ သူေၾကာင္သြားတာပဲျဖစ္မည္ ။

စာျပန္ဝင္လာေတာ့ ဝတ္ေက်တန္းေက် စကားေလး ။

ေနၿပီ >

ဘာေၾကာင့္ရယ္မသိ ႐ူးမိုက္တယ္ပဲ ဆိုၾကဦးေတာ့ ။

ဂ်ီမင္းကေတာ့ ဒီႏြံထဲမွာ ပိုၿပီးနစ္ျမဳပ္ခ်င္မိသည္ ။

ဂ်ီမင္းက တစ္ခ်က္ ျပဳံးလိုက္သည္ ။

အခုေတာ့ ဒီလို Emoji သူပို႔လာလည္း ျပဳံးၿပီး ၾကည့္

နိုင္ေနခဲ့သည္ ။ သူဟာ သူ ျဖစ္ေနတာမို႔လို႔ အရာရာ

ကို သေဘာက်ေနမိတာလည္း ျဖစ္နိုင္ပါသည္ ။

" ဒီ Emoji မွ မသုံးရင္ ဂၽြန္ေဂ်ာင္ကု ဘယ္ဟုတ္

ေတာ့မွာလဲ ! တကယ့္ အဆိုးေလး ! "

ဂ်ီမင္းက ခပ္ဟဟ ရီကာ ေရရြတ္မိလိုက္သည္ ။

ဂ်ီမင္းက စိတ္ရင္းရွိတဲ့ အတိုင္း စာကို ျပန္ပို႔လိုက္သည္ ။

ထပ္ၿပီး အသည္းယားစြာ ျပဳံးမိျပန္သည္ ။ ဂၽြန္ေဂ်ာင္

ကုဟာ စာက တစ္ဆင့္ရိုက္တဲ့ ' ဟုတ္ကဲ့ ' ဆိုတာ

ေတာင္ ဒီေလာက္ တြယ္ၿငိစရာေကာင္းေအာင္ ေျပာ

တတ္မွန္း မသိခဲ့မိဘူး ။

" ပတ္ဂ်ီမင္း အ႐ူးထခ်က္ !! "

ဂ်ီမင္းက ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္း သတိထားမိသည္ ။

ဘယ္အရာကမွ တားဆီးလို႔ မရေတာ့မယ့္ အခ်စ္

ေတြက ေဂ်ာင္ကု အေပၚ ပိုလၽွံက်ေနမိသည္ ။

" ငါ သူ႔အေပၚ အရမ္းခ်စ္မိသြားတာလား ? အဲ့

ေလာက္ေတာင္လား ? "

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ႐ူးသြပ္လို႔ ႐ူးသြပ္ေနမွန္းမသိ

႐ူးေနၿပီ ။

" ငါ ေဂ်ာင္ကု ကိုမ်ား မပိုင္ဆိုင္ရရင္ ေသမ်ားသြား

မလား မသိဘူး "

ေဂ်ာင္ကု မပါလာမယ့္ ဂ်ီမင္းရဲ့ အနာဂတ္ကို စဥ္း

စားလိုက္ရင္ ဂ်ီမင္း ေၾကာက္မိသည္ ။

" ငါ ဘာဆက္လုပ္သင့္လဲ ေဂ်ာင္ကုရယ္ ... "

​ထူပူေနသည့္အခ်ိန္မို႔မဟုတ္ ။ ေသြးေအးစြာ စဥ္းစား

လည္း အေျဖဟာ တစ္ခုတည္း ။

ဂၽြန္ေဂ်ာင္ကုကို ပတ္ဂ်ီမင္း အပိုင္ပဲ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္ ။

//

အရင္ေန႔ထက္ ပို၍တက္ႂကြေနေသာ ပတ္ဂ်ီမင္း ကို

အိမ္ေရွ႕မွာ မတ္တပ္ရပ္လ်က္ရွိတာကို ဟိုေဆာ့က

ျမင္ေနရသည္ ။

" ဟမ္ ... မင္းက ၿပီးေတာင္ၿပီးေနၿပီလား ? "

"ဒီေန႔ ေဂ်ာင္ကု လာမွာေလ ! "

တက္တက္ႂကြႂကြ ေျပာလိုက္တဲ့ ဂ်ီမင္း စကား

ေၾကာင့္ ဟိုေဆာ့က သက္ျပင္း ခပ္တိုးတိုး ခ်

လိုက္သည္ ။

" အင္း ... "

ဟိုေဆာ့ သက္ျပင္းခ်လို႔ မဆုံးခင္မွာပဲ ဂ်ီမင္းဆီ

ကို ဖုန္းဝင္လာသည္ ။

" ဟင္ ! ဂ်ီမင္း ... မင္းဆီလာတဲ့ ဖုန္းလား ? "

ဂ်ီမင္းဆီ အေမျဖစ္သူက လြဲၿပီး ဖုန္းက ဝင္ခဲတာမို႔

ဟိုေဆာ့ကလည္း ၾကည့္ေနသည္ ။

" အင္း ... မသိတဲ့ဖုန္းဗ် ။ ဘယ္သူလဲ မသိဘူး ! "

ဂ်ီမင္း က ဖုန္းကိုကိုင္ကာ ႏွစ္စကၠန႔္ေလာက္ ဟို

ဘက္က ေျပာတာကို နားေထာင္ေနရင္း လန႔္သြား

သည္ ။

" ဗ်ာ !?? "

ဟိုေဆာ့လည္း ဂ်ီမင္းရဲ့ အလန႔္တၾကားသံေၾကာင့္

ထိတ္လန႔္သြားမိသည္ ။

" အဲ့တာဆို ကၽြန္ေတာ္ အခုျပန္လာပါ့မယ္ "