Би үсээ самнангаа ариун цэврийн өрөөний толины өмнө сууна. Би зүгээр л үсээ тайруулсан нь дээр байх. Энэ үнэхээр их ширэлддэг учир самнахад хүнд санагдаж байна.

Хэн нэгний гар бэлхүүсээр минь орж ирээд, булчинлаг чээж рүүгээ татлаа. Түүний уруул хүзүүнд минь мэдрэгдэхэд биеэр минь оч гүйх шиг болон, цочисхийв.

Би түүнийг хэн болохыг толины тусгалд хармагцаа түлхэх гэж оролдлоо. "Тэхён, юугаа хийгээд байгаа юм?"

Тэр миний арьсыг хазалж эхлэхэд амьсгаагаа барихаас өөр хийх зүйл байсангүй. Би түүнийг аль хурднаараа түлхэн, эргэж хараад харц тулгарахад зүрхний минь цохилт түргэсэж, бие минь дагжин чичирлээ.

Бид өөд өөдөөсөө чимээгүйхэн, нухацтайгаар ширтэлцэнэ.

"Чи ямар новшоо хийж байна гэж бодоов?" хэмээхэд минь тэр зүгээр л жуумалзан, хариулсангүй.

"Тэхён, тэр юу гэж байна?" гэж Юүри хатагтай доороос ориллоо. "Өө тийн. Чи нуур руу сэлэхээр явмаар байна уу? Бид тийшээгээ хэдэн хүмүүстэй уулзахаар явах юм л даа. Чи явах уу? Танай дүү чинь явна." гэж Тэхён надаас асуув.

"Аа, за би явъя аа. Гэхдээ би сэлэхгүй байж магадгүй."

"Тэр явна гэнэ ээ!" хэмээн Тэхён орилов. Хариуд нь Юүри хатагтай "Сайн байна." гэхэд нь би толгойгоо сэгсэрлээ. Энэ яг л дүү бид хоёртой адилхан юм аа. Бид хоёр гэрийнхээ хоёр талаас яг ингэж хашхиран харилцдаг. Учир нь хөдлөхөөс залхуу хүрдэг болохоор.

Тэхён угаалгын өрөөнөөс гарахад би ардаас нь өөрийнхөө сүүлийн өдрүүдэд унтаж байгаа өрөө рүү орлоо. Би өөрийнхөө авчирсан маргад ногоон өнгийн усны хувцсаа аван, шорт болон бэлхүүс хүртэл урттай цагаан цулгуй футболка өмсөв.

Би хувцсаа янзлаад, үсээ сүлжин боогоод, нэг мөрөө давууллаа. Бид ямар хүмүүстэй уулзах юм болоо?

Би шортныхоо халаасанд чихэвч, утас хоёроо хийгээд, өрөөнөөсөө гарав.

Гадаа аль хэдийн харанхуй болчихжээ. Би энд ганц хоног байсан ч гэсэн хурдан гэр рүүгээ харихыг хүсч байна. Эсвэл би зүгээр Тэхёнийг уучлах ёстой юм болов уу? Түүнийг надад жинхнээсээ хайртайг мэдэхгүй ч хийсэн үйлдэлдээ гэмшиж байгааг нь мэдэж байна.

Тиймээ, би 'түүнийг надад хайртайг мэдэхгүй ч' гэж хэлсэн. Чи одоо 'мэдээж тэр чамд хайртай, тэр чамайг үнсэхийг оролдсон' гэж бодож байгаа байх. Гэхдээ үгүй ээ, тэр бол тоглогч байсан, одоо ч хэвээрээ, мөн үүрд ийм байх боломжтой. Бас тэр охидуудыг үнсэх дуртай. Би байх нь хамаагүй.

Надтай маргах гээд хэрэггүй.

Зүгээр л боль.

Үгүй.

"Тэхён, бид хэнтэй уулзах гэж байгаа юм бэ?" хэмээн би Тэхёний өрөөнд орж ирэхдээ асуулаа. Би хаалгыг нь тогшихоо мартчихаж. Үүпс.

Тэр чээж нүцгэн, инээмсэглэн эргэж хараад, "Чамайг намайг чээж нүцгэн харахыг хүсэж байгааг мэдэж байна, капкэйк. Гэвч чи сэлэх хүртэл минь хүлээж болсонгүй юу?" хэмээн асуугаад удаанаар намайг дээрээс минь доошооноо сонжин харлаа.

Миний бие түүнийг ширтэхэд халуу дүүгэж, хөлөрч байв.

"Намайг ширтэхээ боль."

Хамгийн гайхмаар нь, Тэхён өөр тийшээгээ харан, нүдээ чангаар анилаа. "Намайг уучлаарай, би зүгээр л..." хэмээн Тэхён хэлээд дуугаа хураав.

"Зүгээр л...?"

Тэхён эргэж хараад, орон дээрээ доошоо харан хэвтлээ. Тэр амандаа утга авцалдаагүй зүйлс бувтнаж, гоншигноно.

Заза, хамаагүй ээ, би доошоогоо буух хэрэгтэй бололтой. Би эргэж харан, шатаар буугаад биднийг хүлээж буй Юүри, Бобо, ээж, дүү дээрээ очлоо.

Тэд инээмсэглэн, эргэн яриандаа ороод, бид Тэхёнийг хүлээцгээнэ.

*~*~*~*~*~*~*~*~*~*

Би орон дээрээ гоншигнон хэвтэнэ. Энэ үнэхээр залхуутай юм аа! Би Сонюүлд хайргүй юм шиг жүжиглэж чадахгүй нь. Би яагаад түүнд дурлачихваа? Түүнийг толгой дотроосоо гаргаж чадахгүй нь.

Би түүний биеийг ширтэхээ зогсоож чадаагүй. Би түүнд улам татагдаад байна. Миний гар түүнд хүрэхийг, миний уруул түүнийг үнсэхийг, миний зүрх түүнийг хайрлахыг хүсч байна. Би түүнд маш ихээр татагдаж, яг л галзуурч байгаа юм шиг мэдрэгдэж байна.

Надад төлөвлөгөө бий. Сонюүл намайг уучлахгүйгээс хойш би түүнийг надад хайртайг нь ойлгуулах болно. Тэр надад хайртайг би мэднэ, зүгээр л тэр хүлээн зөвшөөрөхгүй байгаа хэрэг.

Би Сонюүлийг хайрлахаа зогсоож чадахгүй учир оронд нь түүнийг хардуулах болно.

Бид өргөж авсан эцэг эхийн минь найзуудтай уулзахаар явна. Тэднийх бид нартай чацуу хүү охин хоёртой. Тиймээс миний хийх зүйл бол охинтой нь сээтгэнэж Сонюүлийг хардуулна. Үүнийг амжилттай болно л гэж найдъя.

Хэрвээ энэ бүтэхгүй бол би Сонюүлийг мартахын тулд урагшаагаа алхаж, өөрийгөө сатааруулахаар ямар нэгэн зүйл хийнэ.

Би босоод, цамцаа тэнийлгээд, усны хэрэгслэлээ авлаа. Намайг доошоо буухад, бүгд хүлээж байв. Тэд бүгд намайг хараад босоцгоон, хаалга чиглэн алхацгаав.

Үүнээс дээр төлөвлөгөө байхгүй байх.

*~*~*~*~*~*~*~*~*

😋