Надад зүрх сэтгэл байхгүй.

Надад байгаа л даа, мэдээж. Би цус сорогч биш, хэдий энэ нь янзтай ч гэсэн.

Намайг цуврал алуурчин хөөхөөс нааш би гүйхгүй. Гэвч энэ Texas Chainsaw биш учраас ийм зүйл болохгүй. Би зүрхээ мэдрэхгүй байна. Хүн гүйсний дараа зүрхнийх нь цохилт түргэсдэг ч би хэн нэгнээс зугтаагүй учир зүрх минь цохилохгүй байна... Яахав, би хариуцлагаасаа зугтаж байгаа.

Би ямар нэгэн таамаглалыг баталж чадах Альберт Эйнштейн биш л дээ. Гэхдээ гүйхээр зүрхийг хурдасгана гэдэгт итгэлтэй байна. Энэ гол зүйл биш, чухал зүйл нь би зүрхтэй гэдгээ мэдрэхгүй байгаа явдал. Гэхдээ ТОП жийп унаад над дээр ирвэл миний зүрх хурдтай цохилно, учир нь ТОП бол амьдрал шүү дээ.

Уфф, би дахиад л сэдвээсээ хазайчихлаа. Гэхдээ Биг Бэнг хамтлагийн ТОП учраас намайг буруутгахгүй биз дээ?

Надад зүрх байгаа ч ямар нэгэн муу зүйл тохиолдоход би бусдаас өөрийгөө тусгаарлан, надад хамаагүй мэт аашилдаг. Энэ ч үйлчилдэг. Тэгээд дотроо шаналал дунд төөрөлддөг.

Би утгагүй, тэнэг зүйл ярьж байна.

Боломжтой сэтгэл хөдлөлүүд над руу дайрахаас өмнө би зүрхээ бөглөдөг мэт. Эргэлзээгүй энэ бол сайн зүйл биш, гэхдээ заримдаа бол мөн.

Жишээ авч үзье: Сүүлийн нэг сар миний залуу болж жүжиглэсэн хүн маань бүжигт цэнгүүний орой намайг хаясан. Тэгээд тэр намайг цэцэрлэгт байхаас минь хойш дээрэлхсэн сургуулийн хамгийн завхай өлөгчинтэй цуг ирсэн. Тэрийг нь хараад би тэнэг юм шиг барилгаас гаран, миний нүүрний будаг, сүүлийн дөрвөн жилийн сургуулийн төлбөрөөс ч үнэтэй даашинзыг заваартуулсан асгарч буй бороонд сууж байна.

Яаж номон дээр, кинон дээр гардаг хүмүүс ийм новшийн зүйлийг хийж чаддаг байна аа?

Харагддагаасаа хэцүү юм гээч.

Одоо сонс: Би чамд түүхээ ярья. Яг л ийм зүйл болсон юм. Та нар намайг шүүмжлэн, завхай гэж дуудаж эсвэл намайг шийдвэр гаргахдаа ямар тэнэг болохыг гайхаж, толгойгоо сэгсрэн, миний түүхийг уншихаа больж болно. Гэхдээ энэ л амьдрал шүү дээ.

Энэ бол үнэн.

Чи алдаа гарган, бодолгүйгээр ямар нэгэн зүйлс хийж, заримдаа өдрийн талыг өрөөндөө өнгөрөөж, Netflix үзэн, эсвэл уншихаас залхаж болно. Гэвч энэ амьдрал. Киног зохиохоос өөр. Энэ төгс биш. Би ч мөн адил.

Хэрвээ чи төгс залуутай, өөгүй охинтой, гайхамшигтай хайрыг хүсч байгаа бол 'Үнсгэлжин' үз. Учир нь энэ жинхэнэ.

Миний нэрийг дуудсан хүн рүү харахад борооны дуслууд нүүр рүү минь хайр найргүй балбана.

Миний нүд Тэхёний хүрэн бор нүд рүү тэмүүллээ. Миний залуусаас хүсдэг зүйл бол хүрэн бор нүд, мөн тас хар үс.

"Яасан?" би ширүүнээр асуув. Би гутарч байгаа болохоор үүнийгээ Тэхён руу гаргаж байна. Яагаад гэвэл тэр намайг тэнэг байдалд оруулсаны гол шалтгаан ба өөрөө орхиод явчихсан шүү дээ.

Тэр Борамтай нэг шөнийг өнгөрөөхийн тулд намайг хаячхаад, дараа нь над дээр ирвэл хэн түүнийг надтай үерхэж байгаа гэдэгт итгэх юм бэ?

"Ло сиэнто [Намайг уучлаарай]." хэмээн тэр шивнэлээ.

Борооноос болж хувцас нь биенд нь наалдаж, үснийх нь засалт буусан нь үнэхээр өхөөрдөм харагдаж байна. Тэр баярын хослол өмсөөгүй, зүгээр л хар жинс ба хүрэм өмсөж.

Би нүдээ эргэлдүүлэн, "Хамаагүй." гэлээ.

Тэхён над руу дөхөн, гараа сунгав. Би хөмсгөө зангидан, түүний гар руу хараад "Юу хийх гээд байгаа юм?"

"Өнөөдөр баасан гараг, бидний киноны үдэш. Тиймээс чамайг авч явъя."

Тэхён бид хоёр баасан гараг бүр тухтай хувцастай түргэн хоол идэн, кино үздэг юм. Түүнийг донтой новш шиг аашлахгүй үед цуг байх үнэхээр хөгжилтэй.

Би Тэхёний гараас атгаад, тэр намайг татахад би нойтон өвсөн дээр хальтарлаа. Яг намайг нүүрээрээ газардах гэж байхад, Тэхён бэлхүүсээр минь тэврэв.

Би аврагдсан бололтой, амьсгаагаа гарган түүн рүү баярласнаа илэрхийлэхээр харахад, тэр миний уруул руу ширтэнэ.

"Тэхён" гэсэн цангинасан чанга хоолой барилга дотроос дуулдлаа. Биднийг эргэж харахад, заалны тагтны нөмөрт зогсох Борам зогсож байв. Тэр гарч ирж чадахгүй байгаа шалтгаан нь брендийн гутлаа норгохоос айсан явдал юм.

"Миний хийхийг хүсдэг зүйлийг чи мэдэх үү?" гэж Тэхён над руу буцаж харангаа шивнэлээ.

"Юу?"

"Бороон дунд хөөрхөн охин үнсэх." хэмээгээд Тэхён тонгойн, духаа минийхтэй нийлүүллээ.

Би Борамын Тэхён руу хашхирч байгааг сонссон ч үүнд анхаарал хандуулахыг хүссэнгүй.

Намайг түүнд хариулт хэлэхээс өмнө, тэр намайг үнслээ.

Түүнийг хэлээ оруулахад би амьсгаагаа түгжин, нүдээ анив. Тэр ёолон, намайг улам өөртөө наалаа. Би өмнө түүнтэй үнсэлцсэн ч энэ удаа арай өөр байна. Арьсаараа шүргэлцэж, уруулууд минь нийлснээс илүү мэдрэмж.

Миний бие халуу дүүгэж, Тэхёнийг өөрөөсөө холдуулахыг үл хүснэ. Тэхён ч бас надтай ижил мэдэрч байгаа, учир нь тэр тааламжтай инээмсэглэсэн юм.

Миний зүрх улам хурдсана. Яагаад гэнэт ингэнэ вэ? Хэзээ ч өмнө нь түүнтэй үнсэлцэхэд ийм мэдрэмж төрж байгаагүй шүү дээ.

Тэхёнийг миний доод уруулыг хазан, амыг минь ангайлгахад, амьсгал минь удаашрана. Тэр намайг түрэмгийгээр үнсэж байна.

Намайг өргөн, хананд шахахад, би гиншин, хөлөө түүний бэлхүүсээр ороолоо.

Тэр уруулаа салган, доош хүзүү хүртэл яван, дараа нь мөрөн дээр минь ирээд намайг гиншүүлэхээр хазлаа. Би түүний нуруугаар хуруугаа гүйлгэнэ.

Тэр намайг доош нь буулгахад, бороо орсоор л байв. Би дахин түүнийг үнслээ. Энэ бол байж боломгүй таталцал.

Тэр духаа минийхтэй нийлүүлэхэд, би нүдээ анив. "Капкэйк, би чамд татагдаж байх шиг байна..."

Би инээмсэглэлээ. Би ч бас тэгэж байгаа байх.

😊