Дараагийн өдөр нь би өглөө босоод сургуульдаа явахдаа бэлэн болоод, хар бүсэлхий хүрсэн өндөртэй шорт болон цагаан цулгуй "Үгүй" гэсэн бичигтэй футболка өмслөө. Энэ футболка миний өдөр болгоны сэтгэл зүйн байдлыг харуулдаг. Үнэн шүү.

Хэдий манай гэр сургууль 2 алхах хэмжээний ойрхон ч гэсэн ээж намайг машинаараа хүргэж өгдөг. Тэр зүгээр л намайг буулгачихдаг, учир нь тэр дүүг сургуульд нь хүргэж өгөх ёстой ба сургууль маань замд нь оршдог юм. Энэ үнэхээр тохьтой шүү, өглөөний дасгал байхгүй, мөн 1 дэх өдрийн өглөө сургууль руугаа зомби шиг алхаж байгааг минь бусад сурагчид харах шаардлагагүй.

"Хонгор минь, хөгжилтэй байгаарай." ээж минь намайг машинаас буухад ингэж хэллээ. Ха, сургуульд хөгжилтэй байх аа! Яг боломжтой байж харагдаач. Би машины хаалгыг аяар хаахдаа "Баяртай ээж, дараа уулзъя" гэв.

Би сургууль руугаа орох гээд алхаж байна. Ахх, миний өглөөний 7 цагт байх дуртай газар бол сургууль. Итгэчихсэн үү? Мэдээж хэрэг ҮГҮЙ, би сургуулийг үзэн ядаж байна. Надад зүгээр л жилд 2 удаагийн 6 сарын амралт хэрэгтэй байна, энэ л миний хүсэж буй зүйл. Өө тийн, тэд бас математик гэдэг хичээлийг зайлуулчих хэрэгтэй, учир нь энэ зүгээр л тамын тогоо.

Би сургууль руу орж байхдаа Тэхёнийг хайлаа. Яагаад? Учир нь тэр намайг үнсээд, дараа нь БИ ТҮҮНИЙГ ӨШИГЛӨЧИХСӨН. МИНИЙ АМЬДРАЛД НАР МАНДАХГҮЙ НЬ ЭЭ. Өө бурхан минь, би юугаа хийчихээ вэ? Би юу бодож байсан юм болоо? Би яагаад ийм мангар юм бэ? Тэнэг. Тэнэг. Тэнэг.

Би Тэхёнийг өөрийнхөө шүүгээг налаад зогсож байхыг харлаа. Түүний гар хар жинсэн өмднийхөө халаасанд, мөн цагаан цамц нь түүнийг булчинлаг цээжийг гэрэлтүүлээд л. Тэр үнэхээр дэгжин гэдгийг зөвшөөрөхгүй байх ч хэцүү шүү. Түүний харц коридороор хэн нэгнийг хайна. Түүний сайн найзууд болох Жимин Хусог 2 түүний хажууд ямар нэгэн тэнэг зүйлсийн талаар ярьж инээлдэнэ. Жиминий гарыг манай сургуулийн амархан охидуудын нэг болох Нана сугадаад зогсож байлаа. Нана бол Борамын сайн найз ба чи Борам гэж хэн болохыг мэдэхийг ч хүсэхгүй байх, надад итгээрэй.

Би буцаад Тэхён уруу хартал тэр над руу ширтэж байлаа. Өө бурхан минь! Би гялс өөрийнхөө урт хүрэн үсээрээ нүүрээ халхлан, Тэхёнийг өнгөрөн шүүгээ рүүгээ явах гэж хичээв. Тэхён миний нэрийг хоёр удаа дуудсан ч би хариулсангүй, харин ч өмнөхөөсөө хурдан алхлаа.

Хүчирхэг, булчинтай гар миний бэлхүүсээр орж ирэн, намайг эргүүлэн хэн нэгний чээж рүү татав. "Чи яагаад надаас зугтаад байгаа юм бэ?" Тэхён ийнхүү миний чихэнд шивнэхэд миний бүх биеэр тог цохих шиг л боллоо. Би зөрүүлэн "Яагаад надтай яриад байгаа юм?" гэж асуув. "Но ло сээ [Би мэдэхгүй байна]."

"Надтай битгий Испаниар яриад бай!" би түүнд аль болох тушааж хэллээ.

"Пор кэи? Дэ молиста? [Яагаад? Энэ чамд залхуутай байна уу?]" Үгүй дээ. Харин ч тачаангуй байна.

"Тиймээ, мэ молиста [энэ залхуутай байна]."

"Буино [За за]" тэр ийнхүү шивнэв. "Тү хаблас Эспаниол? [Чи Испаниар ярьж чаддаг юм уу?]" тэр нилээн гайхсан байдалтай асуулаа. Би нүдээ эргэлдүүлэнгээ "Хэрвээ чи намайг Испаниар ярьж чаддаг эсэхийг мэдэхгүй байсан юм бол яах гэж надтай Испаниар ярьдаг байна аа?" Тэр мөрөө хавчлаа. Тэнэг. "Би чамтай ярилцмаар байна, зөвхөн хоёулахнаа." Тэр ингэж хэлэнгүүтээ миний бугуйнаас бариад цэвэрлэгчийн өрөө рүү авч явна. "Юу? Одоо хичээл эхлэхэд 2 минут л дутуу байна шүү дээ" Би гомдоллосон боловч харамсалтай нь тэр сонсож байгаа шинж алга. Хэрвээ өөр нөхцөл байдалд байсан бол би уран зохиолоо таслахдаа үнэхээр баяртай байх байсан, гэхдээ энэ Тэхёнтой холбоотой учир аль болох түүнээс хурдан салмаар байна.

Тэр намайг цэвэрлэгчийн өрөө рүү түлхэн, хаалгыг нь хаалаа. Би хана түшин зогсож, санаа алдан "Чи юу хүсээв?" гэж уураа арай ядан барин хэлэв. Тэхён над руу ирэн, эрүүг минь гараараа өргөн, намайг түүний гүн бор нүдийг харах боломжтой болгож байна. Хувцасны өрөө хэдий бүдэг гэрэлтэй ч би түүнийг ёжтой инээмсэглэл тодруулсан байхыг харж байна аа. Тэр "Би чамайг хүсч байна" гэж шивнэлээ.

"Ю-Юу?" Би гацаж байна, өөрийн ухаантай байл даа. Энэ чинь алдарт Ким Тэхён шүү дээ! Тэр инээд алдан "Чи ч өхөөрдөм юм аа, карино минь [хонгор минь]"

Тэр бөхийн, нүүрээ минийхтэй улам ойртуулж байгаагаас болоод би амьсгалаа түгжиж байлаа. Намайг битгий үнсээрэй. Гуйя битгий үнсээч. Миний оюун ухаан зогсоо зайгүй ингэж гуйна. Түүний нүүр минийхтэй сантиметр хэрийн зайнд зогсоход би амьсгаагаа гаргалаа. Түүнээс яг л ямар нэгэн халуун орны жимс шиг үнэр ханхална. Энэ үнэхээр амттай үнэртэж байна.

Тэхён уруулаа минийхтэй нааж, улмаар намайг аяархан гиншүүлэхээр хазлаа. Үгүй ээ! Тэнэг уруул. Тэр миний хариу үйлдэлд инээд алдан, "Лэ дий [Онолоо!]." Новш, хазалт бол миний сул тал. Тэхён бол би үүнийг мэдэгдэхийг хүсэхгүй байгаа ганц хүн.

Тэхён уруулаа хүзүүний минь дээд хэсэгт аваачин, намайг чанга гиншүүлэхээр дахин хазлаа. Миний өвдөг суларсаар байсан тул би түүний мөрийг түшив. Тэр инээмсэглэж байна. Хараал ид. Тэр миний хүзүү эрүүг дамжин явсаар, чихийг минь хазаж, мөн өөртөө улам наана. Миний ам хамхихгүйг мэдэнгүүтээ би уруулаа хазаллаа. Би хүнд амьсгалж байна, бас тэр миний сул талыг мэднэ. Намайг хөл дээрээ тогтоож чадах ганц зүйл.

Яг таг биш ч үнэхээр шижиг хүрмээр юм!

Тэхён намайг юм хэлж амжихаас өмнө дахин уруулаараа минийхийг озлоо. Үгүй ээ! Тэр дахин намайг үнсэж байна!

*_* *_* *_*

😍😅😎😉🤗😊😊