"МИНА!!!"

"Сэүн?"

Сая үнэхээр ойрхон байлаа. Хэрвээ Мина дахиад нэг л үйлдэл хийсэн бол шинжилгээний хариуг харж бүгдийг нь сүйрүүлэх байлаа. Минад хэлээгүй нууж байхад тэрээр мэдчихвэл юу болохыг төсөөлж ч чадахгүй нь.

Би: Чи энд юу хийж байгаа юм?

Мина: Юу ч биш дээ!? Би зүгээр л хальт орж чамайг байгаа болов уу? гэж бодоод л орж ирсэн юм.

Өдөр ирэх тусам Сэүн нэг л сонин болоод байх юм. гэж хэлсэн нь яг л худлаа юм шиг. Аль хэдийн эдгэрчих хугацаа өнгөрсөн шүү дээ.

Типмээ!? Шинжилгээний хариу!! Магадгүй шинжилгээний хариунаас нь нэг зүйл олж мэдэх байх.

Хэдэн цаг өнгөрсний эцэст Сэүн ажлын өрөөнөөсөө гаран угаалгын өрөө оров. Усанд орох гэж л байгаа бололтой. "Тэгэхээр надад боломж байна гэсэн үг" гэж бодон ажлын өрөөрүү нь орлоо. Ширээнийх нь урд очтол.... Байсангүй.

"Хараал ид!! Хаана байна вэ?" гэж амандаа үглэсээр байж болох бүхий л зүйлийг ухлаа. Ажлын ширээний булан тохой, буйдан, цонхны тавиур дээр хүртэл байсангүй. Хамгийн сүүлийн байж болох газар бол "Номын тавиур". Эхнээс нь эхлэн номын хуудсыг эргүүлсээр

"Тийм ээ, олчихлоо!" Гэхдээ Сэүн яагаад надаас нуусан юм бол?

Дугтуйг нь задлан цаасыг нь дэлгэвэл "У Сэүн" гэж эхлэх агаад доошлуулсаар "Өвчтөний онош" гэснийг нь уншаад зүгээр л гацаж орхилоо. "Тархины хорт хавдар" гэж биччихэж. Худлаа харсан байлгүй гэж бодон нүдээ нухаад хариу руу харсан ч юу ч өөрчлөгдсөнгүй. Зүгээр ч нэг өвчин биш бүр тархины хорт хавдар... Нүдэнд минь нулимс цийлгэнэж зогсоо зайгүй урсаж эхлэв. Толгойд минь "Сэүн зүгээр болох болов уу? Дараа нь юу болох бол?" гэх мэтчилэн муу зүйлс эргэлдэж байна. Минжүн!? Минжүн яах бол? Өдөр болгон асууж хүлээсний эцэст одоо л аавтайгаа уулзаж байхад яах вэ?

Энэ үед Сэүн өрөөнд орж ирэх агаад Минжүн ч араас нь дагаад ороод ирэв.

Би: Минжүн, хүү минь өрөө рүүгээ ороод тоглоомоороо тоглож бай. Ээж нь удахгүй араас нь очно гэхэд Минжүн толгой дохин инээсээр гарлаа.

Хэдий би нууцаар шинжилгээний хариуг нь харсан ч гэсэн одоо л Сэүнээс асуухгүй бол дотор давчдаад үхэх гээд байна.

Би: Хэр удаж байгаа юм? Надад хэлээдэх!

Сэүн: Юу яриад байгаа юм, Мина? Би ойлгохгүй байна гэж хэлээд над руу ойртов.

Би: ХЭР УДАЖ БАЙГАА ЮМ ГЭЖ БАЙНА, У СЭҮН!!!! гэж хашгираад гартаа байх шинжилгээний хариуг ширээ рүү шидлээ.

Мина: ХЭР УДАЖ БАЙГАА ЮМ ГЭЖ БАЙНА, У СЭҮН!!!! гэж хэлээд Мина ширээ рүү цаас шидэв.

Би нүдээ анин дотроо өөрийгөө хараав. Тэр мэдчихэж.

Би: Мина, би тайлбарлая. Би ийм зүйл болно гэж гадарлаж байсан юм. Тэгээд л чамд хэлэхийг хүсээгүй.

Мина руу харвал түүний нүднээс зогсоо зайгүй нулимс урсаж байлаа. Нүднээс нь асар их гуниг, шарх мөн айдсыг илэрхийлэх нулимс урсаж байна. Энэ мөчид, би өөрийгөө үнэхээр их харааж зүхэж байгааг надаас өөр хэн ч мэдэхгүй байх. Түүнийхээ нүднээс нулимс гаргахгүй гэж амлачхаад уйлуулж зовоож л байдаг. Би эр хүн биш байх.

Мина: Чи надад яаж ингэж хандаж чадаж байна аа? Сэүн!!! Чи надад эртхэн л хэлэх ёстой байсан юм. Надад хэлээдэх дээ! Чи надад хэзээ хэлнэ гэж бодож байсан юм. Эмнэлгийн орон дээр ухаан алдсаныхаа дараа хэлнэ гэж бодсон юм уу? Хэзээ!? Хэрвээ би чиний юмыг ухаж олоогүй бол чи одоогийнх шигээ надад хэлэхгүй хэвээр байх байсан хэрэг үү!?

Би: Мина, намайг үнэхээр уучлаарай. Үнэхээр чамаас нууя гэж бодоогүй юм шүү! Гэхдээ чамайг ийм байдалтай болох байх гэж бодож байсан. "Тасралтгүй уйлах"

Би: Ямар эр хүн хайртай хүнийхээ нулимсыг унагахыг хүсэх билээ дээ. Аз жаргалыг мэдрүүлж чадахгүй юм аа гэхэд ядаж зовоохгүй байх хэрэгтэй биз дээ.

Мина шууд л хөлөөрөө газар тэрийн унав. Нүүрээ гараараа даран тасралтгүй уйлах түүнийгээ хараад үнэхээр өөртөө гударч байна. Мина руу дөхөж очин газар суугаад түүнийгээ чангаар тэвэрлээ. Үгээр биш бие сэтгэлээрээ түүнийгээ аргадах гэж. "Намайг үнэхээр уучлаарай" гэж дотроо бодох бол Мина цээж рүү минь цохиж байлаа. Цохиж зодсон ч би зүгээр дээ. Тэгүүлэх зүйл хийсэн буруутан учраас...

Мина: Чи биднийг орхиод явахгүй биз дээ? Сэүн!!! Хариулаадах?! гэж хэлээд нүд рүү минь яг л итгэл тээсэн харцаар харна.

Би юу ч хэлсэнгүй. Учир нь би тэд нартайгаа үлдэж чадахгүй учраас. Түүнийг орхиж явах учраас. Хэсэг хугацаанд ч биш үүрд орхиж явах учраас би хэлж чадахгүй.

Мина үргэлжлүүлэн цээжийг минь цохисоор "Надад хэл л дээ, Сэүн. Чи явахгүй биз дээ?" гэв.

"Намайг уучлаарай, Мина"

Минаг ийм байхыг харах төдийд л зүрх минь тал тал тийшээгээ бутарч унаж байна. Намайг үнэхээр уучлаарай!

Хэдэн цаг Мина уйлсны эцэст тэрээр унтаад өгөв. Минаг дээш өргөн өрөө рүүгээ орж орон дээр хэвтүүллээ. Минагийн хажууд суун үсийг нь хойшлуулан духан дээр нь удаанаар үнсээд хөнжил нөмрүүлээд өрөөнөөс гарлаа.

Надад нэг минут нэн секунд хүртэл алт шиг үнэтэй учраас хэрэггүй өнгөрүүлж болохгүй. Ядаж алхаж чадаж байгаа дээрээ. Ухаан санаа минь арай тогтвортой байгаа дээрээ Минжүн, Мина хоёртойгоо байх хэрэгтэй шүү дээ.

😢