"Ааваа! Би гэртээ ирлээ" гэх хүүгийн минь сэргэлэн цовоо дуу бодлыг минь тасалдуулав.

"Цэцэрлэг нь ямар байв даа? Хөгжилтэй байсан уу?"

"Тиймээ, үнэхээр хөгжилтэй байсан. Өнөөдөр багш маань гэр бүлээ зураарай гэсэн. Энэ хараа ааваа!?" гэсээр цүнхнээсээ зургийн дэвтрээ гарган үзүүлэв.

"Воав?! Мундаг шүү миний Минжүн. Тэгвэл хоёулаа энэ зургийг чинь жаазлаад ханан дээр чинь өлгөчихье!?" гэхэд Минжүн ч дуртай нь аргагүй толгой дохив.

Минжүнийг хувцсаа сольж нүүр гараа угааж байх хооронд нь өнөөх зургийг нь жаазлаад өлгөлөө. Минжүн ээж аав хоёрынхоо голд жаргалтай гэгч нь инээж зогссон зураг байлаа. Эмч нараар хэлүүлэлтгүй миний бие муудаж байгааг мэдэж эхэлсэн. Шинжилгээний хариу одоохондоо гараагүйгээс хойш би өөрийгөө зүгээр мэтээр ойлгохоор шийдсэн. Зүгээр л илүү амар амгалан амьдарч эхнэр, хүү хоёртойгоо ихэнх цагаа өнгөрөөмөөр байна. Гэхдээ би үнэхээр тархины хорт хавдартай бол яах вэ? Гэр бүл минь яах бол? Минжүн дөнгөж 3 настай шүү дээ. Одооноос л аз жаргалтай амьдарч эхлэх гэж байхад надад муу зүйл тохиолдохгүй биз дээ? Эсвэл би жаргах эрхгүй хүн юм болов уу?

Бурхан минь гуйж байна. Хэрвээ намайг үнэхээр авч явмаар байгаа бол намайг дараа нь аваад яваач дээ. Би эхнэр хүүтэйгээ илүү их цагийг өнгөрөөж олон сайхан дурсамжийг бүтээлцмээр байхад одоо л биш шүү.

Минагийн талаас

Би: Сэүн чи яагаад над руу ингэж ширтээд байгаа юм?! Ямар нэг буруу зүйл болоо юу? гэхэд Сэүн одоо л нэг над руу эргэж харан

Сэүн: Мина, нэг зүйл асууж болох уу? Би хэрвээ энэ гэрээс ямар ч ор сураггүй алга болчихвол чи яах вэ? гэж асуув.

Би: Юу гэсэн үг юм? Чи нэг тийшээ явах гэж байгаа хэрэг үү?

Сэүн: Зүгээр л асуултанд минь юу гэж хариулаач? Гуйя!?

Би: Мэдэхгүй ээ, би өмнө ийм зүйл бодож байгаагүй юм байна.

Сэүн эмнэлэг дээрээс хойш л их сонин аашлах болсон. Өмнөх шигээ их зүйл ярихаа больж бүр шөнө болгон хар дардаг болсон юм шиг өдөржингөө чимээгүй дуугаа хураагаад суучихна. Бас яагаад Сэүн надаас ийм зүйл асууж байгаа юм бол? Сэүн намайг үнэхээр айлгахын зэрэгцээ санааг минь ихээр зовоож байна.

=~=~=~=~=~=~=~=~=~~=

Дараагийн өглөө Сэүнийг усанд орохоор гарсан хойгуур түүний утас дуугарлаа. Харвал тэмдэглээгүй танихгүй дугаараас залгах агаад авахгүй байя гэж бодсон ч сонирхол татаад явчихлаа.

Би: Байна уу? Хэн бэ?

__: Өө!? Сайн байна уу? Хатагтай У. Би доктор Пак байна аа. Та Ноён У-д түүний шинжилгээний хариу нь гарчихсан гээд дамжуулаад өгч болох уу?

Би: Ойлголоо, тэгье ээ. Баяртай гээд утсаа тасаллаа. Гэхдээ түүний хариу зүгээр байсан гээгүй билүү?

Угаалгын өрөөнөөс Сэүнийг гарч ирэхэд нь эмч залгасан тухай мөн түүний шинжилгээний хариу гарсан гэх мэт бүх зүйлийг хэллээ. Энэ бүхнийг сонсох үед Сэүний царай улам л баргар болох агаад тэр шууд л хувцсаа солин "Мина, би удахгүй хүрээд ирэх болохоор санаа зоволгүй байж байгаарай" гэж хэлээд духан дээр минь үнсээд машины түлхүүрээ авсаар гэрээс гарлаа.

Сэүний хариу үнэхээр зүгээр биз дээ??????

Сэүний талаас

"Сэүн шинжилгээний чинь хариу зүгээр үү? Ямар нэгэн буруу зүйл болсон байна гэнэ үү?" Мина гэрийн хаалгаар орж ирмэгц шууд асуув. Түүний нүднээс л бүх зүйл зүгээр байгаасай гэх хүслийн оч цацарч буй нь харагдаж байв.

"Чиний хэлснээр зүгээр л олон цаг ажлаад ядарсных байсан гэнэ ээ" гэж хэлээд Минагийн хацарнаас нь чимхэн уруул дээр нь үнслээ.

😍😚