Миний талаас

"Минжүн-аа миний хүү ирээд өглөөний цайгаа уу"

Хүү маань дурамжхан гал тогоо руу орж ирээд уртаар санаа алдан ширээнийхээ ард суухад нь гайхаж орхилоо. Угаалтуурын усаа хаан нойтон гараа хормогчиндоо арчиад урд нь суун хоолноос нь халбагдаж өгөхөд идсэнгүй. Тэрээр өглөө сэрснээсээ хойш сонин байгаад нь эх хүний хувьд үнэхээр санаа зовж байна. Байнга л цовоо сэргэлэн, дуу шуутай хүүхэд гэнэт ийм болохоор хэн л бол хэн гайхна шүү дээ. Минжүнийг ханиад хүрсэн юм байхдаа? гэж бодоод толгой дээр нь гараа тавибал зүгээр байх нь тэр.

"Минжүн хүү минь чи зүгээр үү? Миний хүү өвдөө юу?" гээд хажууд нь суун гарыг нь илэхэд гараа татаж аваад "Та надад завтай байхдаа аавтай минь уулзуулна гэж амласан шүү дээ. Гэтэл та гэрээсээ гаралгүй 3 хоног болж байна. Та завтай байгаа мөртлөө намайг аавтай минь уулзуулахгүй байгаад чинь үнэхээр гомдож байна. Ээжээ та надад худлаа ярьсан. Таныг үзэн ядаж байна" гээд нулимсаа арчиад өрөө лүүгээ гүйх нь тэр.

Минжүнийг иймэрхүү зүйл хэлэхэд нь яагаад ч юм тэндээ гацаж орхилоо. Хүүдээ амлах хэрэггүй байж уу? Нэгэнт л амласан юм чинь уулзуулах ёстой юм болов уу? Минжүний өрөөний хаалгын онгойлгоод орон дээр нь суугаад хацар дээр нь үнслээ. "Хэн намайг худлаа ярьсан гэж байна? Чамайг өнөөдөр авч явах гэж байсан юм аа. Гэхдээ чи өглөөний цайгаа уугаагүйгээс хойш............магадгүй бид явахгүй бололтой" гэлээ. Минжүн хэлсэн зүйлийг минь сонсоод орноосоо хурдхан босоод гал тогоо руу гүйж хоолоо том том халбагдсаар дуусгав. Хүүгээ ийм байгааг харах үнэхээр жаргалтай байна. Гэхдээ би Сэүнийг дахиж харахдаа бэлэн байгаа гэж бодохгүй байна. Мөн Сэүн намайг хараад яах бол гэдэгт санаа зовж байна. Уурлах болов уу? Эсвэл баярлах болов уу?

Минжүний хувцсыг өмсгөн баавгайтай цүнхийг нь үүрүүлэн гэрээсээ гарлаа. Удаан хугацааны дараа тэнд очих гэж байгаа тул мөн өөрт байх хамгийн сайхан хувцсаа өмссөн. Сэүний гэр лүү явж байхдаа би одоо ч санаа зовсоор байв. Мөн түүний эцэг эх болон өөрийн эцэг эхээсээ ч бас санаа зовж байна. Учир нь би тэр гэрээс гараад 4 жил тэдний хэнтэй ч холбогдоогүй чимээгүй амьдарсан.

Удаан явсаар Сэүний гэрийн гадаа ирлээ. Машинаас буун гэрийг нь гадаанаас нь харахад юу ч өөрчлөгдөөгүй байв. Гадаах цэцэрлэг яг л хуучных шигээ үзэсгэлэнтэй харагдаж байна. Минжүнийг машинаас буулгаад гэрийнх нь хонхыг дарж хэсэг хүлээв. Хаалга ч онгойсон тул дотогш ороход хаалганы хажууд хадагтай У зогсож байлаа. Сэүний ээж ч гэсэн 4 жил өнгөрөхөд огт өөрчлөгдөөгүй одоо ч гэрэлтсэн хэвээрээ байв. Намайг хаалганы урд зогсож байхад тэрээр их л гайхсан харцаар харах бөгөөд Минжүнийг хараад улам гайхсан бололтой. Хадагтай У толгойгоо даран гуйвахад нь л би түүнийг гайхсаныг мэдсэн юм.

Би Минжүнийг Хадагтай У -д танилцуулахад бодсоноос минь шал өөрөөр хүлээж авав. Тэрээр хүүг минь хараад их л баярлаж байгаа бололтой Минжүнийг шууд л тэврээд авлаа. Хадагтай У Минжүнийг нүүрэнд хүрэн инээмсэглээд дараа нь дээшээ босч намайг тэвэрч чихэнд минь "Дахиж харсандаа үнэхээр их баяртай байна" гэж шивнээд нулимсаа арчин гал тогоо руу орж бид хоёрт уух зүйл аягалж өгөв. Цайнаасаа балган ширээн дээр тавьтад Минжүн чангаар ориллоо.

"ААВ АА~..."

Сэүний талаас

"Юун гэнэт зүйл гарсан болоод завгүй байхад гэнэт дууддаг байна аа. Ашшш" гэж бодсоор түлхүүрээ хийн дотогш орлоо.

"Ээж юун гэнэтийн зүйл~"

Минаг урд минь байхыг хараад гацаж орхилоо. Би зүүдлээд байн уу даа? Мина ч гэсэн намайг хараад гайхсан бололтой. Гэхдээ түүний хажууд бяцхан хүүхэд зогсох бөгөөд өнөөх хүү намайг харан гүйж ирэн тэврээд "Ааваа" гэж хэлэв.

"Сэүн, түүнийг Минжүн гэдэг юм. У Минжүн...бидний хүүхэд" гэж Минаг хэлэхийг сонсоод үнэхээр их баярлалаа. Сая сая бодол дотор минь орж ирэн догдуулах бөгөөд Минжүнийг удаан тогтож харахад тэрээр надтай үнэхээр адилхан харагдаж байв. Дээшээ босон Мина руу ойртон тэврэх гэхэд тэрээр арагшаа алхан "Бид аль хэдийн хамт байхаа больсон шүү дээ. Бас чи аль хэдийн эхнэртэй шүү дээ" гэж хэлэхэд нь инээд хүрэв.

"Чи миний эхнэр шүү дээ. Би тэр цаасан дээр гарын үсгээ зураагүй"

Мина юу болсонг мэдээгүй учраас бага зэрэг гайхсан бололтой. Би Мина руу дахин ойртон "Тиймээс би одоо чамайг тэвэрч болох уу? Чамайг санаад галзуурах шахлаа" гэхэд Мина үг хэлэлгүйгээр шууд л тэврэн авав.

Энэ явдал магадгүй амьдралын минь хамгийн үнэтэй дахин давтагдашгүй цаг мөч байх. Би түүнийг ирнэ гэж өдөр болгон хүлээсний эцэст биелэлээ олж тэр минь ч тэр бяцхан хүү минь ч тэр ирлээ шүү дээ.

A/N

манай Сэүний царайлаг хүү нь