4 жилийн дараа

4 жил өнгөрчээ. Гэхдээ 4 жилийн турш нэг хүнийг бодон амьдрана гэдэг ямар вэ? Би үргэлж л Сэүн убба ямар хуу амьдарч байгаа бол гэж боддог. Магадгүй Жиёонтой аз жаргалтай амьдарч байгаа байх. Бүр хүүхэдтэй болсон ч байж болно шүү дээ. 4 жил гэдэг үнэхээр урт хугацаа учраас юу ч болсон байж болно.

Миний хувьд одоо хамгийн чухал зүйл бол хүүхдээ л зөв ухаалаг хүн болгож хүмүүжүүлэх.

Өө мартах шахаж!! Би хүүхэдтэй болсон. Сэүн болон миний хүүхэд. Гэхдээ хүүхэдтэй болсон гэдгээ Сэүнийг орхин ганцаараа амьдарч эхлэх үед ээ мэдсэн юм. Ахх, 2 сар сарын тэмдэг минь ирэхгүй байсан тул эмч дээр очоод ямар нэгэн асуудал байгаа эсэхийг асуутал тэрээр намайг жирэмсэн болсон гэж хэлсэн юм.

Хүүгийн маань нэрийг Минжүн гэдэг. У Минжүн. Хүү маань яг л аавынхаа бүх зүйлийг дуурайгаад авчихсан. Сэүнийг санаад хүүгээ харах үед тэр яг л хажууд минь байгаа юм шиг санагддаг юм.

"Ээжээ хоёулаа хэзээ аавтай уулзах юм бэ?"

Тиймдээ бодлыг минь тасалдуулсан хэцүү асуулт. Хүү маань үргэлж л надаас энэ асуултыг асуудаг. Аав....аав....аав гээд л. Түүнийг Сэүнтэй уулзуулах нь сайхан санаа биш гэдэгт итгэлтэй байна. Учир нь түүнд одоо Жиёон байгаа шүү дээ. Би Сэүний аз жаргалтай амьдралд нь гай болмооргүй байна. Тэглээ ч Сэүн намайг мартсан байх.

"Хүү минь, удахгүй уулзана аа. Гэхдээ чи мэдэж байгаа шүү дээ? Ээж нь үнэхээр завгүй байдгыг. Завтай байх үедээ ээж нь заавал аавтай нь уулзуулах болно оо" гээд бяцхан гаран дээр нь үнслээ.

Минатай уулзалгүй 4 жил өнгөрчээ. Түүнийг мартсан гэж бодож байна уу? Хариулт нь "Үгүй". Түүнийг явснаас нь хойш улам их санаж өгүүлэх болсон. Үйлдэл хийх болгондоо, би түүнийг санаж дотроо сайн байгаа байх гэж бодон тайвширдаг. Гэхдээ амьдралд минь маш том садаа болж байгаа зүйл бол Жиёон. Өдөр болгон ажлын өрөөнд минь дураараа орж ирж сонин хачин үгсээрээ намайг залхаадаг юм. Компанийн ажилчид хүртэл бидний хооронд ямар нэгэн зүйл байгаа гэж боддог.

Жиёон Минаг гэрээс явсныг мэдээд л надад наалдаад эхэлсэн. Гэхдээ хамгийн чухал зүйл нь гэвэл, би түүнд одоо сэтгэлтэй байхаа больсон шүү дээ. Зүрх сэтгэл минь Жиёон руу тэмүүлэхээ болиод удаж байхад би өөрийгөө хүчлэмээргүй байна.

Ширээний ард суун хэдэн бичиг баримттай ноцолдож байхад хаалга тогших чимээ гарлаа.

Жиёон: Убба!?!? Би хоол авчирлаа. Хамт идэцгээе!

Би: "Би өлсөөгүй байна. Одоо яв! Би завгүй байна" гээд дараагийн тайлангаа нээн шалгаж эхэллээ.

Жиёон: "За алив ээ! Би чамайг гээд ирж байхад намайг хүлээж авчих л даа! Тэх үү?" гээд гараа мөрөөр минь гүйлгэхэд үзгээ ширээн дээр тавин гарыг нь холдуулан

Би: "Нэгт, би чамайг энд ир гэж хэлээгүй. Тиймээс намайг гэж энд ирж хоол авчраад идэцгээе! гэж шаналгах хэрэггүй. Мөн надад өөртөө өдрийн хоол авах мөнгө хангалттай байна. Хоёрт, энд ирж намайг ээрхээ больж үз. НАДАД ШИЙДЭХ ОЛОН ЗҮЙЛС БАЙХАД ЧИ ХАЖУУД НЬ ГАЙ БОЛООД БАЙНА. ГУРАВТ, ЧИ ЗҮГЭЭР Л АМЬДАРЛААС МИНЬ ЯВААД ХОЛДООД ӨГЧ БОЛОХГҮЙ ГЭЖ ҮҮ? МИНИЙ ЗҮРХ СЭТГЭЛД ЧАМАЙГ ГЭХ ӨЧҮҮХЭН ЗАЙ Ч АЛГА. БИД ДУУССАН ШҮҮ ДЭЭ. ТИЙМЭЭС БИТГИЙ ИЙМЭРХҮҮ ЗҮЙЛС ХИЙ! ЗҮРХ СЭТГЭЛД МИНЬ ГАНЦХАН МИНА ГЭДЭГ ХҮН БАЙГАА. ОЙЛГОЖ БАЙНА УУ? НАДААС ӨӨР ХЭН НЭГНИЙГ ОЛООД САЙХАН АМЬДАР Л ДАА? Одоо эндээс гарч болох уу" гээд уураа барьсангүй түүн рүү ориллоо.

Жиёон: Ингэж дуугаа өндөрсгөж түүнийг өмөөрч байгаад чинь уур минь хүрч байна. Түүнд гоц гойд сайхан зүйлс байгаа хэрэг үү? Би түүнээс бүх зүйлээрээ илүү шүү дээ. Чи ч үүнийг хүлээн зөвшөөрнө. Намайг явууллахыг хүсээ юу? ОЙЛГОЛОО БИ ЯВНА"

Би: Тиймээ явж үз. Тэгээд дахиж битгий над дээр хүрч ирээрэй. Аан, нэг зүйл хэлэхээ мартчихлаа. Би Минатай гэрлэсэндээ хэзээ ч харамсаагүй юм шүү!!!!

Жиёон ууртай гэгч нь хаалга саван гарлаа. Ашгүй дахин амар амгалан байдал минь ирж ганцаараа үлдлээ. Урт амьсгаа аван нүдээ аниж байтал утас дуугарлаа.

Би: Байна уу?

"Хүү минь хурдан гэртээ ир. Яг одоо ир!! Үнэхээр чухал зүйл гарчихлаа"

Юун гэнэт чухал зүйл гараад ирэв ээ? Мина ирсэн юм болов уу? Юу болчхов?

Заза мөрөөдөөд ч хэрэггүй байх.