"Хараал ид тэр юу хүсээд байгаа юм бол оо?" гэсээр Жиёоныг өөдөөс алхаж ирэхэд нь бодоод амжив. Тэрээр Сэүний хажууд ирэн мөрөн дээр нь гараа тавиад "Сайн уу? Убба! Сүүлийн үед ямархуу байв даөа?" гээд их л шалчганасан хоолойгоор хэлэн инээх нь надад таалагдсангүй. Хэрвээ энэ бүх зүйл гадаа тэр тусмаа хүн багатай газар байсан бол би Жиёоны бүх үсийг нь зулгаах байсан юм.

Сэүн Жиёон руу харалгүйгээр "Сайн уу? Хмм, ойрд үнэхээр сайхан байгаа! Чиний хувьд?" гээд над руу нүдээ ирмэхэд нь ямар нэгэн хариу үйлдэл үзүүлсэнгүй.

Жиёон: "Хмм, би ч гэсэн дажгүй л байсан"

Сэүн: "Найз залуу чинь хаанаа байгаа юм?"

Жиёон: "Хоёулханаа гадагшаа гараад түр ярилцаж болох уу?" гэж хэлээд Сэүнийг хариугаа ч өгч амжаагүй байхад нь татаад аваад явчихлаа. Сэүн над руу харан "Хүлээж байгаарай" гэж бувтнаад яваад өгөв. Тэр хоёрыг цааш алхаад явахыг харах надад үнэхээр хэцүү нөгөөтэйгүүр Сэүнийг харамлаж санаа зовсон хөгийн мэдрэмжүүд эргэлдэж байна. Гэхдээ тэр хамтдаа үнэхээр дажгүй харагдсан.

Сэүн одоо болтол Жиёонд сайн юм болов уу?

Би ч тэр хоёрыг хоёуланг нь үлдээчхээд сандал дээр зүгээр суугаад байж чадах төрлийн хүн биш бололтой. Дээшээ босоод өрөө болгоныг нээж хайж яваад тэднийг тагтан дээр байхыг харлаа. Тэдний яриаг сонсохоор урагш алхан очив.

"Та миний найз залуу хаана байгааг асуусан шүү дээ! Тэр явчихсан. Тэр намайг араар минь өөр нэг бүсгүйтэй араар тавьж байсныг нь мэдсэн юм. Мөн надад хоёрдох боломж байгаа эсэхийг мэдмээр байна. Убба! Хоёулаа дахиад нийлж болохгүй хэрэг үү? Би амлая! Таны эхнэрээс илүү таныг хайрлаж туслана гэдэг ээ. Түүнийг орхичих, тэгээд өмнө үргэлж төлөвлөдөг байсан шигээ сайхан амьдарцгаая"

Жиёоны хэлсэн зүйлийг сонсоод бага зэрэг айх мэдрэмж төрөв. Хэрвээ жинхэнээсээ Сэүн намайг орхиод явчихвал яах вэ?

Үдэшлэг дууссаны дараа, Сэүн дахиад л хуучин шигээ болчихов. Өнөөх хүйтэн төрхтэй Сэүн болчих нь тэр. Бид хоёр замын туршид нэг ч зүйл яриагүй. Үүнээс үзэхэд Сэүн намайг орхиж эхэлсэн бололтой.

Үдэшлэг дууссаны дараа сэтгэл санаа минь үнэхээр хог болчихсон юм шиг. Мина эсвэл Жиёон? Би үнэхээр эргэлзэж байна. Жиёоныг харах үед түүнтэй өнгөрүүлсэн сайхан дурсамж аз жаргалтай мөчүүд орж маань толгойд минь орж ирсэн. Тэр ч бас адилхан байсан байх. Дараа нь Минаг хараад яагаад ч юм гэмших мэдрэмж төрч эхэлсэн. Жиёоны хажууд зогсоход тийм мэдрэмж төрөөгүй хэрнээ Минагийн хажууд үнэхээр гэмшсэн. Би Минад үнэхээр хайртай болов уу? Эсвэл зүгээр л түүнийг ашигласан юм болов уу? Жиёонтой буцаад нийлвэл би жаргалтай байж чадах болов уу?

Бодолдоо автан чимээгүй сууж баых үед утас дуугарах бөгөөд харвал Жиёон байх нь тэр.

Би: "Сайн уу?"

Жиёон: "Сайн уу? Хамт байнга уулздаг байсан газраа уулзах уу?"

Би: "Хммм, тэгье! 7 цагаас уулзах уу?"

Жиёон: "Ойлголоо, тэгвэл удахгүй уулзацгаая"

Сэүний ажлын өрөө лүү ярилцахаар орох гэж байхад хаалга нээлттэй байх бөгөөд Сэүний утсаар ярих нь сонсогдож байлаа.

Тэр хэнтэй уулзах гэж байгаа юм бол? Жиёон??? Гэтэл гэнэт Сэүн өрөөний хаалгаа татан онгойлгоод намайг харах нь тэр. Яг түүнийг бодон хана налан гуниглаж байхад...

Сэүн намайг дээш босгоод "Чи зүгээр үү?" гэж асуухад нь инээн "Би зүгээр ээ" гээд доошоо буух гэж байтал тэрээр араас "Би удахгүй гадагшаа гарна. Магадгүй оройтох байх. Тийм болохоор намайг хүлээлгүй унтаж байгаарай!" гэв.

"Хэнтэй уулзах гэж байгаа юм?"

"Найз!?" гэхэд нь толгой дохиод "Тэгвэл битгий оройтоорой!" гээд доошоо буулаа. Түүнийг найзтайгаа уулзана гэж хэлэхэд нь илүү цаашлуулж асуумаар байсан хэдий ч Сэүний нүүрний хувиралыг хараад асуухаа больсон юм.

Сэүн хувцсаа солин өрөөнөөсөө гарч ирээд машинаа асаан хөдлөхөд нь би ч араас нь даган машинаа асаан гэрээс гарлаа. Найз?! гэх үг нь надад үнэхээр сэжигтэй санагдсан учраас түүнийг дагаж явж байгаа хэрэг.

Сэүн явсаар нэгэн кофе шопын гадаа буугаад дотогш орлоо. Магадгүй өнөөх найзтайгаа уулзах гэж төлөвлөсөн газар нь бололтой. Түүнийг даган дотогш ороод булангийн ширээнд суутал Сэүн цонхны хажууд суув. Гэтэл.....зүгээр л хараад зүрх минь хэдэн тийшээ бутраад унах шиг боллоо. Сэүн Жиёонтой уулзаж байв. Юу вэ???! Найзтайгаа уулзана гэж гарсан нь худлаа байсан хэрэг үү?

Тэднийг уулзаж байх үед би гэнэт нэг шийдвэр гаргалаа....