Хуримын анхны шөнөөрөө бид бусад хосууд шиг халуухан шөнийг өнгөрүүлээгүй. Харин зүгээр л цааш хараад унтацгаасан. Яагаад ч юм, өмнө ганцаараа унтдаг байсан болохоор Сэүнтэй нэг оронд байх үнэхээр эвгүй байсан.

Өглөө ч болж нар мандан цонхоор нар орж ирэх агаад нүүрэн дээр минь хурц гэрэл туссан тул их л дурамжхан сэрлээ. Сэүнийг унтаж байгаа байх гэж бодон эргэж хартал тэр байсангүй.

Хаана байгаа юм бол? Доод давхарт байгаа юм болов уу?

Дээшээ суниаж биеийн чилээгээ гаргасан болоод хурдхан шиг доошоо бууж Сэүнийг хайна.

Гал тогоо, том өрөө бүр угаалгын өрөө гэх мэт булан тохойгүй хайхад Сэүн байсангүй.

"Ахх, хаашаа явчихдаг байна вэ?" гэж амандаа бувтнасаар аяганд ус хийн нэг амьсгаагаар уугаад сандал дээр суулаа.

Ширээн дээр

гэж бичсэн зурвас байв.

Гэхдээ Сэүний үлдээсэн зурвасыг хараад яагаад ч юм сэтгэл сонин болчихлоо. Хэрвээ түүнийг яваагүй байсан бол өглөөний цай бэлдэж өгнө гэж бодож байсан юмсан.

"Гэхдээ түүнд өдрийн цай бэлдээд өгч болох байх аа" гэж бодсоор хормогч зүүн хоол хийж эхэллээ. Ээж минь намайг багаас минь л маш олон зүйлийн сургалтанд явуулдаг байсан тул би бараг бүх зүйлд сайн. Хичээлийн дүн минь маш сайн байдаг байсан тул ээж ихэнхдээ амьдралтай холбоотой сургалтанд суулгадаг байсан юм.

Хоол хийх, юм оёхоос эхлээд улс орныхоо ёс заншлыг мэдэх гээд л маш олон.

"Хүний эхнэр, гэрийн эзэгтэй болно гэдэг зүгээр л байдгаараа байна гэсэн үг биш!!! Чи хэдий баян айлын охин байсан ч гэсэн гэр орноо авч явдаг хариуцлагатай эмэгтэй байх хэрэгтэй"

Ээж минь ингэж хэлдэг. Одоо ч тэр...

... Сэүний юунд дуртайг нь мэдэхгүй тул өөрийн чадах хамгийн дажгүй гэсэн хоолнуудыг хийлээ. Хийсэн хоолнуудаа савлан авч явахад бэлэн болгон хоолоо аван гэрээс гараад өөрийнхөө машиныг асаан түүний компани руу хөдөллөө. Сэүн ажил ихтэй учраас өдрийн хоолоо ч идээгүй байгаа гэх бодол тархинаас минь гарахгүй байсан тул өөртөө бууж өгөн хоол бэлдээд түүний ажил руу явах гэж байна.

"Тийм ээ, бага наснаас минь эхлэн мөрөөдөж эхэлсэн зүйл минь бага багаар биелж байна"

Компанийнх нь гадаа машинаа тавин дотогш ороод үүдэн суух ажилчдаас өрөөг нь асууж мөн түүний эхнэр гэдгээ хэлэхэд тэд гэнэт л бөхийж эхлэв.

"Хмм, бага зэрэг эвгүй л юм. Удахгүй дасах байх аа..." гэж өөртөө хэлэн лифтэнд суулаа.

Нарийн бичигт нь ч мөн хэлэхэд тэрээр бөхийгөөд хаалгыг нь нээж өгөв. Сэүн гараа халаасандаа хийн юм бодож байгаа бололтой цонхоор алсыг ширтэн зогсоно.

"Үнэхээр төгс залуу юм.."

Сэүн эргэж хараад хэсэг гайхшрав. Магадгүй намайг байсанд цочсон байх.

"Мина чи энд юу хийж байгаа юм?" гэж асуугаад над руу ойртож ирээд хажууд минь суув.

"Чамайг өглөөний цайгаа уугаагүй ажилдаа явсан байх гэж бодсон юм. Тэгээд л тэр" гэж хуруугаа оролдонгоо хэллээ. Би түүний хажууд байхаараа яагаад ч юм сандраад байдаг юм.

"Өөрийгөө хүчлэх хэрэггүй дээ. Би өдрийн хоолоо гараад ч идэж болох байсан"

"Зүгээр дээ, надад хэцүү байгаагүй. *цаг харах* Сэүн өдрийн цайны цаг болчихож. Хоолоо ид?!" гэсээр хоолны савнуудаа ээлжлэн гаргаж тагийг нь аваад савх гарган түүнд өглөө.

Сэүн хоолыг минь идэж эхлэх бол би хажууд нь одоо ч сандарсан байдалтай байв. "Хоол муухай амттай байвал яах вэ? Сэүнд таалагдаж байгаа болов уу?" гэж мэт дотроо маш олон зүйлийг бодно.

"Хоол таалагдаж байна уу?" гэхэд Сэүн хоолоо зажлангаа "Тийм ээ, үнэхээр амттай байна. Миний бодлоор чи одоо харьсан нь дээр байх. Ядарч байгаа байлгүй" гэсээр хоолны савнуудыг уутанд буцаан хийж өгөв.

Би уртаар санаа алдан "Ойлголоо, чи хэзээ ирэх юм?" гэж асуухад "Оройтно, намайг хүлээлгүй унтаарай" гээд ямар нэгэн зүйлгүйгээр шууд хэлэв.

"Баярлалаа, Мина"

Түүний амнаас ийм үг сонсох үед яагаад ч юм дотроосоо чин сэтгэлээсээ баярлана. Бүр баярласандаа яг л тэнгэр дээр үүлэн дунд хөвж байгаа юм шиг санагдав.