ярих эрэгтэйн дуу чихний үзүүрт дүнгэнэж байлаа. Түүний нүүр нухацтай төрхийг агуулах ч тэрээр ердөө улсын үр тариалангийн талаар л ярьж байсанд би үзэгнийхээ таглааг хазлангаа ажив. Ханан дээрх цагыг харахад оройн наймыг зааж байсан учир хажууд минь тавьсан эмийг усаар даруулан уугаад , бичиж байсан дэвтрээ пиналтайгаа аван , өрөөлүүгээ явах гэж байтал хаалганы хонх дуугаран би цочисхийн огло үсрэхэд хүргэлээ.

Аав ээж хамтдаа найзынхаа төрсөн өдөрт явж , Сүли хичээлээсээ одоо ч хүртэл тараагүй байсан учир би тэдний аль нэг нь л ирж байгаа байх гэж бодож байв. Дэвтрээ барьсан хэвээр хэн гэдгийг нь асуулгүй хаалгаа онгойлгон гэнэт түүнийг харан зогтосхийхэд хүргэлээ.

Анхандаа Хусогыг гэнэт хүрээд ирсэнд баярлаж байсан ч түүний нүүрэн дээрх шархыг харсан даруйдаа миний инээмсэглэл арилан сандралаар солигдлоо.

" Хусо-! "

Хусог амыг минь хуруугаараа чимээгүй болгон , намайг зөөлхөн түлхэн өөрөө дотогш орж ирэх ба дараа нь надруу нухацтай царайгаар харахад би шүлсээ залгив. Түүний нүдний доод хэсэгт хөхрөлт үүсч , уруулнаас нь цус гарч байсанд би түүнээс юу болсоныг асуулгүй шууд л гал тогооруу чирэн орууллаа. Хусогыг сандал дээр суулган эмийн сангийн зарим нэг жижиг зүйлс байдаг хайрцгыг гарган ирэхдээ уруулныхаа цусыг зөөлхөн арчин өвдөлтөндөө гинших түүнийг ажиглаад , түүнийг өөрлүүгээ өргөн харуулав.

" Би гэртээ харимааргүй байна. "

Би санаа алдан түүний нүдрүү ширтээд удалгүй түүний шархыг нь эхэндээ зөөлхөн цэвэрлэнгээ , хэт чанга дуугаар биш , тайван төрхөөр

" Надад юу болсоныг хэлвэл би гэр бүлээс чинь нууцлья. " хэмээн шаардлаа. Хусог нэгэнт л намайг тэгж хэлэхийг мэдэж байсан болохоор гэнэт хорсолтонд өвдөж чимээгүй исгэрээд нүдээ хэсэг хугацаанд анив. Хөргөгчнөөс мөс гаргаж ирэн даавуунд ороогоод , түүнд нүдэн дээрээ тавь хэмээн өгөхөд Хусог надруу тээнэгэлзсэн байртай хараад мөсийг авлаа.

" Чи сонсохыг хүссээр л байна уу? "

Сандлыг түүнрүү ойртуулан, би суугаад хөлөө урдаа зөрүүлэн толгойгоо дохиход , Хусог инээснээ эрүү нь гэмтсэн мэт бага зэрэг барив.

Тэгээд тэр хэсэг хугацааны дараа нөгөө л нэг тээнэгэлзсэн хоолойгоор ,

" Чи Жундэтэй зүгээр найз гэдэг чинь үнэн үү? " гэхэд би хөмсгөө зангидан түүнрүү харлаа.

" Юу гэсэн үг юм? "

Биднийг танил чимээгүй нөмрөхөд , том өрөөний мэдээний дуу л чихэнд чимээгүй сонстож байв. Тэрээр урт хуруугаараа мөстэй даавууг барьж байснаа доош буулган , нэг юм санасан мэт инээмсэглэхэд , би гэнэт л сайхан үг гарч ирэхгүй мэт мэдрэмж төрж эхлэлээ.

" Би Жундэтэй тааралдсан. "

***

" Их ядаргаанд орчихсон байна. Бүтэн нойр авч байгаа юу? "

Исүл үг хариулхын оронд ядарсан царайтай толгойгоо дохиход эмч урд цаасан дээрээ юм бичив. Хуруунуудаа орооцолдуулан би хөлөө хөдөлгөж үг бүрчлэнг сонсохыг хичээх ба Исүлд ядарсан байна , сайн амар хэмээн хэдэн эм бичиж өгсөн эмчид бөхийгөөд , сургуулийн жижигхэн эмнэлгээс гарах үед л би амаа нээлээ.

" Одоо зүгээр болж байна уу? "

Исүл ядарснаасаа болоод надаас арай удаанаар алхаж байсан болохоор би ч тэр хамт алхахын тулд алхаагаа удаашруулан зэрэг алхаж байв. Тэрээр толгойгоо дохиход сул боогдсон үс нь урдуур нь орж ирэн нүдийг нь нуухад тэр үүнийгээ янзлах гэж төвөг удсангүй зөнд нь орхилоо.

" Чиний санааг зовоосон бол уучлаарай. Би чамд өртэй боллоо. "

Толгойгоо хүчтэй сэгсрэн би хөмсгөө зангидаад ,

" Яагаад өр гэж? Би чамд туслахыг хүссэн болохоор л тусалсан. Тиймээс битгий тэгж бод. " гэхэд Исүл зөөлхөн инээмсэглэн ширээн дээрээ очив. Хичээлийн цаг аль хэдийн өнгөрч гадаа харанхуй болох дөхөж байсан болохоор бүх хүүхэд гэр гэртээ харьсан байлаа. Исүл хийж байсан зүйлээ зогсоон урд эгнээнийхээ ширээлүү чимээгүй харахад би ч бас тэр ширээлүү нь харав.

Хусог ч тэр явсан бололтой.

" Би өрөвдөлтэй байгаа биз? "

" Яагаад? "

Нарийхан гараараа ширээгээр гүйлгэн Хусогийн ширээний өмнө ирээд , дээр нь магадгүй Хусогийн орхисон дэвтэр үзгийг авсанаа надруу эргэн харахад , би түүнрүү харах харцаа өөрчлөлгүй түүнийг ширтэж байлаа.

" Түүнийг дуудан үгүйлж байсан ч тэр огтхон ч сонсоогүй нь. "

Амаа ангайн үг хэлэх гэсэн ч надад ямар ч хэлэх хариулт эсвэл асуулт байсангүй. Толгой тэр үед бүхлээрээ хоосорсон байв.

" Хэчнээн Хусог намайг өвдсөнийг мэдэхээсээ ч өмнө аль хэдийн явчихсан байсныг би мэдэж байгаа ч ..... зүгээр л түүнийг ядаж ирээсэй гэж хүссэн юм. "

Надруу нуруугаа харуулах Исүл чимээгүй болон толгойгоо гудайлгахад , би өөрийн мэдэлгүй цүнхээ маш чангаар атгаж байсан байлаа. Хусогыг ирэхийг хүлээсэн түүнийг бодоход л уур хүрч байсанд би буруу тийш харан цүнхээ цахилгаандан хаав.

" Би түрүүлээд явлаа шүү , за? "

Түүнрүү харан инээмсэглээд толгойгоо дохиход , Исүл баяртай гээд ангиас гаран одох ба түүний араас би хий хоосныг ширтэн ууртай санаа алдаад , хүчтэйгээр цүнхээ үүрсээр сургуулиас ч тэр гарлаа.

Гэр минь хэчнээн нэг их сургуулиас хол биш ч гэлээ би өөрийгөө албаар удаанаар болон тойруу замаар алхаж байгаагаа анзаарсан юм. Хүмүүс хажуугаар нэг хоёроор өнгөрөн би цас будран унан ирэх ч тэр дорноо хайлах засмал замыг ширтэхдээ толгойгоо ч тэр цэгцэлхийг хичээж байв.

Хэчнээн Исүл яаж ч зовж гэмтэж байсан ч Хусогт ганц ч зурам үг гаргахгүй гэдгийг мэдэж байлаа. Хусог Исүлийг хүртэх эрхгүй. Исүл хэтэрхий гэнэн , ариун охин байв. Ядаж л миний хувьд.

Алхаж байх үедээ би газраас харцаа салган дэлгүүр орохоор урагш харах ба гэнэт танил хүний зүсийг нүдэндээ олон харахдаа зогтусхийн үлдэж байлаа.

Хусог.

Тэр хоёр гараа халааслаж , даарсанаасаа болоод күртикэндээ хүзүүгээ шигтгэсэн харагдахад түүнийг харсан даруйдаа миний уур хүрч эхлэхийг би мэдэрч байв. Тэр ямар ч гэмгүй алхаж байлаа. Исүлийг тэнд өвдөж байхад.

Түүнийг дагуулан харахад тэр цааш алхаж байснаа гэнэт утас нь дуугаран байрандаа зогсохийн , харин миний уурыг илүү их хүргэсэн зүйл нь түүний 'Сайн уу Сүли? ' гэх жаргалтай яриа байв.

Сүлиг Исүлийн эгч гэдгийг ангийнхан бүгд л мэддэг байсан болохоор түүнийг Исүлийн эгчтэй ярьж байгааг шууд л гадарлан мэдэж , түүний чангаар инээж байхыг нь сонсоход би өөрийгөө тэвчиж чадахгүйгээ мэдсэн юм.

" Хөөе Жун Хусог! "

Тэгээд тэр утсаа салган , надруу эргэн харав.

***

" Жундэ чамд магадгүй талтай байх. "

Чи гэртээ харихгүй юм уу?

" Тэр хэзээ ч надад сайхан ханддаггүй. "

Би юу? Би зүгээр л ангийн охиныхоо найзынх нь клубыг тарахыг хүлээж байна.

" Бас Жундэ чамд дандаа санаа тавьдаг. Намайг байхгүй байх үед. "

Чи түүнтэй өөрийгөө найз гэдэгтээ итгэлтэй байна уу?

Хусог миний эвлүүлдэг тоглоом шиг ойлгомжгүй царайлуу минь хараад гараа урд минь хоёр тийш савлуулав.

" Исүл? "

Надад ямар ч боломж алга тийм үү?

" Чи сонсож байна уу Исүл? "

Надад үүнийг хэлэх хэцүү байгаа ч гэлээ , та хоёр бие биендээ сайн.

" Хусог..? "

Исүл? Чи зүгээр үү? Эмч дээр очих уу?

" Яасан? "

Би Хусогт хайртай , Жундэ....

" Чи гэртээ харьсан нь дээр байх. "

Би мэднэ ээ.

Сэтгэлийг минь гуниг гутрал харуусал бүрхэн авахад , би шууд л гал тогооноос гаран нойл ороод хаалгаа түгжих ба хацраар минь нулимс урссан хэвээр хаалга даган шалан дээр суулаа.

Өө , Жундэ минь , хэчнээн би өөрийгөө гэмтэж байгаагаа мэддэг байсантай адил чи намайг мэддэг байсан ч .

Би чамайг ч тэр гэмтэж байсныг мэдсэнгүй.

***