түүнд хайргүй гэх үг толгойд ар араасаа тавьсан рекорд шиг давтагдаж байлаа. Би түүнд хайртай биш. Бид зүгээр л найзууд. Түүний инээмсэглэл гэрэл гэгээ цацруулж , тэр хэний ч өгөөгүй халамжыг надад өгч байсан ч би түүнд хайргүй. Хайртай байх ёсгүй.

Алхах бүрт үгс толгойд нэг нэгээрээ бодогдож байв. Хусог. Жун Хусог. Миний найз Хусог. Миний хайрт найз Хусог.

Салхи сэвэлзэн дааруулж байсан ч төд удалгүй би дөрвөлжин чулуут замны нэг чулуун дээр гишгэх бүртээ толгойдоо хайртай хайргүй гэх тоглоомыг тоглож байлаа. Мэдээж хайргүй гээд зогсох ёстой. Гэвч , нэг тал минь тэгж зогсохыг хүсэхгүй байв.

" Хайртай........хайргүй.......хайртай... "

Амнаас минь уур гарч мандах нарны илч над дээр тусч байсан ч би огтхон ч дулаан мэдрэхгүй байлаа. Би зүгээр л ор хоосон тэнэглэл , хүйтнийг мэдэрч , энэ ч намайг тойрчээ. Би 11 дүгээр анги байж ямар тэнэг харагдаж байгаа бол.

Хусог намайг харвал тэр намайг өмнөх шигээ жоохон хүүхэд шиг л гэж хэлэх байсан байх. Түүний инээмсэглэл нүдэнд үзэгдэж , чихэнд инээд нь сонсогдож байлаа. Тиймээс би толгойгоо сэгсрэв.

" Хайртай , хайргүй. "

Замын төгсгөл ойртох үед зүрх хурдтай цохилж байв. Яг л тоглож байсан тоглоом минь ингээд дуусах гэж байгаа юм шиг. Би ганц л алхамаар ялагдаж эсвэл ялах мэт. Сэтгэл минь орон гаран байлаа.

" Хайртай. "

Урд минь Хусогийн гэрийн хаалга тулан үлдэхэд би харцаа дээш өргөн түүний байшинг ажив. Зүрх минь цээжинд одоо ч хүртэл хүчтэй цохилсон хэвээр , үсэрч ирсэнээс амьгаадаж байлаа. Наад талруу харсан хоёр давхарын Хусогийн өрөөний цонхны хөшиг хаалттай байх нь түүнийг унтаж байхыг үзүүлж байхад надад түүнийг сэрээхийг хүсэхгүй мэдрэмж бүрхэн авч байв.

Тэгээд би урагш нэг алхан , сүүлийн чулуун дээр гишгэлээ.

" Хайргүй. "

Би мэдсэн юм. Бүх зүйл худлаа гэдгийг.

Би зүгээр л өөрийнхөө тэнэг мэдрэмжийг буруу ойлгож байснаа.

Эсвэл зөв....

" Исүл? Юу хийж байгаа юм? "

Хоолой гарах хэсэгрүү цочин харахад хажуу талаас ууттай идэх зүйлс барьсан Хусогийн аав байлаа. Түүний нүд намайг тойруулан харахад би инээмсэглэн бөхийгөөд ,

" Өглөөний мэнд ноён Жун. " хэмээхэд тэрээр ч бас надад өглөөний мэнд гээд хашааны хаалгаа онгойлголоо.

" Гэрлүү орохгүй яагаад ширтээд зогсож байгаа юм? Даарахгүй байна уу хүйтэн байна. "

Ноён Жун надад яг л аав шиг минь ханддаг учраас би түүнийг хоёр дох ааваа гэж дуудах дуртай байв. Тэрээр Хусогийн инээмсэглэлийг агуулах ба тэд хамтдаа инээмсэглэхдээ яг л ард нь нар мандаж байгаа мэт гэрэлтдэг байлаа. Тиймээс л Хусогийн ээж түүнтэй гэрэлсэн байх.

" Аан би дөнгөж ирээд л зогсож байсан юм. Гэхдээ би даарахгүй байна аа. "

Гэрт нь орж ирэнгүүд Хусогийн ээж угтан тэрээр намайг харсан даруйдаа гал тогооруу дуудах ба шөлтэй халбага надруу өгөн ,

" Амсаад үздээ. Шинэхэн ногоогоор хийсэн. " гэхэд би бага зэрэг үлээн хоолыг амсан эрхий хуруугаа гозойлголоо.

" Баярлалаа Исүл. Чиний үзэл санаа л их хэрэгтэй байсан юм. Очиод Хусогыг сэрээхгүй бол цаадах чинь өчигдөр их орой унтаж байсан шүү. "

Хоёр давхарын шатаар гарахад яг өөдөөс түүний өрөө байдаг учраас хаалганых нь урд ирэн зөөлхөн тогшив. Гэвч өөдөөс ямар ч хариу үйлдэл дуугарахгүй байсан учир би түүнийг унтаж байгааг мэдэн хаалгыг шууд онгойлгох ба " Хөөе Хусо- " гэтэл Хусог яг урд минь зогсож байлаа. Үсээ бага зэрэг янзалж , дотроо хар подвольк өмсөн гадуурх цагаан цамцаа товчилж байснаа намайг харан огло үсэрч зүрхэн дээрээ гараа тавиад ,

" Өршөөгөөрэй эмэгтэй. Арай аятайхан орж ирэх боломж олон янзаараа байдаг шүү. " гэв. Харин би түүнд хариулалгүй түүнийг сайн ажсанаа бугуйн дахь долоо арван тавыг заах цагруу харсанаа эргэн түүнрүү харж ,

" Чи хэдэн цаг хүртэл компьютер дээр тоглосон юм? " гэхэд Хусог нүдээ эргэлдүүлэн миний толгойг хальт түлхэлээ. Тэгээд инээмсэглэн ,

" Чи сайн найзыгаа бүтэн шөнөжингөө тоглодог гэж арай доогуур үнэлээд байгаа юм биш биз? Би яагаад эрт сэрж болохгүй гэж? Өнөөдөр зүгээр л эрт сэрчихсэн юм. " хэмээв. Би толгойгоо дохин түүний хичээлийн ширээнд очин суух ба сандлаараа толинд үсээ янзлах түүнрүү хараад ,

" Чи яагаад би болзоонд явлаа гэсэн мэдрэмж төрүүлээд байгаа юм? "

Тэр толгойгоо сэгсрэн надруу харлаа.

" Чи өнөөдөр хэтэрхий их юм асуугаад байгаа юм шиг санагдахгүй байна уу? "

" Чи миний асуултанд хариулсангүй. "

Тэр санаа алдан орон дээрээс цүнхээ үүрэх ба хариулт хүлээх надруу ширтэв.

" Би өнөөдөр алхам хийнэ. Би хангалттай хүлээсэн. Одоо түүнрүү ойртохоос надад өөр зам байхгүй. "

Надад нэг эвгүй мэдрэмж их удаан хугацаанд төрж байлаа. Цээж хүндрээд , сэтгэл хоосроод явчих мэт. Бүх л зүйл нөгөө талаасаа бодогдож байв.

Зүгээр ээ , би угаасаа түүнд хайргүй.

Гэсэн ч бүх зүйлд өөр арга зам бий.

" Тийм үү? Аргагүй л манай Хусог юм даа. "

Хусог үргэлж надад л харуулдаг байсан инээмсэглэлээр мишээхэд би энэ хүртэл анзаараагүй байсан ч тэрээр нэг л мэдэхэд бага багаар өөрчлөгдөж байсан байлаа. Түүний инээмсэглэл ардаа мянга мянгаад зүйлийг нууцалж , агуулж байсныг. Зөвхөн дан ганц хоосон мишээлт биш , түүнд нь хайр нуугдаж байв.

Хэт хурдан биш ч хэт удаан биш. Хусог өөрчлөгдөж байв. Миний багийн найз , сахилгагүй , дүрсгүй , инээмсэглэлээс өөр юу ч үл мэдэх Жун Хусог. Тэр өөрчлөгдөж байлаа.

Учир нь тэр дурласан болохоор.

***

Түүнийг алхам хийнэ гэснээс хойш бүтэн хоёр долоон хоног өнгөрч байлаа. Бүх л зүйл яг энгийнээрээ нэгэн хэвийн өнгөрч байсан ч би бага багаар юмсыг өөхчлөгдөж байхыг анзаарсаар л байв. Хусог дахин сагсны тэмцээний гол анхааралд орж , шүтэн бишрэгч сургуульдаа ихтэй болсоноор нэг л мэдэхэд алдартай хүүхдүүдийн тоон голд явж байлаа.

Харин би удаанаар түүнээс нэг хоёр алхамын ард хоцорсоор л байв. Хоёр долоон хоногын хугацаанд л гэхэд ээж аав минь гурван удаа том хэрүүлд орж , сүүлийн удаад нь аав тэвчилгүй гэрээсээ яван нэг өдөр хагасын дараа эргэн гэртээ ирсэн юм. Гэнэтийн шалгалтууд ар араасаа цувран орж ирж , сэтгэл санааны тогтворгүй байдлаас болоод би хагас хичээлийн шалгалтандаа муу гарч , гэртээ дахин хэрүүл авчирч байлаа.

Миний амьдрал яг л арван дөрвөн хоногын дотор сүйрч байаа мэт санагдаж байсан ч Хусог миний хажууд байсан болохоор би дахин боссоор л байсан юм. Нурж унахад эрт байлаа.

Гэхдээ миний хамгийн хэлэх дургүй хэсэг бол.

Хусог Сүлируу хэд алхамаар ойртсон явдал юм. Магадгүй Сүли анзаарахгүй байгаа байх. Гэхдээ удалгүй би өөрөө тэднийг багийн найз байсан гэж харахад ч бэлэн болсон мэт санагдаж , нэг л мэдэхэд тэр чинээгээрээ би сульдаж ядарч байв.

" Исүл? "

Гарнаасаа толгойгоо салган хүнд зовхины цаанаас түүнрүү харахад тэр нүүрэндээ ил санаа зовсон царайг илрүүлж байлаа.

" Чиний бие чинь зүгээр үү? "

Толгойгоо дохин инээмсэглээд ,

" Тийм ээ. " гэхэд хоолой минь хорсож байв. Жундэ хөмсгөө зангидан намайг нухацтай ширтэхэд , би ширээгээ налан хэвтэж байсан байрлалаасаа өндийгөөд Хусогыг ангиар хайхад тэр хаана ч байсангүй.

" Чи цонхигор харагдаад байна. Эмч дээр очих хэрэгтэй юм биш үү? "

Гараараа үгүй гэдгийг илэрхийлэнгээ би цүнхээ онгойлгон , дараагийн хичээлийн дэвтрээ гаргахад , ангийн үүднээс намайг физикийн багш дуудаж байхыг сонслоо. Ангид нэг их хүүхэд байхгүй байсанд би сандлаасаа босох ба хоёр хөл дээрээ тэгш зогссон даруйдаа толгой эргэж , газар дайвалзан унахынхаа өмнө нэг зүйлээс барин авахад удалгүй намайг хэн нэгэн тэвэрч байхыг мэдэрч байв.

Тэрээр намайг гүнжийн байрлалаар тэврэн , сургуулийн коридороор гүйхэд би толгойны өвдөлтөө байхгүй болгохыг хүсэн , түүний цээжрүү нүүрээ шигтгэн явахад би Жундэгийн хүчтэй цохилох зүрхний хэмнэл бүрийг , хүчтэй амьсгалах амьсгалтай нь хамт сонсож байлаа.

Цагны баримжаа алдагдаж , нэг л мэдэхэд сургуулийн эмнэлгийн өрөөнд ирсэн байх ба Жундэ намайг зөөлхөн орон дээр хэвтүүлэн харин би хэвтсэн даруйдаа баруун талаараа толгойгоо барин хэвтэж байв. Толгой минь задрах гэж байгаа мэт базалж , халуу дүйгэж байсанд нүдэнд нулимс цийлэгнэхэд хүргэж байлаа. Үхэх гэж байгаа мэт мэдрэгдэж байв.

Жундэгийн сандран гүйхыг сонсоход эмнэлгийн өрөөнд эмч байгаагүй бололтой. Тэр сандран хоёр тийш гүйж , надад өвчин намдаагч эм болон устай авчрах ба би салганах гараараа эмийг ууж эргэн байрлалдаа хэвтэхдээ хацраар минь нулимс урсаж байгааг мэдэв.

Чих минь шуугиж байснаа удалгүй чимээгүй болж бие минь тайвшрах үед би нүдээ нээн хажууд минь суух Жундэрүү аажуухнаар харлаа. Түүний духанд хөлс бурзайж , цээжнийх нь хүчтэй хөдөлгөөнийг ажихад одоо ч хүртэл амьсгаа нь дарагдаагүй бололтой. Жундэ сандарсан байртай харагдсан хэвээр л байв.

" Зүгээр болохгүй байна уу? Би яваад багш дуудаад ирэх үү? "

Надаас хариулт хүлээлгүй Жундэ гэнэт хажуунаас минь босоход , би биеэ үл хөдөлгөх ч сандран түүний гарнаас зууран авч , Жундэ байрандаа гацан надруу эргэн харах тэр үед түрүүхэн тайван байсан би аль хэдийн нулимсанд шумбсан байв. Бас өвдөлтөндөө шумбсан байлаа.

" Би түүнд хайртай ..... "

Нулимсандаа хахан , би нүүрээ гараараа нуухдаа энэ бүх хугацаанд би ганц л хүнийг хүлээсэн хэвээр л байснаа мэдэрч байв. Ганцхан түүнийг.

" Би Хусогт хайртай , Жундэ.... "

Түүнээс ямар хариулт хүлээн би үүнийг хэлж байгаагаа мэдэхгүй байлаа. Гэхдээ эцэст нь би үүнийг хэн нэгэнд хэлэх хэрэгтэй байв. Би бүх нууцыг нуудаг авдар биш. Би бол би. Хэчнээн намайг Хусог ямар их гэмтээж , өвтгөж байсан ч .

" Би мэднэ ээ. "

Би Хусогыг хайрласан хэвээр л байв.

***