Сургуулийн нэг давхарт зарлалын самбар дээр төгсөх ангийнхан шалгалтын дүнгээ харах гэж овоорон зогсоцгооно. Мисү өөрийнхөө нэрийг сүүлээс нь эхлэн хайж байснаа дунд нь ирээд "бурхан минь гэж, би 45т орчихсон байна" гэхэд Инү түүн дээр очин хажууд нь зогссоноо "юу? Үнэхээр үү?"

Мисү "магадгүй энэ миний хамгийн сайн дүн байхаа"

Инү "би ч гэсэн тэгж бодож байна"

Мисү "чи хэдэд орсон? Чи ч дээгүүр л орсон байх даа"

Инү хэлэх шинжгүй байсан болохоор нь би хажуугаар нь ороод "4т" гэтэл Мисү амаа дараад "чи яагаад бид хоёроос гоц сайн байдаг юм бэ? Чи 4т байхад би 45т шүү дээ..!"

Инү "үнэндээ би энэ шалгалтыг тийм сайн өгч чадаагүй ээ" гэхэд нь Мисү бид хоёр зэрэг "амаа тат" гэлээ.

Гэнэт Тэхён хүрч ирэн мөрөөр тэвэрснээ "чи өөрөө хэдэд орсон юм?"

"19, чи?"

"миний нэр чиний дээр байсан"

"өө тийм үү? Би өөрийнхийгөө харахдаа анзаараагүй бололтой"

Тэхён "гэснээс нэгт хэн байсныг харсан уу?"

Мисү "хэн байсан юм?"

"Би"

Бид самбар луу хэн нэгт орсныг мэдэхээр харах гэж байтал хэн нэгэн ардаас ингэж хэлэхэд нь бүгдээрээ гайхан эргэж хартал Жимин нааш алхаж ирснээ Тэхёны гарыг миний мөрнөөс авч шидээд "хичээлдээ ирэхгүй байсан гээд шалгалтаа муу өгнө гэж бодоогүй биздээ?"

Би Жимин рүү харсан чигтээ "Жимин?? Чи нэгт байсан юм уу?"

"тиймээ"

"үнэхээр үү? Би чамайг тийм сайн гэдгийг чинь мартчихсан бололтой. Чамайг хэдэд орсон эсэхийн чинь мэдэхээр энэ нэрүүд дундаас хайсан ч эхний хэдээр хайгаагүй л дээ.. Даанч нэр чинь ерөөсөө байхгүй байгаад байсан юм"

Тэхён "үнэндээ Жимин үргэлж л нэгт жагсдаг байсан. Нээрээ Жонгүг 3т байсан. Та хоёр тийм дээгүүр байхад би яагаад 18 вэ??" гээд духаараа хана цохиход Жимин "нөгөө хэн билээ.. Юн..ги билүү? Тэрэнтэй зууралдаад яваад байхаар тэгэлгүй яадаг юм" гэх нь тэр.

Түүнийг тэгж хэлэхэд Инү Мисү хоёр гайхан "Юнги?"

Үнэндээ би ч бас гайхчихлаа. Юун Юнги?

Тэхён Жимин рүү яг л болохгүй зүйл хэлсэн юм шиг хартал Жимин "юу нөгөө.. заза Ёнжү бид хоёр түрүүлээд явлаа шүү" гэснээ миний мөрнөөс барьсаар эргэж харан алхаж эхлэв. Би гайхан "сая юу гэсэн бэ? Тэхён яагаад Юнгитэй.."

Жимин "чи тэднийг уулзуулах хэрэггүй л байсан юм" гэснээ намайг орхин түрүүлээд яваад өгөх нь тэр. Харин би ардаас нь юу ч ойлгоогүй царайтай харсаар "юу вэ.. Юу гэсэн үг юм?"

***

Хичээл тарсны дараа сургуулийн үүдэнд Жиминийг хүлээн зогсож байтал гэнэт утас дуугарахад нь аваад харвал энэ Юнги байлаа.

- Юнги? Юу болоов?

- Чамаас нэг юм гуйх гээд.

- Юм гуйнаа? Гэхдээ чи зүгээр үү?

- Дажгүй ээ. Үнэндээ өглөө мотоциклтой явж байгаад осолдчихсон юм. Гэхдээ чиний бодож байгаа шиг тийм айхтар осол биш шүү.

- Юу?? Тэгээд чи зүгээр юм уу? Одоо хаана байгаа юм? Би очих уу?

- Би одоо эмнэлэг дээр байна. Гэхдээ хүнд гэмтээгүй болохоор маргааш гэхэд гарчихна. Тэгээд, чамаас гуйх гэсэн зүйл бол чи яг одоо надад манай гэрээс нэг зүйл авчирч өгч туслаач. Гэхдээ энэ тухай Тэхёнд битгий хэлээрэй.

- Тэгье ээ, гэхдээ Тэхёнд битгий хэлээрэй гэдэг чинь?

- Зүгээр л битгий хэлээрэй. Баярлалаа.

Юнги ингэж хэлээд таслачихав. Юу вэ? Яагаад Тэхёнд битгий хэлээрэй гээд байгаа юм болоо?

"хөөе"

Хэн нэгэн мөрөн дээр гараа тавин ингэж хэлэхэд нь хажуу тийш харвал Тэхён инээмсэглэчихсэн зогсож байлаа.

"юу хийж байгаа юм? Хэнтэй яриад байсан бэ?"

"Юнгитэй. Тэр мотоциклтой явж байгаад осолдчихсон эмнэлэг дээр байгаа гэнэ. Би тэгээд--"

Тэхён "ОСОЛДСООН???!!" гэсээр орилоход нь би Юнгиг Тэхёнд битгий хэлээрэй гэснийг гэнэт саналаа. Бурхан минь Ёнжү, чи ч ам алдахдаа сайн юмаа.

Би нүдээ томруулан шууд л амаа дартал Тэхён "ямар эмнэлэгт байгаа юм?"

"юу.. н-нөгөө"

"хурдан хэлээч!!"

Би сандарсандаа шууд түүний хаана байгааг нь хэлтэл Тэхён над руу харсанчгүй, бүр баяртай эсвэл явлаа ч гэж хэлэлгүй тэр чигээрээ гүйгээд явчих нь тэр. Араас нь нэрийг нь дуудан орилсон ч эргэж харах шинжгүй гүйсэн чигээрээ алга болчхов. Энэ хүн чинь юу вэ гэнэт? Яагаад Юнгид тэгтлээ санаад зовоод байгаа юм болдоо? Тийм дотно болчихсон юм байхдаа?

Тэхёны явсан зүг рүү харан зогсож байтал хэн нэгэн мөрөн дээр гараа тавихад нь цочсондоо орилчхов. Эргээд хартал Жимин намайг шоолон инээсээр "юугаа бодож байсан болоод ингэтлээ цочдог байнаа?"

"зүгээр дуудахгүй гэнэт хүрэхээр чинь цочилгүй яадаг юм?"

Жимин "би сургуулиас гарч ирээд чамайг дуудсан шдээ! Тэгээд сонсохгүй байсан болохоор чинь.." гэсээр доош харан хэлэхэд нь би гарнаас нь хөтлөөд "заза уучлаарай. Явцгаая" гэж хэлээд алхаж эхэллээ. Жимин өнөөдөр машингүй ирсэн болохоор бид манай гэр лүү алхацгааж байгаа юм.

Алхаж байх хугацаандаа Жиминээс асуух үгүйгээ хэсэг бодсоны эцэст юу ч гэсэн асууж үзэхээр шийдэв.

"н-нөгөө.. Тэхён байна шдээ?" гэтэл Жимин урагшаа харан алхсаар "за?"

"чи түүний талаар бүгдийг нь мэдэх үү? Тэр ер нь чамд нууцаасаа ярьдаг уу? Бүр хэнд ч хэлдэггүй, хүмүүсээс нуудаг нууц гэж байдагдаа? тийм зүйлээ хүртэл?"

"сайн мэдэхгүй юм даа. Тэр Жонгүг бид хоёрт лав их нээлттэй байдаг. Ер нь Тэхёнд нуугаад байхаар тийм сүртэй зүйл байхгүй"

"үнэхээр үү?"

"тиймээ яасан? Чи яагаад тэгтлээ түүнийг сонирхоод байгаа юм?"

"би түүнийг сонирхоогүй байна. Зүгээр л нэг зүйл сонин санагдаад байсан юм"

"тэр чинь л сонирхож байна гэсэн үг"

"больж үз"

"үнэн гэвэл чи Тэхёнд их анхаарал тавьдаг болчихсон. Намайг чамаас хол байсан хугацаанд та хоёр их дотно болчихсон байна лээ. Би чамаас хол байх үед Тэхёныг чамтай хамт байхыг харах дургүй"

Жиминий хардаж байгаа нь үнэхээр хөөрхөн юм.

"бас нэг үнэн гэвэл би чамд Тэхёнаас илүү анхаарал тавьдаг. Дээрээс нь нэг инээдтэй юм нь Тэхён намайг хэзээ ч сонирхохгүй байх. Би ч гэсэн"

"Тэхён чамайг хэзээ нэгэн цагт сонирхож ч болно. Учир нь чи анх харахад тэгж их анхаарал татахгүй хэрнээ удаан хамт байхаар нөгөө хүнээ өөрийн эрхгүй өөртөө татчихдаг. Гэхдээ Тэхён найзынхаа найз охинд сайн болохгүйг нь би мэднээ"

"тэгвэл болоодоо" гэтэл Жимин хэсэг чимээгүй байснаа "гэснээс чи төгсчхөөд Чикаго явна гэсэн байхаа?"

"тиймээ"

"чи надаас хол, гадаад оронд сурна гэхээс санаа чинь зовохгүй байна уу? Намайг санахгүй гэж үү?"

"мэдээж санана. Бас чамаас хол гэхээр хэцүү юм шиг санагдаж байгаа ч өөр арга байхгүй шүү дээ. Ээж намайг солонгост ганцааранг минь үлдээхгүй"

Жимин "би ээжтэй чинь уулзаж байгаад өөр дээрээ авчих уу?" гэхэд нь би түүний гар луу цохиод "битгий тэнэг юм яриад бай" гэтэл Жимин худлаа ёолсоор "тэгээд би яах болж байнаа? Чамгүй ганцаараа солонгост байх юм уу? Хэрвээ чи явчихвал надад энд байх шалтгаан үлдэхгүй" гэхэд нь би түүн рүү хараад "тэгвэл хамт яв" гэтэл Жимин алхаж байснаа болин над руу гайхан харлаа.

"би тоглоогүй шүү, үнэнээсээ хэлж байна"

"яагаад ингэж хэлж байгаа юм?"

"юун яагаад гэж? Би явчихвал чамд энд байх шалтгаан байхгүй гэсэн болохоор. Бас тэнд чи миний хажууд байвал би баярлах болно" гэж хэлээд алхаж эхлэв. Тэгтэл Жимин алхахгүй зогсоод байхаар нь эргэж хараад "яасан бэ? Явахгүй юм уу?" гэтэл Жимин бодол болон зогсож байснаа над руу харан "аан за" гэж хэлээд алхаж эхлэлээ.

***

Юнгиг эмнэлэгийн орон дээр нүдээ анин хэвтэж байтал гэнэт хаалга хүчтэй нээгдэн хэн нэгэн орж ирэхэд Юнги цочин үүд рүү хартал Тэхён гүйсэн бололтой байдгаараа амьсгаадчихсан зогсож байв. Юнги түүнийг харсны дараа гараа нүүрэндээ наагаад "энэ Ёнжү.."

Тэхён түүний өмнө очин зогсоод "та яаж байгаад осолдчихсон юм бэ? Мотоциклтой болгоомжтой явахгүй яадаг юм?! Ер нь яах гэж мотоцикл унадаг байнаа? Мотоциклтой догь харагддаг ч гэсэн тэглээ гээд байнга унаад яваад байж болохгүй"

Юнги "битгий надад санаа тавиад бай. Одоо гэртээ харь" гэснээ "Тэхёнд битгий хэлээрэй гээд байхад" гэсээр амандаа бувтналаа.

"яагаад надаас зугтаад байгаа юм?"

"тэгвэл надтай зууралдахаа боль"

"чадахгүй"

"Сүног чамайг ийм ядаргаатай гэдгийг надад хэлэх хэрэгтэй байсан юм. Тэгсэн бол чамтай уулзахгүй байх байсан"

Тэхён "ахаа!!" гэтэл Юнги инээх нь тэр. Тэхён байдгаараа гайхан түүн рүү хартал Юнги "Ёнжү, Сүног гээд надаас дүү хүмүүс намайг чи гэдэг байхад чи ганцаараа надтай хүндэтгэж харьцаж байгаа чинь үнэхээр хөөрхөн байдаг. Гэхдээ Тэхён, миний араас гүйж надтай дотно болох гэж хичээхээ боль"

"зүгээр найз-"

"найзууд болох гэсний ч хэрэггүй. Зүгээр л надад анхаарал тавихаа боль Тэхён. Тэгэх хэрэггүй, за юу?"

"гэхдээ.."

"би зүгээр болохоор одоо яв"

Юнгиг ингэж хэлтэл Тэхён хэсэг чимээгүй байснаа доош харан хошуугаа унжуулсаар эмнэлгийн өрөөнөөс гарлаа.