"тэгэхээр Хусог, эмээг чинь хэн гэдэг вэ? Бас хэдэн настай юм? Чи эмээ дээрээ өссөн үү? Би ч гэсэн. Ер нь бидэн шиг хөвгүүд эмээдээ их сайн байдаг бололтой тийм үү? Хэрвээ хоёулаа аль эрт танилцсан бол эмээ нартайгаа дөрвүүлээ уулзаж ч болох байж"

Жолооны ард машин барьж байсан Жимин ийнхүү ганцаараа ярин явна. Харин хажууд нь би суух ба ард Хусог сууж байлаа. Тиймээ, эцэст нь Жимин ч бас Гванжү рүү явахаар болчихсон.

Жимин "хөөе та хоёр юм ярихгүй юм уу?" гэтэл Хусог "бид Гванжү рүү машинаар явах юм уу?"

"явах биш явж байна"

Хусог "миний төсөөлснөөс өөр юм Ёнжү. Чи яаж түүнтэй үерхсэн юм бэ? Ёстой ойлгохгүй юм"

Жимин "ойлгож ядаад байх юу байна?"

Хусог "чи угийн ийм их ярьдаг юм уу?"

Жимин "гэхдээ нээрээ Ёнжү яаж намайг зөвшөөрсөн юм бол? Тэр ч намайг анх тоож хардаггүй байсан юм. Би л ардаас нь гүйсээр байгаад үерхсэн л дээ. Товчхондоо"

Хусог "угаасаа ч тэгнэ л дээ"

Жимин "арай чи ч бас тэгсэн үү?"

Хусог "Ёнжү чимээгүй хүн хэрнээ хөвгүүдийн дунд алдартай байсан. Манай найзууд түүнийг мөсөн гүнж гэдэг байсан шүү. Тэд ч биднийг үерхэхэд үнэхээр их нэмэр оруулсан. Бараг л тэд миний өмнөөс гуйсан гээч. Ёнжү намайг зөвшөөрдөггүй байсан юм"

Жимин "найзууд чинь янзтай юмаа"

Хусог "хүсвэл дараа нь танилцуулж өгье"

Жимин "өөр Ёнжүгийн талаар яриач? Чи хэр удаан түүний араас гүйсэн юм?"

Хусог "мм магадгүй нэг жил? Ёнжү үнэхээр догь шүү. Чимээгүй, дуу муутай хэрнээ нэг үг хэлэхээрээ бүгдийг нь чимээгүй болгочихдог"

Жимин "наадахтай чинь санал нийлж байна. Тэр нэг удаа намайг сургуулийн өмнө бараг л бүх сурагчдын урд байдалд хийсэн. Магадгүй тэр нь л намайг татсан байх"

"бурхан минь миний талаар ярихаа болиод өгөөч!"

Намайг хэлэхэд тэр хоёр ашгүй чимээгүй боллоо. Найз залуу маань миний хуучин найз залуутай миний талаар ярьж, бүр санал нийлээд байгаад итгэж өгөхгүй нь ээ. Яагаад би дандаа иймэрхүү хүмүүстэй нь таардаг байнаа?

***

Оройн 5 орчим цагийн үед эцэст нь Гванжүд ирэв. Бид эхлээд эмээтэй уулзаж дараа нь тариалангийн талбайд хэсэг ажиллаж байгаад оройн хоолоо идэцгээхээр боллоо.

Хусогийн нагац эгч бидэнд хоол хийж өгөн, бүгд ширээний ард сууцгаав. Хусогийн аав ээж хоёр хэдэн өдөр ажлаар Сөүл явчихсан болохоор түүний нагац эгч нь энд байгаа билээ.

Оройн хоолны дараа бид гурав ширээний ардаас босон явцгаах гэтэл Хусогийн нагац эгч "ийм орой болчихсон байхад явах гээд байгаа юм уу? Эндээс гараад удаагүй байтал л харанхуй болчихно"

Жимин "өө зүгээр дээ. Бид нар дажгүй явчихна"

"тэгсэн ч дээ. Яаж ийм орой болсон хойно хүүхдүүдийг явуулах юм"

Хусог "та тэгээд биднийг хоно гэх гээд байгаа юм уу?"

"болохгүй юм байгаа билүү? Яагаад энэ байшин тийм олон өрөөтэй билээ дээ" гэтэл түүний үгийг эмээ дэмжин "тиймээ. Та нар нэг ирсэн бол хоноод явцгаа" гэж хэлээд ширээний ардаас бостол Хусогийн нагац эгч түүнийг өрөөнд нь оруулж өгөв. Тэгээд гарч ирснээ "тэгэхээр та гурав хоёр давхарт унтацгаасан нь дээр. Гэхдээ ортой ганцхан өрөө байгаа болохоор газар ор засаад унтах юм уу? Эсвэл охиныгоо орон дээр, та хоёр газар унтаж болно. Бүр үгүй гэвэл-" гэтэл Хусог үгийг нь таслан "заза эгчээ бид гурав учраа олчихно оо. Та одоо өөрөө явж амар"

Хусогийн нагац эгч ор, хөнжлийн юмнууд хаана байгааг хэлсний дараа яваад өгөв. Харин Хусог Жимин хоёрыг дээд давхар луу гарч байх хооронд би доор үлдэн аав ээжид хонох болсон тухайгаа хэлэхээр утсаар ярьсны дараа тэр хоёрын араас дээд давхар луу гарлаа.

Хусог "энд дөрвөн өрөө байгаа. Тэгэхээр яамаар байна?"

Жимин "Ёнжү бид хоёр ортой өрөөнд, чи өөр өрөөнд байж болно"

Хусог "яагаад та хоёр ортой өрөөг авдаг билээ?"

Жимин "тэгээд чи ганцаараа орон дээр бид хоёрыг газар унт гэж байгаа юм уу?"

Хусог "чи яагаад Ёнжү та хоёр наалдчихсан юм шиг хамтад нь яриад байгаа юм?"

Жимин "учир нь Ёнжү бол би. Би бол Ёнжү. Эмэгтэй хүнийг орон дээр унтуулах ёстой биш үү?"

Хусог "тэгээд чи эмэгтэй юм уу?"

Би "бурхан минь.. Тэгэхээр яагаад та хоёр газар хамт унтаж болохгүй гэж? Эсвэл хамтдаа орон дээр ч юм уу?"

Хусог "эрэгтэй хүнтэй хамт унтуулчхаарай"

Жимин "намайг энэнтэй унт гэжүү? Үгүй шүү Ёнжү. Би чамтай унтмаар байна"

Хусог "өө бүр цагаандаа гарчээ"

Би "заза хамаагүй ээ өөрсдөө учраа олцгоо" гэчхээд нэг өрөө рүү орон хаалгаа хаав. Өрөөнд ортол яг л энд хүн байдаг гэлтэй хувцасны шүүгээ, тавиур, хичээлийн ширээ ч байв. Хэсэг харж байгаад газар ороо зассаныхаа дараа тэр хоёрыг яасан эсэхийг мэдэхээр өрөөнөөс гарч иртэл үүдэнд хэн нэгэн байхгүй байлаа.

"ямар ч л байсан учраа олчихсон бололтой" гэж бодсоор угаалгын өрөө орох гэж байтал өөдөөс харсан өрөөнөөс Жимин гараад ирэв. Тэгтэл түүний араас Хусог "хөөе!" гэсээр Жиминий ардаас түүнийг түлхэн, гүйсээр гарч иртэл Жимин яг л унахаа шахан надад наалдлаа. Тэгээд холдсоныхоо дараа Хусог руу эргэж харан "чи ямар ядаргаатай юм бэ?"

Хусог "у-уучлаарай? Ядаргаатай? Чи сая яаснаа мэдэж байна уу? Бурхан минь Ёнжү, чамайг яагаад түүнтэй үерхдэгийг би бүр ойлгохгүй нь ээ"

Жимин "чи угаасаа ойлгохгүй мэдэв үү? Чиний наад хэрэггүй бодлуудаар дүүрэн толгойд бид хоёрын яагаад үерхдэгийг ойлгох зай угаасаа байхгүй"

Хусог "би чамайг алчих уу? Өнөөдөр унтаад маргааш сэрэхгүй байвал битгий гайхаарай"

Жимин "үхчихсэн байх юм бол юундаа гайхах юм?"

Би нүдээ эргэлдүүлсээр тэр хоёр орхин угаалгын өрөө рүү оров.

"энэ хоёр чинь овоо эвтэй байх шиг байсан чинь яагаад гэнэт ингэж хэрэлдээд байгаа юм бэ? Тэгтлээ хэрэлдэн барин хамт унтах гээд байгаа юм байхдаа?"

Угаалгын өрөөнөөс гарч иртэл ахиад л нөгөө хоёр чинь байхгүй болчихсон байв.

Өрөөндөө зодолдож байгаа л гэж битгий хэлээрэй дээ.

Өөрийнхөө өрөөний үүдэнд ирсний дараа хэсэг бодож байгаад эргэж харан тэр хоёрын байгаа өрөө рүү орж шалгахаар шийдэв. Зөөлөн хаалга онгойлготол тэр хоёр, газар хоёр тийшээ харчихсан унтаж байлаа. Бүр арваад хүн унтахаар ор засчихсан хэрнээ хоёулаа хоёр захад нь унтаад байгаа юм даа!! Энэ хоёр угийн ийм тэнэг юм уу? Яагаад ороо тусдаа засаж, эсвэл өөр өөр өрөөнд унтаж болоогүй юм бэ? Хусогийг тэнэг гэдгийг мэддэг байсан ч Жиминийг үнэхээр ийм гэж бодож байгаагүй юм байна. Өмнө нь хэзээ ч ийм хүүхэд шиг зан гаргаж байгаагүй. Үргэлж л догь залуу шиг аашилдаг. Мэдээж түүнийг таньж мэдэхээс өмнө огт өөр хүн гэж төсөөлдөг байсан. Гэтэл одоо найз охиныхоо хуучин найз залуутай хүүхэд шиг хэрэлдээд байгаа юм шүү.

Тэгээд эцэст нь нөгөө ор нь эзэнгүй үлдчихлээ.

***

Унтаж байтал гэнэт хаалга дуугарах шиг болсон ч тоосонгүй үргэлжлүүлэн унтаж байтал гэнэт ард нэг хүн хэвтэх шиг болон, бүр ардаас тэврээд авахад нь цочин сэрэв. Тэгтэл намайг сэрсэн гэдгийг мэдсэн бололтой Жимин "сэрээчихсэн бол уучлаарай. Чамтай хамт ингээд унтмаар байгаа болохоор битгий эргэж хараарай" гэж хэлээд толгойгоо миний хүзүүнд наан амьсгалахад тэр ч гэсэн бараг л унтаа байдалтай байгаа нь мэдрэгдэж байв.

"чи араас тэвэрч унтах дуртай юм уу?"

"чамайг л"

Би гэнэт гайхан "чамайг л?? Тэгвэл надаас өөр.." гэтэл Жиминий үл ялиг инээх нь сонсогдов.

"би өмнө охидуутай хэзээ ч нэг оронд хамт унтаж байгаагүй"

"тийм л болог"

"энэ үнээн"

Жиминий дуу үнэхээр нойрмог хэрнээ бага зэрэг сөөнгөдүү сонсогдож байлаа. Харин энэ хоолой нь яагаад ч юм надад үнэхээр их таалагдаж байв. Улам их дурламаар..

"чамаас болж миний нойр сэргэчихлээ. Бас миний хүзүү рүү амьсгалахаа боливол яаж байна?"

...

Хэсэг хугацаа өнгөрсөн ч Жимин хариу хэлсэнгүй. Тэгээд би түүнийг унтчихсан болохыг ойлгон, эргэж хараад түүний унтаж байгаа төрхийг харсныхаа дараа духан дээр нь үнсэн "сайхан амраарай" гэчхээд түүний энгэрт нь наалдан хэвтлээ.