Өглөө сэрсэн ч сэрүүлэг дуугарахгүй болохоор нь цаг болоогүй гэж бодоод дахиад унтаад л байв. Эцэст нь гайхан цаг хартал.. 7:55!!!

Би шууд л орилсоор босоод хажуудаа хэвтэх Жиминийг цохин сэрээв. Жимин хагас дутуу нүдээ нээгээд "яасан бэ?"

"юуны чинь яасан бэ?? Хичээл орчихож! Бурхан минь гэж. Яагаад сэрүүлэг дуугарсангүй вэ" гэсээр босоод хамаг хурдаараа дүрэмт хувцсаа аван өмслөө. Жимин ч ардаас боссоноо дүрэмт хувцсаа өмссөөр цамцныхаа товчийг эхнээс нь товчлохдоо "одоо угаасаа амжихгүй юм чинь явахаа болчихъё оо"

"чи болох ч би бол болохгүй" гэж хэлээд цүнхээ аван өрөөнөөс гартал Намжүүн гал тогоод цай уугаад сууж байв. Жимин ардаас "ядаргаатай юмаа" гэсээр гарч ирлээ.

"намайг сэрээчихгүй яасан юм бэ?"

Намжүүн "чамайг өөрөө мэдэж байгаа л юм байх гэж бодсон"

"бурхан минь одоо яанаа.." гэсээр үүдэнд очин гутлаа өмссөнийхөө дараа "хурдал Жимин" гэчхээд гэрээс гарлаа.

Машин дотор явж байтал Жимин "ганц удаа тасалчхаач дээ"

"юугаа яриад байгаа юм? Өмнө хэд хэдэн удаа чамаас болж чөлөө авсан. Бас одоо аав ээж байхгүй болохоор багштай ярих хүн байхгүй"

"Намжүүнаар-"

"болохгүй!! Чи ч яахав багш нар чамайг байсан байгаагүй дүн чинь сайн гарна биз" гэтэл Жимин чимээгүй болчхов. Учир нь энэ үнэн. Түүний аав манай сургуульд үргэлж туслалцаа үзүүлдгээс гадна эмэгтэй багш нар түүнд сайн байдаг. Тэгээд сургуулийн багш, захирлууд түүнд долигонох нь дургүй хүрмээр биш гэж үү?

Машины зогсоолд ирэн, зогсов уу үгүй юу би шууд л машинаас буугаад түрүүлээд гүйчхэв. Харин Жимин гайхсан ч угийн хоцорчихсон учир араас машинаа түгжчихээд тайван гэгч нь алхлаа.

Сургуулийн хаалга татан орж иртэл яг үүдэнд жижүүр багш болон сургалтын менежер зогсож байв. Намайг орж ирсний дараа Жимин ч мөн ардаас орж ирлээ. Багш бидэн рүү муухай хараад "тийшээ зогс" гэлээ. Бид хоёр түүний заасан газар луу нь очин зогстол тэрээр араас хүрч ирээд "цаг хэд болж байгааг мэдэж байна уу?" гэхэд нь бид хоёр зэрэг дуугаар "тиймээ"

"та хоёр аль ангийн сурагчид юм?"

"3-2 ангийн Хан Ёнжү"

"Пак Жимин. 3-1 анги"

Багш "Жимин яагаад хоцорсон юм?"

"сэрүүлгээ тавихаа мартчихаж" гэхэд багш чимээгүй харж байснаа огцом над руу хараад "харин чи?" гээд түрүүнийхээсээ ширүүн дуугаар асуулаа. Ийм болохоор нь л дургүй.

"хэн нэгэн миний сэрүүлгийг унтраачихсан бололтой"

Багш хэсэг бид хоёрыг сонжин харж байснаа "та хоёр нэг гэрээс ирдэг юм уу?" гэхэд нь бид хоёр гэнэт зэрэг дуугаар "үгүй ээ!!"

"тэгвэл хичээл тараад урлаг заал цэвэрлээрэй"

Бид хоёр хоёулаа нүдээ томруулан хараад "УРЛАГ ЗААЛ??!!"

Багш "Жимин цэвэрлэхгүй байж болно" гэхэд нь би нүдээ томруулсаар "юу?? Багшаа! Энэ чинь шударга бус. Тэр ч гэсэн хоцорсон!"

Багшийн үг хэлэх гэтэл Жимин "зүгээрээ би цэвэрлэнээ. Хоцорсон нь миний буруу юм чинь. Одоо анги руугаа явж болно биздээ?" гэж хэлээд бөхийснөө түрүүлээд яваад өгөв. Би ч багшид бөхийсөн болчхоод араас нь анги руугаа явлаа.

***

Хичээлийн дараа цүнхээ аваад ангиас гарахдаа заал цэвэрлэх ёстойгоо санав. Бүхэл бүтэн заал шүү дээ! Ганц хоцорсны төлөө ийм шийтгэл өгч болдог л юм байх даа. Бүр Жиминтэй биш намайг ганцааранг нь цэвэрлүүлэх гэж байсан шүү.

Мисү Инү хоёрт баяртай гэж хэлчхээд нөгөө талын шатаар доош бууж байтал өөдөөс Жимин хүрээд ирэх нь тэр. Бид хоёр шатан дээр бие биенээ хараад яагаад гэдгийг нь мэдэхгүй ч чимээгүй тэгээд зогсчхов. Яасан билээ?

Би "ч-чи яах гэж байгаа юм?"

Жимин "өө нөгөө... чам дээр очих гэж байсан юмаа. Хамт цэвэрлэнэ биздээ? Явъя" гэж хэлээд эргэж харан түрүүлээд буучхав.

Зааланд ус, алчуур, шалны мод, шүүр гээд хамаг юмаа авчирсныхаа дараа цэвэрлэж эхлэхээр цамцныхаа ханцуйг хойш нь шууж эхэлтэл Жимин "бүр ингэж цэвэрлэх юм уу? Зүгээр л хальт хальт цэвэрлээд л явчихъя л даа"

"маргааш тэр багш чинь дутуу цэвэрлэлээ энээ тэрээ гэж гай болноо. Хүсвэл чи явж болно шдээ. Багш угаасаа чамайг цэвэрлэхгүй байж болно гэсэн биздээ?" гэж хэлээд нэг шүүр яван урагшаа явж эхлэв. Тэгтэл Жимин ардаас "заза" гэсээр цамцныхаа ханцуйг хойш нь шуугаад, нэг шүүр барин араас хүрч ирлээ. Бид хоёр шүүрдэж дуусан дараа нь шалны тал хэсгийг нь угаасны дараа би Жиминд "чи яваад дахиад ус аваад ир" гэтэл Жимин над руу том нүдлэн хараад "яагаад би?"

"би сая шал угаасан биздээ?!!"

Жимин санаа алдсанаа "заа" гэсээр хувин бариад гараад явчхав.

Би шалны модыг түшин зогсож байгаад "ахх ядаргаатай юмаа. Ядаж байхад энэ Жимин юу ч хийхгүй юм. Гэрээ ч ингэж цэвэрлэдэггүй юмсан"

Гэнэт заалны хаалга онгойн Жимин орж ирэн хувинтай усаа шалан дээр тавиад "за хурдан дуусгачих тэгээд хурдан явцгаая"

"хурдан дуусгачхаад явцгаая гэж хэлж болохгүй байна уу?"

"үнэндээ би цэвэрлэгээний бодисын харшилтай"

"мөн тийм байхдаа" гэж хэлээд алчуур базан, үргэлжлүүлэн угааж эхэллээ. Тэгтэл Жимин "үгүй ээ энэ үнэн. Ер нь би их бүтэхгүй л хүн юм шиг байна. Дээрээс нь уураа ч барьж чаддаггүй. Хэрвээ чамтай гэрлэвэл чамайг жирэмсэн болсны дараа гэрээ цэвэрлэж өгнө гэсэн ч би чадахгүй" гээд хошуугаа унжуулан зогсоход нь би шалаа угааж байснаа гэнэт зогсоод Жимин рүү харан "ю-юу?? Чи чинь юугаа яриад байгаа юм? Гэрлэсний дараа жирэмсэн болноо?? Хэн? Би юу?! Надтай яриагүй биздээ? Эсвэл зүгээр мөрөөдлөө яриад байна уу?" гэчхээд үргэжлүүлэн шалаа угааж эхэллээ.

"бас хамгийн гунигтай нь миний эхнэр болох хүн намайг тоохгүй юм" гээд санаа алдахад нь би чанга инээсээр "бурхан минь Жимин инээдтэй байна. Чиний эхнэр болох хүн гэнээ?" гэж хэлээд түүн рүү хартал жоохон хүүхэд шиг хошуугаа унжуулан доошоо харчихсан сууж байлаа. Тэгснээ над руу хараад "чи намайг үнэхээр хүлээн зөвшөөрөхгүй юм байна тийм үү? Би уг нь хэрвээ чи намайг зөвшөөрвөл би аавд чиний тухай хэлж Сүногоос татгалзана гэж бодож байсан. Гэхдээ чамайг надаас татгалзвал... Сүногтой сүй тавина гээд өөртөө амлачихсан" гэж хэлээд доошоо харан хуруугаа оролдоно. Би чимээгүй түүн рүү ширтсээр байлаа. Одоо бодоод байхад Жиминий надад сайн гэснийг би тоглоомоор л хүлээж аваад байж. Үгүй ээ, зүгээр л би түүнд сайн гэдгээ хэлэхээс айгаад байсан юм байна. Гэхдээ тэр ч гэсэн надад сайн байхад би юунаас айгаад байгаа юм бэ? Тэр надад сайн гэдгээ олон удаа хэлсэн байхад..

"Жиминаа, би-"

"дуусч байна уу? Явцгаах уу?"

".... т-тиймээ. Болчихлоо. Одоо явцгаая"

***

Машинтай гэрийн үүдэнд ирсний дараа буух гэтэл Жимин гарнаас бариад "түр ингээд сууж болох уу?" гэхэд нь би хэсэг Жимин рүү гайхан харж байгаад толгой дохилоо.

"аав намайг Сүногтой сүй тавь гээд байгаа. Харин миний зөвшөөрөх үгүй чамаас л шалтгаална" гэхэд нь би түүн рүү харав. Би яг яах ёстой юм болоо? Түүнд сайн гэдгээ яаж хэлэх учраа олохгүй юм. Бас би энэ мэдрэмжийг андуурсан бол яах юм бэ?

Жимин "би чамайг надад сайн гэж боддог байсан ч би чиний юу бодож явдгийг мэдэхгүй. Дотроо чи огт өөр зүйлийг ч бодож байж болно. Тийм болохоор би чамайг заавал надад сайн бол гэхгүй ч надад сайн болох талаар бодож үзээрэй" гээд хэсэг чимээгүй байснаа "аан нээрээ. Би орж цүнхээ авах юм байна. Та хоёрт ядаргаа болоод яахав. Би одоо гэртээ харилаа. Бас... өчигдөр сэрүүлгийг чинь би унтраачихсан юмаа. Уучлаарай" гэснээ намайг үг хэлэхээс өмнө буугаад явчхав.

"энэ муу чинь...!"

Гэрт Жиминтэй хамт орж иртэл Намжүүн хараахан ирээгүй бололтой байхгүй байлаа.

Жимин "өө нээрээ өнөөдөр гурвуулаа төлөвлөгөөтэй байсан билүү"

Би "би цэвэрлэгээ хийхээсээ өмнө түүн рүү зурвас бичсэн. Тэгээд орой шөнийн парк явахаар болсон. Чи явахгүй юм уу?"

Жимин "үгүй ээ би одоо гэр лүүгээ явлаа. Үнэндээ та хоёрын цагаас хороомооргүй байна" гэж хэлээд өрөө рүү орчхов. Энэ чинь гэгээрчихсэн юм уу? Хэзээ иймэрхүү юм ярьдаг болчхов оо? Хардаад байна энэ тэр гээд байсан.. Хмм.

Жимин өрөөнөөс цүнхээ аван гарч ирснийхээ дараа "намайг гаргаж өг" гэж хэлээд гараад явчхав. Би нүдээ эргэлдүүлсээр араас нь гарлаа. Тэрээр машиныхаа хойд талын суудалд цүнхээ хийснийхээ дараа над руу эргэж хараад "Намжүүн ахад цаг гарга гэчхээд явж байгаад уучлаарай гээд хэлчхээрэй. Бас.. Ёнжү чи-" гэхэд нь би түүний үгийг таслан ойртоод хацар дээр нь зөөлөн үнсчхээд холдов.

"б-баяртай. Эртхэн харь, маргааш уулзъя" гэж хэлээд сандарсандаа шууд л эргэж хараад гэр лүүгээ орлоо. Жимин харин тэр байрандаа таг гөлөрчихсөн зогсож байгаад түүнийг үнссэн хацартаа гараа зөөлөн хүргэлээ. Тэгээд тэнэг юм шиг инээмсэглэж эхлэв.

"тэр намайг анх удаа үнсэж байна"