Ангиас гарч иртэл шатны наахан Жимин утсаа чихэндээ барьчихсан хэн нэгэнтэй ярьж байгаа бололтой зогсож байлаа. Дээрээс нь үнэхээр ууртай харагдаж байна. Үнэндээ тэр долоо хоногийн турш ийм байгаа. Надтай үг дуугарахгүй, үргэлж хөмсөг зангидаж явна.

Тэрээр утсаа тасалсныхаа дараа гараа атгаж байгаад хана руу хүчтэй цохиход нь би түүн рүү гүйсээр очлоо. Жимин дахиад цохих гэхэд нь би гарыг нь барьж аваад "хөөе чи яагаад байгаа юм?" гэтэл Жимин над руу харснаа гараа надаас татан буулгав. Хэтэрхий хүчтэй цохисон бололтой гар нь шалбарчихсан байлаа.

"яагаад галзуу хүн шиг хана цохиод байгаа юм?"

Жимин "яагаачгүй ээ. Юу ч биш" гээд явах гэхэд нь би гараас нь бариад "хөөе юу болсон юм?" гэтэл Жимин гараа хүчтэй татаж авснаа "юу ч биш гээд байна! Битгий миний хэрэгт оролц. Надаас хол бай" гэж хэлээд яваад өгөв. Харин би түүний араас юу ч ойлгоогүй царайтаа үлдэхдээ "э-энэ одоо? Хүн зүгээр л туслах санаатай асууж байхад ямар муухай ааштай юм бэ? Бурхан минь гэж" гэж хэлээд анги руугаа хурдан хурдан алхлаа. Ангид орж ирээд суутал Мисү эргэж хараад "маргааш Тэхён гэртээ үдэшлэг зохионо гэж байна лээ. Сонссон уу?"

"юу?? Үдэшлэг ээ?"

"Жимин чамд хэлээгүй юм уу?"

"мэдэхгүй ээ! Сая ууртай л юм явж байсан. Шал дургүй хүрчихлээ"

"муудалцчихсан юм уу?"

"хэн мэддэг юм"

Би ингэж хэлчхээд гараа элгэндээ тэврэн "яагаад байгаагаа хэлэхгүй байж хүнд уурлаж гэнэ" гэсээр өөртөө сонсогдохоор амандаа бувтнав.

***

Инү Мисү хоёртой цайны газраас гараад явж байхдаа Жиминийг олж харав. Тэр нэг л өөр харагдаад байна. Ойлгомжтой, ямар нэг юм болсон л байх. Тэр хачин царайлан хэсэг зогсож байснаа яваад өглөө.

Мисү Жиминий араас харж байснаа "Жимин яачихсан юм?" гэхэд нь би мөрөө хавчаад "мэдэх юм алга даа. Инү чамд?" гээд Инү рүү харвал тэр "би ойрд Жиминтэй харьцахгүй байгаа" гэлээ.

Би санаа алдаад алхаж эхлэв. Магадгүй түүний гэр бүлд л асуудал гарсан байх. Тэднийх их асуудалтай юм билээ. Ер нь тэр өөрийнхөө асуудлаа хэн нэгэнд хэлж ярилцдаг болов уу? гэж бодсоор алхаж байхдаа Тэхёныг олж харлаа. Би Инү Мисү хоёрыг орхин түүнийг зүгт явтал тэр хоёр бага зэрэг гайхан үлдэв. Үнэндээ би анх удаа түүнтэй ярилцах гэж байна.

Би "нөгөө Тэхён?" гэтэл тэр над руу харснаа ярилцаж байсан залуугаа цааш явуулчхав.

"Ёнжү?"

"Жиминий талаар асуух гэсэн юм. Тэр сүүлийн үед яагаад тийм сонин байгаад байгааг мэдэх үү?"

"нөгөө, уучлаарай гэхдээ.. хэлж чадахгүй нь ээ"

"яагаад? Түүнд юу болсон юм?"

Тэхён "юу ч гэсэн түүнд хэцүү байгаа. Ер нь бол сэтгэл гутралд орчихсон. Тийм болохоор амархан уурладаг. Юу гээч, Жимин уураа бага зэрэг хянаж чаддаггүй юм. Одоохондоо түүнтэй нэг их ойртоод хэрэггүй дээ. Чамд ч уураа гаргаж магад. Жимин чамд өөрөө бүгдийг нь хэлэх цагт л түүнтэй ярилцаарай" гэснээ миний мөрөн дээр гараа тавиад "баяртай Ёнжү" гээд шүдээ гарган инээмсэглэсээр яваад өгөв.

Тэгээд Жимин яг юунаас болж уурлаад байгаа юм бэ?

***

Хичээлийн дараа Жиминтэй машины зогсоол руу алхаж байтал Жиминий машины урд иртэл түүний утас дуугарав.

"би ахиж очихгүй гэж хэлсэн", "чадахгүй гээд байна",

"намайг тайван байлга гуйя"

Жимин ингэж хэлээд утсаа тасалчхав. Түүнийг утсаа тасалчхаад эргэж харахад нь би "юу болсноо хэлэхгүй юм уу?" гэтэл Жимин "би чамд хэлсэн шдээ. Миний хэрэгт битгий оролц"

"чи өөрөө миний найз залуу гээд миний хэрэгт оролцдог хэрнээ яагаад намайг гэхээр болохгүй гээд байгаа юм? Хэрвээ надад хэлвэл--"

"ҮГҮЙ ГЭЭД БАЙНА!"

Тэр бараг л над руу хашхирав.

"ҮГҮЙ ГЭЭД БАЙХАД ЧИ ХЭН БОЛООД ИНГЭЖ ИХ АСУУЖ ШАЛГААГААД БАЙГАА ЮМ БЭ??!"

Тэр.. Тэр яагаад над руу ийм чанга дуугаар орилоод байгаа юм бэ?

"харин чи яагаад өөдөөс хашхичаад байгаа юм? Би зүгээр л чиний санааг зовоогоод байгаа зүйлийг чинь сонсож зөвлөе гэж бодсон юм"

"зүгээр л намайг тайван орхиод өг. Надад чиний хэрэг байхгүй байхад битгий ингээд бай. Чи миний тухай юу ч мэдэхгүй. Тийм байж миний хэрэгт битгий оролцоод бай!! Зүгээр л амаа татаад чимээгүй байж болохгүй байна уу?"

"би чиний дураар амаа татаад суух ёстой юм уу? Чамд санаа зовсондоо л асуусан"

Жимин "тэгвэл битгий санаа зов!" гэснээ толгойгоо бариад "бурхан минь гэж эндээс зайлаад өг гуйя..! Надад чиний санаа зоволт хэрэггүй"

"зайлаад өг? Гайхалтай мэдээж. Энийг чинь л хүлээгээд байсан юм. Бидний энэ тэнэг утгагүй тоглоомыг дуусгацгаая. Энэ үерхэл анхнаасаа л ямар ч утгагүй байсан. Зорилго нь зүгээр л чи надтай унтах. Тийм биздээ?"

Жимин "юу... Үгүй ээ Ёнжү. Би-" гэхэд нь би түүний үгийг таслаж "яг одоо зайлаад өгөх болохоор хүргэж өгөх гэсний хэрэггүй шүү. Бас утаснаасаа миний дугаарыг устгаарай. Энэ бол бидний утгагүй үерхлийн төгсгөл ойлгов уу? Баяртай би харилаа" гэж хэлээд эргэж харан явтал Жимин юу ч дуугаралгүй үлдэх аж.

──────────

🤫

🤔

😂