Пак Жимин. Тэр дахиад л намайг өөрийн дураараа үнсчихлээ. Хэзээ ийм байхаа болих юм бол? Тэр үргэлж л өөрийнхөө дураар бүхнийг хийж байх юм. Харин би түүнийг өөрөөсөө холдуулж ч чадахгүй байсаар л.

Бидний богинохон үнсэлтийн дараа Жимин надаас холдоод "романтик биш байна гэж үү? Яг л киноны үзэгдэл шиг" гэж хэлээд нүд рүү минь ширтсэн хэвээр инээмсэглэснээ "догдолж байна уу?"

"хэдий саяны нөхцөл байдал, уур амьсгал бас чиний үнсэлт гээд бүгд цаг үеээ олсон романтик, сэтгэл хөдөлмөөр байсан ч.. би огтхон ч догдолсонгүй. Урмыг чинь хугалсан бол уучлаарай"

Би түүнд ингэж хэлчхээд түрүүлэн машинд нь суулаа. Харин Жимин яг л өмнөх шигээ нууцлаг инээмсэглэлээ нүүрэндээ тодруулсаар зогсоно.

Мэдээж ихэнх охид иймэрхүү нөхцөлд догдлох нь гарцаагүй. Харин миний хувьд иймэрхүү зүйлд догдлох нь инээдтэй зүйл. Мэдэхгүй юм даа, яагаад ч юм би тийм амархан догдлоод байхаа больчихсон бололтой.

***

Усанд орчихоод толгойгоо алчуураар арчсаар гарч иртэл утсанд зурвас ирэх нь тэр.

:

Ханиад хүрээгүй биздээ?

:

Хараахан үгүй. Гэхдээ чамаас болж хүрэх шахлаа.

:

Чи түрүүн миний үнсэлтэнд догдлоогүй гэдэгтээ итгэлтэй байна уу? Хэрвээ би чамаас өөр нэгнийг тэгж үнссэн бол өдийд ухаан алдаад эмнэлэгт сэрэх байсан даа.

:

Инээдтэй байна. Яаж өөр шиг чинь ийм өөртөө итгэлтэй болох вэ, ноён Пак?

:

Бас би чамд хэлсэн байхаа? Тиймэрхүү юм намайг догдлуулахгүй ойлгов уу? Тийм болохоор намайг догдлуулах гэж янз бүрийн юм битгий хийгээд бай.

:

Хаха. Чи арай надаас нуугаад байгаа юм биш биз?

:

Юуг?

:

Мэдрэмжээ. Чи догдолсон. Тийм биздээ?

:

Миний бодлоор чи зүгээр л догдлох ёсгүй гэдэг үгээр өөрийгөө хуураад байгаа юм шиг санагдаж байна.

:

Чиний л бодол.

Би утсаа унтраалаа. Тийм болохоор над руу битгий юм бичээрэй.

Түүн рүү юм биччихээд шууд л утсаа унтраан ор луугаа шидэв.

"тэнэг юм. Намайг тэгтлээ өөртөө дурлуулахыг хүсээд байгаа юм байхдаа? Ер нь энэ залуу надаар яг яах гээд байдаг юм бэ? Надаас илүү хөөрхөн, өөр олон охид араас нь хөл алдан гүйдэг байхад.."

***

Ангиас гаран багш нарын өрөө рүү явж байх замдаа Жиминийг хэн нэгэнтэй үнсэлцээд зогсож байхыг харлаа. Би тоогоогүй мэт урагшаа харан явах гэтэл Жимин намайг харчихав. Тэр шууд л үнсэлтээ салган миний араас хүрч ирээд "хаачих гэж байгаа юм?"

"багш нарын өрөө. Саяны охин хэн бэ?"

"Хмм, Ж.... Живон байхаа"

"юу гээч чи надтай үерхэж байх ганцхан сарын хугацаандаа өөр охинтой орооцолдохгүй байж болохгүй юу?"

"саяных үдэлтийн үнсэлт байсан юмаа. Яасан, чи хардаа юу?"

Түүний ёжтой инээмсэглэлийг хараад би "инээдтэй байна.. Хардах гэнэ шүү" гэж хэлээд нүдээ эргэлдүүлтэл тэр инээснээ "заза тоглосон юм. Гэхдээ би чамайг үнсэж чадахгүй шүү дээ. Бас би нэг сар хүнтэй унтахгүй гэсэн үг үү???"

"яасан? Тэвчиж чадахгүй юм шиг байна уу?"

"бүхэл бүтэн нэг сар шүү дээ"

"заза надад хамаагүй ээ. Хүссэнээрээ л бол. Чиний хэн нэгэнтэй унтаж хэвтэх миний сонирхлыг татахгүй болохоор хүссэнээрээ зугаац. Харин сургууль дээр надтай үерхэж байгаа гэчихээд өөр охин эргүүлээд яваад байхгүй л бол болоо. Би ямар чамайг с*ксээр хангаж чадах биш. Угаасаа одоо та нарын гормон чинь хүчтэй ялгардаг нас биздээ?"

Жимин "тэр ч тийм л дээ. Гэхдээ-" гэхэд нь би түүний үгийг таслан шууд л багш нарын өрөө рүү ороод хаалгаа хаачихав.

***

Цайны газарт орж ирээд хоолоо барьсаар Мисүгийн урд очин суулаа. Тэр өнөөдөр их дуу муутай байгаа. Ингэхээрээ л ямар нэг юм болчихсон байдаг юмдаа. Харамсалтай нь энэ удаа Инү алга. Ер нь л тэр ихэнхдээ алга байдаг л даа.

"юу болсноо хэлэхгүй юм уу И Мисү?"

"мэдэхгүй ээ эхлээд бодлоо цэгцлэх хэрэгтэй байна. Гэснээс би өчигдөр Хусогтой таарсан"

Би түүний хэлэхийг сонсоод хоолоо идэж байснаа тэр дороо гацчихав. Тэгээд юу ч болоогүй юм шиг "аан" гэчхээд үргэлжлүүлэн идэж эхэллээ.

Үнэндээ Хусог миний өмнөх ба хамгийн анхны найз залуу. Бид нэг жил үерхээд өмнө жилийн зун салсан. Түүнийхээр бид аль хэдийн салчихсан байсан юм шиг байна лээ. Тэр надад юу ч хэлэлгүй хэдэн долоо хоногоор байхгүй болчихоод гэнэт гарч ирэхдээ нэг охин дагуулчихсан тэгээд надад "хүүе, чи одоо болтол найз залуутай болоогүй байгаа юм уу?" гэж хэлсэн. Энэ намайг яг л инээх уйлахын дунд гацаасан юм даа. Хамгийн тэнэг дурсамж.

"та хоёр одоог хүртэл холбоогүй байгаа юу?"

"тэгж салчихаад холбоотой байна гэж үү? Тэрний дараа би шууд л утаснаасаа дугаарыг нь устгаад, бүх SNS хаяг, утсаараа блок хийсэн. Хамгийн тэнэг нь тэр өдөр би өдөржингөө уйлсан гээч! Чи ер нь яах гэж наад новшийн амьтнаа надад сануулчихав аа?"

Би барьж байсан халбагаа ширээ рүү шидтэл Мисү тэнэг юм шиг инээсээр "бурхан минь, Хусог.. Би түүний хэлснийг бодохгүй байж чаддаггүй.. Гэхдээ тэр яаж чамд тэгж хэлж чаддаг байнаа, тиймээ?"

"амаа татаа! Түүнийг дахиж дурсмааргүй байна"

***

Хичээлийн дараа Жиминий машинд суун хөдөлсний дараа Жимин "чи манайд очиж үзмээр байна уу?"

"яах юм?"

"ганцаараа амьдардаг найз залуугийнхаа гэрт очиж үзмээргүй байгаа юм уу?"

"харин тэр тусмаа. Ганцаараа амьдардаг донтой залуугийн гэрт очно гэдэг над шиг охины хувьд ямар санагдахыг мэдэхгүй юу? Гэртээ аваачиж байгаад яачих ч юм билээ"

Намайг ингэж хэлсээр сандалдаа шигдтэл Жимин над руу хальт нүдээ томруулан харснаа "бурхан минь Ёнжү, чи яаж намайг ингэж бодож чадаж байнаа? Би чамд хүрэхгүй гэсэн бол хүрэхгүй ойлгов уу? Би үнэхээр чамайг яахчгүй. Зүгээр л манайд очоод оройн хоол иддэггүй юмаа гэхэд цай уучихаад яв тэгэх үү?" гэснээ "би охиноос хэзээ ч ингэж гуйж байсангүй" гэсээр амандаа бувтнав.

Би нүдээ эргэлдүүлээд "тэгье ээ" гэтэл Жимин инээмсэглэлээ.

***

Тэдний гэрт орж ирсний дараа түүнийг чинээлэг айлын хүүхэд гэдгийг санав. Үнэхээр том юм. Бүр түүнийг орж ирэхэд үйлчлэгч эгч нар нь эгнэж зогсоод, түүнийг хүлээж байсан гээч? Яг л кинон дээр гардаг шиг. Бараг л хаантаан гэх нь холгүй.

Жимин намайг өрөөндөө оруулж ирээд "энэ миний өрөө. Чи тэр орон дээр сууж бай. Би хувцсаа солиодохъё" гэж хэлээд нэг өрөө рүү орчхов. Түүний өрөө ч үнэхээр том юм. Бүр үнэхээр том. Түүний өрөө тэр чигтээ хар саарал өнгөтэй байх ба өрөөний баруун талын хананы голд нэг өргөн том ор байлаа. Би орон дээр очин суусныхаа дараа хойшоо хэвтэв. Зөөлхөн юм. Ингээд л сайхан унтчих юмсан. Даанч би Жиминд итгэж чадахгүй.. гэж бодсоор босон суулаа. Удалгүй Жимин цаад өрөөнөөс энгийн даавуун саарал цамц, бэлтгэлийн хар өмдтэй гарч ирэв.

Тэр "доошоо бууя" гэж хэлснээ өрөөнөөс гараад явчхав. Харин би араас нь чимээгүй даган гарлаа. Доош бууж иртэл гал тогоонд нь ширээ дүүрэн хоол бэлдчихсэн байх нь тэр. Хэзээдээ хийчихдэг байнаа?

Жимин ширээний ард сууснаа "оройн хоол идээд явбал дургүйцэхгүй биздээ?"

Би "эд нарыг харсны дараа бол үгүй ээ" гэж хэлээд ширээний ард суув. Намайг суусны дараа Жиминий ард байсан үйлчлэгч эгч нар "сайхан хооллоорой" гэчихээд яваад өглөө.

"энд үнэхээр кино шиг санагдаж байна. Бас саяны үйлчлэгч нар чинь чамтай яг л хаан шиг харьцаад байх юм"

Жимин "хэрвээ чи надтай гэрлэвэл хатан шиг нь амьдрана шүү" гэснээ инээмсэглэв.

Би "хэрэггүй ээ" гэж хэлээд хоолоо идэж эхэллээ. Тэгээд үргэлжлүүлэн "нээрээ түрүүн орж ирэхэд үйлчлэгч нар чинь хүлээгээд зогсож байсан. Арай өдөр болгон тэгээд байж байдаг юм биш биз дээ? ...Надад жоохон инээдтэй санагдаад байх юм. Кинон дээр л иймэрхүү юм харж байснаас амьдрал дээр нээрээ ингэдэг гэж бодсонгүй" гэтэл Жимин инээгээд "үнэндээ би өнөөдөр хүнтэй очно гэж хэлсэн юм. Тэгээд л.. Бас би өмнө нь Жонгүг, Тэхён хоёроос өөр хүн авчирч байгаагүй болохоор тэд жоохон сүртэй хүлээж авч байгаа юм" гэхэд нь би ойлгон "аан, даанч тийм байхаа. Ширээ дүүрэн хоол бэлдчихсэн байхаар нь гайхсан. Чамайг өдөр болгон ингэж их иддэг юм байх л гэж бодсон шүү" гэтэл Жимин дахиад л инээх нь тэр.

"гэхдээ би үйлчлэгч эгч нарыг чинь ийм хөгшин байдаг гэж бодсонгүй"

"залуухан байна гэж бодоо юу? Гэхдээ тэд надад их хань болдог юм"

Бид хоолоо идэж дууссаны дараа түүний өрөөнд орлоо. Би түүний орон дээр суун харин тэр ширээгээ түшин зогсоно.

"чи хэзээ харих юм?"

"удахгүй ээ. Үнэндээ одоо харимаар байна"

"би чамайг хүргэж өгнөө"

Би "чамаас юм асууж болох уу?" гэтэл Жимин толгой дохиход нь би "эцэг эх чинь хаана байдаг юм? Бас чи яагаад ганцаараа амьдардаг юм?" гэж хэлээд түүн рүү харав.

Жимин "тэд хамт тусдаа амьдардаг. Үргэлж л ажил ажил гэдэг болохоор надад санаа тавьдаггүй юм" гээд хэсэг чимээгүй доошоо харж байснаа "үнэндээ би ээж аавтайгаа хамт амьдрахыг их хүсдэг. Гэрт ирэхэд ямар ч чимээгүй, бүрэнхий л нэг байшин хэвээрээ. Гэртээ ирэхэд ээж хоол хийчихсэн, аав зурагт үзээд сууж байдаг тийм гэр бүлтэй байхыг хүсдэг ч миний хүссэн зүйл хэзээ ч боломжгүй байдаг"

Үнэндээ Жиминийг бага зэрэг өрөвдчихлөө. Тэр энэ том байшинд ганцаараа юу хийдэг юм бол? Түүнд уйтгар, гунигтай бас хоосон санагддаг байх. Түүний ярианаас сонсоход багаасаа эцэг эхийн хайраар дутмаг байсан мэт байх юм.

Жимин "чи ээжтэйгээ байдаг гэсэн байхаа? Харин би бараг л төрснөөсөө хойш ээжтэйгээ уулзаж байгаагүй. Тэр надад дургүй байх. Аав л над дээр ирдэг. Багадаа би эмээгийндээ байдаг байхад аав хааяа над дээр ирдэг байсан. Одоо бол аав сард нэг удаа шахуу л утсаар ярьдаг. Гэхдээ гайхалтай нь би тэдэнд үнэхээр их хайртай. Үргэлж санадаг бас хайрласаар л байдаг. Миний амьдрал үнэхээр хачин байна уу?" гэж хэлээд над руу харав. Би түүний нүднээс уйтгар гунигийг олж харсан. Түүний нүдэнд аль хэдийн нулимс хурчихсан байлаа. Би Жиминийг эцэг эхийн хайраар дутдаг нэгэн гэж бодож байсангүй. Бас хэн нэгнийг хайрлаж санадаг гэж. Магадгүй түүний охидоор тоглодог шалтгааны нэг нь энэ юм болов уу?

Би өөрийн мэдэлгүй л босч очоод Жиминийг тэвэрчихэв. Жимин ч битгий хэл би өөрөө гайхчихлаа. Би яагаад түүнийг тэвэрчихвээ? Сандран түүнээс холдтол Жимин над руу харсаар гараас минь барин "түрхэн зуур л"

Би үгүй гэмээр байсан ч түүний нүдийг хараад эсэргүүцэж чадсангүй. Бага багаар ойртсоор тэвэртэл тэр ч гэсэн гараа бэлхүүсээр минь ороон улам чанга тэвэрлээ.