For Unicode

ခါးသီးမှုတို့စားသုံးပြီနောက်

ထိုသို့အတိတ်နေ့ရက်ဆိုးများကို အလည်သွားမိသော မြတ်သူသည်လည်း နာကျင်မှုအပြည့်နှင့်။ နာကျင်မှုတို့ ဖြစ်တည်နေ‌‌သော ရင်ဘတ်အစုံကို ဖိထားရင်း အမှောင်ထုထဲတွင် အော်ဟစ်နေမိသည်။ ‌အော်ဟစ်နေသောအသံကို မည်သူကြားမည်နည်း။ ဤသည်ကို မြတ်သူမသိ။ သူ၏၏အသံကို တစ်ပါးသူ ကြားလိုကြားငြား အော်နေဆဲ..။

ကူရာမဲ့နေတဲ့ ကျွန်တော့်ကို ဘယ်သူမှမမြင်နိုင်ဘူးလား။ နာကျင်လိုက်တာ။ ဒီအမှောင်ထုမှ ရုန်းထွက်ခွင့်ပေးပါ...။

“ နိုးထပါတော့.. ကျေးဇူးပြုပြီးနိုးထခွင့်ပေးပါတော့ "

အော်ဟစ်သံတို့၏အဆုံး၌ မိမိအရှေ့တွင်ပေါ်လာသော အလင်းတန်းတစ်ခု။ ထိုအလင်းတန်းရှိရာသို့ အပြေးသွားမိပါသည်။ နာကျင်မှုတို့မှ ရုန်းထွက်၍သာ..။

ဆေးရုံခုတင်ထက်တွင် လှဲလှောင်းနေသောလူငယ်တစ်ဦးသည် လက်သီးတို့ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်လျက်၊ မျက်ရည်တို့မှာလည်း စီးကျလျက် တုန်လှုပ်လာသော ကိုယ်ငယ်လေးအား အောင်ပိုင်မှ ထိန်းပေးထားသည်။ ထို့နောက် မျက်လုံးတို့မှာ ပွင့်လာသည်။ မျက်ရည်တို့စုလျက် ၀မ်းနည်းမှုအရိပ်အယောင်များပါသော ထိုအကြည့်တို့သည် ၀မ်းနည်းထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော တစ်စုံတစ်ရာနှင့်ဆုံတွေ့ခဲ့ရကြောင်းကို သက်သေပြနေသည်။ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ ပုံပန်းအသွင်အပြင်ကိုကြည့်ကာ အောင်ပိုင်သည်လည်း ၀မ်းနည်းရပြန်သည်။

“ မြတ်သူ.. မြတ်သူ.. ငါလေ.. ငါအောင်ပိုင်လေ.. မင်းငါ့ကိုမှတ်မိလား.. "

အောင်ပိုင်၏အမေးကို မြတ်သူကြားပါသည်။ ၀မ်းနည်းမှုတို့စို့နင့်ကာ တာဝေးအပြေးပြိုင်ပွဲတွင် အပြေးပြိုင်ထားသူပမာ မောဟိုက်နေသောကြောင့် စကားမပြောနိုင်။ ခေါင်းသာ ညိတ်ပြခဲ့ရသည်။

“ အဲဒါဆိုခဏနေဦးနော်။ ငါဆရာ၀န်သွားခေါ်လိုက်ဦးမယ် "

အောင်ပိုင်သည် ဆရာ၀န်သွားခေါ်နေစဉ် မြတ်သူ၏အဘွား ဒေါ်သူဇာနှင့် မြတ်သူအမေ ဒေါ်မြတ်ကေသီတို့ ရောက်လာသည်။ ‌‌မြေးဖြစ်သူ.. သားဖြစ်သူ၏ မျက်ရည်များနှင့်၀မ်းနည်းနေသာ အသွင်အပြင်ကိုကြည့်ကာ ဒေါ်သူဇာနှင့်ဒေါ်မြတ်ကေသီတို့သည်လည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ရပြန်သည်။

“ သားလေး.. သားလေး သက်သာရဲ့ဟင်။ မသေကောင်းမပျောက်ကောင်းကွယ်။ မေမေတို့မှာစိတ်ပူလိုက်ရတာ "

“ မြေးရယ်.. ဘယ်လိုဖြစ်ရလဲကွယ်။ အကြာကြီးမေ့နေလိုက်တာ။ အခုသတိရလာတော့လည်း မျက်ရည်တွေနဲ့။ ဘာဖြစ်လို့လဲကွယ်။ အဘွားစိတ်ပူလိုက်တာမြေးရယ် "

Oxygen mask တပ်ရသည်မို့ အဘွားနှင့်မေမေအား စကားပြော၍မရခဲ့။ ထို့နောက် ဆရာ၀န်၀င်လားပြီး မိမိအား စစ်ဆေးခဲ့သည်။

“ လူနာ သတိရပြီလား။ အခု လူနာဘေးမှာ‌ရှိနေတဲ့သူတွေကို မှတ်မိလား "

ခေါင့်ညိတ်ပြသော မြတ်သူကိုဆရာ၀န်က Oxygen mask ဖြုတ်ပေးပြီး မိသားစု၀င်နှင့် သူငယ်ချင်းနာမည်အား မေးမြန်းသည်။

“ မှတ်မိပြီဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို သူတို့ရဲ့နာမည်လေးတွေ ပြောပြပါ "

မြတ်သူသည် မိသားစု၀င်နှင့်သူငယ်ချင်းတို့ကို လက်ညှိုးထိုးပြလျက် နာမည်ရွတ်ပြသည်။

“ ဒါက ဘွားဘွားဒေါ်သူဇာ.. ဒါက မေမေဒေါ်မြတ်ကေသီ.. သူက ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းအောင်ပိုင်ပါ "

“ ဟုတ်ပြီ.. နာမည်တွေကတော့ မှန်ပါပြီ။ အခုလူနာက ခေါင်းမူးနေသေးလား "

“ ဟုတ်ကဲ့ နည်းနည်းမူးနေပါတယ် "

“ အန်ချင်သေးနေသေးလား "

“ အဲဒီလိုတော့မဖြစ်ဘူးဆရာ "

“ အဲဒါဆိုရင်တော့ သိပ်မစိုးရိမ်ရတော့ပါဘူး။ လူနာရှင်တွေက လူနာကိုသေသေချာချာဂရုစိုက်ပေးပါ။ လူနာကဦးခေါင်းကို ထိခိုက်ထားတာများတော့ ခေါင်းမူးပြီးအန်တာတို့ ခေါင်းအလွန်အကျွံကိုက်တာတို့ဆိုရင် ကျွန်တော့်ကိုချက်ချင်းအကြောင်းကြားပေးပါ။ အရင်ကတည်းက လူနာမှာ နှလုံးအားနည်းတဲ့ရောဂါလည်းရှိထားတော့ ပိုဂရုစိုက်ပေးပါ။ သိပ်စိုးရိမ်စရာမလိုဘူးပြောပေမဲ့ လူနာကခေါင်းမူးနေတယ်ဆိုလို့ ကျွန်တော့်အနေနဲ့ နောက်သုံးရက်လောက် စောင့်ကြည့်ပါမယ်။ ဒီကြားထဲမှာ ဘာမှမဖြစ်ရင်တော့ ဆေးရုံကဆင်းလို့ရပါပြီ "

“ ဟုတ်ကဲ့ဆရာ "

“ ကဲ အဲဒါဆို ကျွန်တော့်ကို သွားခွင့်ပြုပါဦး "

“ ဟုတ်ကဲ့.. "

ဆရာ၀န်ထွက်သွားပြီးနောက် မေမေနှင့်ဘွားဘွားသည် ကျွန်တော့်လက်ကို ကိုင်ကာ ငိုနေသည်။

“ သားရယ်.. မေမေတို့စိတ်ပူလိုက်တာကွယ်။ ငါ့သားလေးသတိမှ ပြန်လည်ပါ့မလားလို့။ သားမေ့နေတာ တစ်လတောင်ရှိပြီ "

“ အဲဒီလောက် အကြာကြီးမေ့နေတာလားဟင် "

ကျွန်တော့်၏အမေးကို ပြန်ဖြေသူက အောင်ပိုင်ပင်။

“ ဟုတ်တယ်။ တစ်လတောင်ရှိပြီ။ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲကွာ။ တောထဲကို မင်းကဘာသွားလုပ်တာလဲ "

အမှန်ကိုမပြောချင်။ ပြောလျှင်လည်း ယုံမည်မဟုတ်။ မိမိတွေ့ကြုံခဲ့သော ထူးဆန်းမှုမျိုးကို မည်သူမျှလက်ခံနိုင်မည်မဟုတ်။ ခေါင်းထိထား၍ ရူးနေပြီဟုသာ သတ်မှတ်လိမ့်မည်။

“ ဟို.. ငါက.. ဒီအတိုင်း တောအုပ်ထဲကိုသွားကြည့်တာပါ။ သွားကြည့်ရင်းနဲ့ ချောက်ထဲကို ခြေချော်ကျပြီး အခုလိုဖြစ်သွားတာ "

“ တော်တော်လျှာရှည်တဲ့အကောင်။ နောက်.. မင်းအဲဒီတောအုပ်ကို လှည့်တောင်မကြည့်နဲ့ "

ကရုဏာဒေါသနှင့် ဆူနေသည့်သူငယ်ချင်းကို မည်သူမျှမပြစ်မတင်။ ကျွန်တော်လည်းနားလည်ပါသည်။

မေမေ၊ ဘွားဘွားတို့ဖြင့် စကားပြောပြီးနောက် အောင်ပိုင်နှင့်မေမေက မိမိအား ကိုယ်လက်သန့်စင်ပေးသည်။ အချိန်အားဖြင့် လေးနာရီထိုးသောအခါ မေမေနှင့် ဘွားဘွားသည် အိမ်ပြန်သည်။ အောင်ပိုင်က ညအိပ်စောင့်ပေးသည်။ ထိုင်ခုံတွင်ထိုင်နေသာ အောင်ပိုင်သည် မိမိအနားသို့ကပ်လာကာ လက်တို့ကိုဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

“ နေ့လယ်က ငါပြောတာကို စိတ်ဆိုးနေသေးလား.. "

အောင်ပိုင်ကပင် အချိန်တိုင်းလိုလို ကျွန်တော့်ကိုစသည်။ တစ်ခါတလေ.. ကျွန်တော်က ပြန်စသင့်သည်ဟု ထင်သည်။ အချော့မခံရသည်မှာလည်း ကြာပြီဖြစ်သောကြောင့် အချော့ခံချင်ပါသည်။

“ အင်း.. "

“ ဟာ.. မြတ်သူရယ်.. စိတ်မဆိုးပါနဲ့ကွာ။ ငါကဒီအတိုင်း စေတနာနဲ့ပြောတာပါ။ ငါအပြောမတတ်လို့ပါကွာ။ တောင်းပန်တယ်နော် "

ငိုတော့မည့် ကလေးကဲ့သို့ ချော့လာသော အောင်ပိုင်ကိုကြည့်ကာ ပြုံးမိပါသည်။

မဖြစ်ဘူး.. ကိုယ်က အချော့ခံချင်တာလေ။ ကိုယ်ကပြန်ချော့ရလို့မဖြစ်ဘူး..။

“ အဲဒီရုပ်က ဘာဖြစ်တာလဲ "

" မင်းက စိတ်ဆိုးနေတာကို "

“ ဟိ..ဟိ.. ငါကစတာပါကွာ။ ငါကမင်းကို စိတ်ဆိုးစရာလား။ အချော့ခံချင်လို့သက်သက်စတာပါဆိုမှ မင်းကိုပြန်ချော့ရမလိုဖြစ်နေပြီ။ လာမ‌ငိုနဲ့နော် ကန်ထုတ်မှာ "

“ သူများလှလှပပလေးကို ကန်ထုတ်ရက်တယ်ပေါ့ "

“ မင်းလားလှတာ..။ အေးလေ..လှပါတယ်..။ မှင်စာလေး သံပရာသီးကိုက်ထာသလိုပဲ "

“ ‌ဘီလူး မဟုတ်ဘူးလား "

“ မင်းက ဘီလူးလောက်အကောင်ကြီးလို့လား။ လူကြည့်တော့ ပေါင်မပြည့်ပဲမွေးလာသလိုပဲ.."

“ အေး... အဲဒီပေါင်မပြည့်တဲ့သူထက် မင်းကအကောင်သေးတာကို မင်းသိလား "

“ နိုး.. ငါက နုပျိုနေတာ "

“ ရရစ်နဲ့ပြိုနေတာ "

“ ထားပါ အဲဒီပြိုနေတဲ့သူက မင်းထက်တော့စန်းပွင့်တယ်.. ဟီး ဟီး "

မျက်လုံးလေးများ မှိတ်သွားသည်အထိ ပြုံးပြနေသာ မြတ်သူကိုကြည့်ကာ အောင်ပိုင်စိတ်ချမ်းသာရပြန်သည်။

“ တော်သေးတာပေါ့။ ဒီလိုပြောနိုင်.. ပြုံးနိုင်သေး‌လို့။ ငါက မင်းတစ်ခုခုဖြစ်မယ်တောင်ထင်မိတာ "

လက်ဖမိုးပေါ်သို့ မျက်နှာအပ်ကာငိုလာသော အောင်ပိုင်ကို ကျန်လက်တစ်ဖက်နှင့် သူခေါင်းကိုပွတ်ကာ ဖြေသိမ့်ပေးနေမိသည်။

“ ငါလေ မင်းဓာတ်ပုံကိုယူပြီး ငါ့အမေယုံကြည်တဲ့ အထက်လမ်းဆရာကို သွားမေးသေးတယ်။ မင်းက မြောနေတာတဲ့။ ငါဘယ်လောက်စိတ်ပူရတယ်ထင်လဲ "

“ မေမေတို့ကို ပြောပြလိုက်သေးလား "

“ ဟင့်အင်း မပြောပြဘူး။ ပြောပြလည်း အန်တီတို့က ကြိုက်မှာမဟုတ်ဘူးလေ။ အယူတွေမှမတူတာ။ ပိုပြီးလည်း၀မ်းနည်းသွားမှာလေ "

“ အင်း.. မပြောပြတာ ပိုကောင်းပါတယ် "

“ အခုမင်း သက်သာရဲ့လား။ နေရထိုင်ရတာ အဆင်ပြေရဲ့လား။ ပိန်သွားလိုက်တာကွာ။ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးတွေတောင် မရှိတော့ဘူး "

“ သက်သာပါတယ်။ နေရတာတော့ အဆင်မပြေဘူး။ ဆေးရုံဆိုတော့ မွန်းကျပ်တယ်။ ဆေးရုံအနံ့တွေကို မကြိုက်ဘူး "

“ အင်း ဆေးရုံကဆင်းချင်ရင် အားရှိအောင်အရင်လုပ်ရမယ်။ မင်းဘာစားချင်လဲ။ ဒီက စားဖိုမှူးကြီးက လက်စွမ်းပြပေးမယ် "

“ နေပါစေ အောင်ပိုင်ရယ်။ ငါ့အိမ်လေးမီးလောင်သွားပါဦးမယ် "

“ မင်းက ငါ့ကို အထင်သေးတာလား။ ငါချက်တဲ့ဟင်းကိုစားပြီး ဆွေမျိုးပါမေ့သွားမယ် "

“ မသေးရဲပါဘူးကွာ။ တော်ကြာ မင်းရဲ့ဆွေမျိုးမေ့လက်ရာကိုစားပြီး ငါ့ဆွေတော်‌မျိုးတော်တွေကို မေ့‌သွားမှာစိုးလို့ပါကွာ "

“ ငါကမင်းကို အားရှိစေချင်လို့ စားစေချင်လို့ဟာကို "

“ ကဲပါ.. အဲဒါဆို။ ငါစဉ်းစားလိုက်ဦးမယ်။ ငါက မုန့်ညှင်းရွက်ဟင်းချိုသောက်ချင်တယ်"

“ ဪ.. အင်း.. အားရှိနေဦးမယ်။ မင်းစားချင်ရင်တော့လုပ်ပေးမယ်။ အားရှိအောင် ကြက်သားပါထည့်မယ် "

“ သဘော... ဒါနဲ့ မင်းကဘယ်လိုလုပ် ဒီကိုရောက်နေတာလဲ "

“ ငါက ခွင့်တစ်လယူထားတယ်။ မင်းအချစ်တော်ကိုထက်က အခုကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်ဖြစ်သွားပြီလေ။ မင်းအခုလိုဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သူသိတယ်။ သူကလာချင်ပေမဲ့ လာလို့မရဘူးလေ။ အလုပ်ကတစ်ဖက်နဲ့ဆိုတော့။ အဲဒါနဲ့ပဲ ငါ့ကိုလွှတ်တယ်ပေါ့ကွာ။ ငါကလည်း လာချင်တာနဲ့ဆိုတော့ အတော်ပဲဖြစ်သွားတာ "

“ ဪ "

“ နောက်တစ်ပတ်ဆိုခွင့်ကပြည့်ပြီ။ အချစ်ကလေးနဲ့ ခွဲရဦးမယ် "

“ နေစမ်းပါကွာ။ ပွတ်သီးပွတ်သပ်မလုပ်နဲ့ "

“ မရဘူး။ လုပ်မှာပဲ "

“ ဟာ.. ဖယ်လို့.. အရိုးမရှိဘူးလား လိုက်မှီနေတာ "

“ အေး.. ငါက တီကောင်‌လေ။ မင်းစားမလား"

“ ဟာ.. ဖယ်စမ်းပါကွာ။ ရွံစရာတွေ "

တစ်ယောက်ကစလိုက် တစ်ယောက်ကအော်လိုက်နှင့် ဆူညံနေသောအခန်းငယ်သို့ ဆရာ၀န်တစ်ဦးရောက်လာသည်။ ဆရာ၀န်ကို မြတ်သူမြင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင်ကပ်နေသာ တီကောင်အောင်ပိုင်ကို အတင်းတွန်းထုတ်လိုက်ပါသည်။

“ အောင်ပိုင်.. ဖယ်ဦး ဆရာ‌ရောက်နေတယ် "

“ ဪ.. ဆရာပါလား.. လာပါခင်ဗျ "

“ သူငယ်ချင်းတွေ ပျော်နေတယ်ပေါ့။ ကျွန်တော်လာတာ နှောင့်‌ယှက်မိသလို ဖြစ်သွားလားခင်ဗျ "

“ မဟုတ်တာဗျာ "

“ ကျွန်တော် duty off တော့မှာမို့လို့ ကိုမြတ်သူကို တစ်ချက်လာကြည့်ပေးတာပါ "

“ ဟုတ်ကဲ့ "

“ ကိုမြတ်သူ သက်သာရဲ့လား။ ခေါင်းမူးနေသေးလား။ "

“ ဟုတ်.. သက်သာပါတယ်။ ခေါင်းလည်းမမူးတော့ပါဘူး "

“ အမြင်တွေဝါးသွားတာမျိုးရောဖြစ်လား "

“ မဖြစ်ဘူးဆရာ "

“ ဟုတ်ပါပြီ။ ကျွန်တော်မှာချင်တာကလေ ကိုမြတ်သူက အခုမှသတိရတာဆိုတော့ သိပ်လှုပ်လှုပ်ရှားရှား မလုပ်ဖို့မှာချင်တယ်။ ကိုအောင်ပိုင်ကလည်း နည်းနည်းကြည့်ပေးပေါ့ "

အောင့်သက်သက် အသံဖြင့်ပြန်ဖြေသူက အောင်ပိုင်ပင်။

“ ဟုတ်ကဲ့.. ကျွန်တော်သေသေချာချာကို စောင့်ကြည့်ထားပေးပါ့မယ် "

“ အဲဒီလိုကြည့်ပေးရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့။ ဒါနဲ့ ကိုမြတ်သူက ဘာအစားစာတွေကြိုက်တတ်လဲ "

“ ဗျာ.. "

ထင်တယ်... ထင်နေတယ်။ ဒီလူသိပ်မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို။ အခုတော့ ကျွန်တော်ထင်တာဟုတ်နေပြီပေါ့။ ထားပါလေ။ ဆရာ၀န်ဆိုတော့လည်း စေတနာတွေပေါတာပေါ့။ ဘယ်နေရာရောက်ရောက် စန်းပွင့်နေတဲ့ မြတ်သူကိုပဲ အပြစ်တင်လိုက်မယ်။ လူနာကလည်း ဆေးရုံတက်ပြီး ဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြစ်နေတာတောင် ကြည့်ကောင်းနေတာကို။ မြတ်သူကို ဆရာ၀န်အကြည့်စိုက်နေတာ ကျွန်တော်ကြည့်မရတော့တာမို့ သာသနာဖျက်ရဦးမှာပေါ့။

“ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း မြတ်သူက ပန်းသီးဆိုရင် အနီမစားဘူး။ အစိမ်းပဲစားတယ်။ လိမ္မော်သီး၊ စပျစ်သီး၊ ကီဝီသီး ကြိုက်တယ်။ ကြက်သားကြော်၊ ၀တ်သားဒုတ်ထိုးကြိုက်တယ်။ ငါးဆိုရင် အရိုးနွှင်ပေးရင်စားတယ်။ ချောကလတ်ပေါင်မုန့်၊ ကော်ဖီကြိုက်တယ် "

“ တော်တော်များများသိတာပဲ။ တကယ့်သူငယ်ချင်းကောင်းရထားပဲ ကိုမြတ်သူ "

ဆရာ၀န်ပြောသည့်စကားသည် ချီးကျူးတစ်၀က်၊ ဒေါသတစ်၀က်လေသံမျိုးဖြစ်သည်။

“ သိဆို.. ကျွန်တော်တို့က အရမ်းရင်းနှီးတာလေ "

“ ဪ.. ဟုတ်ပါပြီ။ ကျွန်တော့်ကိုသွားခွင့်ပြုပါဦး ကိုမြတ်သူ "

“ ဟုတ်ကဲ့ဆရာ "

ထွက်သွားသောဆရာ၀န်ကိုကြည့်ကာ ‌ပါးစပ်မှတတွတ်တွတ်ပြောကာကျန်နေခဲ့သူသည် အောင်ပိုင်ပင်။

“ သေချာတယ်.. မနက်ဖြန်မင်းကြိုက်တဲ့အစားအစာတွေ သူလာပို့တော့မယ်ဆိုတာ။ ရှိတဲ့သူကနှစ်ယောက်ပါ။ တစ်ယောက်ကိုပဲနှုတ်ဆက်သွားတာ ဘာသဘောလဲ "

“ မင်းကသွားရွဲ့တာကို "

“ ငါရွဲ့တာပဲမင်းမြင်လား။ သူက စေတနာတွေ ရေစီးကမ်းပြိုလိုက်တာကို မင်းမသိဘူးလေ "

“ ဟမ်.. "

“ မဟမ်နဲ့.. ငါပြောပြမယ်။ မင်းသတိမရခင်တုန်းကဆိုရင် day duty ပဲဖြစ်ဖြစ်night dutyပဲဖြစ်ဖြစ် သူအားတဲ့အချိန်တိုင်း ဒီအခန်းကိုလာတာပဲ။ ပြီးရင် မင်းအနားမှာထိုင်ပြီး စာအုပ်ဖတ်ပြတယ် "

“ ဆရာ၀န်ပဲကွာ စေတနာရှိတာက ထူးဆန်းလို့လား။ လူနာကို စေတနာထားပြီးလုပ်ပေးတာပါကွာ "

“ သူကိုက ပိုတာ‌နေတာပါကွာ "

“ မင်းကလည်း အဲဒီလိုတော့မပြောပါနဲ့ "

“ မင်းက ဘာလို့နာနေတာလဲ။ ငါကအမှန်တိုင်းပြောတာ "

“ အေးပါ လူမှန်ရယ်။ ထားပါတော့။ အခုငါဗိုက်ဆာနေပြီလို့ "

“ မင်းရဲ့ ဒေါက်တာကိုကို ကိုလှမ်းခေါ်လိုက်လေ။ ကိုကိုရေ မြတ်လေးကို ခွန့်ကျွေးပါဦးလို့ "

မိန်းကလေးအသံပြောင်းကာ ပြောနေသည့်အောင်ပိုင်ကို စိတ်ပေါက်ပေါက်နှင့် ခေါင်းအုံးနှင့်လှမ်းပေါက်လိုက်သည်။ ထိုအခါ အောင်ပိုင်ကလည်း ဆရာ၀န်လေးနှင့် ထပ်၍စပြန်သည်။

ဤသို့ဖြင့် သူငယ်ချင်းနှစ်ဦး၏စနောက်သံတို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည့် ဆေးရုံအခန်းသည် ယခင်ရက်များကဲ့သို့ မတိတ်ဆိတ်နေတော့ပေ။ အိမ်၌မူ မြတ်သူ၏အခန်းတွင် တိတ်ဆိတ်စွာထိုင်နေသာ သူတစ်ယောက်ရှိနေခဲ့သည်။ စိုးရိမ်မှုအပြည့်နှင့်သာ..။

ကောင်လေး အဆင်ပြေရဲ့လား...။ ကောင်လေး သက်သာရဲ့လား...။ ကောင်လေး ဒီအိမ်ကို ပြန်လာမယ်မဟုတ်လား။ သူပြန်လာမှာပါနော်။ ခွဲခဲ့ရတဲ့ရက်တွေကို အရမ်းမုန်းတယ်ကောင်လေးရယ်။ နာကျင်မှုတွေ ပွေ့ပိုက်ခဲ့ရတဲ့ နေ့ရက်ဆိုးတွေကို ပြန်မသွားချင်ဘူး။ တကယ်ပင်ပန်းရလို့ပါ။

ယခုကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေသောအခန်းငယ်သည် ရှေးယခင်က ‌ရယ်မောသံတို့အစား ငိုးကြွေးသံတို့ ပဲ့တင်နေခဲ့ဖူးသည်။ ထိုပဲ့တင်သံတို့ကို ပြန်လည်ကြားယောင်လျက် ငိုကြွေးနေသာသူတစ်ဦးကို ထိုအိမ်ရှိလူများ မမြင်ခဲ့။ အကယ်၍ မြတ်သူရောက်လာလျှင် မြင်ကောင်းမြင်နိုင်လိမ့်မည်။

မြင်သောငြား ယခင်ကကဲ့သို့နွေးထွေးမှုတို့နှင့် ကြိုဆိုနိုင်ပါဦးမည်လော။ အတိတ်တို့၏ ခါးသီးမှုတို့ကို တစ်ဖန်ပြန်လည်သုံးဆောင်ခဲ့ဖူးပြီသည်ဖြစ်၍ အကြင်သူနှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးသည် ယခင်ကကဲ့သို့ ချိုမြိန်ပါဦးမည်လော..။

For Zawgyi

ခါးသီးမႈတို႔စားသုံးၿပီေနာက္

ထိုသို႔အတိတ္ေန႔ရက္ဆိုးမ်ားကို အလည္သြားမိေသာ ျမတ္သူသည္လည္း နာက်င္မႈအျပည့္ႏွင့္။ နာက်င္မႈတို႔ ျဖစ္တည္ေန‌‌ေသာ ရင္ဘတ္အစုံကို ဖိထားရင္း အေမွာင္ထုထဲတြင္ ေအာ္ဟစ္ေနမိသည္။ ‌ေအာ္ဟစ္ေနေသာအသံကို မည္သူၾကားမည္နည္း။ ဤသည္ကို ျမတ္သူမသိ။ သူ၏၏အသံကို တစ္ပါးသူ ၾကားလိုၾကားျငား ေအာ္ေနဆဲ..။

ကူရာမဲ့ေနတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ကို ဘယ္သူမွမျမင္ႏိုင္ဘူးလား။ နာက်င္လိုက္တာ။ ဒီအေမွာင္ထုမွ ႐ုန္းထြက္ခြင့္ေပးပါ...။

“ ႏိုးထပါေတာ့.. ေက်းဇူးျပဳၿပီးႏိုးထခြင့္ေပးပါေတာ့ "

ေအာ္ဟစ္သံတို႔၏အဆုံး၌ မိမိအေရွ႕တြင္ေပၚလာေသာ အလင္းတန္းတစ္ခု။ ထိုအလင္းတန္းရွိရာသို႔ အေျပးသြားမိပါသည္။ နာက်င္မႈတို႔မွ ႐ုန္းထြက္၍သာ..။

ေဆး႐ုံခုတင္ထက္တြင္ လွဲေလွာင္းေနေသာလူငယ္တစ္ဦးသည္ လက္သီးတို႔ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္လ်က္၊ မ်က္ရည္တို႔မွာလည္း စီးက်လ်က္ တုန္လႈပ္လာေသာ ကိုယ္ငယ္ေလးအား ေအာင္ပိုင္မွ ထိန္းေပးထားသည္။ ထို႔ေနာက္ မ်က္လုံးတို႔မွာ ပြင့္လာသည္။ မ်က္ရည္တို႔စုလ်က္ ၀မ္းနည္းမႈအရိပ္အေယာင္မ်ားပါေသာ ထိုအၾကည့္တို႔သည္ ၀မ္းနည္းထိတ္လန႔္ဖြယ္ေကာင္းေသာ တစ္စုံတစ္ရာႏွင့္ဆုံေတြ႕ခဲ့ရေၾကာင္းကို သက္ေသျပေနသည္။ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ၏ ပုံပန္းအသြင္အျပင္ကိုၾကည့္ကာ ေအာင္ပိုင္သည္လည္း ၀မ္းနည္းရျပန္သည္။

“ ျမတ္သူ.. ျမတ္သူ.. ငါေလ.. ငါေအာင္ပိုင္ေလ.. မင္းငါ့ကိုမွတ္မိလား.. "

ေအာင္ပိုင္၏အေမးကို ျမတ္သူၾကားပါသည္။ ၀မ္းနည္းမႈတို႔စို႔နင့္ကာ တာေဝးအေျပးၿပိဳင္ပြဲတြင္ အေျပးၿပိဳင္ထားသူပမာ ေမာဟိုက္ေနေသာေၾကာင့္ စကားမေျပာႏိုင္။ ေခါင္းသာ ညိတ္ျပခဲ့ရသည္။

“ အဲဒါဆိုခဏေနဦးေနာ္။ ငါဆရာ၀န္သြားေခၚလိုက္ဦးမယ္ "

ေအာင္ပိုင္သည္ ဆရာ၀န္သြားေခၚေနစဥ္ ျမတ္သူ၏အဘြား ေဒၚသူဇာႏွင့္ ျမတ္သူအေမ ေဒၚျမတ္ေကသီတို႔ ေရာက္လာသည္။ ‌‌ေျမးျဖစ္သူ.. သားျဖစ္သူ၏ မ်က္ရည္မ်ားႏွင့္၀မ္းနည္းေနသာ အသြင္အျပင္ကိုၾကည့္ကာ ေဒၚသူဇာႏွင့္ေဒၚျမတ္ေကသီတို႔သည္လည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရျပန္သည္။

“ သားေလး.. သားေလး သက္သာရဲ႕ဟင္။ မေသေကာင္းမေပ်ာက္ေကာင္းကြယ္။ ေမေမတို႔မွာစိတ္ပူလိုက္ရတာ "

“ ေျမးရယ္.. ဘယ္လိုျဖစ္ရလဲကြယ္။ အၾကာႀကီးေမ့ေနလိုက္တာ။ အခုသတိရလာေတာ့လည္း မ်က္ရည္ေတြနဲ႔။ ဘာျဖစ္လို႔လဲကြယ္။ အဘြားစိတ္ပူလိုက္တာေျမးရယ္ "

Oxygen mask တပ္ရသည္မို႔ အဘြားႏွင့္ေမေမအား စကားေျပာ၍မရခဲ့။ ထို႔ေနာက္ ဆရာ၀န္၀င္လားၿပီး မိမိအား စစ္ေဆးခဲ့သည္။

“ လူနာ သတိရၿပီလား။ အခု လူနာေဘးမွာ‌ရွိေနတဲ့သူေတြကို မွတ္မိလား "

ေခါင့္ညိတ္ျပေသာ ျမတ္သူကိုဆရာ၀န္က Oxygen mask ျဖဳတ္ေပးၿပီး မိသားစု၀င္ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းနာမည္အား ေမးျမန္းသည္။

“ မွတ္မိၿပီဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ့္ကို သူတို႔ရဲ႕နာမည္ေလးေတြ ေျပာျပပါ "

ျမတ္သူသည္ မိသားစု၀င္ႏွင့္သူငယ္ခ်င္းတို႔ကို လက္ညႇိဳးထိုးျပလ်က္ နာမည္႐ြတ္ျပသည္။

“ ဒါက ဘြားဘြားေဒၚသူဇာ.. ဒါက ေမေမေဒၚျမတ္ေကသီ.. သူက ကြၽန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေအာင္ပိုင္ပါ "

“ ဟုတ္ၿပီ.. နာမည္ေတြကေတာ့ မွန္ပါၿပီ။ အခုလူနာက ေခါင္းမူးေနေသးလား "

“ ဟုတ္ကဲ့ နည္းနည္းမူးေနပါတယ္ "

“ အန္ခ်င္ေသးေနေသးလား "

“ အဲဒီလိုေတာ့မျဖစ္ဘူးဆရာ "

“ အဲဒါဆိုရင္ေတာ့ သိပ္မစိုးရိမ္ရေတာ့ပါဘူး။ လူနာရွင္ေတြက လူနာကိုေသေသခ်ာခ်ာဂ႐ုစိုက္ေပးပါ။ လူနာကဦးေခါင္းကို ထိခိုက္ထားတာမ်ားေတာ့ ေခါင္းမူးၿပီးအန္တာတို႔ ေခါင္းအလြန္အကြၽံကိုက္တာတို႔ဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ့္ကိုခ်က္ခ်င္းအေၾကာင္းၾကားေပးပါ။ အရင္ကတည္းက လူနာမွာ ႏွလုံးအားနည္းတဲ့ေရာဂါလည္းရွိထားေတာ့ ပိုဂ႐ုစိုက္ေပးပါ။ သိပ္စိုးရိမ္စရာမလိုဘူးေျပာေပမဲ့ လူနာကေခါင္းမူးေနတယ္ဆိုလို႔ ကြၽန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ေနာက္သုံးရက္ေလာက္ ေစာင့္ၾကည့္ပါမယ္။ ဒီၾကားထဲမွာ ဘာမွမျဖစ္ရင္ေတာ့ ေဆး႐ုံကဆင္းလို႔ရပါၿပီ "

“ ဟုတ္ကဲ့ဆရာ "

“ ကဲ အဲဒါဆို ကြၽန္ေတာ့္ကို သြားခြင့္ျပဳပါဦး "

“ ဟုတ္ကဲ့.. "

ဆရာ၀န္ထြက္သြားၿပီးေနာက္ ေမေမႏွင့္ဘြားဘြားသည္ ကြၽန္ေတာ့္လက္ကို ကိုင္ကာ ငိုေနသည္။

“ သားရယ္.. ေမေမတို႔စိတ္ပူလိုက္တာကြယ္။ ငါ့သားေလးသတိမွ ျပန္လည္ပါ့မလားလို႔။ သားေမ့ေနတာ တစ္လေတာင္ရွိၿပီ "

“ အဲဒီေလာက္ အၾကာႀကီးေမ့ေနတာလားဟင္ "

ကြၽန္ေတာ့္၏အေမးကို ျပန္ေျဖသူက ေအာင္ပိုင္ပင္။

“ ဟုတ္တယ္။ တစ္လေတာင္ရွိၿပီ။ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲကြာ။ ေတာထဲကို မင္းကဘာသြားလုပ္တာလဲ "

အမွန္ကိုမေျပာခ်င္။ ေျပာလွ်င္လည္း ယုံမည္မဟုတ္။ မိမိေတြ႕ႀကဳံခဲ့ေသာ ထူးဆန္းမႈမ်ိဳးကို မည္သူမွ်လက္ခံႏိုင္မည္မဟုတ္။ ေခါင္းထိထား၍ ႐ူးေနၿပီဟုသာ သတ္မွတ္လိမ့္မည္။

“ ဟို.. ငါက.. ဒီအတိုင္း ေတာအုပ္ထဲကိုသြားၾကည့္တာပါ။ သြားၾကည့္ရင္းနဲ႔ ေခ်ာက္ထဲကို ေျခေခ်ာ္က်ၿပီး အခုလိုျဖစ္သြားတာ "

“ ေတာ္ေတာ္လွ်ာရွည္တဲ့အေကာင္။ ေနာက္.. မင္းအဲဒီေတာအုပ္ကို လွည့္ေတာင္မၾကည့္နဲ႔ "

က႐ုဏာေဒါသႏွင့္ ဆူေနသည့္သူငယ္ခ်င္းကို မည္သူမွ်မျပစ္မတင္။ ကြၽန္ေတာ္လည္းနားလည္ပါသည္။

ေမေမ၊ ဘြားဘြားတို႔ျဖင့္ စကားေျပာၿပီးေနာက္ ေအာင္ပိုင္ႏွင့္ေမေမက မိမိအား ကိုယ္လက္သန႔္စင္ေပးသည္။ အခ်ိန္အားျဖင့္ ေလးနာရီထိုးေသာအခါ ေမေမႏွင့္ ဘြားဘြားသည္ အိမ္ျပန္သည္။ ေအာင္ပိုင္က ညအိပ္ေစာင့္ေပးသည္။ ထိုင္ခုံတြင္ထိုင္ေနသာ ေအာင္ပိုင္သည္ မိမိအနားသို႔ကပ္လာကာ လက္တို႔ကိုဆုပ္ကိုင္ထားသည္။

“ ေန႔လယ္က ငါေျပာတာကို စိတ္ဆိုးေနေသးလား.. "

ေအာင္ပိုင္ကပင္ အခ်ိန္တိုင္းလိုလို ကြၽန္ေတာ့္ကိုစသည္။ တစ္ခါတေလ.. ကြၽန္ေတာ္က ျပန္စသင့္သည္ဟု ထင္သည္။ အေခ်ာ့မခံရသည္မွာလည္း ၾကာၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အေခ်ာ့ခံခ်င္ပါသည္။

“ အင္း.. "

“ ဟာ.. ျမတ္သူရယ္.. စိတ္မဆိုးပါနဲ႔ကြာ။ ငါကဒီအတိုင္း ေစတနာနဲ႔ေျပာတာပါ။ ငါအေျပာမတတ္လို႔ပါကြာ။ ေတာင္းပန္တယ္ေနာ္ "

ငိုေတာ့မည့္ ကေလးကဲ့သို႔ ေခ်ာ့လာေသာ ေအာင္ပိုင္ကိုၾကည့္ကာ ၿပဳံးမိပါသည္။

မျဖစ္ဘူး.. ကိုယ္က အေခ်ာ့ခံခ်င္တာေလ။ ကိုယ္ကျပန္ေခ်ာ့ရလို႔မျဖစ္ဘူး..။

“ အဲဒီ႐ုပ္က ဘာျဖစ္တာလဲ "

" မင္းက စိတ္ဆိုးေနတာကို "

“ ဟိ..ဟိ.. ငါကစတာပါကြာ။ ငါကမင္းကို စိတ္ဆိုးစရာလား။ အေခ်ာ့ခံခ်င္လို႔သက္သက္စတာပါဆိုမွ မင္းကိုျပန္ေခ်ာ့ရမလိုျဖစ္ေနၿပီ။ လာမ‌ငိုနဲ႔ေနာ္ ကန္ထုတ္မွာ "

“ သူမ်ားလွလွပပေလးကို ကန္ထုတ္ရက္တယ္ေပါ့ "

“ မင္းလားလွတာ..။ ေအးေလ..လွပါတယ္..။ မွင္စာေလး သံပရာသီးကိုက္ထာသလိုပဲ "

“ ‌ဘီလူး မဟုတ္ဘူးလား "

“ မင္းက ဘီလူးေလာက္အေကာင္ႀကီးလို႔လား။ လူၾကည့္ေတာ့ ေပါင္မျပည့္ပဲေမြးလာသလိုပဲ.."

“ ေအး... အဲဒီေပါင္မျပည့္တဲ့သူထက္ မင္းကအေကာင္ေသးတာကို မင္းသိလား "

“ ႏိုး.. ငါက ႏုပ်ိဳေနတာ "

“ ရရစ္နဲ႔ၿပိဳေနတာ "

“ ထားပါ အဲဒီၿပိဳေနတဲ့သူက မင္းထက္ေတာ့စန္းပြင့္တယ္.. ဟီး ဟီး "

မ်က္လုံးေလးမ်ား မွိတ္သြားသည္အထိ ၿပဳံးျပေနသာ ျမတ္သူကိုၾကည့္ကာ ေအာင္ပိုင္စိတ္ခ်မ္းသာရျပန္သည္။

“ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ ဒီလိုေျပာႏိုင္.. ၿပဳံးႏိုင္ေသး‌လို႔။ ငါက မင္းတစ္ခုခုျဖစ္မယ္ေတာင္ထင္မိတာ "

လက္ဖမိုးေပၚသို႔ မ်က္ႏွာအပ္ကာငိုလာေသာ ေအာင္ပိုင္ကို က်န္လက္တစ္ဖက္ႏွင့္ သူေခါင္းကိုပြတ္ကာ ေျဖသိမ့္ေပးေနမိသည္။

“ ငါေလ မင္းဓာတ္ပုံကိုယူၿပီး ငါ့အေမယုံၾကည္တဲ့ အထက္လမ္းဆရာကို သြားေမးေသးတယ္။ မင္းက ေျမာေနတာတဲ့။ ငါဘယ္ေလာက္စိတ္ပူရတယ္ထင္လဲ "

“ ေမေမတို႔ကို ေျပာျပလိုက္ေသးလား "

“ ဟင့္အင္း မေျပာျပဘူး။ ေျပာျပလည္း အန္တီတို႔က ႀကိဳက္မွာမဟုတ္ဘူးေလ။ အယူေတြမွမတူတာ။ ပိုၿပီးလည္း၀မ္းနည္းသြားမွာေလ "

“ အင္း.. မေျပာျပတာ ပိုေကာင္းပါတယ္ "

“ အခုမင္း သက္သာရဲ႕လား။ ေနရထိုင္ရတာ အဆင္ေျပရဲ႕လား။ ပိန္သြားလိုက္တာကြာ။ ပါးေဖာင္းေဖာင္းေလးေတြေတာင္ မရွိေတာ့ဘူး "

“ သက္သာပါတယ္။ ေနရတာေတာ့ အဆင္မေျပဘူး။ ေဆး႐ုံဆိုေတာ့ မြန္းက်ပ္တယ္။ ေဆး႐ုံအနံ႔ေတြကို မႀကိဳက္ဘူး "

“ အင္း ေဆး႐ုံကဆင္းခ်င္ရင္ အားရွိေအာင္အရင္လုပ္ရမယ္။ မင္းဘာစားခ်င္လဲ။ ဒီက စားဖိုမႉးႀကီးက လက္စြမ္းျပေပးမယ္ "

“ ေနပါေစ ေအာင္ပိုင္ရယ္။ ငါ့အိမ္ေလးမီးေလာင္သြားပါဦးမယ္ "

“ မင္းက ငါ့ကို အထင္ေသးတာလား။ ငါခ်က္တဲ့ဟင္းကိုစားၿပီး ေဆြမ်ိဳးပါေမ့သြားမယ္ "

“ မေသးရဲပါဘူးကြာ။ ေတာ္ၾကာ မင္းရဲ႕ေဆြမ်ိဳးေမ့လက္ရာကိုစားၿပီး ငါ့ေဆြေတာ္‌မ်ိဳးေတာ္ေတြကို ေမ့‌သြားမွာစိုးလို႔ပါကြာ "

“ ငါကမင္းကို အားရွိေစခ်င္လို႔ စားေစခ်င္လို႔ဟာကို "

“ ကဲပါ.. အဲဒါဆို။ ငါစဥ္းစားလိုက္ဦးမယ္။ ငါက မုန႔္ညႇင္း႐ြက္ဟင္းခ်ိဳေသာက္ခ်င္တယ္"

“ ဪ.. အင္း.. အားရွိေနဦးမယ္။ မင္းစားခ်င္ရင္ေတာ့လုပ္ေပးမယ္။ အားရွိေအာင္ ၾကက္သားပါထည့္မယ္ "

“ သေဘာ... ဒါနဲ႔ မင္းကဘယ္လိုလုပ္ ဒီကိုေရာက္ေနတာလဲ "

“ ငါက ခြင့္တစ္လယူထားတယ္။ မင္းအခ်စ္ေတာ္ကိုထက္က အခုကုမၸဏီပိုင္ရွင္ျဖစ္သြားၿပီေလ။ မင္းအခုလိုျဖစ္တယ္ဆိုတာကို သူသိတယ္။ သူကလာခ်င္ေပမဲ့ လာလို႔မရဘူးေလ။ အလုပ္ကတစ္ဖက္နဲ႔ဆိုေတာ့။ အဲဒါနဲ႔ပဲ ငါ့ကိုလႊတ္တယ္ေပါ့ကြာ။ ငါကလည္း လာခ်င္တာနဲ႔ဆိုေတာ့ အေတာ္ပဲျဖစ္သြားတာ "

“ ဪ "

“ ေနာက္တစ္ပတ္ဆိုခြင့္ကျပည့္ၿပီ။ အခ်စ္ကေလးနဲ႔ ခြဲရဦးမယ္ "

“ ေနစမ္းပါကြာ။ ပြတ္သီးပြတ္သပ္မလုပ္နဲ႔ "

“ မရဘူး။ လုပ္မွာပဲ "

“ ဟာ.. ဖယ္လို႔.. အ႐ိုးမရွိဘူးလား လိုက္မွီေနတာ "

“ ေအး.. ငါက တီေကာင္‌ေလ။ မင္းစားမလား"

“ ဟာ.. ဖယ္စမ္းပါကြာ။ ႐ြံစရာေတြ "

တစ္ေယာက္ကစလိုက္ တစ္ေယာက္ကေအာ္လိုက္ႏွင့္ ဆူညံေနေသာအခန္းငယ္သို႔ ဆရာ၀န္တစ္ဦးေရာက္လာသည္။ ဆရာ၀န္ကို ျမတ္သူျမင္သည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္ သူ၏ကိုယ္ေပၚတြင္ကပ္ေနသာ တီေကာင္ေအာင္ပိုင္ကို အတင္းတြန္းထုတ္လိုက္ပါသည္။

“ ေအာင္ပိုင္.. ဖယ္ဦး ဆရာ‌ေရာက္ေနတယ္ "

“ ဪ.. ဆရာပါလား.. လာပါခင္ဗ် "

“ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေပ်ာ္ေနတယ္ေပါ့။ ကြၽန္ေတာ္လာတာ ေႏွာင့္‌ယွက္မိသလို ျဖစ္သြားလားခင္ဗ် "

“ မဟုတ္တာဗ်ာ "

“ ကြၽန္ေတာ္ duty off ေတာ့မွာမို႔လို႔ ကိုျမတ္သူကို တစ္ခ်က္လာၾကည့္ေပးတာပါ "

“ ဟုတ္ကဲ့ "

“ ကိုျမတ္သူ သက္သာရဲ႕လား။ ေခါင္းမူးေနေသးလား။ "

“ ဟုတ္.. သက္သာပါတယ္။ ေခါင္းလည္းမမူးေတာ့ပါဘူး "

“ အျမင္ေတြဝါးသြားတာမ်ိဳးေရာျဖစ္လား "

“ မျဖစ္ဘူးဆရာ "

“ ဟုတ္ပါၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္မွာခ်င္တာကေလ ကိုျမတ္သူက အခုမွသတိရတာဆိုေတာ့ သိပ္လႈပ္လႈပ္ရွားရွား မလုပ္ဖို႔မွာခ်င္တယ္။ ကိုေအာင္ပိုင္ကလည္း နည္းနည္းၾကည့္ေပးေပါ့ "

ေအာင့္သက္သက္ အသံျဖင့္ျပန္ေျဖသူက ေအာင္ပိုင္ပင္။

“ ဟုတ္ကဲ့.. ကြၽန္ေတာ္ေသေသခ်ာခ်ာကို ေစာင့္ၾကည့္ထားေပးပါ့မယ္ "

“ အဲဒီလိုၾကည့္ေပးရင္ေတာ့ အေကာင္းဆုံးေပါ့။ ဒါနဲ႔ ကိုျမတ္သူက ဘာအစားစာေတြႀကိဳက္တတ္လဲ "