Zawgyi

" Zhan Zhan ... Zhan Zhan ... "

Xiao Zhan နားထဲမွာ ေခၚသံ တိုးတိုးေလးၾကားေနရသည္မို႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ လိုက္ရွာၾကည့္ေတာ့ ေမွာင္မည္းေနတာေၾကာင့္ ဘာမွ မျမင္နိုင္ေပ။ ေခၚသံလာရာကို စမ္းတဝါးဝါးနဲ႕ လွမ္းေလွ်ာက္သြားေတာ့ မီးအလင္းေရာင္ မွိန္ျပျပေလး ျမင္လိုက္ရသည္မို႔ ထိုေနရာသို႔ ဦးတည္ၿပီး သူေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။

အနားေရာက္ေတာ့ ျဖဴစြတ္ေနတဲ့ စႏၵရားခုံႀကီးကို ျမင္လိုက္ရၿပီး ထိုစႏၵရားေရွ႕တြင္ အျဖဴဝမ္းဆက္ျဖင့္ ေနာက္ေက်ာေပးရပ္ေနေသာ လူတစ္ေယာက္။

" Yibo .... မင္းလား "

Xiao Zhan တုန္ရင္စြာနဲ႕ လွမ္းေခၚလိုက္ေတာ့ ေနာက္ေက်ာေပးထားတဲ့သူက သူ႕ဘက္ကို တျဖည္းျဖည္းလွည့္လာသည္။

" Zhan Zhan... "

အျဖဴေရာင္ ဝမ္းဆက္နဲ႕ အၿမဲလိုလို ျမင္ရတဲ့ ျဖဴေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ Yibo ရဲ႕ မ်က္ႏွာေလးက ယခုေတာ့ ပန္းေသြးေရာင္သမ္းလို႔ေနသည္။ Yibo က သူ႕ရဲ႕ လက္တစ္ဖက္ကို ေရွ႕သို႔ ဆန့္တန္းၿပီး Xiao Zhan ကို ကမ္းေပးလာသည္။ Xiao Zhan ေယာင္နနနဲ႕ ကမ္းေပးလာတဲ့ လက္ကို ျပန္ကိုင္ဆြဲကာ Yibo အနားသို႔ တိုးကပ္သြားလိုက္သည္။

" Zhan Zhan ငါ့ကို ထားမသြားပါနဲ႕ "

အနားေရာက္လာတာနဲ႕ Xiao Zhan ရင္ခြင္ထဲ တိုးဝင္ၿပီး ေျပာလာတဲ့ Yibo စကားေၾကာင့္ သူ႕႐ုတ္တရက္မို႔ ေၾကာင္အမ္းသြားမိသည္။ ခနၾကာမွ Yibo ရဲ႕ ေက်ာျပင္ေလးကို ဖြဖြပုတ္ကာ " ဘာလို႔ ငါက မင္းကို ထားသြားမယ္လို႔ ထင္ေနတာလဲ? ငါ့ကို မယုံလို႔လား "

Yibo က သူ႕ရင္ခြင္ထဲကေန လႈပ္စိ လႈပ္စိနဲ႕ ေခါင္းေလး ရမ္းေနသည္။

" ငါေၾကာက္လို႔.... မင္းမရွိေတာ့ရင္

ငါတစ္ေယာက္တည္း ျပန္ျဖစ္မွာ ေၾကာက္တယ္ "

" အ႐ူးေလး... ငါမထားခဲ့ပါဘူး။ "

" ဒါဆို ငါနဲ႕ တစ္သက္လုံးတူတူေနေပးမွာလား ? "

ရင္ခြင္ထဲကေန မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႕ ေမာ့ၾကည့္ၿပီး ေမးလာတဲ့ Yibo ေၾကာင့္

Xiao Zhan အသည္းယားစြာနဲ႕ Yibo ရဲ႕ ႏွာေခါင္းလုံးလုံးေလးကို ဆြဲခါလိုက္သည္။

" ေနေပးမွာေပါ့ ... ငါတို႔ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေတြ လုပ္က်မယ္လို႔ ေျပာထားတယ္ မဟုတ္ဘူးလား။ "

" ဒါေပမယ့္ ငါကမွ မင္းနဲ႕ သူငယ္ခ်င္း မျဖစ္ခ်င္တာ။ "

Yibo ရဲ႕ ေအးေအးစက္စက္နဲ႕ ေျပာလာတဲ့ စကားကို Xiao Zhan ​နားမလည္နိုင္စြာ ျပန္ေမးလိုက္သည္။

" ဘာအဓိပၸါယ္လဲ ? "

" မင္း မသိဘူးလား ... ငတုံးေလး "

" ဘာကို..... "

Xiao Zhan ရဲ႕ စကားေတြက ႏူးညံ့လွတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းသားေလးရဲ႕ အထိအေတြ႕​ေအာက္မွာ ရပ္တန့္ သြားရသည္။ တစ္ကိုယ္လုံးကို စႏၵကူးရနံ႕ေတြ လႊမ္းၿခဳံသြားကာ ခံတြင္းကတဆင့္ အူတြင္းကလီစာေတြထိပါ အေမႊးနံ႕ေတြ ကူးစက္ကုန္ၿပီလားေတာင္ ထင္ရသည္။ ဘဝမွာ တစ္ခါမွ မခံစားဘူးတဲ့ စြဲလမ္းဖြယ္ အထိအေတြ႕ေၾကာင့္ Xiao Zhan တစ္ေယာက္ ႐ုန္းထြက္ဖို႔ေနေနသာသာ မ်က္ဝန္းေတြကို ပိတ္ကားခ်ၿပီး ရစ္မူးေပ်ာ္ဝင္ေနမိသည္။

" Zhan Zhan ! Zhan Zhan !!"

ေခၚသံေၾကာင့္ Xiao Zhan မ်က္ဝန္းေတြကို တြန္းဖြင့္လိုက္ေတာ့ မနက္ခင္းရဲ႕ အလင္းေရာင္ေအာက္မွာ သူ႕ကို ၿပဳံးကာ ငုံၾကည့္ေနတဲ့ Yibo ရဲ႕ ျဖဴ​ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့မ်က္ႏွာေလး။

Xiao Zhan ဝုန္းခနဲ အိပ္ယာမွ ကုန္းထလိုက္မိသည္။

" ဘာျဖစ္တာလဲ ? "

Yibo က အံ့ၾသတႀကီးနဲ႕ ေမးေတာ့

Xiao Zhan ဘာျပန္ေျဖရမွန္းမသိ။

သူေဘးမွာ လာထိုင္ေနတဲ့ Yibo မ်က္ႏွာကို လွမ္းၾကည့္ၿပီး မ်က္ဝန္းေတြက Yibo ရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းေတြဆီ က်ေရာက္သြားေတာ့ အိမ္မက္ထဲက အျဖစ္အပ်က္ေတြက ႐ုပ္ရွင္ျပသလို မွတ္ဉာဏ္ထဲကို ရွင္း

ရွင္းလင္းလင္းႀကီး တိုးဝင္လာျပန္သည္။

" Wang Yibo စုတ္ !!"

Xiao Zhan သူ႕ဘာသာ ရွက္ရမ္းရမ္းၿပီး

ေခါင္းအုံးနဲ႕ လႊဲရိုက္လိုက္ေတာ့ ေခါင္းအုံးက Yibo ကို ျဖတ္သန္းၿပီး ဝင္သြားသည္မို႔ အျမင္ကပ္စြာနဲ႕ မ်က္ေစာင္းေတြသာ လိမ့္ထိုးၿပီး ေရခ်ိဳးခန္းထဲ တန္းေျပးသြားေတာ့သည္။

အိမ္မက္လို႔ ေျပာရေအာင္ အရမ္းကို လက္ေတြ႕ဆန္လြန္းတဲ့ အိမ္မက္ေၾကာင့္ Xiao Zhan စိတ္အလိုမက်စြာ ႏွာတ႐ူး႐ူးမႈတ္ရင္း သြားတိုက္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေနရင္းမွ သူ႕ႏွာေခါင္းထဲမွာ စႏၵကူးရနံ႕ကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ရေနသည္မို႔ သူေဘးဘီကို လိုက္ရွာၾကည့္ေတာ့ Yibo ရွိမေန။

မယုံသကၤာနဲ႕ ေရခ်ိဳးတံခါးကို အသာလွပ္ၾကည့္ေတာ့ Yibo ထုံးစံအတိုင္း ဝရန္တာမွာ ေငးလို႔ေနသည္။ ဒါဆိုေသခ်ာၿပီ စႏၵကူးရနံ႕က.... Xiao Zhan သူ႕ကိုယ္သူ တရႈံ႕ရႈံ႕နဲ႕ အနံ႕ခံလိုက္သည္။

" Wang Yi Bo !!! မင္းေသ​ခ်င္ေနၿပီလား !! "

ေရခ်ိဳးခန္းထဲက ေအာ္သံၾကားေတာ့ Yibo သူ႕ႏႈတ္ခမ္းေလး သူျပန္စမ္းၾကည့္ကာ ၿပဳံးၿဖီးၿဖီးလုပ္ေနလိုက္သည္။ လူေတြက လက္ေတြ႕မွာသာ ဘယ္ေလာက္ပဲဖုံးကြယ္ေနေန အိမ္မက္ထဲက်ရင္ေတာ့ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ မသိနိုင္တဲ့ မသိစိတ္နဲ႕

ပြင့္လင္းစြာ ျပဳမူတတ္က်သည္မဟုတ္ပါလား။

" Wang Yibo .... ေနာက္တစ္ခါ ဒါမ်ိဳးထပ္လုပ္ရင္။ ငါမင္းကို ခြင့္မလႊတ္ဘူးေနာ္။ "

Xiao Zhan တေနကုန္ ဆူေအာင့္ေနၿပီး ညေနပိုင္းေရာက္မွ သူတို႔ၾကားက တိုက္ပြဲက အဆုံးသတ္သြားသည္။

" ငါေျပာၿပီးသားပဲ ... အိမ္မက္ပဲဟာ

မင္းသာ စိတ္မရွိရင္ ငါဘာမွ လုပ္လို႔မရဘူးလို႔။ "

" မင္း.... မင္း "

Xiao Zhan ေနာက္ဆုံးက်န္တဲ့ စုတ္တံနဲ႕ Yibo ကို လွမ္းေပါက္မလို႔ ႐ြယ္ၿပီးမွ လက္ကို ျပန္႐ုတ္လိုက္သည္။ ၾကမ္းျပင္မွာလဲ စုတ္တံေတြပြေနၿပီ။ ထပ္ပစ္လဲ ဘာမွ ထူးမွာမဟုတ္။

" ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္... ေနာက္တစ္ခါထပ္လုပ္ရင္ ငါမင္းကို လာျပန္မေတြ႕... အဟြတ္.. အဟြတ္ "

" Zhan Zhan ... ဘာျဖစ္တာလဲ? ေနမေကာင္းဘူးလား "

Xiao Zhan ေခ်ာင္းေတြ မရပ္မနား ဆိုးေနရင္းၾကားက Yibo ကို လက္ခါျပလိုက္သည္။

" ငါအရင္က ေတာ္႐ုံမဖ်ားတတ္ပါဘူး။

အခုတေလာမွ ဘာလို႔လဲ မသိဘူး။ ဒီက ရာသီဥတုနဲ႕ မတည့္လို႔မ်ားလား။ "

Xiao Zhan ထရပ္လိုက္ေတာ့ လူက မိုက္ခနဲ ျဖစ္သြားတာေၾကာင့္ လဲမလိုျဖစ္သြားေသာ္လည္း Yibo က ေဘးနားကို ခ်က္ခ်င္းေရာက္လာၿပီး Xiao Zhan ကို ေပြ႕ခ်ီလိုက္သည္။

" Wang Yibo ... ဘာေတြလုပ္ေနျပန္ၿပီလဲ။ "

" ၿငိမ္ၿငိမ္ေနစမ္းပါ။ မင္းမွ ေနမေကာင္းတာ။ ဒီေန႕ေတာ့ ေကာင္းေကာင္းနားလိုက္ဦး။ "

ျငင္းေနရင္လည္း ဆက္ၿပီးရန္ျဖစ္ဖို႔သာရွိသည္မို႔ Xiao Zhan အထြန့္မတက္ပဲ

ၿငိမ္ေနလိုက္ေတာ့ Yibo က အိပ္ယာေပၚသို႔ ျငင္သာစြာခ်ေပးသည္။

" ခန အိပ္ေနလိုက္ေနာ္။ "

" စိုးရိမ္မေနနဲ႕ ... "

Xiao Zhan ​ပင္ပန္းလြန္းလွၿပီမို႔ မ်က္ဝန္းေတြကို မွိတ္ခ်လိဳက္သည္။

စံအိမ္ေတာ္ကိုေရာက္တာ အခုဆို ၁ လျပည့္ေတာ့မည္ျဖစ္သည္။ စေရာက္ကတည္းကဆိုရင္ တစ္ပတ္ေလာက္ၾကာေတာ့ Xiao Zhan ကိုယ္က အားနည္းလာတာ အခုဆို သိသိသာသာကို အားယုတ္ေနၿပီျဖစ္သည္။ ဆရာဝန္ေတြ ေခၚျပေတာ့လည္း အားနည္းသည္ဟုသာေျပာသည္။ တျခားႀကီးႀကီးမားမား ဘာေရာဂါမွ မေတြ႕ရ။

Xiao Zhan ႏွာေခါင္းထဲ စႏၵကူး ရနံ႕ေလးကို ရလိုက္ၿပီး သူ႕နဖူးေလး ေႏြးသြားသလို ခံစားလိုက္ရသည္။ ပုံမွန္စိတ္နဲ႕သာဆို ရန္လုပ္ဦးမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း ယခုေတာ့ အရမ္းပင္ပန္းေန၍ ရန္လုပ္ခ်င္စိတ္လဲမရွိ။ Yibo ရဲ႕ သေဘာထားကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သိေနေပမယ့္လည္း

သူကိုယ္တိုင္ေတာ့ လက္ခံနိုင္ရန္ ခက္ခဲလြန္းလွသည္။ ေယာက်ာ္းေလးျဖစ္ေနသည့္အျပင္ ဘဝပါျခားေနေသးသည္ မဟုတ္လား။ တျဖည္းျဖည္းစူးရွလာတဲ့ စႏၵကူးရနံ႕က Xiao Zhan ကို ထပ္ၿပီး အိမ္မက္ကမာၻထဲသို႔ ဆြဲေခၚသြားျပန္ေတာ့သည္။

ဒီတစ္ခါ Xiao Zhan အိမ္မက္မက္ေနတယ္ဆိုတာ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းကို သိေနၿပီး ဝမ္အိမ္ေတာ္ႀကီးထဲမွာပဲ ျဖစ္သည္။ မတူတာက ယခုသူ႕ေရွ႕က အိမ္ေတာ္ႀကီးသည္ ေျခာက္ကပ္မေနဘဲ တိမ္လႊာပုံ ကႏုတ္မ်ား အျပည့္ပါေသာ သစ္လြင္ေတာက္ပတဲ့ ပရိေဘာဂ အျပည့္ႏွင့္ အိမ္ႀကီးျဖစ္ေနသည္။ အေစခံမ်ားကလည္း သူ႕ေရွ႕မွာ လႈပ္ရွားသြားလာေနက်ၿပီး Xiao Zhan ျမင္ေတြ႕ေနက် ေျခာက္ကပ္ေနေသာ အိမ္ေတာ္ႀကီးနဲ႕ လားလားမွ် မသက္ဆိုင္ေပ။

Xiao Zhan ဟိုဟိုဒီဒီလိုက္စပ္စုရင္း

Yibo ကို သတိရသြားသည္မို႔ အေပၚထပ္ေလွကားကို ေျပးတက္သြားလိုက္သည္။ ကံေကာင္းလွ်င္ အသက္ရွင္ေနတုန္းက ဝမ္စူပုတ္ေလးရဲ႕ အရွင္လတ္လတ္ မ်က္ႏွာကို ျမင္ေတြ႕ခြင့္ရနိုင္သည္မဟုတ္လား။ Yibo အခန္းေရွ႕ေရာက္ေတာ့ Xiao Zhan အသက္ဝဝ ရႈသြင္းကာ အခန္းတံခါးကို တြန္းဖြင့္လိုက္သည္။ တခန္းလုံးမွာ ရိုးရွင္းတဲ့ အျဖဴစြတ္စြတ္ ပရိေဘာဂေတြပဲ ရွိၿပီး Yibo က စႏၵရားခုံေလးမွာထိုင္ၿပီး တစ္စုံတစ္ခုကို ေရးျခစ္ေနသည္။ ၾကည့္ရတာ သီခ်င္းေနတာ ထင္တယ္။ Xiao Zhan အသာေလး ေျခဖြကာ Yibo အနားကို ေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။ အနားေရာက္ေတာ့ ထိုင္ေနတဲ့ Yibo မ်က္ႏွာကို ငုံၾကည့္မယ္ႀကံကာရွိေသး Yibo က ေမာ့ၾကည့္လာသည္။

" ေရာက္လာၿပီလား ? "

" ..... "

Xiao Zhan သူ႕ေရွ႕မွာရပ္ၿပီး သူတခါမွ မျမင္ဖူးတဲ့ ပုံစံနဲ႕ အခ်ိဳသာဆုံးၿပဳံးျပၿပီး သူ႕ကို ႐ႊန္း႐ႊန္းစားစားကို ေငးၾကည့္ေနတဲ့ Yibo ကို ေၾကာင္အမ္းၿပီးၾကည့္ေနမိသည္။ အခုဘာေတြျဖစ္ေနလည္းဆိုတာ သူတကယ့္ကို ဉာဏ္မမွီေတာ့။

Yibo က Xiao Zhan ရဲ႕ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ဖြဖြေလးဆုတ္ကိုင္လာၿပီး သူ႕နဖူးျပင္ကို ငုံ႕ၿပီးနမ္းလာသည္။

Xiao Zhan က Yibo ထပ္ အရပ္နည္းနည္းေလး ပိုရွည္သည္။ ပုံမွန္အတိုင္းဆို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ရပ္ေနတဲ့ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္မွာ Yibo က သူ႕ကို ငုံနမ္းစရာ ဘာအေၾကာင္းမွ မရွိေပ။ Xiao Zhan မ်က္ဝန္းေတြက Yibo လက္ထဲမွာ ဆုတ္ကိုင္ထားတဲ့ သူ႕လက္ေတြဆီ အၾကည့္ေရာက္သြားေတာ့ သူလန့္ျဖန့္ၿပီး Yibo လက္ထဲက ႐ုန္းထြက္လိုက္မိသည္။

" အား !!! "

" Zhan Zhan !!! Xiao Zhan !!"

Xiao Zhan ေမာဟိုက္စြာ အိပ္ယာက လန့္နိုးလာေတာ့ သူ႕တစ္ကိုယ္လုံး ေခြၽးေတြ႐ႊဲေနသည္။ သူခ်က္ခ်င္း သူ႕လက္ႏွစ္ဖက္ကို ျမႇောက္ၾကည့္လိုက္ၿပီးမွ သက္ျပင္းခ်လိဳက္မိသည္။ အိမ္မက္ထဲမွာ က်ိန္းေသ သူျမင္လိုက္တာ ျဖဴျဖဴသြယ္သြယ္ လက္ေခ်ာင္းေသးေသးေလးေတြ။

" Zhan Zhan မင္းကဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ? တခါမွ မဖ်ားဘူးတဲ့လူက "

Xiao Zhan ကုတင္ေပၚမွာ ထိုင္ၿပီး အဘြားႀကီးလို ဆူပူေနတဲ့ Hao Xuan ကိုၾကည့္ၿပီး ေခါင္းရမ္းလိုက္သည္။

" မင္း..က ဘယ္လို..ေရာက္..လာတာလဲ "

ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ အိပ္ေပ်ာ္ေနမွန္းမသိ။ Xiao Zhan လည္ပင္းေတြေတာင္

အက္ကြဲေျခာက္ေသြ႕ေနသည္။

Hao Xuan က ေရခြက္ကို ကမ္းေပးရင္း သက္ျပင္းခ်ကာ ေျပာလာသည္။

" ဘယ္လိုေရာက္လာရမွာလဲ ? ငါမင္းကို မေျပာဘူးလား ငါလာမယ္လို႔။ ငါမေန႕ညတည္းက ေရာက္တာ။ ေရာက္ကတည္းက မင္းက ႏွိုးလို႔ကိုမရတာ။ မင္းနိုးမလာေတာ့ရင္ ေဆး႐ုံေတာင္ ပို႔ေတာ့မလို႔။ "

Xiao Zhan အျပင္ဘက္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ညေနေတာင္ေစာင္းေနၿပီ။ ၾကည့္ရတာ သူမေန႕ကတည္းက ေတာက္ေလွ်ာက္ အိပ္ေပ်ာ္သြားပုံပဲ။

" Zhan Zhan ... မင္းပြဲအတြက္ စိတ္ေလာေနမွန္းသိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ေလာက္ႀကီး မျဖစ္ပါနဲ႕။ မင္းအိပ္ေနတုန္းက ဆရာဝန္ ေဆးလာခ်ိတ္သြားေသးတယ္။ သုံးရက္ေလာက္နားဖို႔ ေျပာသြားတယ္။ အခုရက္ပိုင္း ဘာပန္းခ်ီကားမွ မဆြဲနဲ႕ဦး။ ဟုတ္ၿပီလား။ "

" ဆရာဝမ္ရယ္ ငါနားပါရေစဦး။ ျဗစ္ေတာက္ ျဗစ္ေတာက္ မေျပာစမ္းပါနဲ႕။ "

Xiao Zhan အိပ္ယာထဲ ျပန္လွဲခ်ၿပီး

ေျပာလိုက္ေတာ့ Hao Xuan က ထုံးစံအတိုင္းပင္ ဆဲေရးေနေတာ့သည္။

" Zhan Zhan .. ပန္းခ်ီကားက ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ ? မင္းတစ္ခါမွ ဒီလိုမ်ိဳးေတြ မဆြဲဖူးပါဘူး။ ေခ်ာေတာ့ ေခ်ာသားပဲ။ငါ့ေလာက္ေတာ့ မေခ်ာဘူး ဆိုေပမယ့္။ "

Xiao Zhan အိပ္ယာေပၚကေန လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ Yibo ရဲ႕ မ်က္ႏွာကိုပဲ အေသးစိပ္ဆြဲထားတဲ့ ပုံတူပန္းခ်ီကားကို ဆြဲထုတ္လာၿပီး ေမးေနေသာ Hao Xuan။

" မင္း ဘိုးေဘးေလ အဲ့တာ။ ႀကဳံတုန္း

အေမႊးတိုင္ထြန္းၿပီး ကန္ေတာ့လိုက္။ "

Xiao Zhan တစ္စက္ေလးမွ အၿငိမ္မေနနိုင္နဲ႕ Hao Xuan ကို အျမင္ကပ္စြာနဲ႕ ေျပာၿပီးေတာ့မွ Yibo ကို သတိရသြားသည္။ သူနိုးလာကတည္းက Yibo ကို လုံးဝမေတြ႕။ Hao Xuan ရွိလို႔ ထြက္မလာျဖစ္လိမ့္မည္။

" ဘယ္ဘက္က ဘိုးေဘးလဲ။ အေဖဘက္ကဆိုရင္ေတာ့ နိုးပဲ။ "

Hao Xuan က ပန္းခ်ီကားကို ေသခ်ာစြာၾကည့္ေနရင္းမွ Xiao Zhan ကိုလည္း ျပန္႐ြဲ႕ဖို႔ မေမ့ေသးေခ်။

" ဘာလို႔ မင္းအေဖဘက္ကို တအားမုန္းေနတာလဲ။ အဲ့တာေၾကာင့္ ဒီအိမ္ကို ပစ္ထားတာမဟုတ္လား။ မင္းဘိုးေဘးေတြသိရင္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနေတာ့မယ္။ "

Xiao Zhan စကားကို Hao Xuan က ပခုံးတြန့္ျပၿပီး ဂ႐ုမစိုက္သလို ဟန္ျပဳသည္။

" သခင္ေလး ဆန္ျပဳတ္... "

ႏွစ္ေယာက္သား အေျခအတင္ျဖစ္ေနရာမွ အခန္းဝက ပန္းကန္က်ကြဲသံေၾကာင့္

လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ အိမ္ေတာ္ထိန္း Bao က အခန္းဝမွာ ရပ္လို႔ေနသည္။

မ်က္ဝန္းေတြက မယုံၾကည္နိုင္မႈေတြ

အံ့ၾသမႈေတြ အျပည့္ႏွင့္။

" ေလးေလး Bao ဘာျဖစ္လို႔လဲ ? "

Hao Xuan က လက္ထဲက ပန္းခ်ီကားကို စႏၵရားခုံေပၚလွမ္းတင္ကာ Bao ဦးေလးကို ေခၚၿပီး အခန္းထဲကထြက္သြားသည္။

Xiao Zhan က်ိန္းေသျမင္လိုက္သည္။

အေစာက အိမ္ေတာ္ထိန္း Bao ရဲ႕ မ်က္ဝန္းေတြက Yibo ရဲ႕ ပုံတူပန္းခ်ီကားကို ေသခ်ာစိုက္ၾကည့္ေနသည္ဆိုတာ။ Bao ဦးေလးက Yibo ကို သိေနတာမ်ားလား။

Xiao Zhan အေတြးနဲ႕ အိပ္ယာေပၚက ကုန္းထဖို႔ ႀကံ႐ြယ္လိုက္ေတာ့ လက္တစ္ဖက္က သူ႕ကို တားဆီးလာသည္။

" ဘယ္သြားဦးမလို႔လဲ ? မင္းေဆးပိုက္ႀကီး တန္းလန္းနဲ႕ကို "

Yibo လက္ကို ျပန္ကိုင္ဆြဲရင္း

Xiao Zhan ဝမ္းသာအားရ​ေျပာလိုက္သည္။

" Yibo ... Bao ဦးေလးက တခုခုသိပုံပဲ။ ငါသြားေမးၾကည့္မယ္ မင္းအေၾကာင္းတစ္ခုခု သိရနိုင္တယ္။ "

" မင္းက သိေတာ့ ဘာလုပ္မလို႔လဲ "

Xiao Zhan ဘာ​ျပန္ေျဖရမွန္းမသိျဖစ္သြားသည္။

Yibo က ေအးစက္စြာ ထပ္ေမးလာသည္။ " မင္းက ငါ့ကို အဲ့ေလာက္ေတာင္ သြားေစခ်င္ၿပီလား။ မင္းအနားမွာ ရွိေနတာ မႀကိဳက္လို႔လား။ "

" အဲ့လို မဟုတ္ဘူးေလ Yibo.. ငါ..မင္းကို ဒီပုံစံတိုင္းႀကီး မၾကည့္ရက္ဘူး။ ငါ... ကူညီလို႔ ရရင္"

႐ုတ္တရက္ အခန္းတံခါးပြင့္လာၿပီး Hao Xuan ဝင္လာသည္မို႔ Xiao Zhan စကားေတြ ရပ္တန့္သြားသည္။

" Zhan Zhan မင္းဘယ္သူနဲ႕ စကားေျပာေနတာလဲ ? "

" ..... "

Hao Xuan ပုံစံက တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးတဲ့ ပုံစံနဲ႕ ထူးထူးဆန္းဆန္း တည္ၿငိမ္ေနသည္။

" ငါက ဘယ္သူနဲ႕ စကားေျပာရမွာလဲ ? မင္းကလည္း.. "

" ၿပီးတာပဲ... Bao Chi ! လာဦး မင္းအကိုေလး ပစၥည္းေတြလာသိမ္းေတာ့။ "

Xiao Zhan မ်က္လုံးျပဴးသြားမိသည္။

" ဘာလို႔လဲ ? ငါပန္းခ်ီဆြဲလို႔မွ မၿပီးေသးတာ။ တစ္လ က်န္ေသးတယ္ေလ။ "

" မနက္ျဖန္မင္းျပန္ရမယ္။ ငါ့ကို ဘာမွ ထပ္မေျပာနဲ႕။ "

" ဒါသေဘာလဲ Wang Hao Xuan ?

ငါမျပန္နိုင္ဘူး "

" Xiao Zhan !!!"

Hao Xuan နဲ႕သိခဲ့တာ ငယ္ငယ္ေလးတည္းက ျဖစ္ၿပီး အၿမဲလိုလို ၿပဳံး႐ႊင္ေနတတ္တဲ့ Hao Xuan က အခုလို ေဒါသေတြႀကီးေနတာ Xiao Zhan တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးေပ။

" Wang Hao Xuan ! မင္းလည္း ငါ့အေၾကာင္းသိတာပဲ။ ဘာလို႔ ငါက ဒီကေန ထြက္သြားဖို႔ လိုတာလဲ အရင္ေျပာ။ "

" ေကာင္းၿပီေလ .. သူက ဘယ္သူလဲ။

ငါ့ကို အမွန္တိုင္းေျပာ "

Hao Xuan က Yibo ရဲ႕ ပုံတူ ပန္းခ်ီကို ၫႊန္ျပၿပီးေမးလာသည္မို႔ Xiao Zhan ကိစၥေတြကို သေဘာေပါက္သလိုရွိလာသည္။ အခ်ိန္ကိုက္မွာပဲ Bao ေျမးအဖိုးက အခန္းထဲ ဝင္လာသည္မို႔ Xiao Zhan သူ႕ေဘးနားမွာ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ရပ္ေနတဲ့ Yibo ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ကာ

သက္ျပင္းခ်လိဳက္သည္။

" Bao ဦးေလး ... Yibo ကို သိတယ္မဟုတ္လား "

Xiao Zhan ေမးလိုက္ေတာ့ Bao ဦးေလးက သူ႕ကို တလွည့္ Hao Xuan ကိုတလွည့္ ၾကည့္ၿပီး ေျဖသင့္မေျဖသင့္ ခ်င့္ခ်ိန္ေနပုံရသည္။

Hao Xuan က ေခါင္းၿငိမ့္ျပလိုက္ေတာ့မွာ Bao ဦးေလးက သက္ျပင္းခ်ၿပီး ေျဖလာသည္။

" ကြၽန္ေတာ္ ေသခ်ာ မမွတ္မိေပမယ့္

Wang Yibo သခင္ေလးက အဲ့ပန္းခ်ီကားထဲက လူဆိုတာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ "

" အကိုေလး ... အကိုေလးက ေသၿပီးသားလူေတြကို ျမင္ရတာလား။ "

Bao Chi က တုန္တုန္ရင္ရင္နဲ႕ ေမးၿပီး

သူ႕အဖိုးျဖစ္သူအနားကို တိုးကပ္သြားသည္မို႔ Xiao Zhan ေခါင္းရမ္းၿပီး ရယ္လိုက္မိသည္။

" မျမင္ရပါဘူး။ ငါသူ႕ကိုပဲ ျမင္ရတာ။

ဘာေၾကာင့္လဲေတာ့ ငါ့လည္းမသိဘူး "

Xiao Zhan သူ႕ေဘးမွာ ရပ္ေနတဲ့

Yibo ကို လက္ညိုးထိုးၿပီး ေျပာလိုက္ေတာ့ အကုန္လုံးရဲ႕ ေခါင္းေတြက Xiao Zhan ၫႊန္ျပတဲ့ ဘက္ကို လိုက္ၾကည့္က်သည္။

" သူက အဲ့မွာေပါ့ "

Hao Xuan အေမးကို Xiao Zhan ေခါင္းၿငိမ့္ျပလိုက္သည္။

" Bao ဦးေလး Yibo ဘယ္လို ေသသြားလဲဆိုတာေရာ မွတ္မိေသးလား "

" သူ႕ကိုယ္သူ သတ္ေသတာ "

" ဘာလို႔လဲ ! "

သူတို႔ သုံးေယာက္လုံးဆီက ၿပိဳင္တူ အေမးထြက္လာသည္။ Yibo ကလည္း

တစ္စုံတစ္ခုကို ေသခ်ာေတြးေနသလို မ်က္ႏွာေလးနဲ႕ လိုက္ၾကည့္ေနသည္။

" ေသခ်ာေတာ့ မသိေပမယ့္။ သခင္ေလးက ဇာတ္နိမ့္တဲ့ သူနဲ႕ ႀကိဳက္လို႔ အတင္းခြဲရာကေန ျဖစ္တာလို႔ထင္တယ္။ "

" ခ်ီးပဲ ! ငါ​အဲ့တာေတြေၾကာင့္ ဝမ္မ်ိဳးရိုးကို မုန္းတာ "

Hao Xuan ကေတာ့ ထုံးစံအတိုင္း ပြစိပြစိ ျဖစ္လို႔ေနသည္။

Xiao Zhan ေတြေဝေနတဲ့ Yibo မ်က္ႏွာေလးကို လွမ္းၾကည့္ၿပီး ေမးလိုက္သည္။

" သူ႕ခ်စ္သူကေရာ ဘယ္ေရာက္သြားတာလဲ "

" အကိုေလးထက္ အရင္ေသသြားတာလို႔ထင္တယ္။ အကိုေလးက ဒီအခန္းထဲမွာပဲ ဟိုး စႏၵရားခုံေပၚမွာ လက္ေကာက္ဝတ္ကို လွီးၿပီး သတ္ေသခဲ့တာ။ အဲ့တုန္းက အရင္ဆုံးျမင္ခဲ့တာ ကြၽန္ေတာ္ဆိုေတာ့ အဲ့တစ္ခုေတာ့ ေသခ်ာမွတ္မိတယ္။ "

Xiao Zhan စႏၵရားခုံကို လွည့္ၾကည့္ၿပီး Yibo ဘက္ျပန္လွည့္ၾကည့္ေတာ့ Yibo က ေနရာမွာ ရွိမေနေတာ့ေပ။

" Wang Yi bo !! ဘယ္ေရာက္သြားတာလဲ "

" ဘာလို႔လဲ ထြက္သြားၿပီလား ? ျမန္လိုက္တာ "

Hao Xuan ရဲ႕ ေပါက္ကရစကားေတြကေတာ့ အဆုံးမရွိေပ။ အေရးႀကီးတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာင္ ေနာက္နိုင္ေသးသည္။

" ဆရာ Xiao အရင္ ဒီက ထြက္သြားတာ ပိုသင့္ေတာ္မယ္ထင္တယ္။ "

ဦေလး Bao ရဲ႕ စကားကို Xiao Zhan ထူးဆန္းသြားတာေၾကာင့္ ျပန္ေမးလိုက္သည္။

" ဘာလို႔လဲ ? "

" ဘာကို ဘာရမွာလဲ ? မင္းက ႏွစ္ ၆၀ ေလာက္ရွိတဲ့ သရဲနဲ႕ တစ္ခန္းတူတူအိပ္ခ်င္လို႔လား။ အ႐ူးရဲ႕ မင္းအဲ့​တာေၾကာင့္ တေန႕တျခား အားနည္းလာတာ မသိဘူးလား။ လိုက္ေသေတာ့မလို႔လား "

ျပစ္ျပစ္ႏွစ္ႏွစ္ကို ေျပာဆိုေနတဲ့ Hao Xuan ကို Xiao Zhan မ်က္ေစာင္းထိုးလိုက္သည္။ ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္သည္ တခါမွ ႏွာေတာင္မေစးဘူးသည့္သူက ဒီေရာက္ေတာ့မွ ခနခနဖ်ားၿပီး မူးလဲေနသည္မွာ သူကိုယ္တိုင္လဲ ထူးဆန္းေပမယ့္ Yibo ေၾကာင့္ရယ္လို႔ေတာ့ မထင္မိတာ အမွန္ပင္။ Xiao Zhan ဘယ္လိုမွ လက္မခံနိုင္ေပ။

" Bao Chi ပစၥည္းေတြသိမ္းလိုက္။

ငါအစတည္းက မင္းကို ေပးမေနသင့္တာ။ သရဲေျခာက္တယ္ ဘာညာဆိုတာ မယုံလို႔သာ ေပးေနလိုက္တာ။ "

" Hao Xuan မင္းမယုံဘူးမွတ္လား အဲ့လို ကိစၥေတြကို။ "

ပြစိပြစိလုပ္ေနတဲ့ Hao Xuan ကို Xiao Zhan လွမ္းေျပာလိုက္ေတာ့ " မယုံဘူး။ ဒါေပမယ့္ မင္းကေတာ့ တစ္ခုခုျဖစ္လို႔ မရဘူး။ ​ျပန္က်တာပိုေကာင္းမယ္။ "

" ဘာလို႔လဲ။ မင္းဘိုးေဘးေလ။ မင္းက ပိုေတာင္ ကူညီသင့္ေသးတယ္မဟုတ္လား။ "

" အထြန့္တက္မေနပါနဲ႕ေတာ့ ဆရာ Xiao ရယ္။ တစ္ခါေလာက္ေတာ့ ငါ့စကားနားေထာင္စမ္းပါ။ ငါေတာင္မျမင္ဖူးတဲ့ ေသသြားတဲ့ ဘိုးေဘးကို ငါဂ႐ုမစိုက္ဘူး။ ငါ့အတြက္ေတာ့ အသက္ရွင္ေနတဲ့ မင္းက ပိုအေရးႀကီးတယ္ ဟုတ္ၿပီလား။ "

Xiao Zhan ႏွာေခါင္းရႈံ႕ၿပီး ျပန္ေျပာလိုက္သည္။

" အပိုေတြ !! ဒီတစ္ေန႕ေတာ့ ဒီမွာ ငါအိပ္ဦးမယ္။ ပစၥည္းေတြ သိမ္းၿပီးရင္ မင္းထြက္သြားေတာ့။ "

" ငါက မင္းအခိုင္းအေစလား .. "

Hao Xuan က ပြစိပြစိလုပ္ရင္း

သိမ္းဆည္းၿပီး ထြက္သြားက်တဲ့အခ်ိန္ထိ Xiao Zhan အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနလိုက္သည္။ အကုန္လုံး ေအာက္ထပ္ေရာက္သြားသံၾကားေတာ့မွ Xiao Zhan အိပ္ယာေပၚက လူးလဲ ထလိုက္သည္။

" ဘယ္သြားဦးမလို႔လဲ ?"

အသံနဲ႕ အတူ Yibo က Xiao Zhan ေဘးနားကို ခ်က္ခ်င္းေရာက္လာသည္။

" Yibo ... မင္းမွတ္မိၿပီလား အခု။ "

" ေရးေတးေတးပဲ မွတ္မိေသးတယ္။

ေသခ်ာေတာ့ မမွတ္မိေသးဘူး "

" ေကာင္းတယ္...ေကာင္းတယ္ ေျဖးေျဖးျခင္း စဥ္းစား။ မေလာနဲ႕ "

Yibo က ေဖ်ာ့ေတာ့စြာနဲ႕ ၿပဳံးကာ

Xiao Zhan ပခုံးေပၚ ေခါင္းေလးမွီလာသည္။

" ငါ့ကို အဲ့ေလာက္ေတာင္ ထြက္သြားေစခ်င္လို႔လား .... "

Yibo ဆီက အသံတိုးတိုးေလးက Xiao Zhan အသည္းတစ္ခုလုံးကို ဆြဲခါသြားသလိုပင္။

" မသြားေစခ်င္ဘူး... ဒါေပမယ့္ ငါ့အတၱေၾကာင့္ မင္းကို ဒီလိုပုံစံမ်ိဳးနဲ႕ ဆက္မျမင္ခ်င္ဘူး "

Yibo က Xiao Zhan ကို အိမ္မက္ထဲကလို ၿပဳံးၿပီး ၾကည့္လာသည္။ Xiao Zhan မ်က္ႏွာ​ေလးကို ဆြဲယူကာ နဖူးျပင္ကို ခပ္ဖြဖြေလးနမ္းရင္း " Zhan Zhan မင္းမနက္ျဖန္ဆို သြားေတာ့မွာ မဟုတ္လား။ ဒီေန႕တစ္ရက္ေလာက္ေတာ့ ငါ့ရည္းစားလုပ္ေပးပါလား။ "

Xiao Zhan ရယ္လိုက္မိသည္။

" တစ္ရက္တာ ခ်စ္သူေပါ့ ? "

" အင္း... တစ္ရက္တာ ခ်စ္သူ "

Xiao Zhan ေခါင္းညိမ့္ျပကာ Yibo ေျပာတာကို လြယ္လြယ္ပဲ သေဘာတူလိုက္မိသည္။ ဘာေၾကာင့္ သူ သေဘာတူလိုက္သည္ ဆိုတာကိုလည္း

သူကိုယ္တိုင္ေတာင္ နားမလည္နိုင္ေတာ့။ Yibo ကို ဒီဘဝက ကြၽတ္လြတ္ေစခ်င္တာလား သူကိုယ္တိုင္က ဆြဲထားခ်င္ေနတာလားဆိုတာကိုေတာ့ သူ႕ကိုယ္သူေတာင္ နားမလည္နိုင္ေတာ့ေပ။

Unicode

" Zhan Zhan ... Zhan Zhan ... "

Xiao Zhan နားထဲမှာ ခေါ်သံ တိုးတိုးလေးကြားနေရသည်မို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လိုက်ရှာကြည့်တော့ မှောင်မည်းနေတာကြောင့် ဘာမှ မမြင်နိုင်ပေ။ ခေါ်သံလာရာကို စမ်းတဝါးဝါးနဲ့ လှမ်းလျှောက်သွားတော့ မီးအလင်းရောင် မှိန်ပြပြလေး မြင်လိုက်ရသည်မို့ ထိုနေရာသို့ ဦးတည်ပြီး သူလျှောက်သွားလိုက်သည်။

အနားရောက်တော့ ဖြူစွတ်နေတဲ့ စန္ဒရားခုံကြီးကို မြင်လိုက်ရပြီး ထိုစန္ဒရားရှေ့တွင် အဖြူဝမ်းဆက်ဖြင့် နောက်ကျောပေးရပ်နေသော လူတစ်ယောက်။

" Yibo .... မင်းလား "

Xiao Zhan တုန်ရင်စွာနဲ့ လှမ်းခေါ်လိုက်တော့ နောက်ကျောပေးထားတဲ့သူက သူ့ဘက်ကို တဖြည်းဖြည်းလှည့်လာသည်။

" Zhan Zhan... "

အဖြူရောင် ဝမ်းဆက်နဲ့ အမြဲလိုလို မြင်ရတဲ့ ဖြူဖျော့ဖျော့ Yibo ရဲ့ မျက်နှာလေးက ယခုတော့ ပန်းသွေးရောင်သမ်းလို့နေသည်။ Yibo က သူ့ရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို ရှေ့သို့ ဆန့်တန်းပြီး Xiao Zhan ကို ကမ်းပေးလာသည်။ Xiao Zhan ယောင်နနနဲ့ ကမ်းပေးလာတဲ့ လက်ကို ပြန်ကိုင်ဆွဲကာ Yibo အနားသို့ တိုးကပ်သွားလိုက်သည်။

" Zhan Zhan ငါ့ကို ထားမသွားပါနဲ့ "

အနားရောက်လာတာနဲ့ Xiao Zhan ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်ပြီး ပြောလာတဲ့ Yibo စကားကြောင့် သူ့ရုတ်တရက်မို့ ကြောင်အမ်းသွားမိသည်။ ခနကြာမှ Yibo ရဲ့ ကျောပြင်လေးကို ဖွဖွပုတ်ကာ " ဘာလို့ ငါက မင်းကို ထားသွားမယ်လို့ ထင်နေတာလဲ? ငါ့ကို မယုံလို့လား "

Yibo က သူ့ရင်ခွင်ထဲကနေ လှုပ်စိ လှုပ်စိနဲ့ ခေါင်းလေး ရမ်းနေသည်။

" ငါကြောက်လို့.... မင်းမရှိတော့ရင်

ငါတစ်ယောက်တည်း ပြန်ဖြစ်မှာ ကြောက်တယ် "

" အရူးလေး... ငါမထားခဲ့ပါဘူး။ "

" ဒါဆို ငါနဲ့ တစ်သက်လုံးတူတူနေပေးမှာလား ? "

ရင်ခွင်ထဲကနေ မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ မော့ကြည့်ပြီး မေးလာတဲ့ Yibo ကြောင့်

Xiao Zhan အသည်းယားစွာနဲ့ Yibo ရဲ့ နှာခေါင်းလုံးလုံးလေးကို ဆွဲခါလိုက်သည်။

" နေပေးမှာပေါ့ ... ငါတို့ သူငယ်ချင်းကောင်းတွေ လုပ်ကျမယ်လို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်ဘူးလား။ "

" ဒါပေမယ့် ငါကမှ မင်းနဲ့ သူငယ်ချင်း မဖြစ်ချင်တာ။ "

Yibo ရဲ့ အေးအေးစက်စက်နဲ့ ပြောလာတဲ့ စကားကို Xiao Zhan ​နားမလည်နိုင်စွာ ပြန်မေးလိုက်သည်။

" ဘာအဓိပ္ပါယ်လဲ ? "

" မင်း မသိဘူးလား ... ငတုံးလေး "

" ဘာကို..... "

Xiao Zhan ရဲ့ စကားတွေက နူးညံ့လှတဲ့ နှုတ်ခမ်းသားလေးရဲ့ အထိအတွေ့​အောက်မှာ ရပ်တန့် သွားရသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးကို စန္ဒကူးရနံ့တွေ လွှမ်းခြုံသွားကာ ခံတွင်းကတဆင့် အူတွင်းကလီစာတွေထိပါ အမွှေးနံ့တွေ ကူးစက်ကုန်ပြီလားတောင် ထင်ရသည်။ ဘဝမှာ တစ်ခါမှ မခံစားဘူးတဲ့ စွဲလမ်းဖွယ် အထိအတွေ့ကြောင့် Xiao Zhan တစ်ယောက် ရုန်းထွက်ဖို့နေနေသာသာ မျက်ဝန်းတွေကို ပိတ်ကားချပြီး ရစ်မူးပျော်ဝင်နေမိသည်။

" Zhan Zhan ! Zhan Zhan !!"

ခေါ်သံကြောင့် Xiao Zhan မျက်ဝန်းတွေကို တွန်းဖွင့်လိုက်တော့ မနက်ခင်းရဲ့ အလင်းရောင်အောက်မှာ သူ့ကို ပြုံးကာ ငုံကြည့်နေတဲ့ Yibo ရဲ့ ဖြူ​ဖျော့ဖျော့မျက်နှာလေး။

Xiao Zhan ဝုန်းခနဲ အိပ်ယာမှ ကုန်းထလိုက်မိသည်။

" ဘာဖြစ်တာလဲ ? "

Yibo က အံ့သြတကြီးနဲ့ မေးတော့

Xiao Zhan ဘာပြန်ဖြေရမှန်းမသိ။

သူဘေးမှာ လာထိုင်နေတဲ့ Yibo မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်ပြီး မျက်ဝန်းတွေက Yibo ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေဆီ ကျရောက်သွားတော့ အိမ်မက်ထဲက အဖြစ်အပျက်တွေက ရုပ်ရှင်ပြသလို မှတ်ဉာဏ်ထဲကို ရှင်း

ရှင်းလင်းလင်းကြီး တိုးဝင်လာပြန်သည်။

" Wang Yibo စုတ် !!"

Xiao Zhan သူ့ဘာသာ ရှက်ရမ်းရမ်းပြီး

ခေါင်းအုံးနဲ့ လွှဲရိုက်လိုက်တော့ ခေါင်းအုံးက Yibo ကို ဖြတ်သန်းပြီး ဝင်သွားသည်မို့ အမြင်ကပ်စွာနဲ့ မျက်စောင်းတွေသာ လိမ့်ထိုးပြီး ရေချိုးခန်းထဲ တန်းပြေးသွားတော့သည်။