"Late ka na naman, Inday!" tili ni Marco, I mean Margo. Psh, ang baklitang iyon. Tawagin ba naman akong Inday?

Binatukan ko siya bago pa ako umupo sa upuan na kaharap niya.

Masama niya akong tinignan. Tatawa-tawa na lang tuloy ako.

"Hindi naman kasi Inday ang pangalan ko, okay? Liana. Li-a-na." parang magulang na nagtuturo sa anak niya na turan ko. Umiling-iling siya ng ilang beses.

"Ang losyang mo kasi, girl. Mag-ayos ayos ka naman sana. Like, you can pass as a jowable naman kaso hindi ka palaayos. Ekis ka doon, ha?" maarte niyang saad. Umirap ako sa hangin.

Oo. Tipikal lang naman akong babae. Hindi palaayos. Walang kaek-ekan sa pagmumukha. Ni powder eh hindi ako naglalagay.

Ano bang saysay 'nun? Haggard ka pa rin naman at the end of the day.

"Um-order ka na ba?" paglihis ko ng usapin naming. Pinaningkitan na muna niya ako ng kanyang mata bago muling magsalita.

"Done na ako dyan girl. So, kaya kita inaya ngayong araw since you're free naman and you said na hindi ka busy this day, I thought of finding a jowa for you! Yey!" parang bata na pumalakpak pa siya ng ilang beses. Napabuga ako sa hangin at akmang tatayo na noong mabilis siyang sumegunda.

"Ops! Libre ko lahat ngayong araw. The foods and all those things na gagastusin natin. Ano, G?" eskandalosa siyang nagtaas ng kilay at nanghahamon. Ewan ko ba kung nababaliw na siya at gusto niya lang may magawa sa buhay niya. O 'di kaya rin ay may lagnat siya.

"Teh, may sakit ka yata. Duh, libre? Never mo pang ginawa iyon sa akin, Marco Delceras." Akala ko ay tatalab ang pang-iinsulto ko sa kanya para hindi na matuloy ang kanyang masamang plano sa akin ay mukhang lalo pa siyang napangisi.

"Sorry not sorry, Ms. Liana Bueselgo, hindi ka makakatakas sa akin ngayon." He said. I just chose to surrender at magpatangay sa plano ng baklita kong kaibigan.

Lumipas ang ilang minute at dumating na iyong order niya para sa amin. Kumakain na kami at mapayapang nag-aabala sa sarili naming mundo nang saka siya tumili. Napakamot tuloy ako sa aking batok. Pahamak ka girl.

"Here he is." Saka niya sinabi pagkatapos tumili. Nagtaas naman ako ng aking kilay at nang makita ang tinitignan niya sa aking likuran ay doon ko sinundan ang kanyang tingin.

Napaawang ang bibig ko.

Bikong malagkit! Bakit nandito ang long time crush ko noong highschool kami?

Bakit nandito ang nag-iisang Elias Pichanco?

Tumikhim ako at umiwas ng tingin nang bigla siyang ngumiti ng pagkatamis-tamis sa akin. Huwag kang pa-fall! Sure naman akong hindi na kita crush ngayon dahil graduate na tayo. No way! Wala na talaga. Wala na akong feelings sa kanya.

Humakbang siya palapit sa aming pwesto at tumigil sa aking gilid.

"May I join you?" sinakop ng baritone niyang boses ang aking sistema. Please, please!

"Yes naman." Mabilis na pagpayag ni Margo. Pinanlakihan ko siya ng mata at isang kindat lamang ang aking natanggap.

Umupo siya sa isang side ng table dahil nga pantatluhan ito.

Hindi naman ako mapakali. Bakit ba siya nandito?

Nagulat ako noong humarap siya sa akin at seryosong nakatitig sa aking mukha. Damn. May dumi baa ng mukha ko? Haggard na ba agad ako?

"I'll get straight to the point. I like you, Liana Bueselgo." Nang pagkasabi niya ay napatayo ako sa gulat. Tama ba ang narinig ko?

"I-I'm sorry, I'll just excuse myself. Cr lang ako." Pagkasabi ko 'nun ay dahan-dahan akong umalis ngunit iilan pa lang ang nahahakbang ng aking mga paa ay saa mayroong humawak sa aking pulsuhan.

Nang lingunin ko kung sino iyon ay si Elias pala. Sunud-sunod akong napalunok. Shet, 'young puso ko!

Biglang pumalibot sa aming paligid ang isang kanta na siyang paborito ko. Ang Huling El Bimbo.

Natawa siya sa aking naging ekspresyon at mas lalo pa akong nagulat noong lumuhod siya sa aking harapan. I'm getting married na ata ang peg?!

Hanggang ngayon ay hindi niya pa rin binibitawan ang aking kamay.

"Liana," pagtawag niya sa aking pangalan.

"H-Hmm?" ika ko naman pabalik. Napatingin ako sa aming paligid at lahat sila ngayon ay nakangiting dalawa sa amin.

"The first day that we met, I already knew that you're the one. I can feel it in the depths of my heart. But I'm afraid to confess to you nor to know that you don't like me back. I also knew that you want to study first, and I clearly understand that. Your friend, Marco or Margo, he talked to me and he said that you like me, too. I was so happy that time. But he said that I can court you when you're already graduated in college. So, I wait for how many years. Now, I won't let this time goes by without confessing my feelings for you." Mahaba niyang litanya na nakapagpalambot sa aking mga tuhod. Mas lalo ring bumilis ang tibok ng aking puso. Ang cliché mang pakinggan pero shet, kinikilig ako!

"Liana Bueselgo, I like you since day one and now, I think I already love you now." He confessed right at me. May ilang taong naghiyawan at para ring kinikilig tulad ko. I pressed my lips together. Hindi ko kaya ang mga pinagsasabi niya.

He bit his lip and suddenly slid his other hand in his pocket. Mukhang may kinukuha siya.

"I know that I am not like those fictional characters that you are dying for, but I'm worth loving for." At saka siya may inilabas na isang red na box. Magpopropose ba siya? As in, now na?

"Hindi man ako si Juanito Alfonso na ang kayang sabihin ay Ich liebe dich na ang ibig sabihin ay I love you. Well, for me, it was all beyond that. Ich liebe dich sehr which means I love you very much." Then he opened the box. It was a beautiful pendant.

"May I ask. Can I court you?" nakangiti niyang tanong. Hindi na ako nagdalawang isip pa.

"Yes!" then he stood up immediately and hugged me tight. Pagkatapos ay isinuot na niya sa akin ang pendant. Ang ganda.

Narinig ko ang palahaw na iyak ng aking kaibigan mula sa table namin.

"Beh, pasalamatan mo 'ko! Oo na, ikaw na! Ikaw na ang nag-iisang jowable na bumihag sa puso ni tisoy!"

---

Ngayon kayo kiligin, please! Hahahahaha

Don't forget to vote and comment.

Labyuuuuuu.