| Confess |

"Go, Dwight!"

Sabay-sabay na sigaw ng mga kaklase ko kay Dwight, ang main guitarist ng banda nilang 'The Chosen Beats' na ka-section namin.

Matagal ko ng crush si Dwight pero hanggang ngayon ay hindi niya pa rin niya alam. Hindi ko masabi-sabi sa kanya ang patungkol doon dahil lagi akong napapangunahan ng takot na baka lumayo siya sa akin.

Kaibigan ko si Dwight at ayokong dahil lang sa pagkakataong sasabihin ko ang pagkakagusto ko sa kanya ay baka layuan niya na ako at matuldukan na ang pagkakaibigan naming dalawa.

Aalis na sana ako sa school grounds kung saan ipinagdiriwang ng aming school ang talents festival ay bigla na lamang may humawak sa aking kamay.

Tinignan ko ang taong humawak sa aking kamay at nakita ko lamang si Dwight na sinserong nakatingin sa akin.

Napalunok ako at iniiwas ang aking paningin sa kanya.

"Saan ka pupunta, Vhia? Magsisimula na kaming tumugtog. Manood ka, ah?" sabi niya at pinaharap niya ako sa kanya tsaka niya ginulo ang aking buhok.

Ganyan siya lagi. Kahit naman nasaan kami ay lagi niyang ginugulo ang buhok ko.

Napatingin ako sa aking paligid at nakita ko na maraming mga babae ang masasama ang tingin sa akin.

"S-Sige, aalis lang ako sandali." nasabi ko na lamang sa kanya at mabilis na tumalikod sa kanyang gawi bago ako tumakbo papalayo.

Nagtungo ako sa hardin ng aming paaralan kung saan una kong nakilala si Dwight.

Sariwa pa sa aking mga alaala nu'ng araw na kinausap niya ako. Natural na ang pagiging palatawa at ang pagiging magaling niya sa pagkanta at pagtugtog ng gitara kaya doon ako unti-unting nahulog sa kanya.

Hindi naman siya ang ideal man ko. Ang ideal man ko kasi ay yu'ng misteryoso at magaling sumayaw. Ni isa nga doon ay wala si

Dwight kaya hindi ko alam kung matatawag ko na ba itong pumapag-ibig o ano.

"Iniisip mo na naman siya, no?" rinig kong sabi ng isang lalaki sa aking likuran kung kaya ay lumingon ako at nakita ko si Mikael doon, isa sa mga masusugid kong manliligaw.

"Sino bang sinasabi mo?" tanong ko sa kanya.

Lumapit siya sa aking gilid at saka mariing pumikit at dinama ang hangin na dumampi sa aming mga mukha.

"Hindi ba at si Dwight iyon?" mahinahon niyang sabi at pasimple akong ngumisi sa kanyang gilid.

"Titigilan ko na ang panliligaw ko sa iyo, Vhia. Hindi dahil sa hindi na kita mahal kaya titigil na ako sa panliligaw sa iyo pero dahil sa tingin ko ay mas sasaya ka kung siya ang mamahalin mo." sabi niya at saka humarap sa aking gawi kung kaya't humarap din ako sa kanya.

"Hindi nga niya ako gusto. Mahal ko siya pero mahal niya naman ako bilang kaibigan lang niya. Hindi rin naman ako ang tipo niya kaya hindi na ako aasa pang pwede kami." sabi ko at nagulat ako ng may magsalita sa gilid namin ni Mikael.

"Hindi nga ba talaga gusto o nahulog na pala sa iyo ng husto?"

Ang boses na iyan. Si Dwight.

Humarap ako sa kanya gayundin si Mikael na nakangiti na sa aming dalawa.

"Mauuna na ako, brad. Pero tatandaan mo, tumigil lang ako, hindi pa sumusuko. Dahil sa oras na saktan mo siya, patawad na lang at kukunin ko siya sa iyo ng lubusan." sabi ni Mikael at tinapik sa balikat si Dwight at naglakad na papalayo.

Dahil sa sobrang pagkalito ay agad kong tinanong si Dwight.

"A-Anong pinagsasabi mo? At bakit ganoon magsalita si Mikael?" tanong ko kay Dwight ngunit sinuklian niya lamang ako ng kanyang pamatay na ngiti kung kaya'y halos manghina ang aking tuhod.

"Ang slow mo talaga, Vhia. Ang hirap tuloy ipaliwanag sa iyo yu'ng ibig kong sabihin kanina." sabi niya habang kinakamot ang kanyang ulo.

"Ano ba kasing ibig mong sabih--"

"Hindi na ako mapapadalus-dalos pa. Mahal kita, Vhia. Hindi lang bilang isang kaibigan kundi bilang isang ka-ibigan."

At tuluyan na akong nanghina ng husto.

, asti