"Babe,"

I smiled. Ang sarap sa pakiramdam na marinig mismo sa taong mahal mo ang mga katagang iyon.

2 months had passed ng sagutin ko siya at hindi ako magsisisi na ibinigay ko ang matamis kong oo sa kanya.

"Bakit, babe?" tanong ko sa kanya.

"Magpapaalam sana ako sa iyo na kung pwedeng sumama ako sa mga barkada ko sa kompyuteran..." sabi niya at iiling na sana ako ng magsalita siyang muli.

"...promise, babe, hindi ako tatagal." sabi niya at marahas akong napabuntung-hininga. Ano pa nga bang magagawa ko?

"Sige." lumapad ang ngiti niya at hinalikan ako sa pisngi.

Nandito kami sa bahay namin at kasalukuyang nasa sala habang nanonood ng movie sa kanyang laptop.

"Bye, babe, I love you." paalam niya sa akin.

"Bye, babe. Huwag kang papagabi ah?" naka-ngusong sabi ko sa kanya at lumapit naman siya sa akin at masuyo akong niyakap.

"Promise, babe, I promise this to Kelsey Dela Vega that I, Zander Valeran will come as early as I can." sabi niya at natatawa akong nagkalas sa yakapan namin.

"Then, I'll keep in mind and my heart that promise, Mr. Valeran." kunwaring kunot ang noong sabi ko at tumawa naman kaming pareho bago ko sinarado ang gate ng aming bahay.

Tatlong oras na ang nakakalipas pero hindi pa rin siya bumabalik at alas syete na ng gabi.

Kagat-kagat ko ang aking labi na pumasok sa aking kwarto para magpalit ng damit at nagsuot ako ng jacket dahil mahamog sa labas ng aming apartment.

Sinarado ko na ang aming gate at nagsimulang maglakad sa may kadiliman naming kalsada.

Pangatlong street na ako at dito sa street na ito ang madalas pag-kompyuteran niya kasama ang mga barkada niya.

Ilang hakbang na lang ay nasa computer shop na ako pero natigilan ako ng lumabas siya sa computer shop at mukhang aalis na ng makita niya ako.

Nakangiti pa siya bago siya tumawid pero nasa kalagitnaan na siya ng kalsada ng makita ko sa aking kaliwang bahagi ang paparating na truck na mukhang hindi alam na may tatawid.

Nanlalaki ang matang nilipat ko ang tingin kay Zander at nakangiti pa rin siya habang humahakbang.

"NOOOO!!!"

"Anak, gumising ka!"

Nagising ako at nakita ko sa aking gilid si mama na may nag-aalalang tingin sa akin.

"Ma, napanaginipan ko si Zande--" pinutol ni mama ang sasabihin ko.

"Anak, matagal ng patay si Zander, dalawang taon na." sabi niya at doon ako napakurap-kurap at bumuntong-hininga.

"Hayaan mo na lang ang panaginip mo na iyon..." tumango ako kay mama at ngumiti naman siya.

"...o siya, bumaba ka na at hinihintay ka na ni Sander sa baba."

Oo nga pala, si Sander ang boyfriend ko, ang kakambal ni Zander, ang una kong minahal.

Bumaba na ako sa aking kwarto at natigilan ako ng makita ko ang buong sala namin.

Lumabas si Sander mula sa kusina na naka-pormal ang suot. Nakangiti siya sa akin na lalong nagpapa-alala sa akin sa kanyang kapatid.

Ng makalapit siya sa akin ay bigla siyang lumuhod at nagtataka ko siyang tinignan.

"Kelsey Dela Vega, will you marry me? And will you forget my twin and just let me be the man of your life? I love you more than anything in this world." nakita kong may kinuha siya sa kanyang bulsa at nakita ko na lamang ang sarili kong gulat na gulat dahil sa isang pulang kahon na nilabas niya.

Tumulo ang luha ko, hindi dahil sa tuwa dahil nagpo-propose siya sa akin ngayon, pero dahil na-realize kong hindi talaga siya ang nagpapatibok ng puso ko, kundi ang kakambal niya, si Zander. Ayokong gamitin siyang panakip-butas sa pagkakawala ng kapatid niya. I want him to be happy to another girl, a girl who truly deserves him.

And I came up my mind.

"No, Sander. I'm sorry, I love you pero kahit matagal ng patay si Zander, siya pa rin talaga ang nagpapatibok ng puso ko, ang totoong mahal ko."

And I left him while he's crying his heart out.

***

Vote and comment if you enjoy!

-H.Y.