Nadia's pov

sabi ni Paul habang ako nakatitig lang sa building. Sayang naman ang ganda pa naman ng building at mukang bago pa, tapos magbabago lang ang lahat. ay kailangan ganun? Once na may magbago sayo pati mga konektado sayo magbago din? Grabe naman yun sino kaya yun? Sayang naman ang buildings.

habang tinititigan ko yung building.

sabi nya at napatingin kami sa isat isa, atsaka sya ngumiti. Kita ko sa mga ngiti nya ang suporta sakin.

Nagulat ako ng marinig ko yung ranks. Ranks? Di kaya Kay ace tong company? Pero alam ko ang itsura ng building na yun. Impossible din dahil, ranks ang meron silang 'Red Hand'.

tanong ko para makasigurado. Kung si ace lang din naman, hindi na siguro. Kahit sa ibang kumpanya na lang ako pumasok.

pagtingin ko sa kanya, ang laki ng ngiti nya suportang suporta talaga sya sakin lalo na sa nangyare sa buhay ko.

Pumasok na kami sa loob at sumakay ng elevetor.

simula ni Paul habang nakasakay kami sa elevator. Tatlo kaming nakasakay, meron kaming kasamang isang lalaki nakashades kaya di ko masyado makita yung itsura, tsaka anong pake ko? Parang familiar kasi sya kapag naka side view. Nvrmnd.

Napatingin sakin yung lalaki, napaka familiar talaga ng itsura nya. Kaya napatingin na lang ako sa Mata nya kahit naka shades sya, nakikita ko pa naman yung Mata nya kahit papaano.

Bigla syang nagsalita kaya napatingin si Paul sa kanya. Tumango na lang ako at mukang naintindihan nya naman iyon. Sabay bukas ng elevator. atsaka na sya umalis. Sa taas pa kami kaya naiwan kami dito sa loob ng elevator.

Nakaramdam ako ng kaba, bakit parang ang hirap naman ata ng trabaho dito? Sabi naman ni Paul madali, at mukang mainitin ang ulo ng president. Sabagay sa manager naman ako mag aapply kaya okay lang.

napatingin ako Kay Paul. Bakit ganyan sya? Ganyan ba talaga? Nakakakaba naman, e di ko naman kasi alam to e.

pagkukunwari ko, at mukang nahalata nya Kong kinakabahan kaya tumawa sya.

bigla syang lumapit sakin at parang may ibubulong pa para sa susunod na sasabihin. napangiti naman ako sa sinabi nya, parang nawala yung kaba ko nung sabihin iyon ni Paul. Sobrang bait nya talaga, laking utang din to saken hehe.

Pagpasok ko sa loob, parang ang dami Kong nakitang lalaki, tapos pagpasok ko bigla silang nagtaklob lahat. Hindi ko masyadong nakita dahil sa babaeng humarang sakin, secretary ata?

mataray na sabi nung babae at tinulak na ako palabas. Sabi ni Paul gagaan loob ko, pero takot pa din naramdaman ko.

Hinila ako nung babae at sumakay kami ng elevator, hindi ko nakita si Paul paglabas ko, nagcr ata.

Pero bakit ganito na lang manghila sakin tong babaeng to? Nakakapanginit ng ulo, ang sakit nya kasi humawak sa braso ko.

Umakyat kami sa taas at hinila nanaman nya ko papunta kami sa isang kwarto, ang laking pinto at mukang pagpumasok ka dito duguan ka pag labas mo, nakakatakot kasi.

inis ko. Di ko na nakayanan. di sya nagpatinag at hinila nya ko papasok sa loob sabay tinulak nya ko kaya nasubsob ako pagpasok.

Bwiset na babaeng yan! Sya lang ang nakagawa sakin ng ganito! Ayoko ng magapply dito! Ayoko may makasamang ganung Tao! Kung makatrato sya sakin akala mo magkakilala kami.

Pagtayo ko bubuksan ko na Sana yung pinto para umalis, bigla namang nagsalita yung president. Hindi ko makita muka nya dahil naka talikod sya muka sakin at nakatingin lang sa kawalan, malaki kasi yung bitana .

waaaa! Ano? Makapagsalita sya akala nya kilala nya ko ha?! Ayoko sa ganitong lugar! Hindi naman kagandahan yung company ang sasama pa ng Tao!

palabas na Sana ako ng pinto pero nagsalita nanaman sya. Nakatalikod ngayon ako sa kanya at ramdam ko yung pagharap ng upuan nya sakin.

Ha? Pano nya nalaman? Pano nya nalaman na may anak na ko? pagharap ko sa kanya, laking gulat na lang at nakita ko ulit sya. After a years, bakit pa? Kailangan ba? Hindi naman dapat diba? Kapag nakikita ko sya parang nakikita ko na rin kung pao magsuicide si mhelbhel.

Pero ang hindi ko maintindihan, ang nararamdaman ko. Bakit ganito na lang ang tibok ng puso ko? Pagharap na pagharap ko sa kanya parang nag slow lahat at parang tumigil yung paligid namin at tanging sya lang ang nakikita ko? Bakit kailangan pa kaming pagtagpuin pa? Hindi naman dapat diba kase matagal na yung nakalipas at alam Kong wala na sa kanya lahat iyon.

Hindi ko na maiwasang ganito magsalita. Pinapakita ko lang sa kanya na wala na akong pake, at wala na sakin yun lahat. Gusto Kong ipakita sa kanya nahindi na ako to, ibang iba na ako noon sa ngayon.

Yung mga ngiti nyang mapangasar, ang tagal Kong hindi nakita yan mula sa kanya. Pero parang ngayon gusto Kong halikan yung labi nya kapag nakikita ko. pumipilit? Nahihibang na ba sya? Bakit nya ko pinipilit na pumasok sa kumpanya nya? Di na kailangan dahil hindi lang naman etong kumpanyang to ang meron dito.

tinitigan ko yung Mata nya, naging seryoso ang muka nya at yung Mata nya kita ko ang puno ng galit. Bakit?

sabay tawa ng nakakabaliw kapag pinakinggan.

hindi ako nagpatalo at inunahan ko sya.

Alam Kong ako naman talaga ang punot dulo into, ako ang may kasalanan, hiniwalay ko yung anak nya sa kanya, at higit sa lahat parang tinakas ko na ito sa kanya nung pumunta ako ng London. Pero parang ang hirap nyang tignan? Feeling ko maiiyak ako, at habang tinitignan ko sya bumabalik lahat, lahat ng sakit, pagmamahal, at hirap na tanggapin na ako ang magiging kasalanan sa pagkawala ni mhelbhel.