ဘာကြောင့်မှန်းမသိ။မနာလိုဖြစ်မိသည်။ စိတ်ထဲလဲဘဝင်မကျဖြစ်နေမိသည်။Baek

နှုတ်ဖျားကတခြားသူတစ်ယောက်ကို လှတယ်ချောတယ်လို့ တဖွဖွ

ပြောနေချေတော့ ကြားရတာ စိတ်က တိုချင်လာသည်။

အာ့ဘာကြောင့်မို့ပါလဲ Chenဆီကလဲ အဲ့ဒီိစကားမျိုးကြားနေရပါသော်လည်း Chenနဲ့ပက်သက်ပြီးကျတော့

စိတ်ထဲ ဘာမှမဖြစ်မိ။ Baekနဲ့ကျမှ စိတ်ထဲဘဝင်ကမကျချင်။

တော်သေးတာပေါ့။ တစ်ရက်ထဲနဲ့ ဆေးရုံဆင်းလာရလို့။ဒါတောင် ကိုယ်တော်ချော ကသံယောဇဉ်အမျှင်အတန်းလေးကမပြတ်နိူင်။

နောက်နေ့...Baekကိုကျောင်းမသွားခိုင်းစေဘဲ အိမ်မှာပဲနေစေသည်။Baekကျောင်းမသွား

တော့Chenကလဲမသွားဘူးတဲ့လေ။

"ကဲ …ကိုယ်တော်လေးနှစ်ယောက် ဒီနေ့ ဆိုင်မှာသွားကူပေးမလို့အိမ်မှာအေးအေးဆေး

ဆေးနေခဲ့တော်မူပါ…"

"Nae…!!"

နှစ်ဦးသားခေါင်းလေးကိုယ်စီငြိမ့်ပြတာများ

ငြိမ်ကုတ်လို့ရယ်…ပြီးတာနဲ့…

အဲ့ဒီမှာ အဲ့ဒီမှာ ဇာတ်လမ်းကစချေပြီ။ Baekကစတင်ကာ…

"Chen!!ငါတို့လေနေ့တိုင်းကိုနားကားချက်တဲ့ဟင်းကိုပဲထိုင်စားနေရတာငါတို့ကပြန်ပြီးတစ်

ရက်လောက်ကျွေးရရင် မကောင်းဘူးလား"

"အေး ကောင်းတော့ကောင်းပါတယ် ဒါပေမဲ့ ငါတို့မှမချက်တတ်တာ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ??"

"ဒါများလွယ်ပါတယ်ကွ ဒါအင်တာနက်ခေတ်

လေအင်တာနတ်ထဲမှာရှာမှာပေါ့လို့!!"

အင် းးးးး Baekကိုဆရာတင်မိလိုက်ပါတယ်။

သူပဲလူတတ်ကြီးစတိုင်နဲ့ အေပရွန်ကကို့ရို့

ကားယားကောက်စွတ်ထားသေးတာ…

"ငါး အစာသွပ်မယ် အိမ်မှာငါး ရှိနေတာပဲ ဒီမှာကြည့်ငါး အစာသွပ်တဲ့ စားချင်စရာလေး"

"အေး …အဲ့ဒါဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ??"

အံမယ်...ဆရာကြီးပုံစံနဲ့ ဒီဟာကို ဒီလိုလုပ် ဟိုဟာကိုဟိုလိုလုပ်နဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ငါးဗိုက်ကိုခွဲပြီးအစာသွပ်ပြီးစီး အထမြောက်သွားလေသည်။

ဒါပေမဲ့လည်း..

"မဟုတ်သေးပါဘူးငါးဗိုက်က ဟပြဲ ကြီးဖြစ်နေတယ်ဒီပုံထဲမှာ ဒီလိုမဟုတ်ပါဘူး"

"အေးကွမသိရင်ငါတို့ငါးကဗိုက်ကြီးနေတဲ့ငါး

ကြီးကျလို့…ဗိုက်ခွဲပြီးကလေးမွေးပေးထားတဲ့ဗ

ငါးနဲ့နင်လားငါလားပဲနော်…!!"

"Arr …ငါသိပြီ သူက အစာသွပ်ပြီး ပြန်ချုပ်ထားတာပဲအဲ့တော့ ငါတို့လဲ ဘာနဲ့ပြန်ချုပ်ရမလဲ??"

"ဟုတ်လို့လားကွာပြစမ်းပါဦး ပုံကို'

Chenက ဖုန်းကိုဆွဲယူကြည့်ပြီး

သူက နှီးဖျားလေးနဲ့ပြန်ချုပ်ထားတာပဲ ငါတို့မှာ နှီးဖျားလေးလဲ မရှိဘူး ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ??"

"နှီးဖျားမရှိပေမယ့် အိမ်မှာသုံးတဲ့ ပလက်စတစ်ကြိုးရှိတယ်လေ အာ့နဲ့ ချုပ်လိုက်ရင် ကောင်းမယ်ထင်တယ်!!"

"ဘာနဲ့ချုပ်ချုပ် အရေးကြီးတာ ငါးဗိုက်ပြန်စေ့ဖို့ပဲ ပြီးမှပေါင်းမယ်!!"

နှစ်ဦးသား ငါး၏ဗိုက်ကို ပလပ်စတစ်ကြိုးနဲ့ ချုပ်ကာပေါင်းထားလိုက်သည်။

"ငါးဟင်းတော့ပေါင်းပြီးပြီနောက်ထပ်ဘာချက်

ကြဦးမလဲ??"

"တော်ပြီကွာ တစ်ခွက်ဆိုတော်ပြီ"

"မဆိုးဘူးကွ ငါတို့ဒီလောက်ဆို ချက်တတ်ပြီ"

Chanyeolတစ်ယောက် ညနေရောက်လို့ အလုပ်ပြန်လာလေတော့ မျောက်လောင်းလေးနှစ်ကောင်ကဝမ်းသာအားရဖြင့်ထမင်းဟင်းချက်ထားသည်ဟု ဆိုတာကြောင့် အမောတွေပင်ပြေပျောက်သွားရသည်။

"အေး ဒီလိုမှပေါ့ အဲ့လိုလေးမခိုင်းဘဲနဲ့ အလိုက်တသိလေးလုပ်ကြတော့ဘယ

်လောက်တောင် စိတ်ချမ်းသာဖို့ကောင်းလိုက်လဲ"

ချီးမွမ်းတာ… ချီးမွမ်းတာ…လက်မတွေထောင်

ပြီးတော့ကိုချီးမွမ်းစောတာ…

ထမင်းဝိုင်းမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်မှ ဟင်းကိုမြင်ပြီး ဆံပင်မွှေးတွေပဲထထောင်ကုန်တော့မလို လန့်ဖျပ်သွားမိသည်။

ဒါဟင်းလား ကြည့်ပါဦး..

ပန်းကန်တစ်ခုလုံး ပလပ်စတစ်ကြိုးတွေနဲ့ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေတာကင်ဆာဖြစ်ပြီးသေ

အောင်လို့လား??

ပြောရတာမဟုတ် .. Chanyeolက သူတို့ကို ချုပ်ခြယ်လွန်းတယ်ဆိုပြီး မြင်းပြင်းတွေဘာတွေကပ်ရင်ကပ်နေ

နိူင်သည်။

"နေပါဦးဘယ်နှယ့်လို့ကြောင့်ပလပ်စတစ်ကြိုး

တွေဒီလောက်ရှုပ်ယှက်ခတ််နေရတာတုန်း??"

"အာ့က ဟိုလေ ငါးကိုအစာသွပ်ပြီးပြန်ချုပ်စရာကြိုး ရှာ

မရလို့ ရှိတဲ့ကြိုးနဲ့ ကောက်ချုပ်ထားတာ အဟိ!!"

"ဪ …ဂလိုလား??"

အင်းလေ…သူတို့လေးတွေလဲ အဆင်ပြေ

အောင်မနည်းလုပ်ထားရှာမှာ…

ကလေးတွေကြိုးစားပန်းစားချက်ထားတာဆို

တော့သည်းခံပြီးတော့စားမယ်ပေါ့။တွေးမိတဲ့ အတွေးကိုပြောမိပါတယ်။

ဒါပေမဲ့လည်း စားရင်းစားရင်း အရသာ က အဆင်မပြေ။ကျက်တောင်ကျက်သေးရဲ့လား

မသိ…

ကြိုးတွေဖြည်နေရတာကတစ်လုပ်…!!ကြာ

တော့လဲ သည်းခံနိူင်စိတ်ကကုန်ဆုံးရချေသည်။

"ဟာ တော်ပါပြီကွာ မင်းတို့ငါးက ကြောက်စရာတောင်ကောင်းလာပြီ မသိရင်ကြိုးဆွဲချသေတဲ့ငါးကျနေတာပဲ…!!

"ကိုနားကားကလည်းဘယ်ငါးကကြိုးဆွဲချသေတာရှိလို့လဲလို့…??"

တော်ပြီ နောက်နေ့တွေကျရင် ဘယ်လောက်ပဲပင်ပန်းပင်ပန်းငါပဲချက်ပေးပါ့

မယ် နောက်နေ့ ဘာမှမချက်ကြပါနဲ့!!"

အဲ့လို အဲ့လိုတားယူခဲ့ရပါတယ်..

အားတဲ့ အချိန်လေးမှာChanyeolတစ်ယောက်ထုံးစံ

အတိုင်းစာရွက်တွေနဲ့အတူ ဂစ်တာတစ်လုံးနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေပြန်လေသည်။

"ကိုနားကား…!!"

"ဪ Baek ဘာလဲ ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ??"

"ဟွာလေ ကျွန်တော့်ကိုလဲလေ ဂစ်တာတီးသင်ပေးပါလား…??"

အင်း းးးသူ့ Eyelinerလေးတွေဒီနေ့ အရောင်တစ်မျိုးပြောင်းနေသလိုပါပဲလား??

"ဒီကြိုးတွေကို ဖိထားလေBaekရဲ့

"ဖိထားတာပဲလေဒီလောက်ဖိတာတောင်မရ

သေးဘူးလား??"

အမှန်တကယ်ပင် လက်ထိပ်လေးတွေရဲနေ

အောင်ဖိထားခြင်းဖြစ်ပါသော်လည်းနုနယ်သွယ်

ဆင်းလှတဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေကထင်သ

လောက်အားမပါ…ဂစ်တာကြိုးတွေနဲ့မလိုက်

ဖက်လှသော လက်တစ်စုံ…

"ရနေဦးမယ် တီးကြည့်လေ!!"

" ဂျစ် ဂျစ် ဂျစ်"

"ခ်ခ်ခ်ခ် ခခခ ခ်ခ်…!""

အမ်...သူ့ဟာသူတီးပြီးထွက်လာတဲ့အသံကိုသဘောကျပြီး တခ်ခ်ခ်နဲ့ရယ်နေ

တာများ မျက်လုံးလေးတွေကိုကွေးလို့

ချစ်ဖို့ကောင်းလွန်းလို့ Chanyeolခဏတော့ မှင်သက်ပြီးငေးမောမိသွားသည်။

"ကိုနားကား…!!"

"အင်း'… အေး ပြော ဘာတုန်း!!"

"ဘယ်လို …လုပ်ရမှာတုန်းလို့??"

"Baekရယ်လုပ်တာဟုတ်ကိုမဟုတ်သေးပါဘူး'

တင်ရပြရတာအားမရတော့Chanyeolက Baekဘေးနားထိတိုးကပ်ထိုင်လိုက်ကာ Baekရဲ့ကျောပြင်သေးသေးလေး

ကိုသိုင်းလိုက်ပြီးBaekရဲ့လက်တွေကိုသူ့

လက်တွေနှင့် ဆုပ်ကိုင်လိူက်သည်။

"ဒီလက်ချောင်းက ဒီလို ဖိ ဒါက ဒီလို"

"အား !!နာတယ် အဲ့လောက်တောင် ဖိရတာလား??"

"ဖိရတာပေါ့ ဂစ်တာသမားတွေကအဲ့လိုဖိရလို့ လက်မှာအသမာတွေတက်ကုန်တာလေ!!"

"ဟုတ်လား…!!"

Baekကသူ့မျက်နှာကိုလှည့်ပြီးပြောလိုက်တော့ ရင်ခွင်ထဲမှာရှိနေသလိုဖြစ်ပြီး Baekမျက်နှာလေးကသူ့မျက်

နှာနဲ့ နီးကပ်နေသည်။

ဘုရား..ဘုရား ရင်ခုန်သံတွေ မြန်လိုက်တာ..

အဲ့ဒါဘာဖြစ်တာလဲ ရုတ်တရက်ကြီး

"ပြဦးလေ ဘယ်လိုလုပ်ရမှာတုန်းလို့!!"

"ဒီလိုဖိပါဆို…!!"

ထပ်ပြီး Baekရဲ့ လက်ချောင်းရှည်လေးတွေကို အုပ်ကိုင်လိုက်မိပြန်တော့လည်း...

ဘုရား သိကြား ကယ်ပါ ကျွန်တော် ရင်ခုန်ရလွန်းလို့ဆေးရုံသွားရတော့မယ်

နွေးထွေးနေတဲ့ ကိုယ်လုံးလေးကို ဒိထက်ပိုပြီးဖက်လိုက်ချင်တဲ့စိတ်ကတဖွားဖွား..

ကိုယ့် မျက်နှာနားရှိနေတဲ့ အညိုရောင်ဆံပင်ပျော့လေးတွေကိုနမ်းရှိုက်ပစ်ချင်လိုက်တဲ့ချင်တဲ့ စိတ်ကလဲ ထိန်းဖို့ခက်

အခုထိဆုပ်ကိုင်ထားမိတဲ့လက်ချောင်းလေးတွေကိုလဲသိမ်းပိုက်လိုက်ချင်

အိုမား းးကယ်ပါ ကျွန်တော်ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ

ိနောက်ကနေမြင်နေရတဲ့ ပါးဖောင်း လေးတွေ အား းး

နောက်ဆုံးတော့ နောက်ဆုံးတော့လည်း

"Baek ကိုယ့်နားက ထွက်သွားပေးကွာ…!!"

________________puppy_______________

Cute

#TBC

(1.3.2018)

ဒီPuppy ficနဲ့

My Attention fic

က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်လောက်ကတည်းက

မတောက်တတောက်နဲ့

ဒီအတိုင်းလျှောက်ရေးထားတာမို့

တိုနေတာ…