Chavelle

“Chichi, bakit walang nagseserve dun sa table 29?” parang akong tanga na nakasilip dito pintuan sa loob ng employee’s room.

“Ah ma’am, ini orient ko pa po ang bagong dating. Tas si Lorna naman ay absent po. Si Renzo naman ay may idedeliver.”

Napatampal ako sa aking noo. Alam ko na ang susunod niyang sasabihin.

“Ma’am hehe b-baka po pwedeng ikaw muna ang kumuha ng order hehe. Pasensya na po talaga.” Alam ko namang nahihiya siya kaya ay tumango na lang ako.

“Sige sige. Ayos lang.” nagpasalamat siya sa akin at ako ay lumabas na. I fixed my hair, face and dress before attending them.

“Can I have your order, Ma’am, Sir?” maligaya kong sabi kahit kumukulo na ang dugo ko habang nakikita ang mukha ni Cassidy na nakangiti.

“Oh? You’re still a waitress?” kumunot ang noo ko sa sinabi ni Cassidy. Habang si Thaeus naman ay nakatingin sa akin. I was taken aback.

“No, Ma’am. I own the place.” Magalang kong sagot kahit nanginginig na ang kamay kong may hawak na tray at notepad. Wag niyang hintayin na isampal ko tong tray sa kanya.

Thaeus moved his eyes and stared at the menu, not minding us. Habang si Cassidy ay nanatili pa ring tulala. Thaeus gave their orders at umalis na ako.

Dun lamang ako nakahinga ng maluwag ng pumasok na ako sa manager’s room.

He looked like he doesn’t care! What’s wrong with him?

Ano ba, Chavelle! Nagiging marupok ka na naman.

Paglabas ko ulit ay nakita kong wala si Cassidy. Where is she? Si Thaeus nalang ang nasa table nila, looking around at nang tumagpo ang mata niya sa akin. He became emotionless.

Iniwas ko ang aking tingin at lumabas ng restaurant. I need to breath.

Pero hindi paman ako nakakatapak sa hagdan ay may sumabay sa akin sa paglakad. “Where’s your husband? Bakit ka niya iniwan dito?”

I froze when I heard his baritone voice. Si Aziel ba?

“May aasikasuhin pa siyang importante.” Nagpatuloy ako sa pagbaba ng hagdan at sumunod naman siya.

“More important than you?”His tone was hard.

“Ano bang pakialam mo?” namumuro na ako sa pakikialam niya. He was taken aback by what I said.

“W-wala, I am just asking.” Hindi ko maipaliwanag ang saya sa aking dibdib nang nakita ko na naman ang mahiyaing Thaeus.

“How about your girlfriend?” he’s asking questions so I’ll be asking too.

“She’s not my girlfriend.”

“Then your fiance?”

“No, she’s not, Chave-“

“She’s your whore then?”napaitlag siya sa pagsagot ko.

“Do I have to explain? Eh kahit anong paliwanag ko, sarado naman ang isip mo so what’s the point, Cha?” nabigla ako sa sinabi niya. It seems like he’s pertaining our past.

“W-wala akong pakialam.” I said to save face.

“Right, you don’t care. You never cared actually.” Hindi ko mapigilan ay nasampal ko siya.

“You know nothing!”

“Because you won’t tell me!” It was the first time I’ve seen him fuming mad.

“I owe you nothing, Thaeus. I broke up with you and you don’t deserve an explanation because there is no explanation.” I stared his eyes and it felt like I was staring at Forrest’s eyes. Gusto kong manghina.

“You never loved me, have you?” at ang tanong na kinakatakutan ko ay tinanong niya.

I am afraid to tell him that I loved him dahil baka masabi kong hanggang ngayon siya pa rin.

Mabuti nalang at walang tao dito sa bandang parke na malapit sa restaurant.

“I have to go. It was nice catching up with you…… Mr. Valdero.” Pinunasan ko ang aking mga luha at matapang siyang tinignan sa mata.

“Sweetheart, please…….”kahit nakatalikod ay hindi ko pinahalatang sobra na ang pag iyak ko.

God, I miss him so much. I wanna hug him. I wanna kiss him.

Kahit masakit ay nagpatuloy ako sa paglalakad at iniwan siya dun.

I am just too afraid to take the risks again. Hindi ko kayang madurog ulit. I have my kids now, ayokong pati sila ma apektuhan.

I am too broken before that even if the pieces were held back together, I am still so fragile.

Pagkarating ko sa restaurant ay naalala kong sumakay nga lang pala ako ay Aziel! How will I get home? Damn it.

Pagsara ng restaurant ay sumakay nalang ako ng taxi, I told the driver the location pagkatapos ng ilang minuto ay nasa kila Marielle na kami. I brought the stake my kiddos ordered.

“Mommy!” agad silang yumakap sa binti ko, nagkausap muna saglit pagkatapos ay nagpaalam na kami.

As we were driving home, nakatulog si Serenity while Forrest is the pillow. Ganyan palagi silang dalawa. Forrest doesn’t sleep dahil alam niyang mahihirapan akong kargahin silang dalawa.

Nang nakarating na kami sa bahay ay binungad kami ng nga kasambahay.

“Ma’am! Ako na dyan kay Serenity.”

“Ah, Melba ako na muna. Ihanda mo na lang ang mga damit nilang dalawa tsaka may dala akong stake, baka bukas nalang nila makain yun. Mukhang pagod na eh.”

“Sige po ma’am.” Masaya ako dahil mukhang paborito talaga ng mga kasambahay ang mga bata. They are so fond with them.

Hating gabi ay biglang bumukas ang pintuan ko. “Mommy?” it was Forrest’s voice.

“Yes baby?” agad akong bumangon at nilapitan siya. He was carrying his favorite pillow. Binuhat ko siya at pinahiga sa kama ko. They both have different rooms at sinanay ko na silang matulog na magkahiwalay.

“Mommy, I dreamed of someone po. He….. He looked like me, mommy pero mas matanda.” Parang akong binuhusan ng malamig na tubig sa sinabi ng anak ko.

I just scooted him over at tinapik tapik para makatulog ulit.

“Is that so baby?”Ayokong sabihing si Thaeus yun. I mean, they never met him.

Humikab lamang si Forrest at yumakap sa akin pagkatapos ay nakatulog na.

_______________________________

Thanks for reading. I love you.